Psyche
alle pijlers
Mezelf kwijt
zaterdag 23 maart 2013 om 08:24
Hoi allemaal,
Ik wil graag mijn hart luchten en een probleem voorleggen. Misschien dat jullie hier iets in herkennen en mij van advies willen voorzien.
Ik ben 23, heb afgelopen zomer mijn diploma gehaald en ben daarna een soort van 'ingestort'. Alsof het behalen van mijn diploma een mijlpaal was die ik behaald heb, waarna ik de tijd kreeg om echt te voelen wat ik voelde. Ik had al wat problemen met een verslaving en heb hier het afgelopen half jaar hulp voor gekregen. Deze hulp heeft heel veel voor me gedaan! Ik ben zo goed als genezen en kan weer verder met mijn leven.
Maar... dat is het hem juist! Ik heb de laatste paar weken enorme stressklachten (migraine, misselijkheidsaanvallen, verstoring van mijn menstruatiecyclus enz.). Deze klachten komen vooral uit angst. Ik ben bang voor wat er komen gaat en weet niet wie ik ben. Ik weet niet wat ik wil met mijn leven, wat ik hierna ga doen en ben bang dat ik er niet toe doe. Mijn vrienden en familie hebben het druk met hun eigen levens en hebben mij behoorlijk laten zitten in de afgelopen periode. Daar ben ik zelf ook schuldig aan geweest, want ik was immers vooral bezig met therapieën volgen en dus met mijn eigen gevoelens.
Het voelt nu alsof ik mezelf verloren ben en dat maakt me ongelukkig. Ik kan en wil niet meer vluchten in een verslaving en wil heel graag iets betekenen in deze wereld. Tijdens mijn lerarenopleiding kwam ik erachter dat ik niet het onderwijs in wil. Althans, niet voor een drukke klas wil staan. Dat heeft me namelijk behoorlijk gesloopt. Sinds een jaar woon ik in een grote stad en ook hier voel ik me niet altijd fijn. Voel me vaak opgesloten, maar weet ook dat ik er zelf iets van moet maken. Verhuizen lijkt me niet echt een optie, omdat ik niet weet waar ik dan wel naar toe zou moeten.
Ik voel nu de druk om het goed te doen om te laten zien dat ik 'er weer ben' en zonder verslaving verder kan, maar weet niet hoe. Hoe word ik gelukkig? Hoe ga ik weer leven in plaats van overleven en hoe kom ik erachter wat ik moet doen met mijn leven?
Liefs,
Yasmin
Ik wil graag mijn hart luchten en een probleem voorleggen. Misschien dat jullie hier iets in herkennen en mij van advies willen voorzien.
Ik ben 23, heb afgelopen zomer mijn diploma gehaald en ben daarna een soort van 'ingestort'. Alsof het behalen van mijn diploma een mijlpaal was die ik behaald heb, waarna ik de tijd kreeg om echt te voelen wat ik voelde. Ik had al wat problemen met een verslaving en heb hier het afgelopen half jaar hulp voor gekregen. Deze hulp heeft heel veel voor me gedaan! Ik ben zo goed als genezen en kan weer verder met mijn leven.
Maar... dat is het hem juist! Ik heb de laatste paar weken enorme stressklachten (migraine, misselijkheidsaanvallen, verstoring van mijn menstruatiecyclus enz.). Deze klachten komen vooral uit angst. Ik ben bang voor wat er komen gaat en weet niet wie ik ben. Ik weet niet wat ik wil met mijn leven, wat ik hierna ga doen en ben bang dat ik er niet toe doe. Mijn vrienden en familie hebben het druk met hun eigen levens en hebben mij behoorlijk laten zitten in de afgelopen periode. Daar ben ik zelf ook schuldig aan geweest, want ik was immers vooral bezig met therapieën volgen en dus met mijn eigen gevoelens.
Het voelt nu alsof ik mezelf verloren ben en dat maakt me ongelukkig. Ik kan en wil niet meer vluchten in een verslaving en wil heel graag iets betekenen in deze wereld. Tijdens mijn lerarenopleiding kwam ik erachter dat ik niet het onderwijs in wil. Althans, niet voor een drukke klas wil staan. Dat heeft me namelijk behoorlijk gesloopt. Sinds een jaar woon ik in een grote stad en ook hier voel ik me niet altijd fijn. Voel me vaak opgesloten, maar weet ook dat ik er zelf iets van moet maken. Verhuizen lijkt me niet echt een optie, omdat ik niet weet waar ik dan wel naar toe zou moeten.
Ik voel nu de druk om het goed te doen om te laten zien dat ik 'er weer ben' en zonder verslaving verder kan, maar weet niet hoe. Hoe word ik gelukkig? Hoe ga ik weer leven in plaats van overleven en hoe kom ik erachter wat ik moet doen met mijn leven?
Liefs,
Yasmin
zaterdag 23 maart 2013 om 08:31
Misschien toch terugverhuizen naar je roots? Als je voor je studie naar 'n grote stad bent verhuisd kun je toch terug naar de plaats van je ouders/vrienden?
Van 'n stad zou ik ook depressief worden. Misschien 'n opleiding gaan volgen in 'n andere richting, zodat je iets kunt gaan doen waarbij je niet de hele tijd intensief met drukke mensen te maken hebt.
Of neem 'n sabbatical en ga 'n jaartje reizen.
Van 'n stad zou ik ook depressief worden. Misschien 'n opleiding gaan volgen in 'n andere richting, zodat je iets kunt gaan doen waarbij je niet de hele tijd intensief met drukke mensen te maken hebt.
Of neem 'n sabbatical en ga 'n jaartje reizen.
zaterdag 23 maart 2013 om 08:35
Ik lees in je verhaal alleen maar dingen die je niet leuk vind, als je je daar je hele leven lang op gaat concentreren zal je ook alleen maar negatieve dingen zien.
Concentreer je op de dingen die je wel hebt, en dat zijn er veel meer dan je denkt, gaat alles een stuk beter
Concentreer je op de dingen die je wel hebt, en dat zijn er veel meer dan je denkt, gaat alles een stuk beter
i'm on a seafood diet, i see food and i eat it
zaterdag 23 maart 2013 om 08:40
@elninjoo: Dankjewel voor je advies! Ik heb regelmatig gedacht aan verhuizen naar mijn oude woonplaats. Ligt alleen in the middle of nowhere, waar ik buiten mijn ouders om geen contacten meer heb. Daar is ook vrijwel geen werk te vinden.
@norma_jeane: Je hebt gelijk en ik weet dat ik meer zou moeten kijken naar wat ik wel heb. Heb een dak boven mijn hoofd, een diploma en een paar vrienden/familie in de buurt wonen. Maar dat lijkt in het niet te vallen, als ik dit vergelijk met de angst van het niet weten hoe ik verder moet met mijn leven.
@norma_jeane: Je hebt gelijk en ik weet dat ik meer zou moeten kijken naar wat ik wel heb. Heb een dak boven mijn hoofd, een diploma en een paar vrienden/familie in de buurt wonen. Maar dat lijkt in het niet te vallen, als ik dit vergelijk met de angst van het niet weten hoe ik verder moet met mijn leven.
zaterdag 23 maart 2013 om 08:43
Middle of nowhere kan ook juist goed voelen om te wonen. Je bent in NL met de auto zo bij 'n wat bruisendere stad als je daar even behoefte aan hebt tenslotte.
Je kunt ook in 'n wat levendiger dorp gaan wonen wel in de buurt van 't dorp van je ouders natuurlijk. Dan heb je en wat meer leven maar ook de mogelijkheid de natuur in te trekken of de rust op te zoeken.
Je kunt ook in 'n wat levendiger dorp gaan wonen wel in de buurt van 't dorp van je ouders natuurlijk. Dan heb je en wat meer leven maar ook de mogelijkheid de natuur in te trekken of de rust op te zoeken.
zaterdag 23 maart 2013 om 09:07
@Dubiootje: Ik ben een sociaal persoon en vind het fijn om anderen te helpen. Mijn hart ligt vooral bij kinderen en ik vind het heerlijk om voor hen te zorgen en hen dingen te leren. Mijn grootste droom is dan ook om moeder te worden. Als het om werk gaat zit ik dus binnen het onderwijs goed, alleen is een klas te veel voor mij en zal ik het dus iets kleiner moeten zoeken.
zaterdag 23 maart 2013 om 09:44
Je denkt heel veel na over jouw betekenis in het leven en je toekomst. Je bent al waardevol omdat je er bent, soms is het gewoon zo simpel.
Ik denk dat een mens pas aan het eind van zijn leven kan zien wat zijn toegevoegde waarde is geweest want tot die tijd ben je onderweg.In die reis leer je wie je bent en wat je wel of niet kan en wel of niet leuk vindt.
Angst bevriest je om stappen te zetten. Probeer eens te bedenken wat je zou willen doen als je geen last van angsten zou hebben. Misschien lesgeven op Curacao? of op een dorpsschool? Nederland heeft ook kleinere steden. Wat zou je wel durven? Praat er eens over met iemand of hier op het forum. Je hebt een verslaving overwonnen dus je bent een sterk iemand, geef jezelf cadeau om opnieuw te beginnen.
Ik denk dat een mens pas aan het eind van zijn leven kan zien wat zijn toegevoegde waarde is geweest want tot die tijd ben je onderweg.In die reis leer je wie je bent en wat je wel of niet kan en wel of niet leuk vindt.
Angst bevriest je om stappen te zetten. Probeer eens te bedenken wat je zou willen doen als je geen last van angsten zou hebben. Misschien lesgeven op Curacao? of op een dorpsschool? Nederland heeft ook kleinere steden. Wat zou je wel durven? Praat er eens over met iemand of hier op het forum. Je hebt een verslaving overwonnen dus je bent een sterk iemand, geef jezelf cadeau om opnieuw te beginnen.
zaterdag 23 maart 2013 om 09:51
@waterplant: wat een lieve en fijne reactie! Even kijken of het me lukt om stil te staan bij mijn eigen verlangens...
Als ik geen angsten had, dan zou ik een paar dagen in de week met kinderen werken in kleine groepjes, of individueel. Dan zou ik vooral met kinderen willen werken die extra hulp nodig hebben (met leren of met zichzelf, hoogsensitieve kinderen bijvoorbeeld), op een school met collega's. Ik zou wonen in een rustige en natuurrijke omgeving, maar wel met voldoende voorzieningen. Nederland of het buitenland zou me niet eens zoveel uitmaken.
Als ik geen angsten had, dan zou ik een paar dagen in de week met kinderen werken in kleine groepjes, of individueel. Dan zou ik vooral met kinderen willen werken die extra hulp nodig hebben (met leren of met zichzelf, hoogsensitieve kinderen bijvoorbeeld), op een school met collega's. Ik zou wonen in een rustige en natuurrijke omgeving, maar wel met voldoende voorzieningen. Nederland of het buitenland zou me niet eens zoveel uitmaken.
zaterdag 23 maart 2013 om 09:53
Kort door de bocht? Ik zou nog even doorgaan met therapie als ik jou was.
En dat bedoel ik helemaal niet vervelend. Maar je heb al een grote stap genomen door je verslaving aan te pakken.
Daarin vluchten kan nu niet meer. Dus zul je alternatieven moeten hebben. Het komt op mij over, alsof je die nog niet hebt kunnen vinden. Je hebt het over angsten. Angsten kunnen heel vervelend zijn en een groot gedeelte van je leven bepalen.
Erachter komen waar ze vandaan komen, zou je winst op kunnen leveren.
Je hoeft niets groots te doen om een verschil te maken. Jezelf zijn is de beste bijdrage die je kunt leveren.
Succes!
En dat bedoel ik helemaal niet vervelend. Maar je heb al een grote stap genomen door je verslaving aan te pakken.
Daarin vluchten kan nu niet meer. Dus zul je alternatieven moeten hebben. Het komt op mij over, alsof je die nog niet hebt kunnen vinden. Je hebt het over angsten. Angsten kunnen heel vervelend zijn en een groot gedeelte van je leven bepalen.
Erachter komen waar ze vandaan komen, zou je winst op kunnen leveren.
Je hoeft niets groots te doen om een verschil te maken. Jezelf zijn is de beste bijdrage die je kunt leveren.
Succes!
zaterdag 23 maart 2013 om 09:58
En kinderen bijles geven? Dat kan ook in een dorp en ben je wel met kinderen lesgeven bezig maar niet voor een klas. Contacten heb je als je er voor inzet ook zo weer. Heerlijk opnieuw beginnen. Frisse start en vrij van verslaving! Ergens lees ik eruit dat je de druk van een druk leven niet trekt en daarom is misschien ook je verslaving ontstaan? Misschien klopt dat niet. Maar als het wel klopt ga dan wel verhuizen uit de stad.
zaterdag 23 maart 2013 om 10:12
Angst/spanning horen bij het leven. Ga ondanks die gevoelens wel gewoon door met het doen van je dingen/het leven van je leven. Hoe meer je gaat ontwijken, hoe erger die angsten kunnen worden. Ja, je zult er iets van een balans in moeten vinden; wel dingen doen die bij je passen natuurlijk. Als voor de klas staan echt niet bij je past (energie vreet ipv oplevert), moet je dat ook niet willen.
Als je pabo gedaan hebt, kun je mss verder leren voor remedial teacher?
Ik weet trouwens niet of het nou wel uitmaakt of je in een stad of op het platteland woont. Die angsten neem je gewoon met je mee waar je ook woont. Op het platteland heb je weer het gevaar dat je wat geïsoleerd raakt.
Als je pabo gedaan hebt, kun je mss verder leren voor remedial teacher?
Ik weet trouwens niet of het nou wel uitmaakt of je in een stad of op het platteland woont. Die angsten neem je gewoon met je mee waar je ook woont. Op het platteland heb je weer het gevaar dat je wat geïsoleerd raakt.
wat je water geeft, groeit
zaterdag 23 maart 2013 om 12:26
Dit had ik geschreven kunnen hebben.. Ben alleen nog niet helemaal klaar met de opleidng en iets ouder en getrouwd, maar verder..
Wat ik geleerd heb na afkicken van mijn verslaving toen, is dat je alles heel rustig moet laten gebeuren, geen dingen forceren.
Het gebeurt toch wel en als je extra gaat pushen komt de verslavingsdrang harder terug waardoor kans op terugval groter is.
Neem je rust en tijd, doe de dingen die moeten maar hou de lat laag. Gooi die druk weg, die leg je alleen jezelf op. Je komt je verleden nog heel vaak tegen en je bent 'pas' een half jaar clean. Je verslaving blijf je altijd bij je houden, dat gaat nooit weg, het is de kunst om clean te blijven.
Je word gelukkig door het rustig aan te doen, nieuwe dingen op zn beloop laten en naar jou toe laten komen. Het is heel hard werken van je verslaving af te blijven.
Succes
Wat ik geleerd heb na afkicken van mijn verslaving toen, is dat je alles heel rustig moet laten gebeuren, geen dingen forceren.
Het gebeurt toch wel en als je extra gaat pushen komt de verslavingsdrang harder terug waardoor kans op terugval groter is.
Neem je rust en tijd, doe de dingen die moeten maar hou de lat laag. Gooi die druk weg, die leg je alleen jezelf op. Je komt je verleden nog heel vaak tegen en je bent 'pas' een half jaar clean. Je verslaving blijf je altijd bij je houden, dat gaat nooit weg, het is de kunst om clean te blijven.
Je word gelukkig door het rustig aan te doen, nieuwe dingen op zn beloop laten en naar jou toe laten komen. Het is heel hard werken van je verslaving af te blijven.
Succes
