Psyche
alle pijlers
Jeugdtrauma
maandag 1 april 2013 om 13:26
Hoi medelezeressen,
Ik ben nieuwsgierig of er meer meiden zijn die zich kunnen herkennen in mijn verhaal.
Ik ben opgegroeid in een christelijk gezin als jongste van 7 kinderen. Mijn vader was altijd aan het werk en mijn moeder huisvrouw. Mijn moeder was/is een zeer dominante vrouw en mijn vader corrigeerde haar nooit. Haar wil was wet. Mijn vader sloeg ons zelfs in opdracht van haar. Mijn hele jeugd MOEST ik precies doen wat mijn moeder wilde. Ik ben de enige van alle 7 kinderen die enorm opstandig altijd tegen haar in is gegaan. Dat bezorgde me natuurlijk alleen maar nog meer ellende. Emoties zijn altijd onbespreekbaar geweest, mijn moeder kon ook absoluut geen affectie tonen. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit een knuffel van haar heb gehad. Mijn vader heeft ooit wel 1 keer gezegd dat hij van me hield, 1 keer. Ook was het nooit goed wat je deed, neefjes en nichtjes waren altijd leuker of beter. Op mijn 17e ben ik het huis uitgezet, dat is allemaal heel raar gelopen. Ik had nog geen geld om op mezelf te wonen dus ik had toen geen andere keuze dan met mijn toenmalige vriend te gaan samenwonen. Ik was nog maar 6 maanden met hem toen we gingen samenwonen en er natuurlijk nog helemaal niet klaar voor. Na 3 weken samenwonen ging het uit. In totaal heb ik een jaar met hem samengewoond totdat ik op mijn 18e mijn eigen eerste kamertje kon betalen. Dat jaar was echt een hel, mijn ex was compleet obsessief van mij. Dat was nog even een extra nekslag na mijn thuissituatie.
Vanaf mijn 18e tot mijn 22e heb ik echt overal en nergens gewoond. Ik denk dat ik wel 12 keer verhuist ben. Ik maakte overal ruzie in studentenhuizen met mede huisgenoten. En voor mijn gevoel was ik altijd op zoek naar wat beters. Sowieso was ik vroeger in mijn pubertijd echt onwijs temperamentvol, ik schoot bij het minste geringste uit mijn slof, sloeg en schold klasgenootjes uit. Nu ben ik inmiddels 26, veel minder temperamentvol, maar wel nog steeds onwijs zoekende...... Ik heb inmiddels al een paar jaar mijn eigen huisje, werk al 5 jaar met plezier bij mijn werkgever. Alleen heb ik juist nu, omdat ik rust in mijn leven heb, meer dan ooit last van vroeger. Ik ga hiervoor al naar een psycholoog en slik zelfs in lage dosering anti depressiva om mijn eetlust op te wekken en mijn slaap te bevorderen. Mijn vriendschappen zijn allen redelijk stabiel, vroeger hield ik het niet lang uit met dezelfde vriendinnen. Relaties zijn voor mij echt het onmogelijkste wat er bestaat, of ik heb bindingsangst of verlatingsangst. Het blijft bij mij altijd bij een paar dates, of de jongen rent gillend weg na een paar dates of ik kap het af wanneer het gewoon leuk is, of ik zoek wel iets om op af te knappen.
Maar goed, waarom ik dit topic heb geopend is omdat ik benieuwd ben of er meiden zijn die zich hierin ook herkennen? Of er meiden zijn die ook emotioneel/lichamelijk mishandeld zijn en die bereid zijn om daarover te praten. Ik ga al naar een psycholoog, maar het lijkt me zo fijn om mensen te ontmoeten die zich met mij kunnen identificeren en om ervaringen/verhalen uit te wisselen. Ik wil mijn jeugd niet de schuld geven van alles, maar hoe en wie ik nu ben is wel voortgekomen uit...... En ik wil graag veranderen!
Ik ben benieuwd naar eventuele reacties!
Ik ben nieuwsgierig of er meer meiden zijn die zich kunnen herkennen in mijn verhaal.
Ik ben opgegroeid in een christelijk gezin als jongste van 7 kinderen. Mijn vader was altijd aan het werk en mijn moeder huisvrouw. Mijn moeder was/is een zeer dominante vrouw en mijn vader corrigeerde haar nooit. Haar wil was wet. Mijn vader sloeg ons zelfs in opdracht van haar. Mijn hele jeugd MOEST ik precies doen wat mijn moeder wilde. Ik ben de enige van alle 7 kinderen die enorm opstandig altijd tegen haar in is gegaan. Dat bezorgde me natuurlijk alleen maar nog meer ellende. Emoties zijn altijd onbespreekbaar geweest, mijn moeder kon ook absoluut geen affectie tonen. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit een knuffel van haar heb gehad. Mijn vader heeft ooit wel 1 keer gezegd dat hij van me hield, 1 keer. Ook was het nooit goed wat je deed, neefjes en nichtjes waren altijd leuker of beter. Op mijn 17e ben ik het huis uitgezet, dat is allemaal heel raar gelopen. Ik had nog geen geld om op mezelf te wonen dus ik had toen geen andere keuze dan met mijn toenmalige vriend te gaan samenwonen. Ik was nog maar 6 maanden met hem toen we gingen samenwonen en er natuurlijk nog helemaal niet klaar voor. Na 3 weken samenwonen ging het uit. In totaal heb ik een jaar met hem samengewoond totdat ik op mijn 18e mijn eigen eerste kamertje kon betalen. Dat jaar was echt een hel, mijn ex was compleet obsessief van mij. Dat was nog even een extra nekslag na mijn thuissituatie.
Vanaf mijn 18e tot mijn 22e heb ik echt overal en nergens gewoond. Ik denk dat ik wel 12 keer verhuist ben. Ik maakte overal ruzie in studentenhuizen met mede huisgenoten. En voor mijn gevoel was ik altijd op zoek naar wat beters. Sowieso was ik vroeger in mijn pubertijd echt onwijs temperamentvol, ik schoot bij het minste geringste uit mijn slof, sloeg en schold klasgenootjes uit. Nu ben ik inmiddels 26, veel minder temperamentvol, maar wel nog steeds onwijs zoekende...... Ik heb inmiddels al een paar jaar mijn eigen huisje, werk al 5 jaar met plezier bij mijn werkgever. Alleen heb ik juist nu, omdat ik rust in mijn leven heb, meer dan ooit last van vroeger. Ik ga hiervoor al naar een psycholoog en slik zelfs in lage dosering anti depressiva om mijn eetlust op te wekken en mijn slaap te bevorderen. Mijn vriendschappen zijn allen redelijk stabiel, vroeger hield ik het niet lang uit met dezelfde vriendinnen. Relaties zijn voor mij echt het onmogelijkste wat er bestaat, of ik heb bindingsangst of verlatingsangst. Het blijft bij mij altijd bij een paar dates, of de jongen rent gillend weg na een paar dates of ik kap het af wanneer het gewoon leuk is, of ik zoek wel iets om op af te knappen.
Maar goed, waarom ik dit topic heb geopend is omdat ik benieuwd ben of er meiden zijn die zich hierin ook herkennen? Of er meiden zijn die ook emotioneel/lichamelijk mishandeld zijn en die bereid zijn om daarover te praten. Ik ga al naar een psycholoog, maar het lijkt me zo fijn om mensen te ontmoeten die zich met mij kunnen identificeren en om ervaringen/verhalen uit te wisselen. Ik wil mijn jeugd niet de schuld geven van alles, maar hoe en wie ik nu ben is wel voortgekomen uit...... En ik wil graag veranderen!
Ik ben benieuwd naar eventuele reacties!
Lief van je!
maandag 1 april 2013 om 14:25
sja, ik herken het wel, ik had alleen wel een goede band met mijn moeder, die is nu helaas overleden ,mijn vader is sinds hij kanker heeft 180 graden gedraaid en een schat van een vent nu
ik ben gepest op school (ook lichamelijk) moeder was schizofreen en jaren stelselmatig misbruikt
nog n ex (van 18e tot 19e) die me mishandelde en misbruikte
veel psychologen etc gezien en veel geleerd,
maar het allerbelangrijkste is dat jij en jij alleen verantwoordelijk bent voor je leven NU en natuurlijk zal dat nog beinvloed worden maar jij staat nu aan het roer van jouw leven en jij moet ervoor gaan zorgen dat je er bovenop komt, met eventueel hulp van anderen
mijn man heeft door vroeger gebroken met zn ouders , zijn narcisten , lang hartverscheurend verhaal maar hij schuift alles op
ik ben gepest op school (ook lichamelijk) moeder was schizofreen en jaren stelselmatig misbruikt
nog n ex (van 18e tot 19e) die me mishandelde en misbruikte
veel psychologen etc gezien en veel geleerd,
maar het allerbelangrijkste is dat jij en jij alleen verantwoordelijk bent voor je leven NU en natuurlijk zal dat nog beinvloed worden maar jij staat nu aan het roer van jouw leven en jij moet ervoor gaan zorgen dat je er bovenop komt, met eventueel hulp van anderen
mijn man heeft door vroeger gebroken met zn ouders , zijn narcisten , lang hartverscheurend verhaal maar hij schuift alles op
maandag 1 april 2013 om 14:28
maandag 1 april 2013 om 14:32
Ik heb al 2,5 jaar geen contact meer met mijn ouders. Heb daar bewust voor gekozen om geen contact op te nemen, en zij doen het ook niet met mij. Ik weet dat mijn vader het jammer vindt, maar hij is zó ondergeschikt aan haar. En tevens nemen mijn ouders bijna geen contact met geen van de kinderen op. (is normaal in hun ogen) Mijn vader heeft al een paar jaar Parkinson wat zich nu redelijk stabiliseert en ik hoorde laatst van 2 broers en een zus dat zij zeker weten dat mijn moeder aan het dementeren is. Zij zien mijn ouders nog wel. Mijn oudste broer heeft eerst ook jarenlang geen contact met mijn ouders gehad maar heeft mijn vader toch wel weer opgezocht. Mijn moeder is ook niet op zijn bruiloft geweest. En mijn jongste broer is ook heel vroeg het huis uit gegaan en is ook lang verbitterd geweest door onze moeder. Hij kwam alleen naar huis voor mijn vader. Om haar te ontwijken kwam hij altijd 's avonds achterom door de steeg. Mijn vader kluste 's avonds altijd bij in de schuur namelijk, en mijn moeder kwam daar nooit. Zo kon hij onze vader toch gewoon nog blijven zien. Bizar eigenlijk nu ik het zo opschrijf.......
maandag 1 april 2013 om 14:35
Ik herken het op bepaalde niveau's.
Mijn moeder zwaaide de scepter, en hard en heftig. Mijn vader heeft uiteindelijk het hazenpad gekozen wat het voor ons kinderen nog moeilijker maakte. Want nu hadden we te maken met een gekrenkt ego erbij...
Knuffels, liefde, complimenten etc etc kende ik gelukkig door de moeder van mijn beste vriendin die toen ik 15 was maar heel slim heeft geregeld dat ik een tijdje (uiteindelijk een jaar) daar ben komen wonen. Hier leerde ik pas positieve liefde. Uiteindelijk weer naar huis, om nog geen 1,5 jaar later, onder het mom van studie in een andere stad, op mezelf te gaan.
Lang verhaal kort, nu ben ik 31 en is de relatie met mijn moeder op het hoogst van zijn kunnen. Maar ook dit heeft met omstandigheden te maken. Eerst heb ik bijv. borstkanker gekregen, waar zij er niet voor me was, en vervolgens zij, waar ik dus wel maanden heb 'gezorgd'.
Ik kan niets anders zeggen dan de dingen die voor MIJ gewerkt hebben:
-Verwacht niet van haar te veranderen.
-Kijk naar jezelf.
-Er zijn altijd ergere situaties.
en
-Aan het einde van de dag ben je toch alleen (of je nou bent opgegroeid met de meest liefdevolle of meest liefdeloze moeder)
Maar hoe dan daook zal je dit voor jezelf moeten zien te verwerken.... schrijven kan ook helpen. Zelf ben ik nooit naar een psycholoog of weet ik veel iemand geweest hiervoor omdat ik mezelf niet echt zal openstellen.
Mijn moeder zwaaide de scepter, en hard en heftig. Mijn vader heeft uiteindelijk het hazenpad gekozen wat het voor ons kinderen nog moeilijker maakte. Want nu hadden we te maken met een gekrenkt ego erbij...
Knuffels, liefde, complimenten etc etc kende ik gelukkig door de moeder van mijn beste vriendin die toen ik 15 was maar heel slim heeft geregeld dat ik een tijdje (uiteindelijk een jaar) daar ben komen wonen. Hier leerde ik pas positieve liefde. Uiteindelijk weer naar huis, om nog geen 1,5 jaar later, onder het mom van studie in een andere stad, op mezelf te gaan.
Lang verhaal kort, nu ben ik 31 en is de relatie met mijn moeder op het hoogst van zijn kunnen. Maar ook dit heeft met omstandigheden te maken. Eerst heb ik bijv. borstkanker gekregen, waar zij er niet voor me was, en vervolgens zij, waar ik dus wel maanden heb 'gezorgd'.
Ik kan niets anders zeggen dan de dingen die voor MIJ gewerkt hebben:
-Verwacht niet van haar te veranderen.
-Kijk naar jezelf.
-Er zijn altijd ergere situaties.
en
-Aan het einde van de dag ben je toch alleen (of je nou bent opgegroeid met de meest liefdevolle of meest liefdeloze moeder)
Maar hoe dan daook zal je dit voor jezelf moeten zien te verwerken.... schrijven kan ook helpen. Zelf ben ik nooit naar een psycholoog of weet ik veel iemand geweest hiervoor omdat ik mezelf niet echt zal openstellen.
maandag 1 april 2013 om 14:50
Ik ben intussen het stadium al gepasseerd dat ik verwacht dat zij zal veranderen, ze is immers nu 70 en ik geloof ook oprecht dat zij niet inziet wat zij haar kinderen heeft aangedaan. Of dat ze het wel inziet maar in ieder geval never nooit sorry zal (kunnen) zeggen. Ik heb haar zelfs vergeven maar heb wel heel erg moeite met vergeten. Daarom heb ik er ook bewust voor gekozen om haar niet meer te zien, sterker nog, als ik haar zie krijg ik echt de rillingen, ik trek haar aanwezigheid niet. Mensen mogen mij ook niet bij mijn volle naam aanspreken maar alleen met een afkorting van mijn naam. Mijn moeder schreeuwde zo vaak mijn naam naar mij dat ik hem niet meer aan kan horen. Ik heb voor mijn gevoel echt zoveel verkeerd aangeleerd gekregen, voel me onwetend en vaak uit onmacht doe en zeg ik de meest stomme dingen waar ik achteraf enorm veel spijt van heb. En iedere keer als er weer zoiets gebeurd dan denk ik ervan geleerd te hebben en ga ik toch weer de fout in.
maandag 1 april 2013 om 16:03
Zeer herkenbaar, ik vrees dat door het geloof de ouders denken dat de 10 geboden van kracht blijft al zitten ze fout in deze.
Ik ben RK en geloof nog steeds in God maar op mijn eigen manier, maar man is een Christen en die houdt het nog steeds bij EER UW VADER EN UW MOEDER, ik eer mijn vader die er niet meer is WEL maar mijn moeder niet.
Ik denk dat God mij in deze niet kwalijk gaat nemen omdat ik weet dat mijn moeder niet om me geeft waarom ik dan om haar, liefde moet van beide kanten komen en vooral niet houden van een paar kinderen uit de groep van 12.
Ik heb mijn moeder ook altijd de waarheid gezegd als jongste van het gezin terwijl de anderen hun mond dichthielden en dat kan ze niet verkroppen.Ik blijf bij mijn standpunt en doe niet onder voor haar, ik heb er voor gezorgd dat ik toch wel een goed leven heb met haar in mijn leven was ik zeker in de goot beland zoals de anderen waar ze wel van houdt. Jaloers ben ik niet op de andere broers en zussen uit het gezin, ik heb afstand genomen al 5 jaar van haar en mis haar geen dag.
Dus TO zorg goed voor jezelf en onthoud ze gaat NOOIT veranderen, blijf ver weg van haar en werk aan je toekomst.
Soms heb ik het ook moelijk maar mijn Geloof helpt mij.
Vaak stel ik mij de vraag ,waarom leven mensen die zo streng gelovig zijn zo slecht dan mensen die werelds zijn?
Ik ben RK en geloof nog steeds in God maar op mijn eigen manier, maar man is een Christen en die houdt het nog steeds bij EER UW VADER EN UW MOEDER, ik eer mijn vader die er niet meer is WEL maar mijn moeder niet.
Ik denk dat God mij in deze niet kwalijk gaat nemen omdat ik weet dat mijn moeder niet om me geeft waarom ik dan om haar, liefde moet van beide kanten komen en vooral niet houden van een paar kinderen uit de groep van 12.
Ik heb mijn moeder ook altijd de waarheid gezegd als jongste van het gezin terwijl de anderen hun mond dichthielden en dat kan ze niet verkroppen.Ik blijf bij mijn standpunt en doe niet onder voor haar, ik heb er voor gezorgd dat ik toch wel een goed leven heb met haar in mijn leven was ik zeker in de goot beland zoals de anderen waar ze wel van houdt. Jaloers ben ik niet op de andere broers en zussen uit het gezin, ik heb afstand genomen al 5 jaar van haar en mis haar geen dag.
Dus TO zorg goed voor jezelf en onthoud ze gaat NOOIT veranderen, blijf ver weg van haar en werk aan je toekomst.
Soms heb ik het ook moelijk maar mijn Geloof helpt mij.
Vaak stel ik mij de vraag ,waarom leven mensen die zo streng gelovig zijn zo slecht dan mensen die werelds zijn?
maandag 1 april 2013 om 16:25
quote:monalisa68 schreef op 01 april 2013 @ 16:03:
Vaak stel ik mij de vraag ,waarom leven mensen die zo streng gelovig zijn zo slecht dan mensen die werelds zijn?Niks met geloof te maken, ben atheïstisch als de neten maar ook ik heb nog problemen. Ben vroeger ook niet al te best behandeld en zit nu nog steeds met de "bijwerkingen" hiervan, ondanks therapieën enz..
Vaak stel ik mij de vraag ,waarom leven mensen die zo streng gelovig zijn zo slecht dan mensen die werelds zijn?Niks met geloof te maken, ben atheïstisch als de neten maar ook ik heb nog problemen. Ben vroeger ook niet al te best behandeld en zit nu nog steeds met de "bijwerkingen" hiervan, ondanks therapieën enz..
maandag 1 april 2013 om 16:32
Ik wil ook even reageren (alweer heel openharitg voor iemand die net één dag op een forum zit, maarja). Ik ben zelf juist erg atheïstisch opgevoed, maa rmin ouders hadden juist vanuit dat ongeloof een houding dat je als mens je recht om te leven moet bewijzen. Ik heb meerdere handicaps en zolang ik het goed deed op school met bijna geen aanpassingen, werd ik de hemel in geprezen, maar toen ik op mijn negentiende vastliep, ben ik ook het huis uit gezzet. Ik had toen gelukkig op zich al een eigen appartementje. Mijn ouders vertelden me ook altijd dat ze me niet hadden gewild als ik bepaalde handicaps had, "want dan geef je niets terug van de energie die in je is gestopt". Ik was zelf behoorlijk gedragsgestoord en dit leidde tot veel conflicten waarbij het op het randje van mishandeling zat wat mijn ouders deden. Ik kan het vanuit hun wel begrijpen, want ik was dus echt heel moeilik, maar het voelt wel als mishandeling. Ik ben ergens "blij" dat je dit topic hebt geopend, want ik kom op fora voor misbruikte mensen en daar voel ik me altijd een buitenbeetje omdat lichamelijke/geestelijke mishandeling toch "minder erg" wordt gevonden dan seksueel misbruik (er zijn bij mij wel wat kleien dingen gebeurd op seksueel gebied, maar niet met mijn ouders).
Ik ga binnenkort beginnen met behandeling voor mijn trauma's. Ik heb behoorlijk ernstige traumaklachten dus kan niet door een algemeen psycholoog behandeld worden, vandar dat ik al een paar jaar wacht op behandeling.
Ik heb overigens nog wel contact met mijn ouders, en ze weten van mijn traumaklachten maar niet waar het door komt (hebben ook echt geen idee lijkt het). Sinds een paar jar hebben ze weld oor da tik mijn eigen keuzes maak en herstle van mijn psychische gezondheid belangrijker vind dan status. MIjn moeder doet nu helaas alsof ze nooit heeft gevonden dat ik mijn bestaansrech tmoest "verdienen". Nou ja, is menselijk ook om je eigen gedrag of het gevolg daarvan te minimaliseren, zeker als je, zoals mijn ouders, oprecht dacht dat je het goed deed.
Ik ga binnenkort beginnen met behandeling voor mijn trauma's. Ik heb behoorlijk ernstige traumaklachten dus kan niet door een algemeen psycholoog behandeld worden, vandar dat ik al een paar jaar wacht op behandeling.
Ik heb overigens nog wel contact met mijn ouders, en ze weten van mijn traumaklachten maar niet waar het door komt (hebben ook echt geen idee lijkt het). Sinds een paar jar hebben ze weld oor da tik mijn eigen keuzes maak en herstle van mijn psychische gezondheid belangrijker vind dan status. MIjn moeder doet nu helaas alsof ze nooit heeft gevonden dat ik mijn bestaansrech tmoest "verdienen". Nou ja, is menselijk ook om je eigen gedrag of het gevolg daarvan te minimaliseren, zeker als je, zoals mijn ouders, oprecht dacht dat je het goed deed.
maandag 1 april 2013 om 17:57
Fijn om jullie reacties te lezen en zo ook te lezen dat ik niet de enige ben. Wat ik in mijn topic vergeten ben te vermelden is dat ik vanaf een jaar of 10 iedere dag zo'n beetje geslagen ben, hardhandig ook, tot ik het huis uitging, dus tot mijn 17e. Meerdere malen weggelopen van huis ook vroeger. Ik ben overigens niet alleen door mijn ouders geslagen maar ook door 3 van de 4 broers. Sommige keren staan nog op mijn netvlies gebrand.
En het geloof geef ik niet meer de schuld, jarenlang wel gedaan, maar ik zie het geloof nu juist als iets heel moois. Maar doordat ik vroeger verplicht 2 keer per zondag naar de kerk moest, en bijbelschool én cathechesatie etc ontwikkelde ik een enorme afkeer tegen het geloof. Ik gaf het geloof overal de schuld van, maar toen ik eenmaal een tijd uit huis was en ouder werd realiseerde ik me dat het geloof eigenlijk maar weinig met mijn opvoeding te maken heeft gehad. Mijn vader riep altijd 'wie zijn kinderen lief heeft kastijdt ze'. Heb ik altijd een hele rare uitspraak gevonden.
Misschien kent iemand ook het gevoel dat je altijd op zoek bent? Een soort van eeuwige onrust. De enige dag is die heftiger dan de andere. Ik heb me mijn hele leven nergens echt op mijn plek gevoeld, ben eigenlijk vaak een buitenbeentje geweest. Ik loop heel vaak weg voor confrontaties/discussies, vermijd druktes en rijen. (ik kan echt heel slecht tegen drukte, geen idee waar dat vandaan komt) Reageer soms heel heftig op kritiek, en daar meen ik dan de helft van. Ik kom ook vaak hard en afstandelijk over terwijl ik echt een zachtgekookt eitje ben en altijd het beste voor iedereen wil. Zo ben ik in de loop der jaren ook al heel wat vriendinnen kwijtgeraakt, heel lang gaat een vriendschap goed en dan komt iemand te dichtbij en kan ik ineens ongelofelijk onaardig doen. Ik heb het idee dat ik nog op standje 'overleven' sta en daarbij maai ik dus ook alle lieve mensen om mij heen weg. Hoe ga ik dit in godsnaam afleren??? En dan heb ik het al helemaaaal niet over het hebben van een relatie.....
En het geloof geef ik niet meer de schuld, jarenlang wel gedaan, maar ik zie het geloof nu juist als iets heel moois. Maar doordat ik vroeger verplicht 2 keer per zondag naar de kerk moest, en bijbelschool én cathechesatie etc ontwikkelde ik een enorme afkeer tegen het geloof. Ik gaf het geloof overal de schuld van, maar toen ik eenmaal een tijd uit huis was en ouder werd realiseerde ik me dat het geloof eigenlijk maar weinig met mijn opvoeding te maken heeft gehad. Mijn vader riep altijd 'wie zijn kinderen lief heeft kastijdt ze'. Heb ik altijd een hele rare uitspraak gevonden.
Misschien kent iemand ook het gevoel dat je altijd op zoek bent? Een soort van eeuwige onrust. De enige dag is die heftiger dan de andere. Ik heb me mijn hele leven nergens echt op mijn plek gevoeld, ben eigenlijk vaak een buitenbeentje geweest. Ik loop heel vaak weg voor confrontaties/discussies, vermijd druktes en rijen. (ik kan echt heel slecht tegen drukte, geen idee waar dat vandaan komt) Reageer soms heel heftig op kritiek, en daar meen ik dan de helft van. Ik kom ook vaak hard en afstandelijk over terwijl ik echt een zachtgekookt eitje ben en altijd het beste voor iedereen wil. Zo ben ik in de loop der jaren ook al heel wat vriendinnen kwijtgeraakt, heel lang gaat een vriendschap goed en dan komt iemand te dichtbij en kan ik ineens ongelofelijk onaardig doen. Ik heb het idee dat ik nog op standje 'overleven' sta en daarbij maai ik dus ook alle lieve mensen om mij heen weg. Hoe ga ik dit in godsnaam afleren??? En dan heb ik het al helemaaaal niet over het hebben van een relatie.....
dinsdag 2 april 2013 om 13:46
multitudes en eliza
eliza ken je deze dan ook? ouders wekt u kinderen niet tot toorn? oftewel je kan wel vader en moeder zijn maar dat geeft je geen vrijbriefje
ja veel op zoek naar waardering erkenning bevestiging en ook nog vaak zo ontzettend die onrust inderdaad
bij mijn vader is het zo dubbel want het is een ontzettende schat en doet alles voor ons maar sommige dingen die hij zegt...
bijv ik was gisteren aan het zingen (pink en adele etc) zegt hij: noem je dat zingen?
nou dat doet zo`n pijn!
en ik kan prima zingen ik doe musicals en het interesseert hem gewoon niet , waarschijnlijk omdat het niet van de kerk is ofzo..
ik ben gelukkig niet geslagen( nouja door mn vader wel soms vroeger)
eliza ken je deze dan ook? ouders wekt u kinderen niet tot toorn? oftewel je kan wel vader en moeder zijn maar dat geeft je geen vrijbriefje
ja veel op zoek naar waardering erkenning bevestiging en ook nog vaak zo ontzettend die onrust inderdaad
bij mijn vader is het zo dubbel want het is een ontzettende schat en doet alles voor ons maar sommige dingen die hij zegt...
bijv ik was gisteren aan het zingen (pink en adele etc) zegt hij: noem je dat zingen?
nou dat doet zo`n pijn!
en ik kan prima zingen ik doe musicals en het interesseert hem gewoon niet , waarschijnlijk omdat het niet van de kerk is ofzo..
ik ben gelukkig niet geslagen( nouja door mn vader wel soms vroeger)
dinsdag 2 april 2013 om 13:51
oja eliza ik ook, erg prikkelbaar kan slecht tegen druktes, maar een tegenstelling tot jou, ik ga confrontaties juist wel aan
ik ben wat rustiger geworden door mijn man ,
en later ook door het moederschap
hoe je dat afleert? denk dat dat moet slijten,
je kunt het van tevoren zeggen tegen je vrienden, zo begrijpen ze jou beter en kun ze er een soort rekening mee houden
ikzelf druk me welleens lomp uit, en ik heb weinig vrienden maar diegenen die ik heb die weten dat en die snappen daten die nemen dat met een flinke korrel zout en dat is wat vrienden zijn..
als ze jou daarom laten vallen zijn het gewoon geen echte vrienden
ik ben wat rustiger geworden door mijn man ,
en later ook door het moederschap
hoe je dat afleert? denk dat dat moet slijten,
je kunt het van tevoren zeggen tegen je vrienden, zo begrijpen ze jou beter en kun ze er een soort rekening mee houden
ikzelf druk me welleens lomp uit, en ik heb weinig vrienden maar diegenen die ik heb die weten dat en die snappen daten die nemen dat met een flinke korrel zout en dat is wat vrienden zijn..
als ze jou daarom laten vallen zijn het gewoon geen echte vrienden
