Psyche
alle pijlers
Eenzaam
dinsdag 16 april 2013 om 21:20
Ik voel mij heel erg eenzaam. Ik heb een tijdje in het buitenland gewoond. Nu ben ik terug en ben ik alleen.
Met mijn familie heb ik geen contact. Onze familie is klein en er is veel gebeurd. Vrienden heb ik hier niet meer.
Als ik morgen niet meer wakker wordt wie zal het merken?
Ik verblijf nu tijdelijk in een daklozenopvang en ben opzoek naar een huis. Maar ik zie overal tegenop. Het is alsof ik alleen op de wereld ben. Ik moet alles alleen doen, verhuizen etc.
Zal ooit de zon gaan schijnen voor mij?
Met mijn familie heb ik geen contact. Onze familie is klein en er is veel gebeurd. Vrienden heb ik hier niet meer.
Als ik morgen niet meer wakker wordt wie zal het merken?
Ik verblijf nu tijdelijk in een daklozenopvang en ben opzoek naar een huis. Maar ik zie overal tegenop. Het is alsof ik alleen op de wereld ben. Ik moet alles alleen doen, verhuizen etc.
Zal ooit de zon gaan schijnen voor mij?
dinsdag 16 april 2013 om 21:22
Ja, dat zal. Je bent net terug, maar naar verloop van tijd als je een eigen woonruimte hebt zullen de contacten vanzelf komen. Kruip niet terug in je schulp. Hoe komt het eigenlijk dat je bij de daklozenopvang zit? Dat klinkt alsof eea flink mis is gegaan. Maar zelfs dan is er altijd hoop. En dat hoeft niet eens heel lang te duren.
dinsdag 16 april 2013 om 21:58
Probeer niet overal tegenop te zien. Dat helpt je niet. Vraag hulp aan de omgeving. Ik weet bijna zeker dat er via de opvang een maatschappelijk werker of wat dan ook, beschikbaar is. Stap voor stap gaan en je zal merken dat je eigenwaarde zal stijgen en dat je op den duur trots kan zijn op jezelf. Want het kan wel, maar je zal zelf het initiatief moeten nemen. Sterkte ermee.
Ik ben niet dom, ik weet precies wat ik bedoel.
dinsdag 16 april 2013 om 22:01
Zeker gaat de zon weer voor je schijnen.
Ik kan me goed voorstellen dat je je eenzaam voelt, een daklozenopvang is ook niet een heel prettige plek.
Ben je al bezig met werk zoeken?
En zou je misschien kunnen gaan sporten?
Als je in het noorden gaat wonen wil ik je best even helpen met verhuizen enzo.
Probeer zo veel mogelijk een netwerk op te bouwen, via sport, werk of misschien vrijwilligerswerk.
Echt, het komt goed
Ik kan me goed voorstellen dat je je eenzaam voelt, een daklozenopvang is ook niet een heel prettige plek.
Ben je al bezig met werk zoeken?
En zou je misschien kunnen gaan sporten?
Als je in het noorden gaat wonen wil ik je best even helpen met verhuizen enzo.
Probeer zo veel mogelijk een netwerk op te bouwen, via sport, werk of misschien vrijwilligerswerk.
Echt, het komt goed
dinsdag 16 april 2013 om 22:08
dinsdag 16 april 2013 om 22:11
O lieve meid, wat naar. Ik heb in een vergelijkbare situatie gezeten. Berooid teruggekomen uit het buitenland, had geen geld, geen plek voor mezelf, geen baan, geen vrienden, bij familie was ik niet echt welkom. Niemand was geinteresseerd in mij, mijn problemen en mijn verhalen.
Ik heb me een tijd heel rot gevoeld en mezelf zielig gevonden. Tot het op een dag genoeg was. Toen heb ik mezelf een schop onder mijn kont gegeven. Ik besefte dat als ik dat niet deed, niemand het zou doen, en dat ik dan nog jaren zo door zou kunnen modderen. Dus: Kamer gezocht, baan gezocht, studie opgepakt. Tanden op elkaar. In het begin was het afschuwelijk. Maar langzaam ging het beter. Ik leerde weer mensen kennen, maakte nieuwe vrienden.
Zet kleine stapjes. Stel jezelf iedere avond een doel voor de volgende dag. Morgen ga je naar vijf UZB's. Dag erna naar drie andere. Dan ga je de eerste vijf chasen. Ondertussen kijk je of de gemeente iets voor je kan doen, of je via de opvang iets kunt regelen. Gebruik het kleine netwerkje dat je nu al hebt. Probeer creatief te denken, kijk om je heen wie jou zou kunnen helpen, al was het alleen maar om weer wegwijs te worden hier. Iedere dag dat je iets voor jezelf doet, is een succesje, hoe klein ook.
En dan, op een dag, gaat ook voor jou de zon weer schijnen.
Ik heb me een tijd heel rot gevoeld en mezelf zielig gevonden. Tot het op een dag genoeg was. Toen heb ik mezelf een schop onder mijn kont gegeven. Ik besefte dat als ik dat niet deed, niemand het zou doen, en dat ik dan nog jaren zo door zou kunnen modderen. Dus: Kamer gezocht, baan gezocht, studie opgepakt. Tanden op elkaar. In het begin was het afschuwelijk. Maar langzaam ging het beter. Ik leerde weer mensen kennen, maakte nieuwe vrienden.
Zet kleine stapjes. Stel jezelf iedere avond een doel voor de volgende dag. Morgen ga je naar vijf UZB's. Dag erna naar drie andere. Dan ga je de eerste vijf chasen. Ondertussen kijk je of de gemeente iets voor je kan doen, of je via de opvang iets kunt regelen. Gebruik het kleine netwerkje dat je nu al hebt. Probeer creatief te denken, kijk om je heen wie jou zou kunnen helpen, al was het alleen maar om weer wegwijs te worden hier. Iedere dag dat je iets voor jezelf doet, is een succesje, hoe klein ook.
En dan, op een dag, gaat ook voor jou de zon weer schijnen.
dinsdag 16 april 2013 om 22:20
woensdag 17 april 2013 om 07:16
Bedankt voor alle lieve reacties.
Ik verblijf momenteel in de daklozenopvang omdat ik bij niemand anders terechtkon. Jullie reacties geven mij moed om iets van mijn leven te maken.
Ik ga vandaag weer opzoek naar werk en opzoek naar een kamer. Gelukkig heb ik ook een beetje spaargeld zodat ik de eerste weken doorkom.
Gister voelde ik mij zo eenzaam en alleen, vandaag heb ik weer de moed om te zoeken naar oplossingen.
Ik verblijf momenteel in de daklozenopvang omdat ik bij niemand anders terechtkon. Jullie reacties geven mij moed om iets van mijn leven te maken.
Ik ga vandaag weer opzoek naar werk en opzoek naar een kamer. Gelukkig heb ik ook een beetje spaargeld zodat ik de eerste weken doorkom.
Gister voelde ik mij zo eenzaam en alleen, vandaag heb ik weer de moed om te zoeken naar oplossingen.
woensdag 17 april 2013 om 09:26
Yasmin, wat een rot situatie!
Heel veel sterkte vandaag!
Vraag zoveel mogeljik hulp en stel je kwetsbaar op.
Maar wel kritisch zijn over de mogelijkheden natuurlijk. Niet zomaar bij een man gaan inwonen ofzo : ).
Je hebt jezelf, je bent gezond en volgens mij genoeg verstand om er iets van te kunnen maken.
Nu eerst een baan, en een kamer en daarna alles op een rijtje zetten met professionele hulp.
Tijdens je zoektocht zul je genoeg mensen tegenkomen, kies de voor jou goede mensen en help hun ook, dat zal je eenzaamheid echt laten verdwijnen.
En als je hieruit komt, dan kun je alles aan denk ik maar zo,
liefs Sofie
Heel veel sterkte vandaag!
Vraag zoveel mogeljik hulp en stel je kwetsbaar op.
Maar wel kritisch zijn over de mogelijkheden natuurlijk. Niet zomaar bij een man gaan inwonen ofzo : ).
Je hebt jezelf, je bent gezond en volgens mij genoeg verstand om er iets van te kunnen maken.
Nu eerst een baan, en een kamer en daarna alles op een rijtje zetten met professionele hulp.
Tijdens je zoektocht zul je genoeg mensen tegenkomen, kies de voor jou goede mensen en help hun ook, dat zal je eenzaamheid echt laten verdwijnen.
En als je hieruit komt, dan kun je alles aan denk ik maar zo,
liefs Sofie
