Psyche
alle pijlers
Overspannen? Hoe verder...
woensdag 10 april 2013 om 13:57
Heb een nieuw account aangemaakt omdat ik inmiddels al aardig wat mensen persoonlijk ken en dat is in deze situatie misschien niet zo handig..
De reden dat ik dit topic aanmaak is omdat het niet goed met me gaat en ik niet weet hoe ik dit op moet lossen/hoe ik het tij kan keren/waar moet ik beginnen.. Ik heb het gevoel dat ik overspannen/burn-out ben of word maar geen idee hoe nu verder. Ben nog niet naar de huisarts geweest omdat ik het eerst beter op een rijtje wil hebben. Sorry als ik ook een beetje warrig overkom.
Voor de buitenwereld heb ik het allemaal prima voor elkaar. Twee kleine kinderen, leuke (drukke) baan en een leuke man. Toch voelt het niet zo. Elke dag is het weer een struggle om überhaupt op te staan en ben ik blij dat de dag weer voorbij is. Ik ben moe, doodmoe en zie vaak (letterlijk) dubbel van vermoeidheid. Heb mijn bloed al laten testen maar hier kwam niets uit. Ik geef vaak aan het einde van de dag over omdat ik niet meer op mijn benen kan staan en zie soms ook dingen die er niet zijn (denk dat er mensen achter mij staan of zie schaduwen langs het plafond gaan).
Vorig jaar ben ik van baan veranderd omdat mijn toemalig manager overspannen was en dit voor heel veel problemen zorgde. Zonder teveel in details te willen treden heeft hij mij (en 2 andere uit ons team) echt het leven zuur gemaakt. 's Nachts bellen/mails sturen uit mijn naam/schelden etc etc. Uiteindelijk heb ik de keuze gemaakt om weg te gaan naar een ander bedrijf (een concurrent) en heeft hij nog geprobeerd dit middels een rechtzaak terug te draaien, maar gelukkig werd ik op alle punten in het gelijk gesteld en kon ik aan de slag bij mijn huidige werkgever. Hier heb ik het goed naar mijn zin en het werk gaat mij in prima af. En toch.. toch gaat het niet goed met me. Naast dat ik me uitgeput voel word ik elke nacht in paniek wakker omdat ik niet weet waar ik ben, wie er naast me ligt en hoe mijn leven eruit ziet. Het duurt soms minuten (voor mijn gevoel uren) voordat ik mijn man herken en mij weer herinner dat ik 2 kleintjes heb. Heel beangstigend vind ik dit. Met kloppend hart val ik dan uren later weer in slaap.
In mijn omgeving merkt alleen mijn man hoe het met me gaat. Ik weet me goed te houden tot 7 uur 's avonds (dan gaan de kinderen naar bed) en lig ik uitgeput op de bank. Vaak huilend. Ik weet ook zeker dat mijn kinderen geen last hebben van mijn gemoedstoestand, mijn werkgever niet, en de vrienden die nog over zijn omdat ik sociale contacten een beetje probeer te vermijden, ook niet. Alleen ik.
Ik ben een pleaser in hart en nieren. ik heb het woord uitgevonden (en verbeterd) en loop daar nu tegenaan. Jarenlang heb ik bij mijn vorige baan de klappen opgevangen voor anderen. Mijn (zwaar-overspannen) manager de hand boven het hoofd gehouden en het lijkt wel of ik hier nu de tol voor betaal. De oudste heeft een lastige start gehad en ook dit is mij niet in de koude kleren gaan zitten, merk ik nu. Ziekmelden staat niet in mijn woordenboek (stel je voor dat iemand mij zwak/slecht/niet professioneel vindt). Daarnaast kan ik me gevoelsmatig ook niet ziekmelden omdat ik in een heel klein bedrijf werk en ik mij dan schuldig voel tegenover de directeur/eigenaar, met wie ik het heel goed kan vinden. Maar ik ben bang dat als ik op deze voet doorga dat het misgaat en dan ook goed misgaat. Dat is gewoon een gevoel, ik kan het niet uitleggen hoe of wat. En toch kan ik niet bedenken hoe ik dit op moet lossen/waar ik moet beginnen. Herkend iemand dit? Iemand tips/suggesties/een schop onder mijn kont ?
De reden dat ik dit topic aanmaak is omdat het niet goed met me gaat en ik niet weet hoe ik dit op moet lossen/hoe ik het tij kan keren/waar moet ik beginnen.. Ik heb het gevoel dat ik overspannen/burn-out ben of word maar geen idee hoe nu verder. Ben nog niet naar de huisarts geweest omdat ik het eerst beter op een rijtje wil hebben. Sorry als ik ook een beetje warrig overkom.
Voor de buitenwereld heb ik het allemaal prima voor elkaar. Twee kleine kinderen, leuke (drukke) baan en een leuke man. Toch voelt het niet zo. Elke dag is het weer een struggle om überhaupt op te staan en ben ik blij dat de dag weer voorbij is. Ik ben moe, doodmoe en zie vaak (letterlijk) dubbel van vermoeidheid. Heb mijn bloed al laten testen maar hier kwam niets uit. Ik geef vaak aan het einde van de dag over omdat ik niet meer op mijn benen kan staan en zie soms ook dingen die er niet zijn (denk dat er mensen achter mij staan of zie schaduwen langs het plafond gaan).
Vorig jaar ben ik van baan veranderd omdat mijn toemalig manager overspannen was en dit voor heel veel problemen zorgde. Zonder teveel in details te willen treden heeft hij mij (en 2 andere uit ons team) echt het leven zuur gemaakt. 's Nachts bellen/mails sturen uit mijn naam/schelden etc etc. Uiteindelijk heb ik de keuze gemaakt om weg te gaan naar een ander bedrijf (een concurrent) en heeft hij nog geprobeerd dit middels een rechtzaak terug te draaien, maar gelukkig werd ik op alle punten in het gelijk gesteld en kon ik aan de slag bij mijn huidige werkgever. Hier heb ik het goed naar mijn zin en het werk gaat mij in prima af. En toch.. toch gaat het niet goed met me. Naast dat ik me uitgeput voel word ik elke nacht in paniek wakker omdat ik niet weet waar ik ben, wie er naast me ligt en hoe mijn leven eruit ziet. Het duurt soms minuten (voor mijn gevoel uren) voordat ik mijn man herken en mij weer herinner dat ik 2 kleintjes heb. Heel beangstigend vind ik dit. Met kloppend hart val ik dan uren later weer in slaap.
In mijn omgeving merkt alleen mijn man hoe het met me gaat. Ik weet me goed te houden tot 7 uur 's avonds (dan gaan de kinderen naar bed) en lig ik uitgeput op de bank. Vaak huilend. Ik weet ook zeker dat mijn kinderen geen last hebben van mijn gemoedstoestand, mijn werkgever niet, en de vrienden die nog over zijn omdat ik sociale contacten een beetje probeer te vermijden, ook niet. Alleen ik.
Ik ben een pleaser in hart en nieren. ik heb het woord uitgevonden (en verbeterd) en loop daar nu tegenaan. Jarenlang heb ik bij mijn vorige baan de klappen opgevangen voor anderen. Mijn (zwaar-overspannen) manager de hand boven het hoofd gehouden en het lijkt wel of ik hier nu de tol voor betaal. De oudste heeft een lastige start gehad en ook dit is mij niet in de koude kleren gaan zitten, merk ik nu. Ziekmelden staat niet in mijn woordenboek (stel je voor dat iemand mij zwak/slecht/niet professioneel vindt). Daarnaast kan ik me gevoelsmatig ook niet ziekmelden omdat ik in een heel klein bedrijf werk en ik mij dan schuldig voel tegenover de directeur/eigenaar, met wie ik het heel goed kan vinden. Maar ik ben bang dat als ik op deze voet doorga dat het misgaat en dan ook goed misgaat. Dat is gewoon een gevoel, ik kan het niet uitleggen hoe of wat. En toch kan ik niet bedenken hoe ik dit op moet lossen/waar ik moet beginnen. Herkend iemand dit? Iemand tips/suggesties/een schop onder mijn kont ?
woensdag 10 april 2013 om 14:06
Ten eerste moet je nu naar de huisarts om het dit allemaal te vertellen.
Alles leuk en aardig tot je wilt wachten met ziek melden tot je helemaal uit elkaar valt, maar dan duurt het ziekteproces hoogstwaarschijnlijk 3 keer zo lang en dat vind ik pas oneerlijk tegenover, niet alleen je werkgever, maar zeker ook je gezin.
Goed van je hoor, dat je de grote onverwoestbare uit loopt te hangen, maar als je hier lang genoeg mee door gaat, dan moeten de mensen waarvan je nu vindt dat ze op je moeten kunnen rekenen, de prijs betalen, dus stel je niet zo aan en doe er iets aan. Ga naar de huisarts.
Alles leuk en aardig tot je wilt wachten met ziek melden tot je helemaal uit elkaar valt, maar dan duurt het ziekteproces hoogstwaarschijnlijk 3 keer zo lang en dat vind ik pas oneerlijk tegenover, niet alleen je werkgever, maar zeker ook je gezin.
Goed van je hoor, dat je de grote onverwoestbare uit loopt te hangen, maar als je hier lang genoeg mee door gaat, dan moeten de mensen waarvan je nu vindt dat ze op je moeten kunnen rekenen, de prijs betalen, dus stel je niet zo aan en doe er iets aan. Ga naar de huisarts.
woensdag 10 april 2013 om 14:18
Ik gan naar de huisarts, beloofd. Moet wel eerlijk zeggen dat ik daar niet heel veel vertrouwen in heb. Ben er vorig jaar ook al eens geweest (toen het allemaal speelde met vorige werkgever) en heb daar toen, buiten het advies van ademhalingsoefeningen en yoga, niet echt veel aan gehad. Mijn huisarts is een beetje alternatief (waar op zich niks mis mee is, begrijp me goed) maar ik had niet het idee dat zij begreep wat er echt in mij omging. Maar goed, het gaat nu minder goed met me, dus ik hoop dat zij het nu iets meer serieus neemt allemaal.
woensdag 10 april 2013 om 14:45
Second opinion is inderdaad ook een optie. Ik ga sowieso eerst morgenochtend bij mijn eigen huisarts langs (heb net een afspraak gemaakt), het is ruim een jaar geleden toen ik er voor het laatst was geweest en de situatie is in die tijd wel verslechterd.
Ik ben wel benieuwd of mensen mijn situatie herkennen en wat zij hebben gedaan. Is dit nu overspannen of word ik gewoon gek..
Ik ben wel benieuwd of mensen mijn situatie herkennen en wat zij hebben gedaan. Is dit nu overspannen of word ik gewoon gek..
woensdag 10 april 2013 om 15:14
Wat Cateautje zegt onderaan.
Stel, een goede vriendin zou dit allemaal aan jou vertellen. Dat ze elke avond huilend op de bank ligt. Dat ze met hartkloppingen in bed ligt. Dat ze als ze wakker wordt af en toe niet weet wie ze is. Wat zou je dan tegen haar zeggen? Je wordt gek? Geef jezelf een schop onder je kont? Je stelt je aan? Ik denk niet dat je dat zou zeggen, toch? Zou je haar serieus nemen?
En waarom zou jij dan wel gek zijn? Of een schop onder je kont nodig hebben? Of je aanstellen? Waarom neem jij jezelf niet serieus?
Op naar de huisarts en vraag een verwijzing voor een psycholoog. Hoe eng ook, je moet hier iets aan gaan doen. Het gaat niet vanzelf over.
Stel, een goede vriendin zou dit allemaal aan jou vertellen. Dat ze elke avond huilend op de bank ligt. Dat ze met hartkloppingen in bed ligt. Dat ze als ze wakker wordt af en toe niet weet wie ze is. Wat zou je dan tegen haar zeggen? Je wordt gek? Geef jezelf een schop onder je kont? Je stelt je aan? Ik denk niet dat je dat zou zeggen, toch? Zou je haar serieus nemen?
En waarom zou jij dan wel gek zijn? Of een schop onder je kont nodig hebben? Of je aanstellen? Waarom neem jij jezelf niet serieus?
Op naar de huisarts en vraag een verwijzing voor een psycholoog. Hoe eng ook, je moet hier iets aan gaan doen. Het gaat niet vanzelf over.
woensdag 10 april 2013 om 15:15
@Cateautje: oké, dat klinkt serieus. Het rare is dat het niet vóelt als 'groot alarm'. Misschien omdat het al lang speelt en het er ingeslopen is. In mijn hart weet ik ook dat het misgaat of mis aan het gaan is of mis is gegaan.. Ik voel me ook niet gesteund door het thuisfront. Als ik aangeef dat het echt niet meer gaat dan is zijn oplossing een middagje rust.. heel erg lief, maar daar red ik het niet meer mee. Heb het gevoel dat mensen niet zien hoever het al is, maar aan de andere kant ben ik daar zelf ook debet aan; ik bagatellisseer de situatie ook wel omdat ik mij schaam voor mijn geestelijke gesteldheid.
woensdag 10 april 2013 om 16:01
Juliette, als je vooruit kijkt in de toekomst, zie je deze situatie dan op korte termijn veranderen?
Overspannen mensen denken vaak dat ze een Ferrari moeten zijn terwijl ze eigenlijk een Peugeot zijn. Een prima auto maar niet geschikt om allerlei rare fratsen mee uit te halen. Dan kan je wel keihard gaan racen maar op een gegeven moment zijn je onderdelen versleten en gaat de auto stuk. Dus beter om m even stil te zetten dan dat ie straks totall loss is.
Er loopt hier een topic "ik wil niet meer" van Bloempje027. Misschien wat voor jou om te lezen, denk dat je er een hoop in herkent. En letterlijk alle adviezen aan haar zijn "doe het nou rustig aan en rijdt jezelf niet in de prak"
De huisarts is een eerste stap. Open zijn tegen je baas een tweede.
Overspannen mensen denken vaak dat ze een Ferrari moeten zijn terwijl ze eigenlijk een Peugeot zijn. Een prima auto maar niet geschikt om allerlei rare fratsen mee uit te halen. Dan kan je wel keihard gaan racen maar op een gegeven moment zijn je onderdelen versleten en gaat de auto stuk. Dus beter om m even stil te zetten dan dat ie straks totall loss is.
Er loopt hier een topic "ik wil niet meer" van Bloempje027. Misschien wat voor jou om te lezen, denk dat je er een hoop in herkent. En letterlijk alle adviezen aan haar zijn "doe het nou rustig aan en rijdt jezelf niet in de prak"
De huisarts is een eerste stap. Open zijn tegen je baas een tweede.
maandag 22 april 2013 om 10:10
Daar ben ik weer. Inmiddels naar de huisarts geweest. Alles verteld, van mijn angsten 's nachts, van de dingen die ik zie die er niet zijn, van het overgeven van vermoeidheid en verteld dat ik het gewoon niet meer zie zitten allemaal. Huisarts kwam weer met haar stokpaardje, yoga en meditatie. Vertelde haar huilend dat dit niet meer gaat helpen en toen gaf ze aan dat zij mij niet mag adviseren mijzelf ziek te melden.. arbeidstechnisch of zo.. Heb nu een second opinion aangevraagd en voel me eigenlijk slechter dan ooit. Second optinion zal morgen zijn. Ondertussen ben ik nog steeds aan het werk en heb ik even geen idee meer hoe nu verder..
maandag 22 april 2013 om 14:26
Ha juliette3, Ik heb je verhaal gelezen en ik wil je even een hart onder je riem steken. Overspannen ben je niet van de een op andere dag, het bouwt zich op. Verkeerde patronen leer je jezelf aan, je voelt je grenzen en balans niet goed aan of trekt er verkeerde conclusies uit. Als alles lekker loopt, denk je ' och dan kan er nog wel wat bij'. Op werk of prive loop je dan een stapje harder. Moet kunnen toch? Als het dan minder goed gaat lopen denk je 'hup, even de schouders eronder'. Vaak krijg je bevestiging van jezelf of je omgeving dat dat goed is. Maar het gaat ten koste van... Vul maar in. Die dingen en momenten die je goed doen en waar je energie van krijgt. Je haalt de rek steeds meer uit jezelf, om nog wat speling te hebben. En dan is het een glijdende schaal geworden. Goed dat je aan de bel trekt. Je weet zelf dat het niet meer gaat. Advies: neem je man mee. Laat hem je verhaal steunen naar de arts. Vraag een verwijzing naar psycholoog of ggz. En meld je bij de bedrijfsarts. Die kan meedenken over je mogelijkheden.
