Strong women-topic

Ik schaar mezelf zeker onder 'strong women'



Op mijn 17e kwam ik zonder ouders te staan.

Ik ben een wees, en dat woord geeft me al de kriebels. Het heeft iets kleins en zieligs. Natuurlijk heb ik me ook heel klein en zielig gevoeld, op momenten nog steeds.



Maar ik durf nu te zeggen dat ik ontzettend sterk ben.

Ik ben weer aan het studeren, heb een fijne relatie en nu ook eindelijk weer een baan.

Ik heb mijn leven opgepakt en het voelt goed.

Natuurlijk heb ik nog pijn. Mijn ouders zullen mij nooit zien afstuderen, nooit zien trouwen, nooit mijn kindjes zien, nooit meer iets..

Nouja, vanaf boven misschien, dat is dan ook mijn troost.



'You never know how strong you are, until being strong is the only choice you have'



voor alle sterke vrouwen

Verlies staat in mijn leven centraal. Toen ik 13 was overleed mijn oom in mijn armen. Heb dit lang geprobeerd te compenseren door EHBO en BHV cursussen te volgen, zodat ik nooit meer zo machteloos zou voelen. Jaren terug tijdens een cursus was ik aan het reanimeren en brak. Ik ben gestopt en weet nu dat ik toen niets kon doen. Toen ik 8 acht overleed mijn oom, en toen ik 14 was verongelukte een andere oom. Ooms waar ik een sterke band mee had. Toen ik 20 was ben ik gaan werken en trof een leidinggevende die andere dingen van mij wilde dan dat mijn functie inhield. Ik was 20 toen ik mijn grote liefde ontmoette. Na zeven jaar is hij verongelukt op zijn werk. Dit was mijn grootste verlies. Vrij snel daarna overleed mijn vriendin aan kanker. Tot aan nu toe ben ik nog veel meer mensen kwijtgeraakt. Mijn schoonzuster is overleden aan kanker, mijn oom 4 jaar geleden ook overleden. Ze hadden een tumor in zijn hoofd ontdekt en zes weken later was hij al overleden. Vorig jaar overleden binnen drie maanden tijd mijn tante aan ALS, en twee vriendinnen aan kanker.



Doordat ik veel gepest werd op school, accepteerde ik dingen die ik nu niet meer zou accepteren. Mijn ex ging vreemd met een vriendin, drie maanden nadat we getrouwd waren. Toen ben ik gescheiden en trof ik een man die verslaafd was en mij aan mijn haren door mijn eigen huis trok. Ik heb toen de relatie verbroken en het heeft lang geduurd voordat hij mij met rust liet.



Zes jaar gelden werkte ik bij een grote bank en mijn leidinggevende zei binnen een week al dat ik een assertiviteitscursus moest gaan volgen. Het was duidelijk dat hij de zijn eigen personeel kende. Na 2 jaar gezeik, heb ik zelf ontslag genomen! Wat voelde dat goed. Mijn leidinggevende belde nog of ik het wel zeker wist? Bank stond in top tien van beste werkgevers en waren niet gewend dat iemand zo wegliep.



Door de jaren heen ben ik drie keer alles kwijtgeraakt wat ik had, maar door hard werken ben ik weer bovenop gekomen.



Ik heb nu een mooi huis, een hele fijne baan en ben getrouwd met mijn tweede grote liefde!

Ook present!

Lastige relatie met ex; liegen bedriegen, vaak afgewezen en weggetrapt. Zoontje van 2 en een abortus gehad. Uiteindelijk wel hem drie keer afgewezen omdat ik vind dat ik beter verdien. Maar maakt de 'erfenis' niet minder pijnlijk. In haptonomie sinds november 2012. Verdriet verwerken, weerbaar worden, grenzen leren stellen en werken aan mijn zelfvertrouwen. In progress dus maar ik heb voldoende vertrouwen dat daar uiteindelijk een leuke man is waarmee ik een eerlijke en rustige toekomst zal hebben. Maar eerst gelukkig zijn met mezelf en leren van de fouten die IK heb gemaakt.



Succes! Ik lees mee

Present. Hoewel ik het nog lastig vind mezelf als sterk te zien.



Als kind gepest en uitgekotst, later misbruikt en weer later in huis komen te wonen met een huisgenoot die loog, me uitschold, bedreigde, manipuleerde, van me stal, en soms geweld gebruikte. Zelfmoordpogingen, zelfbeschadiging, jarenlang therapie en inmiddels ben ik er weer redelijk bovenop gekomen. Ik heb mijn therapie afgesloten, heb een leuk huis, een fijne vriend en kan weer genieten. Ik heb sinds ik 17 ben (ik ben nu 25) thuis gezeten en ga na de zomer weer naar school. Ik vind het zo rete-eng, maar ik ben er eindelijk aan toe. Ik wil zo graag mijn leven weer oppakken. En ik kan dat, want ik ben een sterke vrouw. Ik heb al zoveel overwonnen dat dit ook zeker moet lukken. Ja toch?!

Wat doen jullie eigenlijk om nare ervaringen te verwerken behalve therapie?

Up

quote:mali30 schreef op 03 juni 2013 @ 07:06:

Of ik sterk ben, ik heb geen idee hoe een ander mij ziet. Ik heb eind vorig jaar mijn relatie beëindigt, het ging niet meer. Het was geen fijne omgeving voor de kinderen om op te groeien. Nu ben ik alleenstaande mama met 3 kinderen, en ik red me en dat vind ik al heel wat!



Dat is het ook en ik vind je een kei sterke vrouw Mali

Ibi, zo fijn dat het nu beter gaat! Geniet van het prille geluk!



Een voor jullie allemaal!

Ben je net uit Engeland terug?

Of volg je engelse les. Je gooit n.l. best wel veel engelse woorden in je post. Doen er meer hoor,maar ik ben gewoon benieuwd of dit zo is!

Ik hoor ook vaak 'strong woman' en dat ben ik ook! Ben met veel liefde EN problemen opgegroeid en stond er al jong zelf voor. Toen ook een man gekozen die eenzelfde achtergrond had en waarbij ik veel herkenning vond (dus ook veel problemen) .

Wat mij enorm 'sterk' gemaakt heeft is het besef

1.dat ik financieel onafhankelijk moet zijn zodat ik zelf helemaal onafhankelijk keuzes kan maken.

2.dat ik moet werken aan balans, werk, een gezellig huis voor mij (en in mijn geval kinderen), een positief sociaal netwerk en een gezond leven met sport, leuke hobby's en gezond eten.



Mijn identiteit heeft daarom weinig te maken met het wel of niet hebben van een man. Ik ben met niks opnieuw begonnen en nam weinig tijd voor zelfbeklag of eenzaamheid. Als ik net na de breuk met een paniek aanval wakker werd dan ging ik eerst een eind joggen om fysiek en emotioneel flink wat anders te voelen. Daarna had ik wel de endorfine in mijn lijf om de rest van de dag aan te kunnen. Ik heb een verwaarloosd huis met een flinke tuin voor mezelf gekocht waar ik altijd wat in te doen heb, een hond die altijd blij is als -ie me ziet en zo een leuk leven opgebouwd waarin ik heel gelukkig ben.

Ook ik durf mezelf een "strong woman" te noemen! Na jaren vol met depressie, angst, paniek en dwang kan ik nu zeggen dat het eigenlijk best goed gaat. Ik ben net aangenomen bij een leuk bedrijf en werk dus weer. Dit had ik vorig jaar niet durven dromen. Ik durfde m'n huis geen eens te verlaten, vreselijk! voor jullie allen een dikke knuffel;-) en ik blijf meelezen!!

Ik denk dat ik mijzelf op het moment ook wel sterk kan noemen.



Moeder overleden toen ik 16 was, vader was meestal weg en zusje en ik waren alleen thuis. Zusje werd niet verzorgd, en naar mij luisterde ze niet. Constante strijd dus. Ik ging uit huis, degene met wie ik samenwoonde vertrok naar het buitenland waardoor ik zonder huis kwam te staan. Kon nergens terecht, ben op een kamertje gaan wonen wat ik vreselijk vond. Raakte zwanger van vriend, kreeg een miskraam wat voor een diepe kinderwens zorgde. Werd depressief, stopte met school, kon niks meer. Moest het kamertje uit, de man ging het onderverhuren. Stond letterlijk op straat voor 3 dagen, terwijl mijn familie deed alsof ze van niks wisten. 2 jaar later raakte ik weer zwanger, heel bewust. Zoontje overlijd na 23 weken, raak weer zwanger en met 24 weken overlijd ook ons dochtertje. Na twee pijnlijke bevallingen sta ik nog steeds met lege handen.



Zit nu midden in die rouw, het verlangen, het vreselijke gemis. En desondanks ben ik niet meer terug gevallen in mijn depressie. Vraag mij soms af hoe het mogelijk is. Ik denk dat het door een groot deel door mijn vriend komt, hij is mij altijd door dik en dun blijven steunen.

Ik vind mezelf ook wel een "strong woman".



Een aantal jaar terug is mijn vriend overleden aan een hartaanval. Hierna ben ik in een enorm diep gat gevallen. Paniek aanvallen, me ontzettend down voelen, me niet aan iemand kunnen/willen binden op welk gebied dan ook (angst om weer alleen te komen staan) en niets meer willen/mijn huis niet uit. Met wat hulp van mijn ouders, zus en broer ben ik hieruit gekomen. Ik heb het een plek gegeven.



Ik heb mij na enige tijd over mijn angsten heen weten te zetten. Begon weer voorzichtig te denken aan een leven wat niet alleen was. Dat mijn angst dat iedereen zomaar opeens zou overlijden niet reëel was. Ik kwam een man tegen, een erg geduldige man. We hadden een geweldige tijd. Ik kon hem niet laten gaan en wilde gaan proberen mij toch open te stellen.



Nu ben ik getrouwd met die man, maak ik veel persoonlijke dromen waar, zijn mijn angsten weg en hebben we samen een heerlijk leven. Hier had ik nooit over durven dromen toentertijd.