Psyche
alle pijlers
Ik ben op
dinsdag 11 juni 2013 om 23:27
Hallo iedereen,
Ik lees vaak mee hier op het Viva-forum, maar wil nu graag zelf wat kwijt. Daar heb ik speciaal een emailadres en account voor aangemaakt.
Mijn naam is Rosan en ik ben pas 19 jaar. Ik weet dat er al genoeg topics zijn over dit onderwerp, maar ik wilde toch graag mijn eigen, persoonlijke verhaal kwijt.
Ik heb een rotverleden. Mijn vader is overleden aan de gevolgen van een alcoholverslaving. Door die alcoholverslaving is mijn jeugd dus ook niet altijd een pretje geweest.
Ik heb genoeg ellende mee moeten maken en ik ben niet altijd goed behandeld, om het maar op een beleefde manier te zeggen.
Na zijn overlijden heb ik als jong meisje zo snel mogelijk mijn leven weer opgepakt en ben ik zonder stil te staan weer doorgegaan met m'n dagelijkse dingen. Ik wist ook niet beter. Ik heb die tijd wel proffesionele hulp gehad, maar achteraf heeft dat eigenlijk niet geholpen.
Nu, een aantal jaar later, ben ik op.
Ik ben moe, onzeker, angstig. Gister heb ik te horen gekregen dat ik depressief ben. Mijn omgeving en ik wisten het wel, een depressie is niet zomaar iets dat je kan negeren.
Maar toch komt het als een klap in mijn gezicht, deze bevestiging. Ik ben ook nog zo jong. Ik ben een verstandig en volwassen meisje. Ik wist altijd wat ik wilde en het liefste was ik overal bij, ik wilde de hele
wereld over bij wijze van spreken. Ik ben ook degene waar al mijn vrienden en vriendinnen terecht kunnen voor hulp en steun. En nu.. nu ben ik plotseling het meisje dat hulp nodig heeft en dat het niet meer alleen kan.
Ik heb een lieve vriend die er voor me is. Hij is een stuk ouder dan ik, maar dat past ook bij me. Ik heb lieve vrienden/vriendinnen en een nog veel lievere beste vriendin, die mij nooit zou laten vallen. De band die ik met mijn moeder heb is een band waar vele jaloers op zullen zijn.. Maar toch ben ik ongelukkig.
Ik ben de laatste tijd vaak te onzeker om leuke dingen te doen, zoals uitgaan en andere dingen die je graag hoort te doen op deze leeftijd. Ik ga het liefste de deur niet meer uit. Mijn zelfbeeld is totaal vervormd. Ik walg van mezelf. Ik heb last van paniekaanvallen, huilbuien en op sommige momenten zie ik het leven helemaal niet meer zitten. Dan fantaseer ik over de dood en kom ik tot de conclusie dat het me niks uit zou maken als ik morgen onder een auto zou komen. Ik voel me zo waardeloos. En het ergste is dat ik mezelf blijf vertellen dat ik me niet aan moet stellen. Ik ben jong, heb mijn hele leven nog voor me en ik ben gezond. Waar maak ik me druk om? Ik zie nu gelukkig wel in dat die gedachten nergens op slaan.
Wat ik wil met dit topic?
Even mijn verhaal kwijt. Iemand die me een hart onder de riem steekt. Wat ik merk is dat ik me ook een stuk beter voel als ik me kan herkennen in anderen. Of de verhalen/ervaringen van anderen. Dus als iemand weet wat ik doormaak, hoor ik dat graag.
Liefs, Rosan.
Ik lees vaak mee hier op het Viva-forum, maar wil nu graag zelf wat kwijt. Daar heb ik speciaal een emailadres en account voor aangemaakt.
Mijn naam is Rosan en ik ben pas 19 jaar. Ik weet dat er al genoeg topics zijn over dit onderwerp, maar ik wilde toch graag mijn eigen, persoonlijke verhaal kwijt.
Ik heb een rotverleden. Mijn vader is overleden aan de gevolgen van een alcoholverslaving. Door die alcoholverslaving is mijn jeugd dus ook niet altijd een pretje geweest.
Ik heb genoeg ellende mee moeten maken en ik ben niet altijd goed behandeld, om het maar op een beleefde manier te zeggen.
Na zijn overlijden heb ik als jong meisje zo snel mogelijk mijn leven weer opgepakt en ben ik zonder stil te staan weer doorgegaan met m'n dagelijkse dingen. Ik wist ook niet beter. Ik heb die tijd wel proffesionele hulp gehad, maar achteraf heeft dat eigenlijk niet geholpen.
Nu, een aantal jaar later, ben ik op.
Ik ben moe, onzeker, angstig. Gister heb ik te horen gekregen dat ik depressief ben. Mijn omgeving en ik wisten het wel, een depressie is niet zomaar iets dat je kan negeren.
Maar toch komt het als een klap in mijn gezicht, deze bevestiging. Ik ben ook nog zo jong. Ik ben een verstandig en volwassen meisje. Ik wist altijd wat ik wilde en het liefste was ik overal bij, ik wilde de hele
wereld over bij wijze van spreken. Ik ben ook degene waar al mijn vrienden en vriendinnen terecht kunnen voor hulp en steun. En nu.. nu ben ik plotseling het meisje dat hulp nodig heeft en dat het niet meer alleen kan.
Ik heb een lieve vriend die er voor me is. Hij is een stuk ouder dan ik, maar dat past ook bij me. Ik heb lieve vrienden/vriendinnen en een nog veel lievere beste vriendin, die mij nooit zou laten vallen. De band die ik met mijn moeder heb is een band waar vele jaloers op zullen zijn.. Maar toch ben ik ongelukkig.
Ik ben de laatste tijd vaak te onzeker om leuke dingen te doen, zoals uitgaan en andere dingen die je graag hoort te doen op deze leeftijd. Ik ga het liefste de deur niet meer uit. Mijn zelfbeeld is totaal vervormd. Ik walg van mezelf. Ik heb last van paniekaanvallen, huilbuien en op sommige momenten zie ik het leven helemaal niet meer zitten. Dan fantaseer ik over de dood en kom ik tot de conclusie dat het me niks uit zou maken als ik morgen onder een auto zou komen. Ik voel me zo waardeloos. En het ergste is dat ik mezelf blijf vertellen dat ik me niet aan moet stellen. Ik ben jong, heb mijn hele leven nog voor me en ik ben gezond. Waar maak ik me druk om? Ik zie nu gelukkig wel in dat die gedachten nergens op slaan.
Wat ik wil met dit topic?
Even mijn verhaal kwijt. Iemand die me een hart onder de riem steekt. Wat ik merk is dat ik me ook een stuk beter voel als ik me kan herkennen in anderen. Of de verhalen/ervaringen van anderen. Dus als iemand weet wat ik doormaak, hoor ik dat graag.
Liefs, Rosan.
dinsdag 11 juni 2013 om 23:33
Er zijn hier wel forummers die weten hoe het is om een alcoholist als ouder of partner te hebben. Hopelijk lezen ze jouw verhaal ook en willen ze hun ervaringen en hun manier van omgaan hiermee met je delen.
Sterkte
Sterkte
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
dinsdag 11 juni 2013 om 23:33
Meid Je kunt niet eeuwig door blijven hollen zonder stil te staan en te verwerken wat je hebt meegemaakt!
Daarvoor is dit veel en veel te heftig! Echt, helemaal niets om te voor te schamen dat je het nu niet meer aankan. Je lijf zegt nu Stop! Het is absoluut niet raar, echt niet.
Zoek een lotgenotengroep, bestaat er zoiets? kinderen van ouder met een alcoholverslaving? Lijkt me voor jou een hele goede plek om (h)erkenning te vinden. Nogmaals je hebt me geraakt.
Daarvoor is dit veel en veel te heftig! Echt, helemaal niets om te voor te schamen dat je het nu niet meer aankan. Je lijf zegt nu Stop! Het is absoluut niet raar, echt niet.
Zoek een lotgenotengroep, bestaat er zoiets? kinderen van ouder met een alcoholverslaving? Lijkt me voor jou een hele goede plek om (h)erkenning te vinden. Nogmaals je hebt me geraakt.
woensdag 12 juni 2013 om 02:33
Ik heb ook een alcoholverslaafde vader en ben ook jong(begin 20) en depressief. (in therapie en t gaat beter)
Enige tip die ik je kan geven is, geef je over aan behandeling en 'maak gebruik van' je lieve vrienden/vriendinnen en vriend.
Gebruik maken van klinkt zo onaardig, vandaar tussen haakjes, maar blijf leuke dingen met hen doen en geef jezelf verder de rust om weer gelukkig te worden.
It will get better.
Enige tip die ik je kan geven is, geef je over aan behandeling en 'maak gebruik van' je lieve vrienden/vriendinnen en vriend.
Gebruik maken van klinkt zo onaardig, vandaar tussen haakjes, maar blijf leuke dingen met hen doen en geef jezelf verder de rust om weer gelukkig te worden.
It will get better.
woensdag 12 juni 2013 om 09:48
Hoi to, ik heb ook mijn vader verloren aan een alcohol verslaving en ik herken mezelf ontzettend in jou zoals je jezelf omschrijft. Ik ben nu al wat ouder (34) en ben gelukkig, maar bovenal sterk en ik geloof in mezelf. Maar toen ik zo oud was als jij voelde ik me hetzelfde als jij nu. Ik heb hulp gezocht en toen voelde ik me nog maar met vlagen zo. Nu zijn die vlagen ook weg. Het duurt even voordat je weer "heel" bent, en daar moet je ook hard voor werken maar als ik jouw verhaal lees weet ik zeker dat jij dat gaat doen. En dan kan je je op een dag echt niet meer voorstellen hoe je je nu voelt, promise! veel sterkte meis..
woensdag 12 juni 2013 om 09:53
Geen alcoholistische vader wél ervaring met depressie en paniekaanvallen. Al sinds ik 20 ben. Ik ben nu 43. vele therapieeën gevolgd, medicatie gehad maar uiteindelijk moet je het toch allemaal zelf doen.Vrienden en zo kunnen je steunen, raad geven en zo maar ze voelen niet wat jij voelt. Ik herken me in je verhaal. Vrolijke meid, overal voor in en altijd klaar staan om iedereen te helpen. En dan ineens PATS is je energie op en ben jíj degene die hulp nodig heeft. Dat is zó moeilijk te accepteren!
woensdag 12 juni 2013 om 09:57
Oja, en je zult zelfs merken dat juist wat jij hebt meegemaakt je zelfs nog veel sterker gaat maken dan je anders zou zijn. Bij mijzelf merk ik dat omdat ik me niet of nauwelijks druk maak over dingen, heel goed kan relativeren, goed weet wat ik wel en zeker niet wil. Sleep jezelf hierdoor heen en dat gaat jou ook lukken!
woensdag 12 juni 2013 om 12:41
Bedankt voor alle lieve reacties! Ik vind het altijd zo fijn om te horen dat anderen dit ook hebben meegemaakt, maar dat het toch goed is gekomen met ze.
Bij mij zijn het ook vlagen dat ik me zo voel zoals ik me gister voelde toen ik dit topic schreef. Op sommige momenten gaat het ook een heel stuk beter met me. Ik let altijd goed op wat ik voel, dus ook als ik iets leuk vind en me er lekker bij voel ben ik me daar heel bewust van. Ik denk dat dat belangrijk is, die momenten moet ik vasthouden. En die momenten zijn er nog best vaak!
Toch blijven de momenten dat ik er helemaal doorheen zit en de paniekaanvallen veel te vaak terukomen. Dus ik heb nog veel werk te doen. En dat maakt me zo bang. Ik ben voor mijn gevoel al zo moe en dan moet ik ook nog eens keihard aan mezelf werken.. Ik ga inderdaad maar even rust nemen en alles laten gebeuren voordat ik hulp zoek. Ik zie gewoon op tegen de komende periode.
Bij mij zijn het ook vlagen dat ik me zo voel zoals ik me gister voelde toen ik dit topic schreef. Op sommige momenten gaat het ook een heel stuk beter met me. Ik let altijd goed op wat ik voel, dus ook als ik iets leuk vind en me er lekker bij voel ben ik me daar heel bewust van. Ik denk dat dat belangrijk is, die momenten moet ik vasthouden. En die momenten zijn er nog best vaak!
Toch blijven de momenten dat ik er helemaal doorheen zit en de paniekaanvallen veel te vaak terukomen. Dus ik heb nog veel werk te doen. En dat maakt me zo bang. Ik ben voor mijn gevoel al zo moe en dan moet ik ook nog eens keihard aan mezelf werken.. Ik ga inderdaad maar even rust nemen en alles laten gebeuren voordat ik hulp zoek. Ik zie gewoon op tegen de komende periode.
woensdag 12 juni 2013 om 12:45
woensdag 12 juni 2013 om 12:45
@goolsevrouw43: Ik voel me inderdaad precies zoals jij beschrijft. Ik vind het ontzettend lastig te accepteren dat ik op zo'n jonge leeftijd me al
zo ellendig voel. Omdat ik nog mijn hele leven voor me heb en ik altijd degene was die overal voor open stond en bij wie je altijd terecht kon. Nu moet ik zelf mensen zoeken bij wie ik terecht kan.
zo ellendig voel. Omdat ik nog mijn hele leven voor me heb en ik altijd degene was die overal voor open stond en bij wie je altijd terecht kon. Nu moet ik zelf mensen zoeken bij wie ik terecht kan.
woensdag 12 juni 2013 om 12:49
@sienna. Ik kan niet wachten op de dag dat ik me dit gevoel niet meer kan voorstellen. Maar ik ga er alles aan doen om me weer beter te voelen en daar naartoe te werken. Ik voel me dan wel zo en het is eindelijk vastgesteld dat ik inderdaad depressief en dus 'ziek' ben, maar ik heb ook nogsteeds de kracht om er wat aan te doen. En dat is een begin toch?
woensdag 12 juni 2013 om 12:50
Wat kom jij met je 19 jaar wijs en volwassen over zeg Goed hoe je alles kunt beschrijven. Ik heb hier niet echt ervaring mee en ik ben geen psycholoog maar net als Louba denk ik dat je een teken krijgt van je lichaam dat het tijd is voor verwerken van wat er allemaal is gebeurt. En dat is iets positiefs. Niet makkelijk, maar als je het toelaat dan kan je er doorheen. Met hulp. Zorg ervoor dat je hulp krijgt van iemand waarmee het klikt, bij wie je je comfortabel voelt. Dat hoeft niet de eerste de beste te zijn. Neem je tijd.
Heel veel sterkte de komende tijd. Ik denk dat je er uiteindelijk beter uit gaat komen.
Heel veel sterkte de komende tijd. Ik denk dat je er uiteindelijk beter uit gaat komen.
woensdag 12 juni 2013 om 12:54
Lieve meid, vergelijk het eens hiermee: als je een bijna aanrijding hebt, die net op tijd goed afloopt, dan ga je toch ook even aan de kant van de weg staan, met je hand op je borst en zucht je even diep in en uit en verzucht je: jeetje, dát was op het nippertje! En pas als je weer rustig genoeg bent vervolg je je weg.
Zo kun je dit ook zien. Je hebt iets heel ergs meegemaakt, maar je stopt niet langs de kant van de weg om weer op adem te komen. In plaats daarvan trap je het gas nog wat harder in / zet je je pedalen nog wat harder aan. Tijd om even te remmen en erbij stil te staan.
Zo kun je dit ook zien. Je hebt iets heel ergs meegemaakt, maar je stopt niet langs de kant van de weg om weer op adem te komen. In plaats daarvan trap je het gas nog wat harder in / zet je je pedalen nog wat harder aan. Tijd om even te remmen en erbij stil te staan.
woensdag 12 juni 2013 om 13:13
zaterdag 15 juni 2013 om 11:23
Ja het blijft moeilijk om het te accepteren, vooral dat JIJ nu degene bent die hulp nodig heeft. Contact zoeken met mensen die hetzelfde hebben meegemaakt heeft mij altijd goed gedaan. Méér dan alle psychologen en therapieën!
Je gelooft het nu niet omdat je nu in een donkere periode zit; maar alles komt weer goed. En dan kun je bijna niet meer geloven dat je ooit in zo'n donkere periode zat! Ik heb momenteel zélf ook weer een terugval; onrust, paniekgevoelens en af en toe heb ik het ook nog heel moeilijk maar ik wéét dat dit maar tijdelijk is. Ik ben er iedere keer nog bovenop gekomen. En dat gaat jou ook lukken! Jij bent nú al zó wijs en dan ben je pas 19!!!!! Probeer het verleden los te laten; er is niks wat je er aan kunt veranderen. Je kunt alleen jezelf veranderen; jouw visie daarop! Dat je nu zo moe bent is een teken dat je gas terug moet nemen. Probeer structuur te houden in je leven. Op tijd naar bed; op tijd er weer uit. desnoods doe je smiddags nog een powernap (doe ik ook!).
Komt allemaal goed, Zeker weten!! Fijn weekend alvast xxx
Je gelooft het nu niet omdat je nu in een donkere periode zit; maar alles komt weer goed. En dan kun je bijna niet meer geloven dat je ooit in zo'n donkere periode zat! Ik heb momenteel zélf ook weer een terugval; onrust, paniekgevoelens en af en toe heb ik het ook nog heel moeilijk maar ik wéét dat dit maar tijdelijk is. Ik ben er iedere keer nog bovenop gekomen. En dat gaat jou ook lukken! Jij bent nú al zó wijs en dan ben je pas 19!!!!! Probeer het verleden los te laten; er is niks wat je er aan kunt veranderen. Je kunt alleen jezelf veranderen; jouw visie daarop! Dat je nu zo moe bent is een teken dat je gas terug moet nemen. Probeer structuur te houden in je leven. Op tijd naar bed; op tijd er weer uit. desnoods doe je smiddags nog een powernap (doe ik ook!).
Komt allemaal goed, Zeker weten!! Fijn weekend alvast xxx
zaterdag 15 juni 2013 om 12:14
Lieve Rosan,
Het kleine meisje in jou, dat zo snel volwassen moest worden en toch al zo' n moeilijke tijd achter de rug had op dat moment, heeft aandacht nodig.
"Gewone" hulpverlening, waarbij je je verhaal kwijt kunt, men naar je luistert en je gevoelens verduidelijken kan onvoldoende zijn.
Vooral als je slim en wijs bent, dan kan het zijn dat je praten gebruikt als overlevingsstrategie en je tijdens therapie niet bij de kern (van jezelf) komt. Google eens op "emotioneel lichaamswerk" waarbij je lichaam je tijdens oefeningen, waarbij praten niet het belangrijkste is, dingen zal verduidelijken. Je gaat dan echt VOELEN.... pijnlijk, maar wel nodig om het uit de weg te krijgen. Je lichaam vraagt nu jouw aandacht door depressief te worden: je gaat je dan afsluiten en hebt nergens meer zin in. Zorg eerst goed voor die kleine Rosan.....dan komt het weer goed.
Het kleine meisje in jou, dat zo snel volwassen moest worden en toch al zo' n moeilijke tijd achter de rug had op dat moment, heeft aandacht nodig.
"Gewone" hulpverlening, waarbij je je verhaal kwijt kunt, men naar je luistert en je gevoelens verduidelijken kan onvoldoende zijn.
Vooral als je slim en wijs bent, dan kan het zijn dat je praten gebruikt als overlevingsstrategie en je tijdens therapie niet bij de kern (van jezelf) komt. Google eens op "emotioneel lichaamswerk" waarbij je lichaam je tijdens oefeningen, waarbij praten niet het belangrijkste is, dingen zal verduidelijken. Je gaat dan echt VOELEN.... pijnlijk, maar wel nodig om het uit de weg te krijgen. Je lichaam vraagt nu jouw aandacht door depressief te worden: je gaat je dan afsluiten en hebt nergens meer zin in. Zorg eerst goed voor die kleine Rosan.....dan komt het weer goed.
Dolce far niente
