Psyche
alle pijlers
Ik weet het niet meer.
dinsdag 2 juli 2013 om 21:03
Hallo,
Om maar met de deur in huis te vallen: ik weet het niet meer!
Wat begon met simpele fysieke klachten is een enorm, deels medisch, traject geworden. In eerste instantie werd er medisch niets gevonden en werden mijn klachten aan burn-out/ overspannen toegerekend. Ik ben een maand thuisgebleven en heb mensendiecktherapie gevolgd. Ook heb met het bedrijfsmaatschappelijk werk gesprekken gevoerd. Enkele maanden later werden er (klachten hielden aan) wel fysieke afwijkingen gevonden. Helaas zat er behoorlijk wat tijd tussen de onderzoeken.
Na een jaar kwamen de artsen tot de conclusie dat er aan de afwijkingen geen chronische ziekte ten grondslag lag. Hartstikke fijn nieuws - alleen zat ik er tegen die tijd mentaal helemaal doorheen. Weer een maand thuisgebleven, weer langzaam mijn uren opgebouwd, weer gesprekken met een verzuimcoach gehad.
Tot op heden heb ik last van de klachten (gevoelsstoornissen, vermoeid en cognitief slechter). Ik hoopte dat met de afronding van het medisch traject de klachten zouden afnemen. Dat gebeurde niet.
Ik ben naar een haptonoom/psychosomatisch fysiotherapeut en psycholoog doorverwezen. Ik heb nu vijf sessies bij de haptonoom gehad. Hoewel ik de gesprekken met de haptonoom prettig vind, merk ik nog geen verbetering. Met de psycholoog heb ik alleen nog een intakegesprek gehad.
Punt is dat ik me inmiddels behoorlijk uitgeput begin te voelen. Ik probeer positief te blijven. Ik werk en ik loop hard. Ik slaap als een blok (gelukkig). De klachten (met name de vermoeidheid) beïnvloeden relatie en mijn werk, waardoor ik er voor mijn gevoel steeds meer "problemen" bij krijg.
Op moment voelt mijn leven als overleven. Ik weet ook niet meer wat ik kan doen. Ik snap mijn klachten niet en ik vertrouw mijn gevoel niet meer. Ik wil zo graag weer de touwtjes in handen hebben - en me fijn en energiek voelen.
Ik weet niet goed wat ik met het verhaal wil. In ieder geval van me afschrijven. Hoe kom ik deze tijd door? Wat kan ik doen? Ik raak steeds vermoeider en de oplossing is nog niet in zicht. Ik probeer echt positief te blijven, maar soms zie ik het even niet meer.
Om maar met de deur in huis te vallen: ik weet het niet meer!
Wat begon met simpele fysieke klachten is een enorm, deels medisch, traject geworden. In eerste instantie werd er medisch niets gevonden en werden mijn klachten aan burn-out/ overspannen toegerekend. Ik ben een maand thuisgebleven en heb mensendiecktherapie gevolgd. Ook heb met het bedrijfsmaatschappelijk werk gesprekken gevoerd. Enkele maanden later werden er (klachten hielden aan) wel fysieke afwijkingen gevonden. Helaas zat er behoorlijk wat tijd tussen de onderzoeken.
Na een jaar kwamen de artsen tot de conclusie dat er aan de afwijkingen geen chronische ziekte ten grondslag lag. Hartstikke fijn nieuws - alleen zat ik er tegen die tijd mentaal helemaal doorheen. Weer een maand thuisgebleven, weer langzaam mijn uren opgebouwd, weer gesprekken met een verzuimcoach gehad.
Tot op heden heb ik last van de klachten (gevoelsstoornissen, vermoeid en cognitief slechter). Ik hoopte dat met de afronding van het medisch traject de klachten zouden afnemen. Dat gebeurde niet.
Ik ben naar een haptonoom/psychosomatisch fysiotherapeut en psycholoog doorverwezen. Ik heb nu vijf sessies bij de haptonoom gehad. Hoewel ik de gesprekken met de haptonoom prettig vind, merk ik nog geen verbetering. Met de psycholoog heb ik alleen nog een intakegesprek gehad.
Punt is dat ik me inmiddels behoorlijk uitgeput begin te voelen. Ik probeer positief te blijven. Ik werk en ik loop hard. Ik slaap als een blok (gelukkig). De klachten (met name de vermoeidheid) beïnvloeden relatie en mijn werk, waardoor ik er voor mijn gevoel steeds meer "problemen" bij krijg.
Op moment voelt mijn leven als overleven. Ik weet ook niet meer wat ik kan doen. Ik snap mijn klachten niet en ik vertrouw mijn gevoel niet meer. Ik wil zo graag weer de touwtjes in handen hebben - en me fijn en energiek voelen.
Ik weet niet goed wat ik met het verhaal wil. In ieder geval van me afschrijven. Hoe kom ik deze tijd door? Wat kan ik doen? Ik raak steeds vermoeider en de oplossing is nog niet in zicht. Ik probeer echt positief te blijven, maar soms zie ik het even niet meer.
dinsdag 2 juli 2013 om 21:20
dinsdag 2 juli 2013 om 21:26
Ik vind het op dit moment moeilijk, maar ik heb niet het idee dat ik depressief ben. Maar ook ik ben geen dokter/psycholoog ; ) Ik slaap goed en kan nog wel de dagelijkse dingen doen (werken, ect).
Omdat ik de afgelopen twee jaar al tweemaal ben uitgevallen en beide keren een maand ben thuisgebleven, wil ik me niet weer ziek melden. Ik heb niet het idee dat daarin de oplossing ligt. Ik ben tweemaal eerder uitgevallen en uiteindelijk - ondanks alle hulp - geen stap verder. Een sociaal leven heb al lang niet meer : (
Omdat ik de afgelopen twee jaar al tweemaal ben uitgevallen en beide keren een maand ben thuisgebleven, wil ik me niet weer ziek melden. Ik heb niet het idee dat daarin de oplossing ligt. Ik ben tweemaal eerder uitgevallen en uiteindelijk - ondanks alle hulp - geen stap verder. Een sociaal leven heb al lang niet meer : (
dinsdag 2 juli 2013 om 21:45
quote:Aureel schreef op 02 juli 2013 @ 21:20:
Heb je niet gewoon nog steeds een burn-out dan? Lijkt me niet dat dat met een maandje over is. Kan me wel voorstellen dat het frustrerend is. Maar als je alleen nog maar een intake gehad hebt bij de psycholoog, misschien gaat dat nog meer duidelijkheid bieden dan. Sterkte!
De eerste keer dat ik uitviel kreeg ik het etiket burn-out. Ik kon in de spreekkamer alleen maar huilen, waardoor ik mijn verhaal niet kon doen. Hierdoor stond bij de huisarts en bedrijfsarts binnen vijf minuten weer buiten met het etiket "burnout / overspannen/ overwerkt".
Ik ben er deels in het burn-out verhaal meegegaan, maar ik heb ook getwijfeld omdat ik me niet somber voelde - alleen zo verdomd moe dat ik tot op het bot gefrustreerd raakte. Ik sliep ook goed en ik piekerde niet. Dat kon ik ook niet met de burn-out rijmen. Maar goed. Ik had geen puf voor de discussie en wou graag van de klachten af.
Dat ik nu inmiddels behoorlijk opgebrand begin te raken, sluit ik niet uit.
Heb je niet gewoon nog steeds een burn-out dan? Lijkt me niet dat dat met een maandje over is. Kan me wel voorstellen dat het frustrerend is. Maar als je alleen nog maar een intake gehad hebt bij de psycholoog, misschien gaat dat nog meer duidelijkheid bieden dan. Sterkte!
De eerste keer dat ik uitviel kreeg ik het etiket burn-out. Ik kon in de spreekkamer alleen maar huilen, waardoor ik mijn verhaal niet kon doen. Hierdoor stond bij de huisarts en bedrijfsarts binnen vijf minuten weer buiten met het etiket "burnout / overspannen/ overwerkt".
Ik ben er deels in het burn-out verhaal meegegaan, maar ik heb ook getwijfeld omdat ik me niet somber voelde - alleen zo verdomd moe dat ik tot op het bot gefrustreerd raakte. Ik sliep ook goed en ik piekerde niet. Dat kon ik ook niet met de burn-out rijmen. Maar goed. Ik had geen puf voor de discussie en wou graag van de klachten af.
Dat ik nu inmiddels behoorlijk opgebrand begin te raken, sluit ik niet uit.
dinsdag 2 juli 2013 om 21:49
dinsdag 2 juli 2013 om 22:00
Ik ben een jaar met het medisch traject kwijtgeraakt. Het is goed om fysieke oorzaken uit te sluiten, maar nu kan ik alsnog aan het psychisch traject beginnen. Het duurt zo lang. Ik zou ook niet weten hoe het anders had gemoeten. Maar achteraf zou ik veel eerder (al tijdens het medisch traject) psychische hulp hebben ingeschakeld. Waarom bedenk ik dat nu pas
