Psyche
alle pijlers
Tips gevraagd!
donderdag 4 juli 2013 om 11:29
Ik begon een heel verhaal te typen, maar laat ik de korte variant opschrijven:
Ik heb de laatste 6 maanden nogal veel stress - er is in het afgelopen 1,5 jaar ontzettend veel gebeurd - foute ex, zonder baan zitten, geen geld meer hebben, geen eigen plekje etc. (door samenloop v omstandigheden kwam alles tegelijkertijd). Dit klinkt nu al dom, maar ik heb me (met behulp van vrienden en familie!!) er vrij snel bovenop geholpen, met wat rotbaantjes (veel stress daardoor en het solliciteren wat ik er naast deed) en inmiddels weer een superbaan en een mooi plekje voor mezelf en op 1 of andere wonderbaarlijke manier heb ik zelfs een prachtvent aan mijn zijde.
Er speelt nu nog wel iets in de familiesfeer, maar dat is iets waar ik geen invloed op kan uitoefenen, behalve mijn familie steunen.
Maar de laatste tijd ben ik uitgevallen naar die droomvent - OM NIETS. Ik heb paniekaanvallen en stress. En ik baal hier enorm van. a. dit heeft hij niet verdiend. b. ik maak hiermee iets moois kapot en c. ik ken mezelf gewoon totaal niet terug zo.
Ik heb enorm mijn excuses aangeboden en hij heeft dat ook vergeven, maar ik zit er nog enorm mee!
Ik kan alles rationeel op een rijtje zetten (mijn leventje gaat gewoon prima nu!) en ik weet ook dat de gedachten die ik tijdens een stress/paniekaanval heb, niet realistisch zijn. Maar toch kan ik mezelf op dat moment niet wijsmaken.
Heeft iemand tips hoe ik mezelf weer stress/paniekaanval vrij kan krijgen?
Ik heb de laatste 6 maanden nogal veel stress - er is in het afgelopen 1,5 jaar ontzettend veel gebeurd - foute ex, zonder baan zitten, geen geld meer hebben, geen eigen plekje etc. (door samenloop v omstandigheden kwam alles tegelijkertijd). Dit klinkt nu al dom, maar ik heb me (met behulp van vrienden en familie!!) er vrij snel bovenop geholpen, met wat rotbaantjes (veel stress daardoor en het solliciteren wat ik er naast deed) en inmiddels weer een superbaan en een mooi plekje voor mezelf en op 1 of andere wonderbaarlijke manier heb ik zelfs een prachtvent aan mijn zijde.
Er speelt nu nog wel iets in de familiesfeer, maar dat is iets waar ik geen invloed op kan uitoefenen, behalve mijn familie steunen.
Maar de laatste tijd ben ik uitgevallen naar die droomvent - OM NIETS. Ik heb paniekaanvallen en stress. En ik baal hier enorm van. a. dit heeft hij niet verdiend. b. ik maak hiermee iets moois kapot en c. ik ken mezelf gewoon totaal niet terug zo.
Ik heb enorm mijn excuses aangeboden en hij heeft dat ook vergeven, maar ik zit er nog enorm mee!
Ik kan alles rationeel op een rijtje zetten (mijn leventje gaat gewoon prima nu!) en ik weet ook dat de gedachten die ik tijdens een stress/paniekaanval heb, niet realistisch zijn. Maar toch kan ik mezelf op dat moment niet wijsmaken.
Heeft iemand tips hoe ik mezelf weer stress/paniekaanval vrij kan krijgen?
donderdag 4 juli 2013 om 11:36
Je hebt heel veel meegemaakt en nu je in rustiger vaarwater terecht bent gekomen, is er tijd voor de (onbewuste) verwerking. Eigenlijk heel normaal dat het nu begint, nu alles op een rijtje is. Eerder had je daar geen tijd voor.
Vertel dit aan je vriend. Spreek af dat als je wil uitvallen, je de kamer uitgaat. Schrijf dingen op in een dagboekje, stop het niet langer weg wat je hebt meegemaakt. Mocht het te erg worden, ga dan op zoek naar een maatschappelijk werkster. Succes!
Vertel dit aan je vriend. Spreek af dat als je wil uitvallen, je de kamer uitgaat. Schrijf dingen op in een dagboekje, stop het niet langer weg wat je hebt meegemaakt. Mocht het te erg worden, ga dan op zoek naar een maatschappelijk werkster. Succes!
donderdag 4 juli 2013 om 12:43
Dankjewel Louba,
Ik wilde het eigenlijk juist niet aan mijn vriend vertellen, omdat ik hem niet met mijn zooi van voor zijn tijd wil lastig vallen. Maar ik realiseer me ook wel dat eerlijkheid over hoe je je voelt wel essentieel is in een relatie.
Er is vooral veel stress geweest met financieel rondkomen, onderdak vinden en toen dat lukte, naast hele saaie, vervelende baantjes toch veel solliciteren om weer iets leuks te vinden. Ik was ook echt uitgeput - non-stop. Dit is pas sinds kort over - want 'een kamer' is veranderd naar een echt leuk flatje voor mezelf en die rotbaan is verleden tijd en ik heb zelfs echt een geweldige baan bemachtigd (incl veel leuker salaris, dus ook financieel kan ik nu beter plannen en hoef ik me veel minder zorgen te maken). Daarnaast hoef ik niet meer iedere avond te solliciteren, wat veel rust oplevert.
Daarnaast heb ik ook soms paniekaanvallen als er een vermoeden is dat hij vreemd zou gaan (foute ex, bedankt), die altijd een tijdje later ongegrond blijken overigens (ik uit dit overigens niet naar mijn vriend, want ik realiseer me dat ik niet rationeel denk op dat soort momenten en dat een kleine hint niets hoeft te betekenen!). Daarnaast weet ik ook dat als hij wel ooit vreemd zou willen gaan, dat ik dat niet tegen kan houden. Dat dat misschien het eind van een relatie betekent (maar dat weet je natuurlijk pas als je het meemaakt), maar zeker niet het einde van de wereld is. Nou ja, het slaat gewoon nergens op! En dat weet ik ook. Als ik 'normaal' ben (zoals nu), weet ik dat ik echt de allerliefste kerel ooit te pakken heb, die ontzettend loyaal en trouw is. Tuurlijk is het geen 100% garantie, maar meer garantie dan dit ga ik nooit krijgen (ja, als ik een eunuch aan de haak sla, maar dat heeft ook weer consequenties )!
Overigens heb ik dat laatste al eerder meegemaakt (ontrouwe ex) en ja, dat doet pijn en knaagt aan je vertrouwen in relaties, maar ik ben daar ook na een jaar of 2 weer helemaal bovenop gekomen en geen wantrouwen meer gehad tot dus die laatste foute ex (waar ik helaas achter een heel dubbelleven kwam). Dus ik weet dat het een proces is waar ik even doorheen moet en overheen ga komen!
Maar ik baal er zo van dat ik mezelf niet meer herken! Dat vind ik ook best eng, om eerlijk te zijn.
Ik zal idd wat dingen voor mezelf gaan opschrijven en dit in ieder geval binnenkort met mijn vriend bespreken.
Ik heb ooit 1x eerder een psych benaderd, maar dat was niet zo'n succes. Maar goed, realiseer me dat er verschillende psychs zijn/verschillende methoden etc. Ik hou het in mijn achterhoofd voor als het niet weggaat/erger wordt.
Ik wilde het eigenlijk juist niet aan mijn vriend vertellen, omdat ik hem niet met mijn zooi van voor zijn tijd wil lastig vallen. Maar ik realiseer me ook wel dat eerlijkheid over hoe je je voelt wel essentieel is in een relatie.
Er is vooral veel stress geweest met financieel rondkomen, onderdak vinden en toen dat lukte, naast hele saaie, vervelende baantjes toch veel solliciteren om weer iets leuks te vinden. Ik was ook echt uitgeput - non-stop. Dit is pas sinds kort over - want 'een kamer' is veranderd naar een echt leuk flatje voor mezelf en die rotbaan is verleden tijd en ik heb zelfs echt een geweldige baan bemachtigd (incl veel leuker salaris, dus ook financieel kan ik nu beter plannen en hoef ik me veel minder zorgen te maken). Daarnaast hoef ik niet meer iedere avond te solliciteren, wat veel rust oplevert.
Daarnaast heb ik ook soms paniekaanvallen als er een vermoeden is dat hij vreemd zou gaan (foute ex, bedankt), die altijd een tijdje later ongegrond blijken overigens (ik uit dit overigens niet naar mijn vriend, want ik realiseer me dat ik niet rationeel denk op dat soort momenten en dat een kleine hint niets hoeft te betekenen!). Daarnaast weet ik ook dat als hij wel ooit vreemd zou willen gaan, dat ik dat niet tegen kan houden. Dat dat misschien het eind van een relatie betekent (maar dat weet je natuurlijk pas als je het meemaakt), maar zeker niet het einde van de wereld is. Nou ja, het slaat gewoon nergens op! En dat weet ik ook. Als ik 'normaal' ben (zoals nu), weet ik dat ik echt de allerliefste kerel ooit te pakken heb, die ontzettend loyaal en trouw is. Tuurlijk is het geen 100% garantie, maar meer garantie dan dit ga ik nooit krijgen (ja, als ik een eunuch aan de haak sla, maar dat heeft ook weer consequenties )!
Overigens heb ik dat laatste al eerder meegemaakt (ontrouwe ex) en ja, dat doet pijn en knaagt aan je vertrouwen in relaties, maar ik ben daar ook na een jaar of 2 weer helemaal bovenop gekomen en geen wantrouwen meer gehad tot dus die laatste foute ex (waar ik helaas achter een heel dubbelleven kwam). Dus ik weet dat het een proces is waar ik even doorheen moet en overheen ga komen!
Maar ik baal er zo van dat ik mezelf niet meer herken! Dat vind ik ook best eng, om eerlijk te zijn.
Ik zal idd wat dingen voor mezelf gaan opschrijven en dit in ieder geval binnenkort met mijn vriend bespreken.
Ik heb ooit 1x eerder een psych benaderd, maar dat was niet zo'n succes. Maar goed, realiseer me dat er verschillende psychs zijn/verschillende methoden etc. Ik hou het in mijn achterhoofd voor als het niet weggaat/erger wordt.
donderdag 4 juli 2013 om 12:48
Alles wat je schrijft heeft ook alles te maken met wat jij hebt meegemaakt. Zolang je voor ogen houdt dat het JOUW angsten zijn vwb vreemdgaan en dit op die manier ook aan je vriend uitlegt, zonder hem te dwingen zich hierin aan te passen, kan hij er rekening mee houden maar belangrijker nog: hij kan de puzzelstukjes op zijn plek leggen.
Je kan de afspraak maken: als je iemand anders leuker vind, ga er dan voor, maar ga niet voor die tijd vreemd. Zeg het me, dan rondden we onze relatie af en gaan ieder ons weegs. Maar bedrieg me niet. Andersom spreken we hetzelfde af. Dan zou je dat iets meer rust kunnen geven.
Maar je bent ook gegroeid he? Je leert nu heel goed je onderbuik te vertrouwen en je intuïtief staat op scherp.
Je kan de afspraak maken: als je iemand anders leuker vind, ga er dan voor, maar ga niet voor die tijd vreemd. Zeg het me, dan rondden we onze relatie af en gaan ieder ons weegs. Maar bedrieg me niet. Andersom spreken we hetzelfde af. Dan zou je dat iets meer rust kunnen geven.
Maar je bent ook gegroeid he? Je leert nu heel goed je onderbuik te vertrouwen en je intuïtief staat op scherp.
donderdag 4 juli 2013 om 13:22
Pfff, nou , qua onderbuikgevoel zat ik er dus de vorige keer goed naast. (Ik had wel wat twijfels overigens de laatste weken van die relatie).
Maar goed, dat maakt me niet eens zoveel uit. Ik heb liever dat ik mensen vertrouw en weer op mijn snufferd ga, dan dat ik wantrouwend ben en daardoor een half leven misloop! Maar dat gaat alleen op als ik geen paniekaanval heb haha.
En thanks, helemaal gelijk in; ik realiseer me heel goed dat dit mijn issues zijn. En ik wil absoluut niet dat mijn vriend zich aanpast. Hij is open genoeg in alles! De dingen waar ik paniekaanvallen over kreeg/krijg waren ook gewoon misverstanden. En achteraf zijn sommige zelfs hilaaarisch.
Maar goed, dat maakt me niet eens zoveel uit. Ik heb liever dat ik mensen vertrouw en weer op mijn snufferd ga, dan dat ik wantrouwend ben en daardoor een half leven misloop! Maar dat gaat alleen op als ik geen paniekaanval heb haha.
En thanks, helemaal gelijk in; ik realiseer me heel goed dat dit mijn issues zijn. En ik wil absoluut niet dat mijn vriend zich aanpast. Hij is open genoeg in alles! De dingen waar ik paniekaanvallen over kreeg/krijg waren ook gewoon misverstanden. En achteraf zijn sommige zelfs hilaaarisch.
donderdag 4 juli 2013 om 14:09
Ben je dan niet te snel in deze relatie gestapt als je je vorige relatie nog helemaal niet hebt verwerkt? Misschien moet je het een beetje rustiger aan doen. De tijd nemen om de dingen die je hebt meegemaakt op een rijtje zetten, genoeg rust voor jezelf nemen zodat je geen onnodige woede uitbarsting krijgt naar je vriend toe. En inderdaad alles van je afschrijven. Geeft inzicht in wat er nu precies allemaal is gebeurd, wat je erbij voelt etc.
donderdag 4 juli 2013 om 14:24
beste londoos
er zijn hier al erg goede tips gegeven.
als ik dit alles lees, heb ik de indruk dat het veel met je vorige relatie te maken heeft, ookal zit er tijd tussen, wantrouwen en zo komt maar boven als je in gelijkaardige situatie komt.
ik zou u willen aanraden open kaart te spelen met je huidige vriend, vertel hem over je verleden. zo zal hij begrijpen waarom je op een bepaalde manier reageert.
als hij idd open staat voor vele dingen, is het beter dat je ook open bent, ookal gaat dat dan even over het verleden.
het verleden maakt ons tot wie we vandaag zijn, hangt eigenlijk wel aan elkaar vast.
misschien kan je afspreken dat hij jou verwittigt als hij later thuis komt of zo, zodat je weet dat er niets mis is.
er zijn hier al erg goede tips gegeven.
als ik dit alles lees, heb ik de indruk dat het veel met je vorige relatie te maken heeft, ookal zit er tijd tussen, wantrouwen en zo komt maar boven als je in gelijkaardige situatie komt.
ik zou u willen aanraden open kaart te spelen met je huidige vriend, vertel hem over je verleden. zo zal hij begrijpen waarom je op een bepaalde manier reageert.
als hij idd open staat voor vele dingen, is het beter dat je ook open bent, ookal gaat dat dan even over het verleden.
het verleden maakt ons tot wie we vandaag zijn, hangt eigenlijk wel aan elkaar vast.
misschien kan je afspreken dat hij jou verwittigt als hij later thuis komt of zo, zodat je weet dat er niets mis is.
donderdag 4 juli 2013 om 17:29
hmm, ja, het is idd - heel onverwacht - heel snel gegaan met mijn huidige vriend. Ik was totaal niet op een relatie uit, het was echt nog maar 2 maanden voordat ik hem ontmoette dat ik de ware aard van mijn ex ontdekte en vrijwel letterlijk op straat stond, zonder baan en met nog klein restje centjes. Maar ik had toen net weer een baan, woonruimte en salaris, dus we zouden als vrienden ergens naartoe gaan. Die avond veranderde al heel snel in een date. Voor mijn gevoel is het nergens te snel gegaan met mijn vriend(ik vond en vind hem nog steeds de meest geweldige persoon die ik ooit heb ontmoet - en hij past zoo goed bij mij!).
Ik denk vooral dat ik gewoon iets meer stil had moeten staan bij andere dingen, wat ik voor het gemak even heb overgeslagen.
Nogmaals, mijn vriend doet niets fout. Hij geeft al een seintje als hij later moet werken etc.
Bedankt voor alle tips. Ik ga het inderdaad vd week aankaarten bij mijn vriend (och, ik voel me nog steeds schuldig ) en het even uitschrijven voor mezelf.
Ik denk vooral dat ik gewoon iets meer stil had moeten staan bij andere dingen, wat ik voor het gemak even heb overgeslagen.
Nogmaals, mijn vriend doet niets fout. Hij geeft al een seintje als hij later moet werken etc.
Bedankt voor alle tips. Ik ga het inderdaad vd week aankaarten bij mijn vriend (och, ik voel me nog steeds schuldig ) en het even uitschrijven voor mezelf.
