Psyche
alle pijlers
Elke keer ruzie
maandag 8 juli 2013 om 01:17
De laatste tijd heb ik zovaak ruzie met mijn moeder. We praten over dingen, dat wordt een discussie en dan ruzie. Steeds over hetzelfde en steeds in een kringetje. Elke X lijkt t goed te gaan, tot gesprekken weer in zelfde kringetje belanden. Het kost me zoveel energie, voel me zo onbegrepen en ik wordt er gek van. We willen meer afstand, maar blijven naar elkaar toe trekken. Wie herkend dit n wie heeft er tips om dit te voorkomen??. Ik weet t onderhand echt niet meer en ben t spuugzat...
maandag 8 juli 2013 om 01:23
Op welk onderwerp draaien de gesprekken dan steeds uit? Ik begrijp het toch goed dat er dus één bepaald onderwerp steeds weer terug komt? Hoe komt het dat dit gebeurd?
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
maandag 8 juli 2013 om 01:24
...
maandag 8 juli 2013 om 05:22
Onlangs heb ik het contact met mijn vader op een zeer laag pitje gezet. In eerste instantie uit kwaadheid. Na jaren en jaren van frustratie en wederzijds onbegrip. Inmiddels ben ik niet kwaad meer maar merk ik dat geen contact me goed doet en bekijk ik het als iets wat nodig was voor mij. Deze afstand.
Het contact met mijn vader ga ik zo veel mogelijk aan het toeval overlaten. Niet meer elkaar bewust opzoeken, bellen etc. Dat wordt toch alleen maar ruzie. Ik laat hem met rust en wil dat hij mij ook met rust laat. Dat zeg ik hem ook. En dat hou ik bij mezelf door aan te geven dat dat voor míj beter is in plaats van hem te vertellen dat hij niet deugt (bij wijze van spreken). Ik hoop dat petietepeuterige stukje genegenheid wat ik voel voor hem te koesteren en niet nog verder af te laten brokkelen.
Ik wil lucht en ruimte tussen ons. Mijn keuze, en daar sta ik achter. Volgens mij is dat key. Niet boos zijn maar bewust en uit zelfbescherming of liefde voor jezelf (hoe je het ook noemen wil) kiezen voor meer afstand. Ik kan weer ademhalen. Zo voelt het.
Het contact met mijn vader ga ik zo veel mogelijk aan het toeval overlaten. Niet meer elkaar bewust opzoeken, bellen etc. Dat wordt toch alleen maar ruzie. Ik laat hem met rust en wil dat hij mij ook met rust laat. Dat zeg ik hem ook. En dat hou ik bij mezelf door aan te geven dat dat voor míj beter is in plaats van hem te vertellen dat hij niet deugt (bij wijze van spreken). Ik hoop dat petietepeuterige stukje genegenheid wat ik voel voor hem te koesteren en niet nog verder af te laten brokkelen.
Ik wil lucht en ruimte tussen ons. Mijn keuze, en daar sta ik achter. Volgens mij is dat key. Niet boos zijn maar bewust en uit zelfbescherming of liefde voor jezelf (hoe je het ook noemen wil) kiezen voor meer afstand. Ik kan weer ademhalen. Zo voelt het.
maandag 8 juli 2013 om 08:11
Accepteer dat je moeder je niet altijd begrijpt en andersom. Misschien zoek je (onbewust) nog teveel naar goedkeurig van je moeder wbt de keuzes die je maakt of het leven dat je leidt.
Als je dat kan loslaten is er miscchien ook minder aanleiding tot ruzie.
Als je dat kan loslaten is er miscchien ook minder aanleiding tot ruzie.
"I'm just an animal looking for a home and.... share the same space for a minute or two...”
maandag 8 juli 2013 om 08:21
Sind mijn puberteit geen ruzie meer met mijn ouders gehad. Eventuele meningsverschillen kunnen we gewoon bespreken, en dan lossen we het op, of we zijn het eens dat we het oneens zijn. Van beide kanten is er veel respect voor elkaars mening.
Ik heb de poll niet ingevuld, want mijn antwoord staat er niet bij. Ik zie mijn ouders meerdere keren per week, maar niet dagelijks.
Ik heb de poll niet ingevuld, want mijn antwoord staat er niet bij. Ik zie mijn ouders meerdere keren per week, maar niet dagelijks.
maandag 8 juli 2013 om 13:15
Ik ben begin 30 en al jaren t huis uit. Door ziekte ben ik de laatste jaren veel thuis geweest en daardoor is de juiste verhoudingnogal zoek. Het gaat dus ook steeds over afstand nemen en los laten, maar omdat ze dichtbij wonen en veel op dezelfde plaatsen komen is dat voor mij lastig..vervallen steeds in tzelfde patroon. En als iemand weet hoe je zoiets kan doorbreken? Mijn ouders zijn met pensioen en komen verder nergens meer, geen hobby's niks.
maandag 8 juli 2013 om 13:20
Ik kan ook niet altijd goed met mijn moeder praten. Soms wil ik alleen even een verbale 'aai over mijn bol' maar krijg dan oplossingen. Of precies andersom. Mijn moeder naar mij toe net zo. Soms belt ze ergens voor, geef ik antwoord maar wilde ze net de andere invalshoek even horen.
Wij weten dit van elkaar. Ik zeg dan ook: mam, het werkt even niet nu. Ik hang op en bel later wel terug. Dus voordat het finaal uit de hand loopt. Wat ik overigens niet wil, mijn moeder is de allerliefste Wij accepteren van elkaar dat we elkaar soms niet begrijpen en stappen ofwel over op een ander onderwerp of we hangen op.
Het is dus niet zaak je ouders te veranderen, maar hoe jij met je ouders omgaat.
Wij weten dit van elkaar. Ik zeg dan ook: mam, het werkt even niet nu. Ik hang op en bel later wel terug. Dus voordat het finaal uit de hand loopt. Wat ik overigens niet wil, mijn moeder is de allerliefste Wij accepteren van elkaar dat we elkaar soms niet begrijpen en stappen ofwel over op een ander onderwerp of we hangen op.
Het is dus niet zaak je ouders te veranderen, maar hoe jij met je ouders omgaat.
maandag 8 juli 2013 om 13:28
Eens.
Daarom nam ik afstand. Zelf. Omdat ik dat het beste voor mij vind. Mijn vader ga ik niks meer leren, ìk was degene die moest veranderen.
Dus als jìj last hebt van de relatie met je moeder zul jìj dus iets moeten veranderen.
En hoe dat moet weet jij beter dan wie dan ook hier. Want jij weet waarom jullie elkaar nu vaak zien. En waar.
Daarom nam ik afstand. Zelf. Omdat ik dat het beste voor mij vind. Mijn vader ga ik niks meer leren, ìk was degene die moest veranderen.
Dus als jìj last hebt van de relatie met je moeder zul jìj dus iets moeten veranderen.
En hoe dat moet weet jij beter dan wie dan ook hier. Want jij weet waarom jullie elkaar nu vaak zien. En waar.
