Psyche
alle pijlers
Vriendin plotseling overleden
maandag 15 juli 2013 om 22:06
Ik wil iedereen bij deze enorm bedanken voor de lieve reacties op mijn verhaal; het heeft me echt geholpen een stap verder te gaan en ook mijn emoties bij mijn ouders en vriend te uiten. Een stukje herkenning van mijn gevoelens en gedachten vond ik zo fijn, al vind ik het voor de personen die zelf erge gebeurtenissen hebben meegemaakt echt vreselijk.. Doordat ik van nature echter moeite heb met steun zoeken en me kwetsbaar opstellen heeft dit forum me in een paar verwarde en verdrietige uren echt op weg geholpen.
Mijn oorspronkelijke bericht heb ik simpelweg gewijzigd omdat ik de primaire, voor mij heftige, gevoelens en gedachten inmiddels hier geuit heb. Het is niet omdat ik spijt heb van mijn bericht, het is niet omdat ik helaas een paar rotreacties heb gehad. Geweldig dat ik hier 'opgevangen' ben, geweldig dat jullie de moeite nemen iemands verhaal daadwerkelijk te lezen en hier ook oprecht op te reageren. Ik denk dat veel mensen, waaronder ik dus, op deze manier veel aan het forum hebben. Dankjewel.
Mijn oorspronkelijke bericht heb ik simpelweg gewijzigd omdat ik de primaire, voor mij heftige, gevoelens en gedachten inmiddels hier geuit heb. Het is niet omdat ik spijt heb van mijn bericht, het is niet omdat ik helaas een paar rotreacties heb gehad. Geweldig dat ik hier 'opgevangen' ben, geweldig dat jullie de moeite nemen iemands verhaal daadwerkelijk te lezen en hier ook oprecht op te reageren. Ik denk dat veel mensen, waaronder ik dus, op deze manier veel aan het forum hebben. Dankjewel.
dinsdag 16 juli 2013 om 00:16
dinsdag 16 juli 2013 om 00:17
Ach TO, wat ontzettend verdrietig en k*t!
Het is heel logisch dat je dit nog even niet kunt bevatten. Het is zo onverwacht en van iemand die nog jong is. Dat maakt het extra confronterend. Jaren geleden ook een vriendin verloren en ik denk nog heel vaak aan haar. Het verdriet kwam bij mij niet als 1 grote bak, maar in kleine beetjes verspreid over een jaar. Neem je tijd, alle manieren om met je verdriet om te gaan en de situatie te bevatten is goed.
Het is heel logisch dat je dit nog even niet kunt bevatten. Het is zo onverwacht en van iemand die nog jong is. Dat maakt het extra confronterend. Jaren geleden ook een vriendin verloren en ik denk nog heel vaak aan haar. Het verdriet kwam bij mij niet als 1 grote bak, maar in kleine beetjes verspreid over een jaar. Neem je tijd, alle manieren om met je verdriet om te gaan en de situatie te bevatten is goed.
dinsdag 16 juli 2013 om 00:22
dinsdag 16 juli 2013 om 10:48
@Lolitablue: wat een afschuwelijke shock! Dit plotselinge, vanuit het niks, is altijd een shock en daardoor ben je dan "als verdoofd", totaal niet op voorbereid. Instinctief heb je namelijk maar 3 mogelijkheden: vechten, vluchten of "bevriezen". Hier kan je die eerste 2 mogelijkheden niet, dus door dit onverwachte ben je dan ff bevroren, zeg maar.
Je zelfbescherming schakelt dan ff alle gevoelens en verstand uit, omdat het niet te bevatten is. Dat is tijdelijk. Daarna komt het besef en daarmee ook je gevoelens weer terug. Maak je niet ongerust daarover, het moet beetje bij beetje doordringen, was ff teveel en te plots ineens, meer niet. Sta jezelf toe om alles te voelen wat je voelt, ga je dan ook niet inhouden als de emoties komen..
En een forum is juist geschikt om emoties te delen allerlei emoties en vragen die je dwars zitten, over in zit, afvraagt, steun bij kan gebruiken, en dag en nacht is er wel iemand bereikbaar.
Daarnaast heb je vast ook irl mensen om dit ongelooflijke gebeuren en verdriet zometeen ook mee te delen. Het een sluit het ander niet uit, blijf hier ook schrijven, je hart luchten, dat zal je goed doen. Van je af schrijven en reacties van steun ontvangen is een van de vele manieren om iets te verwerken!
Niet alleen kom je door dit vreselijke nieuws in aanraking met je verdriet en gemis, afscheid van je dierbare vriendin, maar ook komt de dood dan opeens erg dichtbij. Het besef dat iedereen, incl jijzelf (jong en oud) dit kan overkomen, kan wegvallen in een seconde.
Dat is beangstigend om opeens zo mee geconfronteerd te worden, het gooit al je "zekerheden" omver, voor zover je die had. Je verwacht zoiets niet, je verwacht ergens dat alleen zieke, oudere mensen (eerst) overlijden.. dat dat niet zo is, zet je eigen vertrouwen in het leven (tijdelijk) op losse schroeven. Dat dit ook bij het leven hoort, gaat er nu niet in, maar is wel ook de realiteit soms.. hoe hard ook..
Ik wens je heel veel sterkte, en ik hoop dat jullie als vriendinnen en familie enz veel steun aan elkaar kunnen geven. Haar koesteren in je hart is het enige wat je nog voor haar kan doen, haar in ere houden, en van haar meenemen wat je bewonderde, de warmte die je van haar voelde en mocht ontvangen, al het goede en liefdevolle wat je van haar kan meenemen in je eigen leven meedragen.
Je zelfbescherming schakelt dan ff alle gevoelens en verstand uit, omdat het niet te bevatten is. Dat is tijdelijk. Daarna komt het besef en daarmee ook je gevoelens weer terug. Maak je niet ongerust daarover, het moet beetje bij beetje doordringen, was ff teveel en te plots ineens, meer niet. Sta jezelf toe om alles te voelen wat je voelt, ga je dan ook niet inhouden als de emoties komen..
En een forum is juist geschikt om emoties te delen allerlei emoties en vragen die je dwars zitten, over in zit, afvraagt, steun bij kan gebruiken, en dag en nacht is er wel iemand bereikbaar.
Daarnaast heb je vast ook irl mensen om dit ongelooflijke gebeuren en verdriet zometeen ook mee te delen. Het een sluit het ander niet uit, blijf hier ook schrijven, je hart luchten, dat zal je goed doen. Van je af schrijven en reacties van steun ontvangen is een van de vele manieren om iets te verwerken!
Niet alleen kom je door dit vreselijke nieuws in aanraking met je verdriet en gemis, afscheid van je dierbare vriendin, maar ook komt de dood dan opeens erg dichtbij. Het besef dat iedereen, incl jijzelf (jong en oud) dit kan overkomen, kan wegvallen in een seconde.
Dat is beangstigend om opeens zo mee geconfronteerd te worden, het gooit al je "zekerheden" omver, voor zover je die had. Je verwacht zoiets niet, je verwacht ergens dat alleen zieke, oudere mensen (eerst) overlijden.. dat dat niet zo is, zet je eigen vertrouwen in het leven (tijdelijk) op losse schroeven. Dat dit ook bij het leven hoort, gaat er nu niet in, maar is wel ook de realiteit soms.. hoe hard ook..
Ik wens je heel veel sterkte, en ik hoop dat jullie als vriendinnen en familie enz veel steun aan elkaar kunnen geven. Haar koesteren in je hart is het enige wat je nog voor haar kan doen, haar in ere houden, en van haar meenemen wat je bewonderde, de warmte die je van haar voelde en mocht ontvangen, al het goede en liefdevolle wat je van haar kan meenemen in je eigen leven meedragen.
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
dinsdag 16 juli 2013 om 16:17
Suzy, je woorden kloppen precies. Vandaag is er vooral het angstige besef dat het leven zo voorbij kan zijn, dat het iedereen kan overkomen. Het voelt alsof ik een beetje 'gevangen' zit tussen twee kanten. Aan de ene kant wil ik afleiding, het huis uit, met mensen praten, knuffelen, huilen.. en aan de andere kant wil ik in huis zitten, waar ik tenminste veilig en vertrouwd ben en tot mezelf kan komen. Het is zo dubbel.
