Psyche
alle pijlers
Gaat onzekerheid ooit echt over?
woensdag 31 juli 2013 om 10:53
Ik heb een (waarschijnlijk geen supergroot) probleempje maar ik wil heel even mijn hart luchten als dat mag...
Ik zie eruit als een bikkel, ben een type grote bek, klein hartje, niet lullen maar aanpakken, maar van binnen ben ik zo ontzettend onzeker.
Onzeker over hoe ik eruit zie.
Onzeker over hoe ik overkom.
Onzeker over mijn kunnen.
Altijd zo geweest, lang geleden toen ik nog een klein Dispicable-tje was zijn er hele vervelende dingen gebeurd, die mij zo hebben gemaakt. Ik dacht echter dat ik dat hele onzeker inmiddels wel weer ontgroeid zou zijn. Ik heb namelijk ook een tijd gehad waarin het me allemaal niets boeide (dat is weer het andere uiterste en achteraf was dat ook niet zo'n top tijd)
Maar sinds anderhalf jaar steekt het de kop weer op. Het is niet fijn, om overal aan te twijfelen. Ik weet dat ik het niet zou moeten doen, maar ik kan het niet stoppen. Teveel piekeren, peinzen.
Rationeel gezien weet ik dat ik er niet uit zie als de klokkenluider van de Notre Dame, dat ik geen lompe hork ben bij anderen (mist de situatie zich daarvoor leent ) of dat ik het IQ van een visstick heb. Maar zo voel ik me niet.
Het gevoel dat ik nooit goed genoeg ben. Het doet me pijn, het vermoeit me.
Heeft iemand een opstekertje of een tip voor me misschien?
Ik zie eruit als een bikkel, ben een type grote bek, klein hartje, niet lullen maar aanpakken, maar van binnen ben ik zo ontzettend onzeker.
Onzeker over hoe ik eruit zie.
Onzeker over hoe ik overkom.
Onzeker over mijn kunnen.
Altijd zo geweest, lang geleden toen ik nog een klein Dispicable-tje was zijn er hele vervelende dingen gebeurd, die mij zo hebben gemaakt. Ik dacht echter dat ik dat hele onzeker inmiddels wel weer ontgroeid zou zijn. Ik heb namelijk ook een tijd gehad waarin het me allemaal niets boeide (dat is weer het andere uiterste en achteraf was dat ook niet zo'n top tijd)
Maar sinds anderhalf jaar steekt het de kop weer op. Het is niet fijn, om overal aan te twijfelen. Ik weet dat ik het niet zou moeten doen, maar ik kan het niet stoppen. Teveel piekeren, peinzen.
Rationeel gezien weet ik dat ik er niet uit zie als de klokkenluider van de Notre Dame, dat ik geen lompe hork ben bij anderen (mist de situatie zich daarvoor leent ) of dat ik het IQ van een visstick heb. Maar zo voel ik me niet.
Het gevoel dat ik nooit goed genoeg ben. Het doet me pijn, het vermoeit me.
Heeft iemand een opstekertje of een tip voor me misschien?
There's only one difference between tattooed and non-tattooed people: people with tattoos don't give a shit you don't have tattoos!
woensdag 31 juli 2013 om 11:10
Ik weet niet hoe oud je bent, ik ben ruim 40+ en het zal mij mijn derrière oxideren wat anderen van mij vinden. En dit is beslist wel anders geweest!
Natuurlijk zie ik wel mijn eigen tekortkomingen (op de door jou genoemde gebieden) maar zijn anderen zo perfect?
En wat is het ergste wat er kan gebeuren als iemand je nieuwe spijkerbroek niet leuk vindt of jij de verkeerde opmerking maakt?
Natuurlijk zie ik wel mijn eigen tekortkomingen (op de door jou genoemde gebieden) maar zijn anderen zo perfect?
En wat is het ergste wat er kan gebeuren als iemand je nieuwe spijkerbroek niet leuk vindt of jij de verkeerde opmerking maakt?
woensdag 31 juli 2013 om 11:15
Herkenning. Gaat denk ik nooit over. Ben vroeger heel lang gepest. En nog altijd vraag ik me af of ik het wel goed doe, of mensen me wel leuk vinden en of ik wel leuk en mooi genoeg ben.
Ondanks dat ik een heel mooi en goed leven heb. Gelukkig heb ik inmiddels geleerd om mijn gedachten hierover uit te spreken tegen mijn zusje en mijn man, die mij beide dan weer even met beide benen op de grond kunnen zetten. Ook een vriendin is daar heel goed in, mij weer laten relativeren. En zo zal het niet de overhand nemen in mijn leven.
Ondanks dat ik een heel mooi en goed leven heb. Gelukkig heb ik inmiddels geleerd om mijn gedachten hierover uit te spreken tegen mijn zusje en mijn man, die mij beide dan weer even met beide benen op de grond kunnen zetten. Ook een vriendin is daar heel goed in, mij weer laten relativeren. En zo zal het niet de overhand nemen in mijn leven.
woensdag 31 juli 2013 om 11:16
Ik loop tegen de 30, en ik weet dat anderen niet perfect zijn. het is ook niet dat ik zelf perfectie nastreef.
Ik kan er de vinger ook niet precies op leggen, het is meer het gevoel dat ik nooit goed genoeg zal zijn? Ik denk dat ik de lat voor mezelf veel te hoog leg, maar op de een of andere manier kan/wil ik hem niet lager leggen, omdat ik vind dat ik steeds een betere versie van mezelf moet zijn ofzo. En dus streef ik iets na wat ik niet ben, dus heb ik het gevoel dat ik faal.
Nu ik er over nadenk heb ik ook heel vaak het gevoel dat ik een enorme puinhoop van mijn leven heb gemaakt. Dat ik gefaald heb in mens-zijn ofzo.
Zo, dit komt er lekker gedeprimeerd uit zo op de woensdagmorgen...
Ik kan er de vinger ook niet precies op leggen, het is meer het gevoel dat ik nooit goed genoeg zal zijn? Ik denk dat ik de lat voor mezelf veel te hoog leg, maar op de een of andere manier kan/wil ik hem niet lager leggen, omdat ik vind dat ik steeds een betere versie van mezelf moet zijn ofzo. En dus streef ik iets na wat ik niet ben, dus heb ik het gevoel dat ik faal.
Nu ik er over nadenk heb ik ook heel vaak het gevoel dat ik een enorme puinhoop van mijn leven heb gemaakt. Dat ik gefaald heb in mens-zijn ofzo.
Zo, dit komt er lekker gedeprimeerd uit zo op de woensdagmorgen...
There's only one difference between tattooed and non-tattooed people: people with tattoos don't give a shit you don't have tattoos!
woensdag 31 juli 2013 om 11:20
Overigens probeer ik wel te relativeren hoor, maar feitelijk heb ik niemand om op terug te vallen.
Ik wil niemand lastig vallen met mijn gezeur, maar dat maakt het lastig want daardoor verzandt ik steeds in dezelfde gedachtengangen, die uiteindelijk steeds groter en groter worden en totaal de overhand nemen.
Mijn zus heeft wel eens gezegd: het is net alsof je in een trein zit en niet van het mooie uitzicht geniet, niet omdat je het niet wil zien, maar omdat de ramen beslagen zijn en je er niet doorheen kunt kijken (of zoiets )
Het was iets heel diepzinnigs in ieder geval. Maar ze had wel een punt.
Ik wil niemand lastig vallen met mijn gezeur, maar dat maakt het lastig want daardoor verzandt ik steeds in dezelfde gedachtengangen, die uiteindelijk steeds groter en groter worden en totaal de overhand nemen.
Mijn zus heeft wel eens gezegd: het is net alsof je in een trein zit en niet van het mooie uitzicht geniet, niet omdat je het niet wil zien, maar omdat de ramen beslagen zijn en je er niet doorheen kunt kijken (of zoiets )
Het was iets heel diepzinnigs in ieder geval. Maar ze had wel een punt.
There's only one difference between tattooed and non-tattooed people: people with tattoos don't give a shit you don't have tattoos!
woensdag 31 juli 2013 om 11:21
Je moet meer naar de positieve dingen kijken.
Ook kijk je te veel naar wat anderen vinden of denken, dat is nooit een goed uitgangspunt als je onzeker bent.
Je zult namelijk nooit door iedereen geliefd zijn, zoveel mensen zoveel smaken en wensen.
Belangrijk is het meer van uit je zelf te kijken.
Hoe wil je in het leven staan?, wat is belangrijk voor jou?, wat wil je bereiken?.
Begin met kleine stapjes, elke overwinning is een stapje naar meer zelfvertrouwen.
Wees ook lief voor je zelf! Mensen met weinig zelfvertrouwen zijn vaak erg streng voor zich zelf hebben een hoge lat waar ze zich aan afmeten.
Vaak niet realistisch, waardoor als er iets niet helemaal lekker loopt.. Zich pijnigen met ik kan niks en lukt mij niks enz, enz..
Ja of het ooit over gaat? Ik denk niet dat het ooit helemaal weg gaat, maar dat je kunt leren er mee omgaan, leren tevreden te zijn met je zelf.
Want als je als kind jou zelfvertrouwen is beschadigt is dat een wond die misschien dicht gaat, maar je blijft hem zien.
En dat hoeft natuurlijk niet erg te zijn.
Heeft heeft je uit eindelijk gemaakt naar wie je bent, en dat bepaalt ook hoe jij naar de wereld kijkt en beleeft.
Maar dat kind ben je niet meer, je kunt met veel zelfreflectie en durf je eigen onzekerheden aan te gaan.
En bekijk het op een andere manier: je hebt als kind vervelende dingen meegemaakt, maar je was sterk en je had de wil om het te overleven.
En nu hoef je geen bevestiging meer van anderen, die mag jij zelf vinden.
Ook kijk je te veel naar wat anderen vinden of denken, dat is nooit een goed uitgangspunt als je onzeker bent.
Je zult namelijk nooit door iedereen geliefd zijn, zoveel mensen zoveel smaken en wensen.
Belangrijk is het meer van uit je zelf te kijken.
Hoe wil je in het leven staan?, wat is belangrijk voor jou?, wat wil je bereiken?.
Begin met kleine stapjes, elke overwinning is een stapje naar meer zelfvertrouwen.
Wees ook lief voor je zelf! Mensen met weinig zelfvertrouwen zijn vaak erg streng voor zich zelf hebben een hoge lat waar ze zich aan afmeten.
Vaak niet realistisch, waardoor als er iets niet helemaal lekker loopt.. Zich pijnigen met ik kan niks en lukt mij niks enz, enz..
Ja of het ooit over gaat? Ik denk niet dat het ooit helemaal weg gaat, maar dat je kunt leren er mee omgaan, leren tevreden te zijn met je zelf.
Want als je als kind jou zelfvertrouwen is beschadigt is dat een wond die misschien dicht gaat, maar je blijft hem zien.
En dat hoeft natuurlijk niet erg te zijn.
Heeft heeft je uit eindelijk gemaakt naar wie je bent, en dat bepaalt ook hoe jij naar de wereld kijkt en beleeft.
Maar dat kind ben je niet meer, je kunt met veel zelfreflectie en durf je eigen onzekerheden aan te gaan.
En bekijk het op een andere manier: je hebt als kind vervelende dingen meegemaakt, maar je was sterk en je had de wil om het te overleven.
En nu hoef je geen bevestiging meer van anderen, die mag jij zelf vinden.
woensdag 31 juli 2013 om 11:33
Waar het probleem (denk ik zelf) vooral zit, is dat iemand mij vroeger gruwelijk veel pijn heeft gedaan. Ik was op dat moment niet goed genoeg en werd keihard in de steek gelaten. daar heb ik best een klap aan over gehouden.
En die persoon is terug in mijn leven en speelt een significante rol. Dat zou ik ook niet anders willen, dat is wat ik altijd heb gewild.
Maar tegelijkertijd komt alles van vroeger weer bovendrijven, de pijn, de emotie, het verfriet, maar ook de woede. Schiet ik er iets mee op? Nee. Maar je kunt gevoel zo moeilijk uitschakelen he.
Diegene begrijpt mij wel, vind het heel erg niets te kunnen doen. Ik kan praten, huilen en nog meer praten tot ik een ons weeg, het lucht niet op. Het gaat niet weg. Elke keer als ik denk, hehe, nu zakt dat ellendige gevoel af, komt het weer bovendrijven.
Het werkt door op alles momenteel. Ik twijfel over mijn kunnen (carriere). Ik twijfel over alles. Dat gevoel dat ik toen niet goed genoeg was, werkt op dit moment overal in door.
Ik ben bezig met een aantal dingen om mijn zelfvertrouwen wat op te krikken en hoewel iedereen om me heen lyrisch enthousiast er over is, zie ik zelf uiteraard alleen de minpunten. Bijzonder vermoeiend. Het zou zo fijn zijn om gewoon eens uit bed te stappen met het idee: het leven is zo beroerd nog niet.
Ik heb een hekel aan zelfmedelijden, maar trust me, ik heb mijn portie ellende in dit leven echt al gehad. Op een gegeven moment komt er een breekpunt. En hoewel ik dat nu nog niet bereikt heb, vraag ik mezelf wel eens af hoeveel tegenslagen een mens nog kan handelen.
Jeetje, het was eigenlijk helemaal niet mijn bedoeling om meteen in zo'n zware toon opnieuw binnen te komen op dit forum. Excuses.
En die persoon is terug in mijn leven en speelt een significante rol. Dat zou ik ook niet anders willen, dat is wat ik altijd heb gewild.
Maar tegelijkertijd komt alles van vroeger weer bovendrijven, de pijn, de emotie, het verfriet, maar ook de woede. Schiet ik er iets mee op? Nee. Maar je kunt gevoel zo moeilijk uitschakelen he.
Diegene begrijpt mij wel, vind het heel erg niets te kunnen doen. Ik kan praten, huilen en nog meer praten tot ik een ons weeg, het lucht niet op. Het gaat niet weg. Elke keer als ik denk, hehe, nu zakt dat ellendige gevoel af, komt het weer bovendrijven.
Het werkt door op alles momenteel. Ik twijfel over mijn kunnen (carriere). Ik twijfel over alles. Dat gevoel dat ik toen niet goed genoeg was, werkt op dit moment overal in door.
Ik ben bezig met een aantal dingen om mijn zelfvertrouwen wat op te krikken en hoewel iedereen om me heen lyrisch enthousiast er over is, zie ik zelf uiteraard alleen de minpunten. Bijzonder vermoeiend. Het zou zo fijn zijn om gewoon eens uit bed te stappen met het idee: het leven is zo beroerd nog niet.
Ik heb een hekel aan zelfmedelijden, maar trust me, ik heb mijn portie ellende in dit leven echt al gehad. Op een gegeven moment komt er een breekpunt. En hoewel ik dat nu nog niet bereikt heb, vraag ik mezelf wel eens af hoeveel tegenslagen een mens nog kan handelen.
Jeetje, het was eigenlijk helemaal niet mijn bedoeling om meteen in zo'n zware toon opnieuw binnen te komen op dit forum. Excuses.
There's only one difference between tattooed and non-tattooed people: people with tattoos don't give a shit you don't have tattoos!
woensdag 31 juli 2013 om 11:47
Je hebt het niet verwerkt! Ik zou je aanraden om naar een psychologe te gaan.
Of iets in die strekking, wat voor jou goed voelt om te doen.
Ja de pijn gaat niet weg, die zal er ook wel blijven, en ook al is de pijn die je aangedaan hebt niet met opzet toch doet het zeer.
Ik herken je gedachtes zoals waarom? En hoeveel tegenslag zal ik nog hebben?
Deze gedachtes zijn niet helpend, je hebt totaal niks aan deze doemdenkerij.
Nu ga ik misschien iets heel raars zeggen; probeer je ellende te omarmen inplaats er tegen te vechten!
Dus oké dit is nu mijn shit, wat kan ik nu van uit dit punt waar ik nu sta iets aan mijn probleem te doen?
Ik heb verschillende therapieën gedaan; en ik moet zeggen heb er enorm van geleerd.
Technieken, om om te denken leren om te praten.
Om los te laten! Dat is een heel belangrijke, laat los..en wees lief voor je zelf.
Probeer een helicopterview te hebben over jou situatie.
Of denk als een vriend dit zou hebben, wat zou ik hem adviseren?
Maar je klinkt best emotioneel en vol!
En je zou er goed aan doen om meer emotionele ruimte te maken, dan gaan andere dingen ook makkelijker, of althans je kunt ze beter aan
Of iets in die strekking, wat voor jou goed voelt om te doen.
Ja de pijn gaat niet weg, die zal er ook wel blijven, en ook al is de pijn die je aangedaan hebt niet met opzet toch doet het zeer.
Ik herken je gedachtes zoals waarom? En hoeveel tegenslag zal ik nog hebben?
Deze gedachtes zijn niet helpend, je hebt totaal niks aan deze doemdenkerij.
Nu ga ik misschien iets heel raars zeggen; probeer je ellende te omarmen inplaats er tegen te vechten!
Dus oké dit is nu mijn shit, wat kan ik nu van uit dit punt waar ik nu sta iets aan mijn probleem te doen?
Ik heb verschillende therapieën gedaan; en ik moet zeggen heb er enorm van geleerd.
Technieken, om om te denken leren om te praten.
Om los te laten! Dat is een heel belangrijke, laat los..en wees lief voor je zelf.
Probeer een helicopterview te hebben over jou situatie.
Of denk als een vriend dit zou hebben, wat zou ik hem adviseren?
Maar je klinkt best emotioneel en vol!
En je zou er goed aan doen om meer emotionele ruimte te maken, dan gaan andere dingen ook makkelijker, of althans je kunt ze beter aan
woensdag 31 juli 2013 om 11:51
Dat is dus echt ook een deel van het probleem, ik heb in totaal zo'n 7,5 jaar therapie gehad. Ik heb diverse hulpverleners versleten, psychologen/psychiaters etc.
Ik heb niet de indruk dat zij mij hiermee kunnen helpen. Dit is iets wat als een rode draad door mijn leven loopt en hoe vaak ik al bij zo iemand gezet hebt, het wordt niet beter, of minder.
Toen ik mezelf volstopte met medicatie ging het iets beter op dat vlak, maar helaas was de keerzijde van de medaille dat het op andere vlakken bergafwaarts ging. Dat is ook geen optie meer.
Het heeft voor mij geen zin om afgevlakt te worden en vervolgens, na jaren aan de AD gezeten te hebben, alles van jaren geleden opeens opnieuw te voelen/beleven, puur omdat je het toen niet voelde...
Maarre, emotioneel ruimte maken, wat bedoel je daarmee?
Zo van, laat je emoties maar los en gaan? Of moet ik het anders opvatten?
Ik heb niet de indruk dat zij mij hiermee kunnen helpen. Dit is iets wat als een rode draad door mijn leven loopt en hoe vaak ik al bij zo iemand gezet hebt, het wordt niet beter, of minder.
Toen ik mezelf volstopte met medicatie ging het iets beter op dat vlak, maar helaas was de keerzijde van de medaille dat het op andere vlakken bergafwaarts ging. Dat is ook geen optie meer.
Het heeft voor mij geen zin om afgevlakt te worden en vervolgens, na jaren aan de AD gezeten te hebben, alles van jaren geleden opeens opnieuw te voelen/beleven, puur omdat je het toen niet voelde...
Maarre, emotioneel ruimte maken, wat bedoel je daarmee?
Zo van, laat je emoties maar los en gaan? Of moet ik het anders opvatten?
There's only one difference between tattooed and non-tattooed people: people with tattoos don't give a shit you don't have tattoos!
woensdag 31 juli 2013 om 12:10
Ik zat ook in de hulpverlening van af mijn 13 jaar, psychologen, hulpverleners, opname 2x bij ggnet,ook medicatie gehad wat bij mij vaak tijdelijk wel hielp, maar indd op andere vlakken was het negatief, nu ben ik 38 en kan nu pas zeggen dat het goed met me gaat! Zonder medicatie
Dus i know, het is ook een proces wat jaren duurt, toch elk gesprek elke therapie die je gehad hebt.. Is nuttig geweest! Je kon je verhaal kwijt, zulke dingen.
Als je verwachte dat je ff gefixt zou worden dan valt het altijd tegen natuurlijk.
Ze zijn alleen maar een leidraad een helpende hand, uit eindelijk moet je het zelf doen! En durven!
Emotionele ruimte krijg je indd door je te uiten, je zegt zelf al al dat je niet wilt zeuren dus wat doe je? Oppotten, vasthouden..
En misschien word je nu boos, maar je was vroeger slachtoffer, maar je geeft die gene zoveel macht dat hij/zij nog veel te veel invloed heeft op je dagelijks leven!
Soms is deze rol die je hebt, de enigste die je kent, en heb je angst, of kan jij je niet voorstellen dat het ooit anders kan zijn.
Uit eindelijk ben jij de enigste die je zelf kan helpen!
Neem hulp aan!, praat, huil, schrijf, en probeer uit deze spiraal uit te komen.
Ik hoop niet dat je het zwaar opneemt wat ik
Schrijf, dat is absoluut niet mijn bedoeling.
En daar bij, ik moet nog steeds elke dag werken aan mij zelf, en de dagen dat het goed gaat zijn een zegening en de dagen die klote gaan.. Tsja so be it! Morgen weer een dag!
Bij mij is mijn levens instelling verandert.
Dus i know, het is ook een proces wat jaren duurt, toch elk gesprek elke therapie die je gehad hebt.. Is nuttig geweest! Je kon je verhaal kwijt, zulke dingen.
Als je verwachte dat je ff gefixt zou worden dan valt het altijd tegen natuurlijk.
Ze zijn alleen maar een leidraad een helpende hand, uit eindelijk moet je het zelf doen! En durven!
Emotionele ruimte krijg je indd door je te uiten, je zegt zelf al al dat je niet wilt zeuren dus wat doe je? Oppotten, vasthouden..
En misschien word je nu boos, maar je was vroeger slachtoffer, maar je geeft die gene zoveel macht dat hij/zij nog veel te veel invloed heeft op je dagelijks leven!
Soms is deze rol die je hebt, de enigste die je kent, en heb je angst, of kan jij je niet voorstellen dat het ooit anders kan zijn.
Uit eindelijk ben jij de enigste die je zelf kan helpen!
Neem hulp aan!, praat, huil, schrijf, en probeer uit deze spiraal uit te komen.
Ik hoop niet dat je het zwaar opneemt wat ik
Schrijf, dat is absoluut niet mijn bedoeling.
En daar bij, ik moet nog steeds elke dag werken aan mij zelf, en de dagen dat het goed gaat zijn een zegening en de dagen die klote gaan.. Tsja so be it! Morgen weer een dag!
Bij mij is mijn levens instelling verandert.
woensdag 31 juli 2013 om 12:11
Steeds als ik verhalen als dit lees, denk ik: waarom toch, waarom is iemand zo onzeker en ongelukkig over zichzelf, terwijl het vast en zeker gewoon een prima persoon is.
Een gewoon waardevol mens, met leuke en minder leuke kanten, zoals zoveel mensen.
Als je dat niet zou zijn, zou je vast niet hier berichtjes op een forum aan het typen zijn, maar zou je ergens bezig zijn met en massaslachting of zoiets
Maarja, ik begrijp dat je rationeel gezien zelf ook wel weet dat veel van je gedachtes niet echt waar zijn en dat je jezelf ongelukkig maakt voor niets.
Of onzekerheid echt helemaal over gaat, durf ik niet te zeggen.
Zelf heb ik er ook regelmatig last van; op een ander vlak, maar toch.
Relativeren is inderdaad wat wel goed kan helpen; zoals mensen hierboven ook al schrijven.
Eigenschappen van jezelf waarmee je niet zo blij bent, proberen te zien als iets dat nu eenmaal zo is; een mens kan niet alles hebben. En er met wat humor naar proberen te kijken; zelfspot kan soms goed werken.
Je zegt dat je niemand wil lastig vallen met je "gezeur", maar dat je juist daardoor verzandt in allerlei gedachtenspinsels die steeds groter worden.
Eigenlijk bereik je daarmee het tegenovergestelde van wat je wilt.
Je wilt niet zelfmedelijdend zijn en iets concreets doen aan je probleem.
(best herkenbaar voor mij overigens).
Misschien moet je het niet te snel gezeur vinden.
Naar mijn idee wordt iets pas gezeur als iemand steeds hetzelfde blijft herhalen en niets aanpakt. Maar niet als je iets uitspreekt wat je dwars zit. Dat kan juist een goede stap zijn om dingen daarna verder aan te pakken.
En iemand die jou mag ( en die weet dat je meestal het type "niet-lullen-maar-aanpakken" bent ) zal het vast geen gezeur vinden en je graag willen helpen.
Zou je het bijvoorbeeld met je zus kunnen delen? Of heb je iemand anders in je nabije omgeving die je kunt vertrouwen?
Mag ik vragen waar je zoal mee bezig bent om je zelfvertrouwen op te krikken?
(Waar iedereen lyrisch over is, behalve jijzelf)?
Een gewoon waardevol mens, met leuke en minder leuke kanten, zoals zoveel mensen.
Als je dat niet zou zijn, zou je vast niet hier berichtjes op een forum aan het typen zijn, maar zou je ergens bezig zijn met en massaslachting of zoiets
Maarja, ik begrijp dat je rationeel gezien zelf ook wel weet dat veel van je gedachtes niet echt waar zijn en dat je jezelf ongelukkig maakt voor niets.
Of onzekerheid echt helemaal over gaat, durf ik niet te zeggen.
Zelf heb ik er ook regelmatig last van; op een ander vlak, maar toch.
Relativeren is inderdaad wat wel goed kan helpen; zoals mensen hierboven ook al schrijven.
Eigenschappen van jezelf waarmee je niet zo blij bent, proberen te zien als iets dat nu eenmaal zo is; een mens kan niet alles hebben. En er met wat humor naar proberen te kijken; zelfspot kan soms goed werken.
Je zegt dat je niemand wil lastig vallen met je "gezeur", maar dat je juist daardoor verzandt in allerlei gedachtenspinsels die steeds groter worden.
Eigenlijk bereik je daarmee het tegenovergestelde van wat je wilt.
Je wilt niet zelfmedelijdend zijn en iets concreets doen aan je probleem.
(best herkenbaar voor mij overigens).
Misschien moet je het niet te snel gezeur vinden.
Naar mijn idee wordt iets pas gezeur als iemand steeds hetzelfde blijft herhalen en niets aanpakt. Maar niet als je iets uitspreekt wat je dwars zit. Dat kan juist een goede stap zijn om dingen daarna verder aan te pakken.
En iemand die jou mag ( en die weet dat je meestal het type "niet-lullen-maar-aanpakken" bent ) zal het vast geen gezeur vinden en je graag willen helpen.
Zou je het bijvoorbeeld met je zus kunnen delen? Of heb je iemand anders in je nabije omgeving die je kunt vertrouwen?
Mag ik vragen waar je zoal mee bezig bent om je zelfvertrouwen op te krikken?
(Waar iedereen lyrisch over is, behalve jijzelf)?
woensdag 31 juli 2013 om 12:58
Nee het gaat niet over aangezien het iets menselijks is,
echter je kan er wel beter mee omgaan.
Je wordt namelijk niet onzeker van een ander, maar door je eigen gedachten.
(een gevoel komt altijd na een gedachte)
Die gedachtes heb je veel meer in de hand dan dat je denken zou.
Waarom je je vervelend gaat voelen na nare opmerkingen van een ander heeft te maken met dat die opmerkingen een bevestiging kunnen zijn van hoe je over jezelf denkt.
En dat heb je veel meer in de hand dan dat je zou denken.
Hoop dat je hier wat mee kunt.
echter je kan er wel beter mee omgaan.
Je wordt namelijk niet onzeker van een ander, maar door je eigen gedachten.
(een gevoel komt altijd na een gedachte)
Die gedachtes heb je veel meer in de hand dan dat je denken zou.
Waarom je je vervelend gaat voelen na nare opmerkingen van een ander heeft te maken met dat die opmerkingen een bevestiging kunnen zijn van hoe je over jezelf denkt.
En dat heb je veel meer in de hand dan dat je zou denken.
Hoop dat je hier wat mee kunt.
woensdag 31 juli 2013 om 13:01
quote:twistnshout schreef op 31 juli 2013 @ 11:10:
Ik weet niet hoe oud je bent, ik ben ruim 40+ en het zal mij mijn derrière oxideren wat anderen van mij vinden. En dit is beslist wel anders geweest!
Dit. Sinds m'n veertigste interesseert het me allemaal geen reet meer.
Wat ik daarvoor heb gedaan is Spiegologie gelezen van Willem de Ridder. Heeft ook enorm geholpen.
Vooral het eerste hoofdstuk. Daarna wordt het wat (Wat?, zeg maar ontzettend) zweverig.
Komt er op neer dat de schepping perfect is, dus waarom zou er met jou iets mis zijn?
De lucht is perfect, de bloemen zijn perfect, de dieren zijn perfect. Jij bent een onderdeel van de schepping, dus precies zoals je bedoeld bent. Niks mis mee.
Ik weet niet hoe oud je bent, ik ben ruim 40+ en het zal mij mijn derrière oxideren wat anderen van mij vinden. En dit is beslist wel anders geweest!
Dit. Sinds m'n veertigste interesseert het me allemaal geen reet meer.
Wat ik daarvoor heb gedaan is Spiegologie gelezen van Willem de Ridder. Heeft ook enorm geholpen.
Vooral het eerste hoofdstuk. Daarna wordt het wat (Wat?, zeg maar ontzettend) zweverig.
Komt er op neer dat de schepping perfect is, dus waarom zou er met jou iets mis zijn?
De lucht is perfect, de bloemen zijn perfect, de dieren zijn perfect. Jij bent een onderdeel van de schepping, dus precies zoals je bedoeld bent. Niks mis mee.
woensdag 31 juli 2013 om 13:02
quote: Waar het probleem (denk ik zelf) vooral zit, is dat iemand mij vroeger gruwelijk veel pijn heeft gedaan. Ik was op dat moment niet goed genoeg en werd keihard in de steek gelaten. daar heb ik best een klap aan over gehouden.
En die persoon is terug in mijn leven en speelt een significante rol. Dat zou ik ook niet anders willen, dat is wat ik altijd heb gewild.
Maar tegelijkertijd komt alles van vroeger weer bovendrijven, de pijn, de emotie, het verfriet, maar ook de woede. Schiet ik er iets mee op? Nee. Maar je kunt gevoel zo moeilijk uitschakelen he. Hiermee saboteer je toch jezelf enorm vrouw? Dit is toch geen gezonde situatie? Het zou wat zijn als ik mijn pesters weer in mijn stapgroepje zou opnemen. Of mijn eerste vriend die mij heel erg lelijk heeft behandelt weer intensief zou contacten. Ik zou direct weer in mijn 16-24 jaar modus schieten en een enorme terugval hebben! Waarom heb je de beslissing genomen om deze persoon weer zo toe te laten in je leven?
En die persoon is terug in mijn leven en speelt een significante rol. Dat zou ik ook niet anders willen, dat is wat ik altijd heb gewild.
Maar tegelijkertijd komt alles van vroeger weer bovendrijven, de pijn, de emotie, het verfriet, maar ook de woede. Schiet ik er iets mee op? Nee. Maar je kunt gevoel zo moeilijk uitschakelen he. Hiermee saboteer je toch jezelf enorm vrouw? Dit is toch geen gezonde situatie? Het zou wat zijn als ik mijn pesters weer in mijn stapgroepje zou opnemen. Of mijn eerste vriend die mij heel erg lelijk heeft behandelt weer intensief zou contacten. Ik zou direct weer in mijn 16-24 jaar modus schieten en een enorme terugval hebben! Waarom heb je de beslissing genomen om deze persoon weer zo toe te laten in je leven?
woensdag 31 juli 2013 om 13:04
Oh fijn te lezen dat 40 de magische leeftijd is, nog tien jaar te gaan.
Ik herken het wel, ook dat je 'klaar'bent met therapie erover. Ik heb ook geen echte oplossingen, behalve dat het bij mij wel helpt dat ik geloof dat het ooit minder gaat worden. En dat ik er nu veel last van heb, maar dat het beter za gaan worden. Misschien helpt dat ook bij jou?
Ik herken het wel, ook dat je 'klaar'bent met therapie erover. Ik heb ook geen echte oplossingen, behalve dat het bij mij wel helpt dat ik geloof dat het ooit minder gaat worden. En dat ik er nu veel last van heb, maar dat het beter za gaan worden. Misschien helpt dat ook bij jou?
woensdag 31 juli 2013 om 13:08
quote:yellowlove2punt0 schreef op 31 juli 2013 @ 13:04:
Oh fijn te lezen dat 40 de magische leeftijd is, nog tien jaar te gaan.
Ik ken wel mensen van in de 70 die nog steeds op zoek zijn naar bevestiging. Dus 40 worden lost niet alles op.
Maar wat voor mij belangrijk was, is verantwoordelijk zijn voor hoe ik mij voel. Ik bepaal hoe ik me voel, niet iemand anders.
Als iemand iets tegen me zegt, kan ik er voor kiezen me daardoor rot te voelen. Maar ik kan ook kiezen om te denken:"wat je zegt ben jezelf. Ik weet dat ik een leuk en aardig persoon ben. Wat een mooi weer is het vandaag!".
Zou je het een bloem kwalijk nemen, omdat hij niet helemaal open bloeit, de verkeerde kleur heeft, of later bloeit dan op het zakje zaad staat? Natuurlijk niet. Wees net zo aardig voor jezelf.
Oh fijn te lezen dat 40 de magische leeftijd is, nog tien jaar te gaan.
Ik ken wel mensen van in de 70 die nog steeds op zoek zijn naar bevestiging. Dus 40 worden lost niet alles op.
Maar wat voor mij belangrijk was, is verantwoordelijk zijn voor hoe ik mij voel. Ik bepaal hoe ik me voel, niet iemand anders.
Als iemand iets tegen me zegt, kan ik er voor kiezen me daardoor rot te voelen. Maar ik kan ook kiezen om te denken:"wat je zegt ben jezelf. Ik weet dat ik een leuk en aardig persoon ben. Wat een mooi weer is het vandaag!".
Zou je het een bloem kwalijk nemen, omdat hij niet helemaal open bloeit, de verkeerde kleur heeft, of later bloeit dan op het zakje zaad staat? Natuurlijk niet. Wees net zo aardig voor jezelf.
woensdag 31 juli 2013 om 13:11
En je hebt wèl zelf je emoties in de hand.
Mensen doen altijd maar net of emoties iets zijn dat ze overkomt. Onzin, voel gewoon wat anders.
Het is even oefenen, maar het kan wel. Kijk naar de mooie dingen om je heen, Ga op zoek naar plaatjes van jonge puppies, ga een stukje hollen. Maakt niet uit, zorg er voor dat jij in de hand hebt hoe je je voelt.
Mensen doen altijd maar net of emoties iets zijn dat ze overkomt. Onzin, voel gewoon wat anders.
Het is even oefenen, maar het kan wel. Kijk naar de mooie dingen om je heen, Ga op zoek naar plaatjes van jonge puppies, ga een stukje hollen. Maakt niet uit, zorg er voor dat jij in de hand hebt hoe je je voelt.
woensdag 31 juli 2013 om 13:21
Indd, je hebt ze wel in de hand emoties.. Het vergt veel oefening en zelfbewustzijn. Maar het is mogelijk.
Ik moet wel zeggen ik heb lang genoeg in de hulpverlening rond gelopen om te zien.
Dat er wel mensen zijn met weinig veerkracht en in hun slachtofferrol blijven hangen, het levert ze vaak iets op, maar het erg triest om te zien.
Hun leven bestaat uit verdriet en hulpeloosheid.
Voor mij was het een eye opener!
Dat wilde ik absoluut niet, en kei hard gewerkt aan me zelf.
En dat is de enigste manier!
Ik moet wel zeggen ik heb lang genoeg in de hulpverlening rond gelopen om te zien.
Dat er wel mensen zijn met weinig veerkracht en in hun slachtofferrol blijven hangen, het levert ze vaak iets op, maar het erg triest om te zien.
Hun leven bestaat uit verdriet en hulpeloosheid.
Voor mij was het een eye opener!
Dat wilde ik absoluut niet, en kei hard gewerkt aan me zelf.
En dat is de enigste manier!
woensdag 31 juli 2013 om 13:22
woensdag 31 juli 2013 om 13:25
Bedankt voor alle reacties tot nu toe.
Ik ga een en ander even laten bezinken. Kan niet beloven dat ik vandaag nog kom reageren, maar zal vast wel mee lezen. Ben op dit moment een klein beetje te emotioneel, dus ik moet me even gaan richten op schattige pandafilmpjes ofzo.
Ik ga een en ander even laten bezinken. Kan niet beloven dat ik vandaag nog kom reageren, maar zal vast wel mee lezen. Ben op dit moment een klein beetje te emotioneel, dus ik moet me even gaan richten op schattige pandafilmpjes ofzo.
There's only one difference between tattooed and non-tattooed people: people with tattoos don't give a shit you don't have tattoos!
woensdag 31 juli 2013 om 13:35
Die onzekerheid en emoties, herkenbaar. Het kan mij ook overspoelen, ineens, een niet te remmen huilbui. Deels ken ik de oorzaak; ik krop problemen en emoties op tot het wel een keer móet barsten.
Er staan hier al veel goede adviezen, ik ben heel benieuwd naar een manier om die emoties te kunnen reguleren. Dat je dus inderdaad kiest hoe je je wil voelen, hoe doen jullie dat?
Er staan hier al veel goede adviezen, ik ben heel benieuwd naar een manier om die emoties te kunnen reguleren. Dat je dus inderdaad kiest hoe je je wil voelen, hoe doen jullie dat?
woensdag 31 juli 2013 om 13:35
Dat is de enigste manier! Met vallen en opstaan! Op welke manier is de rek er uit? In welk opzicht?
Wil je het leven opgeven?
Of hoe moeten we dat zien?
Jou OP begon redelijk luchtig, maar zitten blijkbaar zwarte donkere lagen onder deze OP van jou..
Niemand wil je aanvallen, geven tips en ideeën.. Leven is nu eenmaal geen rozengeur en maneschijn.
Wij als mensen denken dat ons leven totaal maakbaar is, en alles naar onze hand kunnen zetten, we realiseren ons te weinig dat er van alles op ons pad komt waar je nou eenmaal mee moet dealen...
En geluk bestaat uit momenten.. Door dingen naar onze hand te willen zetten. En we vinden dat ons leven gelukkig moet zijn, en we dat niet halen, we teleurgesteld zijn, mislukt voelen enz enz...we maken ons zelf erg moeilijk en ongelukkig.
En misschien zijn de gewone therapieën ook niet geschikt voor je, je kan ook mediteren, of bepaalde boeken lezen.. Een blog maken.. Weet ik wat!
Er zijn hinderen manieren om iets constructiefs te doen.. Wat jou kan helpen!
Wil je het leven opgeven?
Of hoe moeten we dat zien?
Jou OP begon redelijk luchtig, maar zitten blijkbaar zwarte donkere lagen onder deze OP van jou..
Niemand wil je aanvallen, geven tips en ideeën.. Leven is nu eenmaal geen rozengeur en maneschijn.
Wij als mensen denken dat ons leven totaal maakbaar is, en alles naar onze hand kunnen zetten, we realiseren ons te weinig dat er van alles op ons pad komt waar je nou eenmaal mee moet dealen...
En geluk bestaat uit momenten.. Door dingen naar onze hand te willen zetten. En we vinden dat ons leven gelukkig moet zijn, en we dat niet halen, we teleurgesteld zijn, mislukt voelen enz enz...we maken ons zelf erg moeilijk en ongelukkig.
En misschien zijn de gewone therapieën ook niet geschikt voor je, je kan ook mediteren, of bepaalde boeken lezen.. Een blog maken.. Weet ik wat!
Er zijn hinderen manieren om iets constructiefs te doen.. Wat jou kan helpen!
woensdag 31 juli 2013 om 13:42
quote:noreservations schreef op 31 juli 2013 @ 13:08:
[...]
Maar wat voor mij belangrijk was, is verantwoordelijk zijn voor hoe ik mij voel. Ik bepaal hoe ik me voel, niet iemand anders.
Als iemand iets tegen me zegt, kan ik er voor kiezen me daardoor rot te voelen. Maar ik kan ook kiezen om te denken:"wat je zegt ben jezelf. Ik weet dat ik een leuk en aardig persoon ben. Wat een mooi weer is het vandaag!".
Ik heb ook wel redelijk geleerd dat je je gevoel zelf kunt sturen.
Maar ik merk wel dat het op het ene moment beter werkt dan het andere.
Het lukt niet altijd even goed.
Maar misschien is dat inderdaad een kwestie van veel oefenen?
quote:Zou je het een bloem kwalijk nemen, omdat hij niet helemaal open bloeit, de verkeerde kleur heeft, of later bloeit dan op het zakje zaad staat? Natuurlijk niet. Wees net zo aardig voor jezelf.
Ik heb het idee dat veel nare gvoelens en ideeën die we hebben over (eigenschappen van) onszelf, komen door reacties die we gedurende ons leven hebben gehad (en nog steeds krijgen) van allerlei mensen om ons heen.
Het kan best lastig zijn je daar altijd maar weer niets van van aan te trekken.
Als je steeds maar weer signalen krijgt (of lange tijd hebt gehad) dat het "fout" is dat je zus of zo bent, is het moeilijk om steeds tegen jezelf te zeggen dat er eigenlijk niets mis mee is.
quote:despicable_me schreef op 31 juli 2013 @ 13:22:
Ik ben al 16 jaar keihard aan mezelf aan het werken.
Niet opgeven. Kop op, en gaan.
Vallen en weer opstaan.
Maar de rek begint er voort wel een eind uit te gaan.quote:despicable_me schreef op 31 juli 2013 @ 13:25:
Bedankt voor alle reacties tot nu toe.
Ik ga een en ander even laten bezinken. Kan niet beloven dat ik vandaag nog kom reageren, maar zal vast wel mee lezen. Ben op dit moment een klein beetje te emotioneel, dus ik moet me even gaan richten op schattige pandafilmpjes ofzo.
Emotioneel zijn mag ook hoor.
Je kunt niet constant sterk zijn.
Niet opgeven is wel goed; maar de boog kan niet altijd gespannen zijn.
Want dan raakt inderdaad de rek eruit...
[...]
Maar wat voor mij belangrijk was, is verantwoordelijk zijn voor hoe ik mij voel. Ik bepaal hoe ik me voel, niet iemand anders.
Als iemand iets tegen me zegt, kan ik er voor kiezen me daardoor rot te voelen. Maar ik kan ook kiezen om te denken:"wat je zegt ben jezelf. Ik weet dat ik een leuk en aardig persoon ben. Wat een mooi weer is het vandaag!".
Ik heb ook wel redelijk geleerd dat je je gevoel zelf kunt sturen.
Maar ik merk wel dat het op het ene moment beter werkt dan het andere.
Het lukt niet altijd even goed.
Maar misschien is dat inderdaad een kwestie van veel oefenen?
quote:Zou je het een bloem kwalijk nemen, omdat hij niet helemaal open bloeit, de verkeerde kleur heeft, of later bloeit dan op het zakje zaad staat? Natuurlijk niet. Wees net zo aardig voor jezelf.
Ik heb het idee dat veel nare gvoelens en ideeën die we hebben over (eigenschappen van) onszelf, komen door reacties die we gedurende ons leven hebben gehad (en nog steeds krijgen) van allerlei mensen om ons heen.
Het kan best lastig zijn je daar altijd maar weer niets van van aan te trekken.
Als je steeds maar weer signalen krijgt (of lange tijd hebt gehad) dat het "fout" is dat je zus of zo bent, is het moeilijk om steeds tegen jezelf te zeggen dat er eigenlijk niets mis mee is.
quote:despicable_me schreef op 31 juli 2013 @ 13:22:
Ik ben al 16 jaar keihard aan mezelf aan het werken.
Niet opgeven. Kop op, en gaan.
Vallen en weer opstaan.
Maar de rek begint er voort wel een eind uit te gaan.quote:despicable_me schreef op 31 juli 2013 @ 13:25:
Bedankt voor alle reacties tot nu toe.
Ik ga een en ander even laten bezinken. Kan niet beloven dat ik vandaag nog kom reageren, maar zal vast wel mee lezen. Ben op dit moment een klein beetje te emotioneel, dus ik moet me even gaan richten op schattige pandafilmpjes ofzo.
Emotioneel zijn mag ook hoor.
Je kunt niet constant sterk zijn.
Niet opgeven is wel goed; maar de boog kan niet altijd gespannen zijn.
Want dan raakt inderdaad de rek eruit...
woensdag 31 juli 2013 om 13:46
Hoe ik het doe? Als ik in mijn donkere krochten ga en moet huilen emotioneel labiel ben en zo..
Accepteer ik dat! Dus ik zeg tegen me zelf: ik voel me nu zo klote,.. Ik mag huilen, boos zijn, en verdrietig..
Vaak huil ik even.het is goed zo , ik heb dit nu eenmaal soms,
Ik uit me zelf ik heb het geluk dat ik een uitlaatklep heb, ik schrijf dan aan die gene hoe ik me nu voel, en hoe ik het haat enz ..
De ander doet er niks mee, en zegt alleen maar geeft toch niks? Ik begrijp het wel.
Dat lucht me op!
Vaak ga ik dan relativeren: oké dit heb ik vaker gehad dit komt steeds maar gaat ook weer weg!
Ik probeer gewoon alles positiever te zien.
En meestal gaat het dan weer over, dan denk ik oké ik voelde me klote maar nu ga ik er weer tegen aan.
Ga leuke ontspannende dingen doen.
Of naar massage..
Iedereen doet dit weer anders, luister naar je gevoel, ga niet over je grenzen.. Maar accepteer je zelf en ga dan rationeel er over na denken.
Accepteer ik dat! Dus ik zeg tegen me zelf: ik voel me nu zo klote,.. Ik mag huilen, boos zijn, en verdrietig..
Vaak huil ik even.het is goed zo , ik heb dit nu eenmaal soms,
Ik uit me zelf ik heb het geluk dat ik een uitlaatklep heb, ik schrijf dan aan die gene hoe ik me nu voel, en hoe ik het haat enz ..
De ander doet er niks mee, en zegt alleen maar geeft toch niks? Ik begrijp het wel.
Dat lucht me op!
Vaak ga ik dan relativeren: oké dit heb ik vaker gehad dit komt steeds maar gaat ook weer weg!
Ik probeer gewoon alles positiever te zien.
En meestal gaat het dan weer over, dan denk ik oké ik voelde me klote maar nu ga ik er weer tegen aan.
Ga leuke ontspannende dingen doen.
Of naar massage..
Iedereen doet dit weer anders, luister naar je gevoel, ga niet over je grenzen.. Maar accepteer je zelf en ga dan rationeel er over na denken.
woensdag 31 juli 2013 om 13:52
quote:marrie3 schreef op 31 juli 2013 @ 13:42:
[...]
Emotioneel zijn mag ook hoor.
Je kunt niet constant sterk zijn.
Niet opgeven is wel goed; maar de boog kan niet altijd gespannen zijn.
Want dan raakt inderdaad de rek eruit...
Dit dus. Pas toen ik leerde dat ik (jaja, ook ik...) mocht leunen op hulp van anderen ging het beter. En een ander, je zus of een ander waar je je prettig bij voelt, kan pas hulp gaan aanbieden op het moment dat je daar - soms letterlijk - om vraagt.
Voor wie wil je constant sterk zijn? En waarom?
[...]
Emotioneel zijn mag ook hoor.
Je kunt niet constant sterk zijn.
Niet opgeven is wel goed; maar de boog kan niet altijd gespannen zijn.
Want dan raakt inderdaad de rek eruit...
Dit dus. Pas toen ik leerde dat ik (jaja, ook ik...) mocht leunen op hulp van anderen ging het beter. En een ander, je zus of een ander waar je je prettig bij voelt, kan pas hulp gaan aanbieden op het moment dat je daar - soms letterlijk - om vraagt.
Voor wie wil je constant sterk zijn? En waarom?
