Psyche
alle pijlers
Opa overleden, irritaties
donderdag 1 augustus 2013 om 13:55
Mijn opa is overleden en nu worden er natuurlijk taken voor de uitvaart verdeeld.
Mijn zus en ik zijn de enige 2 kleikinderen. Mijn vader heeft na overlijden van mijn moeder inmiddels al 12 jaar een vriendin, zij heeft een dochter.
Nu word alles wat er vanuit de kleinkinderen gedaan word ook die dochter erbij betrokken.Mijn zus en ik vinden dit niet prettig omdat zij ons zusje niet is.We zien haar een paar x per jaar voor een verjaardag en zij is bij ons kerstdiner er ook altijd bij.
Ik heb dus aangegeven aan mijn vader dat ik haar erg lief vind maar dat mijn zus en ik samen wat laatste dingen willen doen voor opa bijv. bloemen en naast de kist lopen enz. Voor ons heeft dit een heel ander gevoel.
Nu kwam ik erachter dat zij wel benanderd is om een tekst voor te lezen... En ook komt het erop neer dat zij morgen ook naast de kist komt te lopen.
Het klinkt erg egoïstisch maar ik heb hier echt heel veel moeite mee, mijn zus ook.
Mijn zus en ik zijn de enige 2 kleikinderen. Mijn vader heeft na overlijden van mijn moeder inmiddels al 12 jaar een vriendin, zij heeft een dochter.
Nu word alles wat er vanuit de kleinkinderen gedaan word ook die dochter erbij betrokken.Mijn zus en ik vinden dit niet prettig omdat zij ons zusje niet is.We zien haar een paar x per jaar voor een verjaardag en zij is bij ons kerstdiner er ook altijd bij.
Ik heb dus aangegeven aan mijn vader dat ik haar erg lief vind maar dat mijn zus en ik samen wat laatste dingen willen doen voor opa bijv. bloemen en naast de kist lopen enz. Voor ons heeft dit een heel ander gevoel.
Nu kwam ik erachter dat zij wel benanderd is om een tekst voor te lezen... En ook komt het erop neer dat zij morgen ook naast de kist komt te lopen.
Het klinkt erg egoïstisch maar ik heb hier echt heel veel moeite mee, mijn zus ook.
donderdag 1 augustus 2013 om 14:15
Het gaat toch niet om jou of je zus op een begrafenis maar om degene die is overleden? Ze was 8, een kind nog toen ze bij je opa over de vloer kwam. Wie weet ziet zij jouw opa wel als een 'echte' opa, ook al nodigden jouw opa en oma hen uit omdat het nu eenmaal zo 'hoorde'. Dat hoeft niets af te doen aan haar verdriet.
Als je zelf nog een jong meisje zou zijn had ik me deze emoties/gevoelens ergens nog wel voor kunnen stellen. Maar als 30 jarige vrouw...
Als je zelf nog een jong meisje zou zijn had ik me deze emoties/gevoelens ergens nog wel voor kunnen stellen. Maar als 30 jarige vrouw...
donderdag 1 augustus 2013 om 14:16
Of je nu wel of niet gelijk hebt en je irritaties wel of niet terecht, maakt dat uit? Je opa is overleden en er komt een uitvaart en als je vader dan wil dat jullie happy family spelen dan speel je happy family. Je gaat daar samen met haar staan en slaat en arm om elkaar heen en om je vader!! En daarna ga je proberen wat volwassener in het leven te staan!!!
donderdag 1 augustus 2013 om 14:17
donderdag 1 augustus 2013 om 14:19
quote:nephthys schreef op 01 augustus 2013 @ 14:04:
Ik vind het redelijk egoïstisch van jullie om te denken dat jullie de enigen zijn met verdriet. Het is toch niet dat stiefzusje iets wil voorlezen en naast de kist wil lopen om zelf wat in de belangstelling te staan?
En alsof bloedband er iets toe doet. Of vind je het ook niet kunnen als vrienden van je opa iets willen doen op de begrafenis?
Ditte.
Toevallig hadden wij pas geleden hetzelfde en gelukkig werd er geen onderscheid tussen stief en echt gemaakt. Het één maakt niet dat je meer van iemand houdt dan het ander.
Jullie (zusje en jij) zijn niet de enige met verdriet.
Ik vind het redelijk egoïstisch van jullie om te denken dat jullie de enigen zijn met verdriet. Het is toch niet dat stiefzusje iets wil voorlezen en naast de kist wil lopen om zelf wat in de belangstelling te staan?
En alsof bloedband er iets toe doet. Of vind je het ook niet kunnen als vrienden van je opa iets willen doen op de begrafenis?
Ditte.
Toevallig hadden wij pas geleden hetzelfde en gelukkig werd er geen onderscheid tussen stief en echt gemaakt. Het één maakt niet dat je meer van iemand houdt dan het ander.
Jullie (zusje en jij) zijn niet de enige met verdriet.
donderdag 1 augustus 2013 om 14:20
Bijenkorf: ik snap je gevoel goed (echt!) maar ik denk niet dat dit het moment is om er iets mee te doen.
Uiteindelijk erger je je volgens mij aan je vader die wil doen alsof er een happy familie is waar die volgens jou niet is. Dat is hardstikke lastig, maar niet iets om uit te vechten over een begrafenis. Probeer je eroverheen te zetten en laat het gewoon gebeuren.
Na afloop kun je altijd nog een keer samen met je zus naar het graf om samen bloemen ofzo te leggen. Je opa weet toch wel wat je voor hem voelt!
Uiteindelijk erger je je volgens mij aan je vader die wil doen alsof er een happy familie is waar die volgens jou niet is. Dat is hardstikke lastig, maar niet iets om uit te vechten over een begrafenis. Probeer je eroverheen te zetten en laat het gewoon gebeuren.
Na afloop kun je altijd nog een keer samen met je zus naar het graf om samen bloemen ofzo te leggen. Je opa weet toch wel wat je voor hem voelt!
Het is zoals het is
donderdag 1 augustus 2013 om 14:22
En bedenk ook nu zijn jullie de enige twee biologische kleinkinderen. Dus vind je dat de 'speciale taken' voor jullie zijn. En voelt het vreemd als de nr. 3 kleindochter een taak krijgt die jij als nr. 1 had moet krijgen.
Maar er zijn zat families waar er 15 kleinkinderen zijn, al dan niet met partners en eigen kinderen. Waarvan er een paar naast opa en oma wonen, een paar wekelijks op bezoek komen, een paar van de 'slepende ruzie over stacaravan' kant zijn, een paar ver weg wonen en sinds ze een gezin hebben amper meer langs komen. Het is geen doen om onderscheid te maken tussen (bio) kleinkinderen, (ex)partners, vrienden/vriendinnen. Tis al ingewikkeld genoeg. Wie of wat zich emotioneel betrokken voelt, en wil moet gewoon achter/naast de kist kunnen lopen en als er iemand is die zonder compleet in huilen uit te barsten wat kan en wil voorlezen voor een volle zaal is dat mooi meegenomen,
Maar er zijn zat families waar er 15 kleinkinderen zijn, al dan niet met partners en eigen kinderen. Waarvan er een paar naast opa en oma wonen, een paar wekelijks op bezoek komen, een paar van de 'slepende ruzie over stacaravan' kant zijn, een paar ver weg wonen en sinds ze een gezin hebben amper meer langs komen. Het is geen doen om onderscheid te maken tussen (bio) kleinkinderen, (ex)partners, vrienden/vriendinnen. Tis al ingewikkeld genoeg. Wie of wat zich emotioneel betrokken voelt, en wil moet gewoon achter/naast de kist kunnen lopen en als er iemand is die zonder compleet in huilen uit te barsten wat kan en wil voorlezen voor een volle zaal is dat mooi meegenomen,
donderdag 1 augustus 2013 om 14:24
Ik sluit me aan bij de rest.
Het alleenrecht om een speciale positie in te nemen binnen de uitvaart vind ik egoïstisch.
Tijdens de uitvaart van mijn moeder was er een mannelijke dramaqueen die rozen op de kist gooiend een gedicht uit sprak, mijn moeder was niet eens gecharmeerd van de beste man, maar het is echt aan niemand om te bepalen hoe één en ander door mensen wordt ingevuld.
Het alleenrecht om een speciale positie in te nemen binnen de uitvaart vind ik egoïstisch.
Tijdens de uitvaart van mijn moeder was er een mannelijke dramaqueen die rozen op de kist gooiend een gedicht uit sprak, mijn moeder was niet eens gecharmeerd van de beste man, maar het is echt aan niemand om te bepalen hoe één en ander door mensen wordt ingevuld.
donderdag 1 augustus 2013 om 14:24
quote:Youk79 schreef op 01 augustus 2013 @ 14:20:
Bijenkorf: ik snap je gevoel goed (echt!) maar ik denk niet dat dit het moment is om er iets mee te doen.
Uiteindelijk erger je je volgens mij aan je vader die wil doen alsof er een happy familie is waar die volgens jou niet is. Dat is hardstikke lastig, maar niet iets om uit te vechten over een begrafenis. Probeer je eroverheen te zetten en laat het gewoon gebeuren.
Na afloop kun je altijd nog een keer samen met je zus naar het graf om samen bloemen ofzo te leggen. Je opa weet toch wel wat je voor hem voelt!
Natuurlijk zijn er in het verleden dingen gebeurd waardoor ik misschien nu te heftig reageer maar dat is iets wat ik hier ook niet kwijt wil.
En wat ook zeker mijn bedoeling niet was om een rel te gaan schoppen! Ik bespreek het verder niet eens en hou me op de achtergrond.
Het enige wat ik wilde is nu even wel uitten waar ik mee zat.
Bijenkorf: ik snap je gevoel goed (echt!) maar ik denk niet dat dit het moment is om er iets mee te doen.
Uiteindelijk erger je je volgens mij aan je vader die wil doen alsof er een happy familie is waar die volgens jou niet is. Dat is hardstikke lastig, maar niet iets om uit te vechten over een begrafenis. Probeer je eroverheen te zetten en laat het gewoon gebeuren.
Na afloop kun je altijd nog een keer samen met je zus naar het graf om samen bloemen ofzo te leggen. Je opa weet toch wel wat je voor hem voelt!
Natuurlijk zijn er in het verleden dingen gebeurd waardoor ik misschien nu te heftig reageer maar dat is iets wat ik hier ook niet kwijt wil.
En wat ook zeker mijn bedoeling niet was om een rel te gaan schoppen! Ik bespreek het verder niet eens en hou me op de achtergrond.
Het enige wat ik wilde is nu even wel uitten waar ik mee zat.
donderdag 1 augustus 2013 om 14:25
donderdag 1 augustus 2013 om 14:26
quote:kadanz schreef op 01 augustus 2013 @ 14:25:
Los dat jullie je als een stelletje spreekwoordelijke stiefzusters gedragen...
De vader van je vader is overleden. Je vader heeft dus een klein beetje meer recht om te bepalen of hij zijn stiefdochter erbij wil hebben? Jullie zijn 'maar' kleinkinderen. (leuk he, die manier van redeneren)Auw!
Los dat jullie je als een stelletje spreekwoordelijke stiefzusters gedragen...
De vader van je vader is overleden. Je vader heeft dus een klein beetje meer recht om te bepalen of hij zijn stiefdochter erbij wil hebben? Jullie zijn 'maar' kleinkinderen. (leuk he, die manier van redeneren)Auw!
donderdag 1 augustus 2013 om 14:27
Ik ben kennelijk de enige, maar kan het me best goed voorstellen eigenlijk.
Het is misschien niet alleen deze begrafenis, maar de hele geschiedenis die jullie delen. Jullie moeder is overleden. Dan komt er een nieuwe vrouw in jullie vaders leven. Hoe graag je je vader het geluk ook gunt, het lijkt mij toch best moeilijk om te zien dat hij nu met iemand anders is. Je moet je vader delen met een nieuwe vrouw terwijl je je moeder mist. En ook komt er nog een soort nieuwe 'dochter' in zijn leven.
En daar wil je dan waarschijnlijk heel normaal over doen en geen punt van maken, want tja, die nieuwe vrouw en dochter kunnen er ook niks aan doen dat je je moeder kwijt bent.
Maar op zo'n heftig moment in je leven komen er opeens gevoelens naar boven van gemis van je moeder, toch wel moeite hebben met deze situatie en het verlangen van steun en loyaliteit van je vader, die je niet helemaal krijgt.
Het kan best wezen dat je stiefzus wel een band had met haar stiefopa. Maar bij dingen als verlies en afscheid nemen, voel je de bloedband heel sterk en laten we wel wezen, je stiefzus ís gewoon geen biologische familie.
Ik snap heel goed dat dat zo voelt. Besef ook dat je vader zijn loyaliteit bij jullie heeft liggen maar ook bij zijn nieuwe vrouw en diens dochter. Hij doet blijkbaar zijn best om iedereen gelukkig te maken, maar dat lukt niet.
Probeer nog eens over de taakverdeling te praten en hierbij je gevoel uit te leggen. Bedenk wat voor jou en je zus een mooie bijdrage zou zijn aan de begrafenis, los van wat je stiefzus nu gaat doen. Daar gaat het tenslotte om, dat jullie als kleindochters met een 'goed' gevoel afscheid kunnen nemen.
En als alles al vaststaat: laat het dan los. Het is jammer, maar het loopt zo. Het is uiteindelijk ook niet de moeite waard om er ruzie over te maken.
Sterkte met alles!
Het is misschien niet alleen deze begrafenis, maar de hele geschiedenis die jullie delen. Jullie moeder is overleden. Dan komt er een nieuwe vrouw in jullie vaders leven. Hoe graag je je vader het geluk ook gunt, het lijkt mij toch best moeilijk om te zien dat hij nu met iemand anders is. Je moet je vader delen met een nieuwe vrouw terwijl je je moeder mist. En ook komt er nog een soort nieuwe 'dochter' in zijn leven.
En daar wil je dan waarschijnlijk heel normaal over doen en geen punt van maken, want tja, die nieuwe vrouw en dochter kunnen er ook niks aan doen dat je je moeder kwijt bent.
Maar op zo'n heftig moment in je leven komen er opeens gevoelens naar boven van gemis van je moeder, toch wel moeite hebben met deze situatie en het verlangen van steun en loyaliteit van je vader, die je niet helemaal krijgt.
Het kan best wezen dat je stiefzus wel een band had met haar stiefopa. Maar bij dingen als verlies en afscheid nemen, voel je de bloedband heel sterk en laten we wel wezen, je stiefzus ís gewoon geen biologische familie.
Ik snap heel goed dat dat zo voelt. Besef ook dat je vader zijn loyaliteit bij jullie heeft liggen maar ook bij zijn nieuwe vrouw en diens dochter. Hij doet blijkbaar zijn best om iedereen gelukkig te maken, maar dat lukt niet.
Probeer nog eens over de taakverdeling te praten en hierbij je gevoel uit te leggen. Bedenk wat voor jou en je zus een mooie bijdrage zou zijn aan de begrafenis, los van wat je stiefzus nu gaat doen. Daar gaat het tenslotte om, dat jullie als kleindochters met een 'goed' gevoel afscheid kunnen nemen.
En als alles al vaststaat: laat het dan los. Het is jammer, maar het loopt zo. Het is uiteindelijk ook niet de moeite waard om er ruzie over te maken.
Sterkte met alles!
donderdag 1 augustus 2013 om 14:29
quote:bijenkorf schreef op 01 augustus 2013 @ 14:24:
[...]
Natuurlijk zijn er in het verleden dingen gebeurd waardoor ik misschien nu te heftig reageer maar dat is iets wat ik hier ook niet kwijt wil.
En wat ook zeker mijn bedoeling niet was om een rel te gaan schoppen! Ik bespreek het verder niet eens en hou me op de achtergrond.
Het enige wat ik wilde is nu even wel uitten waar ik mee zat.Sterkte met het verwerken van jullie verdriet, meiske. Je gevoelens zijn best herkenbaar, ik hoop van harte dat het voor alle nabestaanden een mooie uitvaart wordt.
[...]
Natuurlijk zijn er in het verleden dingen gebeurd waardoor ik misschien nu te heftig reageer maar dat is iets wat ik hier ook niet kwijt wil.
En wat ook zeker mijn bedoeling niet was om een rel te gaan schoppen! Ik bespreek het verder niet eens en hou me op de achtergrond.
Het enige wat ik wilde is nu even wel uitten waar ik mee zat.Sterkte met het verwerken van jullie verdriet, meiske. Je gevoelens zijn best herkenbaar, ik hoop van harte dat het voor alle nabestaanden een mooie uitvaart wordt.
donderdag 1 augustus 2013 om 14:31
Het is misschien niet alleen deze begrafenis, maar de hele geschiedenis die jullie delen. Jullie moeder is overleden. Dan komt er een nieuwe vrouw in jullie vaders leven. Hoe graag je je vader het geluk ook gunt, het lijkt mij toch best moeilijk om te zien dat hij nu met iemand anders is. Je moet je vader delen met een nieuwe vrouw terwijl je je moeder mist. En ook komt er nog een soort nieuwe 'dochter' in zijn leven.
En daar wil je dan waarschijnlijk heel normaal over doen en geen punt van maken, want tja, die nieuwe vrouw en dochter kunnen er ook niks aan doen dat je je moeder kwijt bent.
Begrijp me niet verkeerd maar ik zie het niet als delen. De vriendin van mijn vader is een supervrouw!!Ik kan het daar erg goed mee vinden gelukkig.
En daar wil je dan waarschijnlijk heel normaal over doen en geen punt van maken, want tja, die nieuwe vrouw en dochter kunnen er ook niks aan doen dat je je moeder kwijt bent.
Begrijp me niet verkeerd maar ik zie het niet als delen. De vriendin van mijn vader is een supervrouw!!Ik kan het daar erg goed mee vinden gelukkig.
donderdag 1 augustus 2013 om 14:31
quote:boerderijgeit028 schreef op 01 augustus 2013 @ 14:15:
Jullie klinken een beetje als de boze stiefzussen uit Assepoester.
Ja, dit.
Verdriet is niet alleen van jullie en dat kan zomaar van heel veel mensen meer zijn dan jullie dat nodig vinden. Jullie hebben niets te vinden van het verdriet van een ander en hebben zeker niet te bepalen wat anderen in hun verdriet wel en niet mogen.
Het komt op mij echt heel onaardig over.
Ze is verdie ook nog een tien jaar jonger en jullie zijn met z'n tweeën. Bah.
Jullie klinken een beetje als de boze stiefzussen uit Assepoester.
Ja, dit.
Verdriet is niet alleen van jullie en dat kan zomaar van heel veel mensen meer zijn dan jullie dat nodig vinden. Jullie hebben niets te vinden van het verdriet van een ander en hebben zeker niet te bepalen wat anderen in hun verdriet wel en niet mogen.
Het komt op mij echt heel onaardig over.
Ze is verdie ook nog een tien jaar jonger en jullie zijn met z'n tweeën. Bah.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
donderdag 1 augustus 2013 om 14:31
Een begrafenis er toch voor nabestaande om afscheid te nemen. Zij is toch ook een nabestaande en waarom mag zij van jou niet naast de kist lopen? Zij heeft ook een band met jouw opa gehad en jij hebt daar niks van te vinden.
Dat is zeg maar echt niet zo mijn ding en dan heb ik altijd zoiets van doe het dan maar niet.
donderdag 1 augustus 2013 om 14:32
Waarom wil je de begrafenis van je opa gebruiken om je vader ergens op te wijzen? Is het zijn vader? Zo ja, ga je dan schamen zeg, het leven draait niet alleen om jullie.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
donderdag 1 augustus 2013 om 14:35
quote:bijenkorf schreef op 01 augustus 2013 @ 14:31:
Het is misschien niet alleen deze begrafenis, maar de hele geschiedenis die jullie delen. Jullie moeder is overleden. Dan komt er een nieuwe vrouw in jullie vaders leven. Hoe graag je je vader het geluk ook gunt, het lijkt mij toch best moeilijk om te zien dat hij nu met iemand anders is. Je moet je vader delen met een nieuwe vrouw terwijl je je moeder mist. En ook komt er nog een soort nieuwe 'dochter' in zijn leven.
En daar wil je dan waarschijnlijk heel normaal over doen en geen punt van maken, want tja, die nieuwe vrouw en dochter kunnen er ook niks aan doen dat je je moeder kwijt bent.
Begrijp me niet verkeerd maar ik zie het niet als delen. De vriendin van mijn vader is een supervrouw!!Ik kan het daar erg goed mee vinden gelukkig.Dat is fijn! Kun je het met haar dochter ook goed vinden?
Het is misschien niet alleen deze begrafenis, maar de hele geschiedenis die jullie delen. Jullie moeder is overleden. Dan komt er een nieuwe vrouw in jullie vaders leven. Hoe graag je je vader het geluk ook gunt, het lijkt mij toch best moeilijk om te zien dat hij nu met iemand anders is. Je moet je vader delen met een nieuwe vrouw terwijl je je moeder mist. En ook komt er nog een soort nieuwe 'dochter' in zijn leven.
En daar wil je dan waarschijnlijk heel normaal over doen en geen punt van maken, want tja, die nieuwe vrouw en dochter kunnen er ook niks aan doen dat je je moeder kwijt bent.
Begrijp me niet verkeerd maar ik zie het niet als delen. De vriendin van mijn vader is een supervrouw!!Ik kan het daar erg goed mee vinden gelukkig.Dat is fijn! Kun je het met haar dochter ook goed vinden?
donderdag 1 augustus 2013 om 14:39
quote:spectral schreef op 01 augustus 2013 @ 14:30:
30 en 33 jaar... en dan zo ingewikkeld doen, welkom in de wereld van de tokkies
Waar slaat dat nou weer op?
Sterkte TO, met het verlies van je opa. En ik zou inderdaad proberen het een beetje los te laten. Je vader is zijn vader verloren, en als hij het prettig vindt om jouw stiefzus op deze manier te betrekken in het afscheid is dat zijn goed recht (als je stiefzus het ook zo voelt natuurlijk). Concentreer je liever op je eigen afscheid van je opa, dat is waarschijnlijk al moeilijk genoeg.
30 en 33 jaar... en dan zo ingewikkeld doen, welkom in de wereld van de tokkies
Waar slaat dat nou weer op?
Sterkte TO, met het verlies van je opa. En ik zou inderdaad proberen het een beetje los te laten. Je vader is zijn vader verloren, en als hij het prettig vindt om jouw stiefzus op deze manier te betrekken in het afscheid is dat zijn goed recht (als je stiefzus het ook zo voelt natuurlijk). Concentreer je liever op je eigen afscheid van je opa, dat is waarschijnlijk al moeilijk genoeg.
donderdag 1 augustus 2013 om 14:40
Ik mocht niet eens op de begrafenis van mijn eigen opa zijn, en opzich.. Ja dat deed pijn. Ik ben echte familie maar wordt zoals jouw stiefzusje behandeld. Want ja: ik zag mijn opa ook bijna nooit, dus ik hield minder van hem. Onzin, complete onzin.
De familie van mijn vaders kant hoef ik niet meer te zien, ik vind ze hypocriet en netjes gezegd: ik walg van ze.
Om maar even een beeld te scheppen?
Als ik jullie was zou ik niet zo egoïstisch doen en zou ik dit meisje erbij betrekken. Alleen al om te laten merken dat ze erbij hoort. Daarbij is ze een stuk jonger, ze was nog maar acht. Dat je haat niet als je zusje beschouwd, oké.. Maar een jong meisje als 30ger buiten sluiten omdat het jullie opa is? Get a grip. Adem in adem uit.
De familie van mijn vaders kant hoef ik niet meer te zien, ik vind ze hypocriet en netjes gezegd: ik walg van ze.
Om maar even een beeld te scheppen?
Als ik jullie was zou ik niet zo egoïstisch doen en zou ik dit meisje erbij betrekken. Alleen al om te laten merken dat ze erbij hoort. Daarbij is ze een stuk jonger, ze was nog maar acht. Dat je haat niet als je zusje beschouwd, oké.. Maar een jong meisje als 30ger buiten sluiten omdat het jullie opa is? Get a grip. Adem in adem uit.
