Psyche
alle pijlers
Oude wonden
maandag 5 augustus 2013 om 11:28
Een inleiding kan ik zo gauw niet verzinnen, dus kom ik maar gelijk tot de kern:
Na ongeveer een jaar in onze relatie, nu vijf jaar geleden, zijn er wat strubbelingen geweest met de ouders van mijn vriend. Eerst werd er gezegd dat hun zoon zo veranderd was sinds wij bij elkaar waren. Maar uiteindelijk ging het niet om hem maar om mij: ik was een moeilijk persoon, en ik moest meer open zijn. Mijn schoonzus snapte niet waarom we nog steeds bij elkaar waren...
Sinsd ik gepest en buitengesloten ben tijdens mijn middelbare schooltijd, ben ik altijd wat meer terughoudend naar andere mensen. In het begin kijk ik de kat uit de boom, en pas wanneer ik me op mijn gemak voel, laat ik meer van mezelf zien. Het heeft me erg onzeker gemaakt en, ondanks verschillende therapieën, blijft het een zwakke/gevoelige plek.
De kritiek van mijn schoonouders heb ik gevoeld als een aanval op hoe ik ben en op onze relatie. Het was als zout in een open wond, en het heeft zijn littekens achtergelaten. Nu zijn we een aantal jaar verder en laat het me nog steeds niet los. Ik laat het niet merken en ik ga normaal om met mijn schoonfamilie, maar ik ben erg achterdochtig geworden en nog steeds bang voor hun kritiek op mij, hoe ik ben, wat ik doe etc.
Mijn lichaam verkrampt en zet zich schrap bij elk contact. Ik gedraag me krampachtig wat mijn schoonfamilie betreft en veilig thuis uit zich dat in prikkelbaar en chagrijnig zijn. Ten koste van mijn vriend uiteindelijk, bij wie ik me het meest op mijn gemak voel. Je begrijpt, het is een gevoelig onderwerp tussen ons tweeën, en daardoor moeilijk bespreekbaar. Het voelt als een uitzichtloze situatie omdat ik niet weet hoe ik het kan veranderen.
Mijn post is voornamelijk bedoeld om het van me af te schrijven. Maar misschien dat jullie iets herkennen en tips hebben hoe hiermee om te gaan.
Na ongeveer een jaar in onze relatie, nu vijf jaar geleden, zijn er wat strubbelingen geweest met de ouders van mijn vriend. Eerst werd er gezegd dat hun zoon zo veranderd was sinds wij bij elkaar waren. Maar uiteindelijk ging het niet om hem maar om mij: ik was een moeilijk persoon, en ik moest meer open zijn. Mijn schoonzus snapte niet waarom we nog steeds bij elkaar waren...
Sinsd ik gepest en buitengesloten ben tijdens mijn middelbare schooltijd, ben ik altijd wat meer terughoudend naar andere mensen. In het begin kijk ik de kat uit de boom, en pas wanneer ik me op mijn gemak voel, laat ik meer van mezelf zien. Het heeft me erg onzeker gemaakt en, ondanks verschillende therapieën, blijft het een zwakke/gevoelige plek.
De kritiek van mijn schoonouders heb ik gevoeld als een aanval op hoe ik ben en op onze relatie. Het was als zout in een open wond, en het heeft zijn littekens achtergelaten. Nu zijn we een aantal jaar verder en laat het me nog steeds niet los. Ik laat het niet merken en ik ga normaal om met mijn schoonfamilie, maar ik ben erg achterdochtig geworden en nog steeds bang voor hun kritiek op mij, hoe ik ben, wat ik doe etc.
Mijn lichaam verkrampt en zet zich schrap bij elk contact. Ik gedraag me krampachtig wat mijn schoonfamilie betreft en veilig thuis uit zich dat in prikkelbaar en chagrijnig zijn. Ten koste van mijn vriend uiteindelijk, bij wie ik me het meest op mijn gemak voel. Je begrijpt, het is een gevoelig onderwerp tussen ons tweeën, en daardoor moeilijk bespreekbaar. Het voelt als een uitzichtloze situatie omdat ik niet weet hoe ik het kan veranderen.
Mijn post is voornamelijk bedoeld om het van me af te schrijven. Maar misschien dat jullie iets herkennen en tips hebben hoe hiermee om te gaan.
maandag 5 augustus 2013 om 12:13
4 jaar geleden zijn er strubbelingen geweest.
Hoe is het inmiddels gesteld met hun mening over jou? Hebben ze daarna hun mening bij kúnnen stellen omdat jij laat zien dat je een leuke, lieve meid bent, of ben je in je schulp gekropen en bevestig je daarmee hun (al dan niet terechte) mening die ze zich hebben gevormd?
Hoe gaan ze nu met je om, hoe praten ze nu tegen jou?
Het lijkt me dat je meer in het hier en nu moet leven en dat je dáár invloed kan uitoefenen, en niet meer gaat tobben over de strubbelingen van 4 jaar terug, want daar heb je geen invloed op. Wel op de beeldvorming van vandaag 5augustus 2013 en verder. Succes!
Hoe is het inmiddels gesteld met hun mening over jou? Hebben ze daarna hun mening bij kúnnen stellen omdat jij laat zien dat je een leuke, lieve meid bent, of ben je in je schulp gekropen en bevestig je daarmee hun (al dan niet terechte) mening die ze zich hebben gevormd?
Hoe gaan ze nu met je om, hoe praten ze nu tegen jou?
Het lijkt me dat je meer in het hier en nu moet leven en dat je dáár invloed kan uitoefenen, en niet meer gaat tobben over de strubbelingen van 4 jaar terug, want daar heb je geen invloed op. Wel op de beeldvorming van vandaag 5augustus 2013 en verder. Succes!
maandag 5 augustus 2013 om 13:07
quote:Lientje_23 schreef op 05 augustus 2013 @ 11:28:
Een inleiding kan ik zo gauw niet verzinnen, dus kom ik maar gelijk tot de kern:
Na ongeveer een jaar in onze relatie, nu vijf jaar geleden, zijn er wat strubbelingen geweest met de ouders van mijn vriend. Eerst werd er gezegd dat hun zoon zo veranderd was sinds wij bij elkaar waren. Maar uiteindelijk ging het niet om hem maar om mij: ik was een moeilijk persoon, en ik moest meer open zijn. Mijn schoonzus snapte niet waarom we nog steeds bij elkaar waren...
.
Je moet helemaal niks, vergeet dat niet. Mijn schoonouders zijn types van 'hechte band, alles delen, elke week bij elkaar over de vloer' enz. Ik ben niet zo'n type, ben graag op mezelf en stel me niet makkelijk open voor andere mensen.
Mijn vriend accepteert dat, mijn schoonouders hebben daar soms wat moeite mee. Maar dat is hun probleem, niet dat van mij. Ik neem het hen ook niet kwalijk dat zij niet zijn zoals ik.
Je hebt het recht te zijn wie je bent, het klinkt voor mij eerder alsof je daar nog moeite mee hebt. Kritiek zal er altijd zijn, is het niet van hen, dan wel van andere mensen. Niemand is perfect! Daarmee om leren gaan en jezelf durven zijn (en beseffen dat je goed genoeg bent, zoals je bent!) lijkt me belangrijker dan proberen je zo te gedragen dat je schoonouders geen kritiek meer op je hebben.
Een inleiding kan ik zo gauw niet verzinnen, dus kom ik maar gelijk tot de kern:
Na ongeveer een jaar in onze relatie, nu vijf jaar geleden, zijn er wat strubbelingen geweest met de ouders van mijn vriend. Eerst werd er gezegd dat hun zoon zo veranderd was sinds wij bij elkaar waren. Maar uiteindelijk ging het niet om hem maar om mij: ik was een moeilijk persoon, en ik moest meer open zijn. Mijn schoonzus snapte niet waarom we nog steeds bij elkaar waren...
.
Je moet helemaal niks, vergeet dat niet. Mijn schoonouders zijn types van 'hechte band, alles delen, elke week bij elkaar over de vloer' enz. Ik ben niet zo'n type, ben graag op mezelf en stel me niet makkelijk open voor andere mensen.
Mijn vriend accepteert dat, mijn schoonouders hebben daar soms wat moeite mee. Maar dat is hun probleem, niet dat van mij. Ik neem het hen ook niet kwalijk dat zij niet zijn zoals ik.
Je hebt het recht te zijn wie je bent, het klinkt voor mij eerder alsof je daar nog moeite mee hebt. Kritiek zal er altijd zijn, is het niet van hen, dan wel van andere mensen. Niemand is perfect! Daarmee om leren gaan en jezelf durven zijn (en beseffen dat je goed genoeg bent, zoals je bent!) lijkt me belangrijker dan proberen je zo te gedragen dat je schoonouders geen kritiek meer op je hebben.
maandag 5 augustus 2013 om 13:46
Bedankt voor jullie reacties.
Ik zou graag een normaal en leuk contact hebben met mijn schoonfamilie, en dat lukt ook wel voor een deel, maar het heeft me zo geraakt dat ik me onzeker/onveilig en wantrouwend blijf voelen bij hun. En ja, zelfacceptatie zal een heleboel helpen denk ik, maar dat is nou juist de basis van mijn onzekerheid.
4 jaar geleden leek het ook allemaal koek en ei, maar toch kwam daar ineens die kritiek en bemoeienis. Dus hoe leuk en aardig het nu soms is/lijkt...ik blijf achterdochtig. Ook omdat ik weet dat binnen de schoonfamilie problemen/irritaties/meningen eerst aan de rest worden verkondigd voordat je er zelf via via iets van te horen krijgt.
Ik weet dat ik geen controle kan hebben over wat anderen vinden, zeggen of doen. Maar gezien de voorgeschiedenis kan ik dit niet loslaten helaas.
Ik zou graag een normaal en leuk contact hebben met mijn schoonfamilie, en dat lukt ook wel voor een deel, maar het heeft me zo geraakt dat ik me onzeker/onveilig en wantrouwend blijf voelen bij hun. En ja, zelfacceptatie zal een heleboel helpen denk ik, maar dat is nou juist de basis van mijn onzekerheid.
4 jaar geleden leek het ook allemaal koek en ei, maar toch kwam daar ineens die kritiek en bemoeienis. Dus hoe leuk en aardig het nu soms is/lijkt...ik blijf achterdochtig. Ook omdat ik weet dat binnen de schoonfamilie problemen/irritaties/meningen eerst aan de rest worden verkondigd voordat je er zelf via via iets van te horen krijgt.
Ik weet dat ik geen controle kan hebben over wat anderen vinden, zeggen of doen. Maar gezien de voorgeschiedenis kan ik dit niet loslaten helaas.
maandag 5 augustus 2013 om 13:58
Maar dat bedoel ik ook, de oplossing ligt echt in die zelfacceptatie. Ik denk dat je daar aan moet werken, in plaats van proberen je in allerlei bochten te wringen om dat contact leuk en gezellig te krijgen. Dat gaat je alleen maar onzekerder maken.
Loslaten zal je wel moeten. Wat is de andere optie?? Je gaan gedragen zoals je denkt dat zij dat graag willen zien?? Gezien je voorgeschiedenis houdt dat alleen maar je onzekerheid in stand, je klinkt alsof je oprecht denkt dat jij iets fout doet en juist dat stukje zal je los moeten laten....
Als zij jou niet accepteren zoals je bent, zal jij moeten accepteren dat dat contact misschien nooit helemaal gezellig en leuk zal worden. Zo gaat dat helaas in het leven...
Loslaten zal je wel moeten. Wat is de andere optie?? Je gaan gedragen zoals je denkt dat zij dat graag willen zien?? Gezien je voorgeschiedenis houdt dat alleen maar je onzekerheid in stand, je klinkt alsof je oprecht denkt dat jij iets fout doet en juist dat stukje zal je los moeten laten....
Als zij jou niet accepteren zoals je bent, zal jij moeten accepteren dat dat contact misschien nooit helemaal gezellig en leuk zal worden. Zo gaat dat helaas in het leven...
maandag 5 augustus 2013 om 14:03
Als jij gewoon bent wie je bent, zelf niets doet waar je niet achter staat, dan mag het je worst zijn hoe er over je geluld wordt. Want dan weet je dat ze je geen aanleiding meer geeft.
Soms is het ook een kwestie van loslaten. Ik ben er onlangs achter gekomen dat een kennis niet meer zoveel met mij omgaat om iets wat ik gezegd schijn te hebben 15 jaar geleden. Daar is ze nog altijd boos/verdrietig/gekwetst om en wil daarom niet meer zoveel met mij omgaan. Heb ik mogen vernemen van iemand anders. Tja, sorry, maar dáár kan ik niet zoveel meer mee. Begrijp je? Je kan er alleen iets aan doen als het NU gebeurd, je kan ze niet 4 jaar lang nadragen hoe ze er toen instonden. Is ook voor jezelf niet gezond.
Soms is het ook een kwestie van loslaten. Ik ben er onlangs achter gekomen dat een kennis niet meer zoveel met mij omgaat om iets wat ik gezegd schijn te hebben 15 jaar geleden. Daar is ze nog altijd boos/verdrietig/gekwetst om en wil daarom niet meer zoveel met mij omgaan. Heb ik mogen vernemen van iemand anders. Tja, sorry, maar dáár kan ik niet zoveel meer mee. Begrijp je? Je kan er alleen iets aan doen als het NU gebeurd, je kan ze niet 4 jaar lang nadragen hoe ze er toen instonden. Is ook voor jezelf niet gezond.
maandag 5 augustus 2013 om 19:16
dit zal mijn verhaal kunnen zijn.
wat mij een mooie nieuwe band heeft gebracht met mijn schoon ouders is een goed gesprek, waarbij ik overal eerlijk ben geweest en hun ook. eigenlijk wat je ons verteld zou je hun ook moeten vertellen. zo hebben ze meer kijk op hoe je in elkaar zit. had nooit gedacht na alle verschrikkelijke dingen dat ik bij mijn schoonouders op de koffie zou gaan.
wees open en laat zien wie je bent
x
wat mij een mooie nieuwe band heeft gebracht met mijn schoon ouders is een goed gesprek, waarbij ik overal eerlijk ben geweest en hun ook. eigenlijk wat je ons verteld zou je hun ook moeten vertellen. zo hebben ze meer kijk op hoe je in elkaar zit. had nooit gedacht na alle verschrikkelijke dingen dat ik bij mijn schoonouders op de koffie zou gaan.
wees open en laat zien wie je bent
x
