Hoe open over Asperger zijn?

Waar loop je op jouw werk tegen aan? Is het een mogelijkheid om dat bespreekbaar te maken zonder daar direct het etiket 'Asperger' aan te plakken?

Waarop liep je vast in je vorige werk en op welke manier verschilt die baan met het werk dat je wilt gaan doen?

Ik weet dat het misschien geen vergelijking is, maar op het MBO heb ik bij iemand in de klas gezeten die Asperger had. Zij heeft het eerst verzwegen, waardoor ze problemen kreeg met klasgenoten ( irritaties bijvoorbeeld, miscommunicaties etc ). Nadat ze er open over was, kreeg ze veel meer begrip van klasgenoten.



Ik zou dus open zijn. Misschien met een eventuele korte uitleg over Asperger? Maar wel pas bij het gesprek.

Houd het dan inderdaad bij de problemen waar je tegen aan kan lopen. Een momentje om dit aan te geven is wellicht bij je 'slechte punten'.

Herkenbaar dilemma. Ik heb sinds 2011 de diagnose Asperger en had al zo'n traject meegemaakt dat ik er met mijn manager en sommige directe collega's openlijk over kon praten zonder al te bang te hoeven zijn mijn baan te verliezen.

Uiteindelijk zijn we toch uit elkaar gegaan omdat het gewoon echt niet meer paste samen.



Maar in mijn nieuwe job, of tijdens interviews zal ik niet zeggen dat ik Autistisch ben. Dan beschrijf ik eerder mijn sterke en zwakke punten en op welke manier ik graag werk. Als je dat goed inzichtelijk hebt en het op een positieve manier brengt (ik werk het beste als....) dan wordt dit volgens mij niet direct negatief ontvangen. Vaak vinden ze het juist wel fijn als je laat zien dat je jezelf goed kent.



Succes!

Ok, ik begrijp het.



Lastig. Op het eerste gezicht merken mensen misschien niets aan je, wanneer ze intensief op langere termijn met je samenwerken, waarschijnlijk wel.

Zelf heb ik iemand met een as stoornis in mijn team gehad, en ook eens met iemand met Asperger als collega gewerkt. Vaak ging dat prima, soms was dat erg moeilijk, vooral in stress-situaties.



Ik zou er pas over beginnen nadat je jezelf hebt kunnen bewijzen.

Dat moet je denk ik ook niet zo stellen: dat je absoluut niet kunt werken met flexibele werkplekken, tijdens sollicitaties stel je gewoon uit interesse dat soort vragen, over de werkomstandigheden, en je kijkt of het bedrijf wat dat betreft bij je past.

Is het een lawaaiige onrustige omgeving zonder vaste werkplekken dan kun je toch ook gewoon concluderen dat dit bedrijf niet bij je past zonder meteen je "etiketje" te noemen?

Tja, lastig; wel of niet zeggen. Zou het zelf niet zeggen gedurende sollicitatieprocedure, denk ik.





Ben dit voorjaar gediagnosticeerd (ASS) en liep met name in mijn werk tegen dingen aan. Ben schriftelijk erg sterk, face-to-face een stuk minder. En flexplekken, de radio en allerhande "kantoortuinrumoer", small talk = energievreters.





Mijn leidinggevende weet ervan evenals een aantal collega's. Wil ook niet dat labeltje opgeplakt krijgen... maar heb nu wél een vaste werkplek. Scheelt al een hoop ellende. Maar is inderdaad wel lastig wanneer iemand roept "waarom zij wél?"!



Zou het per situatie bekijken; openheid van zaken of niet.





Ik lees mee!

P.S. forum mobiel en alinea's willen niet echt lukken...

Het ligt eraan, als je niet kan werken met de radio aan en interrupties van collega's enz vraag ik me af hoe je dat gaat doen.



Persoonlijk heb ik het tot nu toe nooit ergens (meteen) verteld dat ik MD heb en buiten de stemmingswisselingen erg last van allerlei prikkels heb, maar het heeft geresulteerd in een aantal keren langdurige uitval en bij mijn laatste werkgever een hele nare situatie voor mij.



Ook uiteindelijk voor die baas, ben thuis komen te zitten en ben met UWV naar mijn mogelijkheden aan het kijken, aangezien een kantoor alleen, geen geluiden, weinig prikkels en onregelmatige werktijden nu eenmaal niet voor het oprapen liggen zal het moeilijk worden.



Ik zou het dus nooit meer verhullen, het is niet meer te doen voor mij.

Maar het ligt echt aan hoeveel last je hebt en of het bedrijf bij je past kwa werkplekken en grote van groepen collega's in een ruimte enz..

Ik zou 't beestje echt niet gelijk bij de naam noemen, omdat mensen er gewoon serieus misplaatste ideeën over hebben. Ik ben zelf bijv. juist heel open-minded en socialize (oppervlakkig) wel makkelijk, maar als je zegt dat je 'n aspie bent is een closed-minded hork het allerleerste (en enige!) waar mensen aan denken. Ze hebben geen benul dat het voornamelijk een zintuiglijk iets is.

Dat "vooroordelen wegnemen" zou ik dus voorlopig ook even vergeten. Kijk alleen al op dit forum hoe huilie mensen doen over hun autie kind. En de reacties van je vrienden zijn natuurlijk niet hetzelfde als puur zakelijke reacties van je baas (die misschien toevallig net gisteren een artikel gelezen heeft over zwakbegaafde autisten en hoe zwaar die het hun ouders maken).

Het omgekeerde kan trouwens ook. Wie weet werkt daar wel een schizofrene borderliner met de gekste gewoonten, weet jij veel - en dan kom jij aan met je burgerlijke autisme alsof je een special snowflake bent.



Mijn redeneringspatroon is : Eerst pakweg 4 karakteristieke hints laten vallen (niet meer dan 1 per week). In de trant van "de radio stoort me eigenlijk best, of wil iemand hem echt aan hebben?" / "tja, ik ben nu eenmaal meer visueel dan auditief ingesteld" / "zoveel mensen bij elkaar maakt het mij wel lastiger om de draad te volgen" / "heb nu wel zin om lekker geconcentreerd zelf aan het werk te gaan" (<-- ook genoeg positieve dingen natuurlijk, anders lul je jezelf de afrgond in). Kijk hoe ze reageren. Als op alles tolerant wordt gereageerd, en je hebt nog stééds een probleem, kun je dingen gaan afdwingen middels je diagnose. Maar als men wrevelig wordt, vertrouw er dan niet in. Of ga gewoon langzamer, ook in je werk.



Overigens kun je ook zelf gewoon dingen doen, zoals (muziek)oordopjes inpluggen, waarschijnlijk boeit dat echt niemand. Wat betreft die flexplekken, da's wel een lastige. Is mij bespaard gebleven tot nu toe, maar zou dan iets verzinnen over dat je altijd veel spullen nodig hebt (qua notitieboekjes en zo) en graag achterlaat op je bureau zodat je de zooi niet hoeft mee te nemen elke keer (ook wel echt meebrengen natuurlijk). Heb trouwens het idee dat iederéén flexplekken haat, dus wat dat betreft zou ik allereerst proberen om samen te spannen met collega's.



Verder maak je je teveel zorgen denk ik, je kunt nu toch nog niet weten of de leidinggevende functie die je ooit aangeboden zult krijgen bij je past. De ene leidinggevende functie is de andere niet - en zoiets afslaan doen wel meer mensen, daar hoeven ze echt geen dieppsychologische verklaring voor, behalve dat je graag "concreet" / "direct met het materiaal" bezig bent of zo.

Gewoon niet.

Sanne, heb al een aantal jaar deze baan. Met erg goede beoordelingen maar ik heb mij de afgelopen jaren dan ook een slag in de rondte gewerkt (lees: ver over mijn grenzen gaan, langer werken dan collega's om zo tot hetzelfde resultaat te komen maar liever nog meer-dan-goed, ha ha).





Dit kostte uiteindelijk zóveel energie, dat ik op een gegeven moment letterlijk "op" was... en het reïntegreren ging moeizaam. Maar werk inmiddels weer fulltime, zij het op míjn voorwaarden (heb het echt getroffen met, mijn manager).





Een dagelijkse to do-lijst is inderdaad een must. Verder laat ik communicatie, voorzover mogelijk, liever via mail verlopen in plaats van telefonisch.





Muziek/oordoppen in zoals Friia aangeeft helpen ook. En ik heb een A4'tje, opgesteld met mijn manager, waarop staat hoe te handelen in dagelijkse/lastige situaties (bijv. miscommunicatie of wanneer ik weer over mijn grenzen dreig te gaan). Dat geeft mij enorm veel rust.

quote:sanne04 schreef op 14 augustus 2013 @ 17:25:



annapalona: Met interrupties van collega's heb ik in mijn vrijwilligerswerk leren omgaan. Ik stel dan voor om op een ander moment even bij te praten. Als iest echt haast heeft, kunnen ze mij storen. Ik stel elke morgen een to-do lijstje op. Dat helpt me bij het stellen van de juiste prioriteiten. Het is inderdaad lastig om een geschikte werkplek te vinden, zeker gezien de economie. Wat een naar dat je bent uitgevallen. Waarin liep je vast op je werk?



Ik heb ondertussen last van een Rapid Cycle, dat betekend voor mij de laatste paar jaren een paar keer per jaar een hypomanie en daarna een depressie .De ene keer wat erger dan de andere keer. En omdat ik mijn werk echt graag wilde doen, resulteerde dat in 3 dagen werken en ineens fouten maken en huilen op de wc om daarna de rest van de week mijn gezin en huishouden te kort te doen, werd soort van net niet overleven.



Elke depressie zorgt jammer genoeg voor rest schade mbt vooral concentratie problemen, prikkel gevoeligheid en geheugen problemen, ik ben al 3x een stapje terug gegaan in werk niveau.

Voorlaatste werkgever is failliet gegaan en die wisten het wel.

Maar dat kwam ook omdat ik daar best een tijd werkte en mijn diagnose na jaren gesteld is tijdens die baan, ze hielpen me ook heel erg, maar daar ook veel uitgevallen op het laatst.



Bij laatste werkgever niks gezegd, dacht: ik heb medicijnen en therapie, dus komt vast goed.

Was een nog 'makkelijkere' baan maar binnen 2 maanden helemaal fout gegaan, te veel stress, indrukken, collega's geluid enz enz..



Zo'n situatie en die druk zou ik niet meer willen, vandaar ik het wel zou zeggen, maar ik weet niet of ik nog een normale baan met een normale werkgever ga krijgen.



Dus ik denk dat mijn financiele kwaliteiten ga verhuren als parttime zzper, waarbij ik het meeste werk thuis ga doen op de uren waarbij ik het beste functioneer en met een week planning zodat alles prive, kinderen, mijn healing tijd en werk als een geheel gepland word.



Uwv wil me graag helpen, dus ik word eerdaags opgeroepen om de plannen te bespreken met een bedrijsbureau, kijken of het haalbaar is en of ik dat mag vanuit de WIA langdurig.



Dus zoals ik al zei: het ligt aan je situatie, denk je redelijk te kunnen functioneren zonder al te veel aanpassingen?

Kan je inderdaad aangeven dat achtergrond geluid je afleidt en dat je graag op een bepaalde manier je werkt indeelt.



Dan zou ik het (nog) niet vertellen, weet je dat er toch wel meer problemen zijn om goed te functioneren zou ik het wel vertellen.