Psyche
alle pijlers
Snel misselijk
maandag 26 augustus 2013 om 15:45
Ik heb een probleem waar ik helemaal gek van word. Ik heb sinds kort weer contact met mijn "ex". Ex tussen haakjes omdat het niet heel erg veel voorstelde. Dit kwam door mijn probleem. Altijd als ik in zijn buurt was werd ik zo zenuwachtig dan ik misselijk werd en soms zelfs moest overgeven. Nu voel ik me bij hem wel op mijn gemak, maar ik ben gewoon zo bang dat ik weer misselijk word en hierdoor word ik juist misselijk.
Ik heb niet veel ervaring met relaties. Ik was altijd een beetje bang voor jongens. Dit komt denk ik omdat ik op de basisschool erg gepest ben door de jongens uit mijn klas. Lelijkerd, pukkelkop etc. Dit is gelukkig al jaren geleden en ik ben nooit meer gepest of uitgescholden.
Omdat ik me altijd afstandelijk opstelde tegenover jongens heb ik totaal geen ervaring met relaties enzo. Daardoor voel ik me misschien onzeker en word ik zo zenuwachtig dat ik moet overgeven.
Omdat ik het zat was om steeds zo misselijk te worden ontliep ik mijn ex en hierdoor is het uitgegaan tussen ons. Ik wil het graag weer proberen, maar als hij me nu zou vragen of ik zo langskom word ik gelijk weer misselijk, omdat ik bang ben dat ik daar weer misselijk word en moet overgeven.
Het klinkt belachelijk inderdaad, maar ik hoop dat iemand dit misschien (deels) herkent en/of tips voor me heeft om van deze onnodige zenuwen af te komen of ze in ieder geval onder controle te krijgen.
Ik heb niet veel ervaring met relaties. Ik was altijd een beetje bang voor jongens. Dit komt denk ik omdat ik op de basisschool erg gepest ben door de jongens uit mijn klas. Lelijkerd, pukkelkop etc. Dit is gelukkig al jaren geleden en ik ben nooit meer gepest of uitgescholden.
Omdat ik me altijd afstandelijk opstelde tegenover jongens heb ik totaal geen ervaring met relaties enzo. Daardoor voel ik me misschien onzeker en word ik zo zenuwachtig dat ik moet overgeven.
Omdat ik het zat was om steeds zo misselijk te worden ontliep ik mijn ex en hierdoor is het uitgegaan tussen ons. Ik wil het graag weer proberen, maar als hij me nu zou vragen of ik zo langskom word ik gelijk weer misselijk, omdat ik bang ben dat ik daar weer misselijk word en moet overgeven.
Het klinkt belachelijk inderdaad, maar ik hoop dat iemand dit misschien (deels) herkent en/of tips voor me heeft om van deze onnodige zenuwen af te komen of ze in ieder geval onder controle te krijgen.
maandag 26 augustus 2013 om 16:17
Ik heb het ook wel als ik bijvoorbeeld een intake heb voor mijn studie. Of een presentatie. En soms als ik heel lang niet uit ben geweest, en ik ga weer een keer, dan kan ik daar heel zenuwachtig van worden. Terwijl ik vaak zat uit ben geweest en weet dat het leuk is.
Het is ook zo dat in de tijden dat ik niks met deze jongen had ik wel normaal functioneer. Pas als het serieus begint te worden komen de zenuwen. Dit was in het begin tenminste zo.
Ik heb hem dit weekend (vrijdag t/m zondag) elke dag gezien en gesproken tijdens een feestweekend. Hier ben ik alleen van te voren een klein beetje zenuwachtig geweest, maar verder niet. Alleen als ik bij hem thuis zou moeten komen (wat hij gisteren vroeg) word ik bijna meteen al misselijk. Dit komt denk ik omdat zijn huis de plek was waar ik altijd zo misselijk werd en moest overgeven. Bij mij thuis heb ik dit een stuk minder.
Het is ook zo dat in de tijden dat ik niks met deze jongen had ik wel normaal functioneer. Pas als het serieus begint te worden komen de zenuwen. Dit was in het begin tenminste zo.
Ik heb hem dit weekend (vrijdag t/m zondag) elke dag gezien en gesproken tijdens een feestweekend. Hier ben ik alleen van te voren een klein beetje zenuwachtig geweest, maar verder niet. Alleen als ik bij hem thuis zou moeten komen (wat hij gisteren vroeg) word ik bijna meteen al misselijk. Dit komt denk ik omdat zijn huis de plek was waar ik altijd zo misselijk werd en moest overgeven. Bij mij thuis heb ik dit een stuk minder.
maandag 26 augustus 2013 om 16:19
Angst kan je misselijk maken, je kunt jezelf ook misselijk denken zo'n macht heeft de geest/het denken over je lichaam. Je hebt behoorlijk wat meegemaakt door het pesten in het verleden. Ik heb het idee dat oude angst weer terug komt als je jouw vriend /ex ziet. Angst om afgewezen te worden (net als vroeger) wordt dan getriggerd, wat zich bij jou uit in misselijkheid. Het is een soort mechanisme geworden waar je denk ik hulp bij nodig hebt om het te doorbreken. Vraag aan je huisarts of hij een goede psycholoog weet zodat je er mee aan de slag kunt gaan. Ow ja en speel open kaart met je vriend / ex het hartstikke zonde als je hem van je af duwt terwijl je eigenlijk heel erg gek op hem bent! Heel veel succes!
maandag 26 augustus 2013 om 16:39
Eigenlijk weet niemand ervan. Niet alle details in ieder geval. Een vriendin van me snapte het niet. En mijn moeder heeft me wel naar de dokter gesleept, maar dat is al twee jaar geleden. Ik durfde toen niet te vertellen wat de precieze reden was dat ik zo vaak moest overgeven. Ik durf het eigenlijk nog steeds niet te vertellen omdat ik me er voor schaam. In principe is er dus niemand die hier van weet.
maandag 26 augustus 2013 om 17:05
Ik herken t. Ik heb een paniekstoornis. Dat houdt in dat je bang bent voor de angst (angst voor de angst dus). Jij hebt dat met je misselijkheid. Je bent er bang voor en daarom ontloop je het graag. Het zou heel goed zijn om het kenbaar te maken, hoe lastig het ook is. Zodra ik aan mensen vertel dat ik last of bang ben voor een paniekaanval, is het al meteen een stuk minder (door het dus kenbaar te maken). Je kan hier zeker weten uit komen, als je de misselijkhei en dus je angst maar aan wil gaan. Heel veel succes en onthoud dat je altijd sterker bent dan je denkt!
maandag 26 augustus 2013 om 17:42
Bedankt voor de reacties. Ik denk dat het inderdaad een goed idee is om naar een psycholoog te gaan. Moet ik eerst de moed verzamelen. Ik vind het echt moeilijk om erover te praten.
Wat ik met net herinner. Toen ik voor het eerst uitging (ik was toen 12) naar een discotheek (teenage party), werd ik daar ontzettend duizelig en misselijk dat ik stond te kokhalzen. Dit heb ik twee keer gehad. Hierna ben ik een hele poos niet meer uit geweest, omdat ik bang was dat ik weer zo misselijk werd. Pas jaren later ging ik weer op stap en toen heb ik er nooit meer last van gehad.
Ik denk dat het een kwestie is van wennen. Maar ik heb het al zo vaak geprobeerd (bij deze jongen) en het gaat maar niet over..
Wat ik met net herinner. Toen ik voor het eerst uitging (ik was toen 12) naar een discotheek (teenage party), werd ik daar ontzettend duizelig en misselijk dat ik stond te kokhalzen. Dit heb ik twee keer gehad. Hierna ben ik een hele poos niet meer uit geweest, omdat ik bang was dat ik weer zo misselijk werd. Pas jaren later ging ik weer op stap en toen heb ik er nooit meer last van gehad.
Ik denk dat het een kwestie is van wennen. Maar ik heb het al zo vaak geprobeerd (bij deze jongen) en het gaat maar niet over..
dinsdag 27 augustus 2013 om 08:08
Beste Kalley,
Jouw symptomen klinken bekend. Ongeveer vijf jaar geleden begon ik regelmatig over te geven als er iets spannends stond te gebeuren of wanneer ik heel moe, koud en hongerig was.
Ik gaf ook vaak over als ik op date ging of bij een specifieke persoon, maar ook gewoon als ik onverwacht naar het huis van vrienden ging.
Net als jou was ik bang dat ik weer zou gaan overgeven, waardoor ik juist ging overgeven. Omdat ik bij die date telkens overgaf als we uit eten gingen, vond ik het lastig om nog naar restaurants te gaan etc. Ik ging overigens wel en meestal ging het ook goed.
Ik dacht dat ik ook geen stress had, maar kennelijk had ik al jaren sluimerende stress waardoor op een gegeven moment mijn lichaam stop zei. Dit resulteerde dus in dagelijks overgeven en uiteindelijk de diagnose reflux (dit wordt erger bij stress) en dat mijn slokdarm niet helemaal sluit. (Dit na een periode van maandenlang dagelijks overgeven). Ik zeg overigens niet dat jij dit ook hebt, maar wilde wel even mijn verhaal met je delen.
Ik denk dat je er verstandig aan doet om in ieder geval die jongen op de hoogte te stellen. Verder zou je je naaste omgeving ook kunnen informeren, dan weten ze wat er aan de hand is en het geeft ook rust.
Jouw symptomen klinken bekend. Ongeveer vijf jaar geleden begon ik regelmatig over te geven als er iets spannends stond te gebeuren of wanneer ik heel moe, koud en hongerig was.
Ik gaf ook vaak over als ik op date ging of bij een specifieke persoon, maar ook gewoon als ik onverwacht naar het huis van vrienden ging.
Net als jou was ik bang dat ik weer zou gaan overgeven, waardoor ik juist ging overgeven. Omdat ik bij die date telkens overgaf als we uit eten gingen, vond ik het lastig om nog naar restaurants te gaan etc. Ik ging overigens wel en meestal ging het ook goed.
Ik dacht dat ik ook geen stress had, maar kennelijk had ik al jaren sluimerende stress waardoor op een gegeven moment mijn lichaam stop zei. Dit resulteerde dus in dagelijks overgeven en uiteindelijk de diagnose reflux (dit wordt erger bij stress) en dat mijn slokdarm niet helemaal sluit. (Dit na een periode van maandenlang dagelijks overgeven). Ik zeg overigens niet dat jij dit ook hebt, maar wilde wel even mijn verhaal met je delen.
Ik denk dat je er verstandig aan doet om in ieder geval die jongen op de hoogte te stellen. Verder zou je je naaste omgeving ook kunnen informeren, dan weten ze wat er aan de hand is en het geeft ook rust.
dinsdag 27 augustus 2013 om 12:03
dinsdag 27 augustus 2013 om 18:38
Beste Kalley,
Het is vooral belangrijk om op tijd te slapen en op tijd te eten. Zorg dat je altijd iets te eten in je tas hebt.
Bij mij is het weg,omdat het een medische oorzaak had, namelijk reflux. Ik heb tijdens mijn behandeling zes maanden lang een medicijn geslikt dat in mijn hersenen de neiging tot overgeven blokkeerde. Nadat ik met het medicijn gestopt was heb ik nog een paar keer overgegeven, namelijk in situatie met stress of niet op tijd eten of moe zijn.
Verder heb ik een vetvrij dieet, dus magere zuivel, geen gefrituurd eten, verder eet ik geen citrusvruchten, geen rauwe tomaat, niet te kruidig eten, geen alcohol, en eet ik 5/6 keer op een dag.
Daarnaast loop ik hard. Ik ontspan altijd heel erg met hardlopen.
Ik schreef al eerder dat er bij mij sluimerende stress waarschijnlijk de oorzaak is geweest van het overgeven en dat dit zich geuit heeft in reflux.
Ik wil je adviseren om te kijken of er misschien dingen zijn die sluimerende stress veroorzaken (misschien het pesten, werk, school?). Ik zou ook met je ex afspreken bijv. bij jou thuis en hem uitleggen waarom je bang bent om naar zijn huis te gaan. Als hij het weet, dan kan hij er rekening mee houden. Geef je bij hem over wanneer je moet eten of ook als je gewoon tv kijkt?
Ga situaties als uitgaan niet uit de weg, maar ga vooral de eerste keer dat je weer eens gaat gewoon aan het water of een ander sapje. Kijk even of dat werkt.
Daarnaast mocht je weer eens overgeven, zoek er dan niet te veel achter. Maak je er niet te druk om, gewoon diep ademhalen, let even op je eetpatroon ,geen water drinken na het overgeven drink de eerste dag Aquarius, dan zul je je snel al beter voelen. Ik weet uit ervaring dat het heel vervelend is dat je telkens overgeeft, maar probeer het niet op te blazen.
Het is vooral belangrijk om op tijd te slapen en op tijd te eten. Zorg dat je altijd iets te eten in je tas hebt.
Bij mij is het weg,omdat het een medische oorzaak had, namelijk reflux. Ik heb tijdens mijn behandeling zes maanden lang een medicijn geslikt dat in mijn hersenen de neiging tot overgeven blokkeerde. Nadat ik met het medicijn gestopt was heb ik nog een paar keer overgegeven, namelijk in situatie met stress of niet op tijd eten of moe zijn.
Verder heb ik een vetvrij dieet, dus magere zuivel, geen gefrituurd eten, verder eet ik geen citrusvruchten, geen rauwe tomaat, niet te kruidig eten, geen alcohol, en eet ik 5/6 keer op een dag.
Daarnaast loop ik hard. Ik ontspan altijd heel erg met hardlopen.
Ik schreef al eerder dat er bij mij sluimerende stress waarschijnlijk de oorzaak is geweest van het overgeven en dat dit zich geuit heeft in reflux.
Ik wil je adviseren om te kijken of er misschien dingen zijn die sluimerende stress veroorzaken (misschien het pesten, werk, school?). Ik zou ook met je ex afspreken bijv. bij jou thuis en hem uitleggen waarom je bang bent om naar zijn huis te gaan. Als hij het weet, dan kan hij er rekening mee houden. Geef je bij hem over wanneer je moet eten of ook als je gewoon tv kijkt?
Ga situaties als uitgaan niet uit de weg, maar ga vooral de eerste keer dat je weer eens gaat gewoon aan het water of een ander sapje. Kijk even of dat werkt.
Daarnaast mocht je weer eens overgeven, zoek er dan niet te veel achter. Maak je er niet te druk om, gewoon diep ademhalen, let even op je eetpatroon ,geen water drinken na het overgeven drink de eerste dag Aquarius, dan zul je je snel al beter voelen. Ik weet uit ervaring dat het heel vervelend is dat je telkens overgeeft, maar probeer het niet op te blazen.
dinsdag 27 augustus 2013 om 21:56
Dag Kalley,
Ik lees hier wel eens mee en reageer eigenlijk niet, maar wil toch graag op jouw berichtje reageren.
Ooit, jaren geleden, werd ik bij een eindexamen plotseling zo misselijk dat ik moest braken. Dit vond ik een zeer gênante situatie, omdat ik een volle collegezaal zat. Gelijk hierna begon de angst dat dit nog eens zou gebeuren. En juist die angst, zoals jij het omschrijft, zorgde ervoor dat ik steeds opnieuw misselijk werd. Deze angst om angst te krijgen (misselijk te worden) werd later door mijn therapeute omschreven als anticipatie angst. In therapie heb ik geleerd om te gaan met de lichamelijke klachten die bij de angstaanval op komen zetten. Ook heb ik geleerd anders tegen situaties aan te kijken.
Wat het ook is dat bij jou een rol speelt...of het nou een medische of psychische grondslag heeft; ik zou zeker eens bij je huisarts langs gaan, want er is zeker iets aan te doen!
Veel sterkte!
Ik lees hier wel eens mee en reageer eigenlijk niet, maar wil toch graag op jouw berichtje reageren.
Ooit, jaren geleden, werd ik bij een eindexamen plotseling zo misselijk dat ik moest braken. Dit vond ik een zeer gênante situatie, omdat ik een volle collegezaal zat. Gelijk hierna begon de angst dat dit nog eens zou gebeuren. En juist die angst, zoals jij het omschrijft, zorgde ervoor dat ik steeds opnieuw misselijk werd. Deze angst om angst te krijgen (misselijk te worden) werd later door mijn therapeute omschreven als anticipatie angst. In therapie heb ik geleerd om te gaan met de lichamelijke klachten die bij de angstaanval op komen zetten. Ook heb ik geleerd anders tegen situaties aan te kijken.
Wat het ook is dat bij jou een rol speelt...of het nou een medische of psychische grondslag heeft; ik zou zeker eens bij je huisarts langs gaan, want er is zeker iets aan te doen!
Veel sterkte!
woensdag 28 augustus 2013 om 17:37
