Ingestort...

Door een samenloop van omstandigheden ben ik gisteren enigszins ingestort.



Ik ben drie maanden geleden (voor de tweede keer getrouwd) en je zou dus denken dat ik op wolken loop. Niets minder is waar.



Uit mijn eerste huwelijk heb ik drie kinderen. Een zoon, die in Engeland studeert, en twee dochters die niet meer thuis wonen.



Om mijn middelste dochter heb ik altijd veel zorgen gehad: door een nierafwijking heeft ze veel (12x) in het ziekenhuis gelegen, en bovendien heeft ze ADD en Borderline. Mijn jongste heeft ADD en ODD en is door haar opstandige gedrag ook onvoorspelbaar.



Toen mijn oudste achttien werd wilde ze uit huis. Ze maakt haar relatie met haar vriend (bijna drie jaar samen en ‘verloofd’) uit en ging er vandoor met een rockzanger die vierendertig was. Ze startte een studie, en beëindigde die drie maanden later, maar liep de studiefinanciering, -lening en de OV doorlopen. Ondertussen raakte ze gokverslaafd door die nieuwe liefde van haar en gebruikte ze zo nu en dan cocaïne. Ze verbrak het contact met de familie (behalve als ze ons nodig had), en betaalde geen huur e.d. meer.



Toch startte ze het jaar erop weer een studie, die ze ook weer verbrak en ze liet weer de studiefinanciering, -lening en de OV doorlopen. Ze woonde steeds ‘zwart’, maar omdat ze ook daar de huur niet betaalde werd ze er steeds na een paar maanden weer uitgezet. Soms verhuisde ze zelf, soms konden wij opdraven. Steeds met het verhaal dat zij er niets aan kon doen dat ze weer moest verhuizen, het lag aan de verhuurder.



De relatie met die vriend heeft ruim twee jaar geduurd. Op een gegeven moment namen deurwaarders contact met me op en ben ik uit gaan zoeken (en dat valt niet mee bij iemand boven de 18; dan geven ze in principe geen gegevens vrij) wat haar schulden waren. Ik kwam tot een schokkende ¤20.000,00.



We hebben een soort interventie gedaan met mijn ouders, ik en mijn man en zij dus. We stelden voor dat we voor 4 maanden onderdak voor haar zou regelen, zij zou zich inschrijven bij de gemeente (niet meer ‘adres onbekend’ hebben) en gaan werken. Als ze 3 maanden had gewerkt zou mijn vader de schulden overnemen en zou ze dus uit de schuldsanering blijven.



Ze heeft in die maanden geen dag gewerkt, maar wel veel kosten gemaakt; zo ging ze een sportschool contract aan met een privé trainer voor bijna ¤400,00, kocht laarzen van ¤250,00. Liet steeds eten bezorgen, en nog véél meer, dit alles van de studiefinanciering die nog doorliep toen. Ze kwam met een verhaal over een baan, maar toen ik het betreffende bedrijf belde bleek dat ze wel had gesolliciteerd, maar niet eens op gesprek was gevraagd.



We kwamen tot de conclusie dat we teveel van haar gevraagd hadden, en dat ze het gewoon niet kón. Dan vereist de situatie een andere oplossing, en om te voorkomen dat ze nog meer kosten maakte hebben we haar onder curatele laten stellen. Mijn vader heeft de schulden niet overgenomen.



De curator heeft echter nog niets voor haar gedaan; er is nu – zeven maanden nadat ze onder curatele is gesteld – nog steeds geen uitkering voor mijn dochter aangevraagd door haar. Ook nam ze geen contact op met de schuldeisers en lopen de schulden daardoor nog steeds op. Er zijn nu diverse deurwaarders actief en er zou zelfs sprake zijn van meerdere rechtszaken die gestart zijn tegen haar (mijn dochter dus).



Ik heb daarom na een paar weken gevraagd wanneer die uitkering aangevraagd zou worden en wanneer ze contact opnam met de schuldeisers (die bleven dat gewoon bij mij doen). Beloftes, maar er gebeurde niets. Dus ik bij de branchevereniging geïnformeerd wat ik had kunnen verwachten van een curator. Dat bleek meer dan wat ze deed. Dus ik eerst een interne klachten procedure aangespannen, zodat we daarna een klachtenprocedure bij de branchevereniging konden starten en daarna evt. een rechtszaak tegen de curator aan konden spannen omdat de schulden alleen maar opliepen i.p.v. afnamen (en haar daar dus voor verantwoordelijk stellen).



In die tijd ontmoette mijn dochter een man, een Hongaar. Liefde op eerste gezicht en na drie maanden waren ze verloofd en hadden ze trouwplannen. Hierdoor heeft ze de opname die ze zou hebben in een behandelcentrum voor borderliners afgezegd: ‘het gaat immers zo goed met me nu, dat heeft geen enkele zin’.



En daar bleef het niet bij: zij en haar vriend vonden dat ze volledig onterecht onder curatele was gesteld; ze had het prima afgekund met een onder bewind-stelling i.p.v. onder curatele-stelling vonden ze.



Dus spanden ze een rechtszaak tegen me aan. Dat was voor mij de druppel. Ik was voortdurend aan het vechten vóór mijn dochter, maar als zij tégen me gaat vechten dan houd het voor mij op, dan moet ze haar problemen maar zelf oplossen. Ik ben dus acuut gestopt met de klachtenprocedure tegen de curator. Ik had geen zin meer om daar tijd en energie in te steken als mijn dochter zich tegen me keert.



Mijn jongste ging redelijk, ondanks de ODD , die opstandig gedrag veroorzaakt. Ze is geslaagd voor haar middelbare school diploma en begint een nieuwe studie. Ik had haar vakantie met vrienden betaald, en nu wilde ze daarna ook met een vriendin naar Londen. Prima, maar ze wilde geld ‘lenen’ van de ‘alimentatie rekening’. Dit is de rekening waarop haar vader de alimentatie stort en die op haar naam staat, ik ben op die rekening gemachtigd tot haar 18-de (over 4 maanden). Dit geld is bedoeld om de helft van haar schoolkosten mee te betalen en evt. de helft van de kosten als ze op zichzelf gaat wonen. Afspraken gemaakt over dat ze ¤200,00 wilde lenen voor de reis, dat kon, maar meer niet. Ook afgesproken wanneer en hoe het terug zou worden betaald. Na de reis bleek ze de rekening te hebben geplunderd en stond er nog maar ¤60,00 op. Dit was een klap in mijn gezicht; ik had zoveel vertrouwen in haar gehad, en ik ben bang dat het straks dezelfde kant op gaat als haar zus. Rekening is inmiddels voor haar geblokkeerd.



Jarenlang hebben we last gehad van mijn ex (niet de vader van mijn kinderen). Hij heeft het feit dat we uit elkaar zijn niet geaccepteerd en heeft ons gestalkt en bedreigd. Het ging zelfs zo ver dat hij mijn telefoon afluisterde en mijn computer hackte en die van mijn ouders, en dat we voor onze veiligheid een woning kregen aangeboden in een andere stad. We hebben – in het kader van ons uiteengaan – elf rechtszaken gehad waarbij er steeds leugens over mijn verkondigd werden. Die heb ik allemaal kunnen ontkrachten. De afgelopen jaren was het rustig op dit gebied, maar nu hij erachter is gekomen dat ik ging trouwen is hij weer gaan zieken.



Hij beweert dat hij me al jaren volgt en kwam als bewijs daarvan met zes foto’s die twee jaar geleden zijn gemaakt bij mijn ouders voor hun huis. Hij beweert dat hij me blijft volgen omdat hij de rechter wil laten zien dat ik leugenachtig ben. Nu heb ik niets om bang voor te zijn, want ik doe niets wat niet door de beugel kan. Maar het volgen vind ik vervelend en daar is geen enkele reden toe. Ik heb hem dus conform artikel 35 van de WBP gezegd me bekend te maken wie me volgt en de dossier (foto's , gespreksverslagen en (telefoon)notities etc.) te geven. Zoals verwacht kwam dit niet. Maar ondertussen zit hij me steeds lastig te vallen met dreigementen e.d. Ik kan natuurlijk makkelijk denken: ik lees die dingen niet, maar omdat hij toch onberekenbaar is, durf ik dat niet. Niet meer terug reageren is nu mijn taktiek, maar ik mis de (afgelopen) jaren toen het rustig was op dit gebied en hij me met rust liet.



In de familie van mijn man ben ik niet geaccepteerd. De bovenstaande zaken hebben natuurlijk niet geholpen hierbij. Zijn eerste vrouw is zeven jaar geleden overleden en is tot heilige verheven. Zijn dochters willen geen band met me opbouwen. Hier kan ik best begrip voor opbrengen, en geduld bij hebben, maar ze passeren me steeds vaker als partner van hun vader. Hij neemt het niet voor me op daarbij, dat vind hij te moeilijk. Maar ik krijg steeds meer het idee dat zíjn familie voorgaat in gaat in ons leven.



Gisteren ging het dus mis. We zouden volgende maand naar mijn zoon in Engeland gaan voor zijn verjaardag. Ik zie mijn zoon één keer per jaar in Nederland en heb hem voor het laatst in Engeland zelf drie jaar terug gezien. Echter: mijn mans moeder word de dag na mijn zoons verjaardag tachtig. Eerder naar Engeland gaan kan niet, en voor slechts een dag gaan vind ik een beetje een kostbare onderneming.



Mijn mans moeder eet elke week bij ons en twee keer per jaar gaan we met haar (met moederdag en haar verjaardag) naar hetzelfde restaurant uit eten. Nu wil de familie niks speciaals doen met haar tachtigste verjaardag, omdat ‘ze dat zelf niet zou willen’ (dat betwijfel ik en mijn man ook). Maar als dat zo zou zijn dan had ik gehoopt dat we tóch naar Engeland zouden gaan, of anders iets speciaals zouden doen voor zijn moeder. Iets anders als anders, zodat het me zinvol lijkt om Engeland te skippen. Natuurlijk kan ik ook alleen gaan, maar omdat we al zoveel met mijn mans familie samen doen, en we veel minder met mijn familie doen vind ik het juist leuk om dit samen te doen.



Maargoed: dat zou dit jaar dus niet gebeuren en ik heb wat dingen verzonnen die we misschien voor mijn mans moeder zouden kunnen doen als alternatief voor haar verjaardag. Niks heftigs, maar gewoon gezellig. Dit werd door de familie afgeschoten (‘ja, dan moet jij het ook niet voorstellen’ wordt er dan gezegd).



Gisteravond een etentje bij mijn ouders. Ik had het over bovenstaande situatie, en mijn ouders vonden ook dat natúúrlijk de tachtigste verjaardag voor moest gaan. Ik voelde me echt in de steek gelaten en ineens schoot ik vol. Gewoon alles van de afgelopen maanden kwam eruit. Dus al snel huilde ik, maar nu: dit werd compleet genegeerd.



We waren met zijn vieren en één iemand huilt. De dochter en vrouw van de andere drie. Maar zij eten gezellig hun toetje, zetten het gesprek voort, nemen koffie en doen ……niets!



Ik heb me nog nooit zo eenzaam gevoeld. Pas na een half uur, misschien zelfs langer, kwam mijn moeder naar me toe. Maar ik was als verdoofd, kon het niet meer hebben. In de auto terug kon ik geen woord uitbrengen. Ik was óp. Als je niet meer van je man en ouders op aan kan, op wie kan je dan nog rekenen? Wie komt er dan voor je op? Mijn man werd geïrriteerd omdat ik niet met hem wilde praten (‘nu heb ik tijd voor je’).



Ik voel me wanhopig. Ik ben óp, moegestreden. Even voor de duidelijkheid: dit soort gedrag (huilbuien ineens) is niet normaal voor me. Natuurlijk heeft mijn man bij ons thuis de afgelopen maanden wel eens een huilbui meegemaakt, in de omstandigheden zoals die er waren. Maar niet ‘in het openbaar’. Hij zei daarover ‘dat is toch geen gedrag voor bij een etentje’…



Ik heb wel al afgelopen maand aan mijn man aangegeven dat het niet goed met me gaat. Zo kon ik vorige maand in onze vakantie nauwelijks van dingen genieten, had ik nergens zin in. Heel anders dan dan normaal; ik voel gewoon dat ik wegzak in een soort depressie. En ik vecht daartegen. Probeer het positieve te zien, afstand te nemen van zaken die ik niet kan veranderen, door te gaan met mijn leven, al is het moeilijk. Niet te veel over problemen te praten, interesse in anderen blijven tonen enz. enz.



Ik voel me nu zo alleen. Ik weet niet meer wat ik moet doen. Heb echt geen zin in een échte depressie, maar voel me zo alleen staan, in de steek gelaten. Ben zo teleurgesteld en geschrokken dat mijn ouders en man me zo kunnen negeren als ik ze nodig heb. Hoe kan je je kind, je vrouw, als ze verdrietig is gewoon niet troosten en negeren?

Door de problemen van de afgelopen jaren ben ik veel vrienden kwijt geraakt. Deels door mezelf, omdat ik mezelf teveel afzonderde.



Mijn afweer tegen problemen is min of meer mezelf vastbijten in iets (een of ander 'project') en een beetje op mezelf blijven. Ik probeer ook niet teveel over alle sores met mijn vrienden te spreken (begin er zelf zelfden over). Omdat het gewoon zo véél is en al te lang duurt. Daar zitten mensen niet op te wachten.



Ik probeer juist positief te blijven en vrolijk als ik met anderen ben. Anders zou ik al jarenlang sip zijn geweest. Natuurlijk merkt mijn omgeving soms wel wat aan me, en dan praat ik er ook eerlijk over. Verder is het nu een probleem dat ik - sinds mijn huwelijk - in een totaal andere regio woon als waar ik vandaan kom. Ik ken hier nog niet zoveel mensen.



Degenen die ik ken zijn vrienden van mijn man (en zijn overleden vrouw) en die hebben juist door mijn wat 'vage' achtergrond en problemen een verkeerd beeld van me. Ik heb wel met ze geprobeerd te praten over het e.e.a., maar dat was voor hen zo ver van hun bed dat het alleen maar de situatie erger heeft gemaakt, volgens mij. Mijn idee was: nieuwe (eigen) vrienden maken en een nieuwe start maken hier.



Alleen kan ik dat nu niet opbrengen. Ben echt óp en voel me zo in de steek gelaten door gisteren.

quote:copacabana schreef op 09 september 2013 @ 11:38:

Je vastbijten in projecten verklaart misschien de talloze rechtszaken van de afgelopen jaren.

Maar met de aandacht afleiden van de echte problemen en je op in het zand steken, los je niets op en blijf je in dezelfde valkuilen stappen.



Heb je al eens met een prof gepraat?



Ik ben zelf nog nooit een rechtszaak gestart. Die rechtszaken werden tegen me aangespannen, en heb ik alleemaal (op eentje na, op één onderdeel) gewonnen.

En ik heb nog niet met een prof gesproken.

Bedankt voor jullie lieve reacties. Waar ik momenteel het meeste mee zit ik dat lege gevoel. Dat de mensen die me het meest na zouden moete staan me zó in de steek hebben gelaten.



Hoe kan je je vrouw en dochter zo negeren i.p.v. troosten of aandacht geven?



Ik had op dat moment zo een behoefte aan een arm om me heen of gewoon op een andere manier wat troost of liefde. Maar ze gingen gewoon door met waar ze mee bezig waren. Negeerde me totaal. Het was voor het eerst dat ik mezelf zo liet gaan, dus het is niet zo dat ze iets konden hebben van 'daar gáát ze weer!'

quote:copacabana schreef op 09 september 2013 @ 12:44:

Je hebt jezelf in de steek gelaten.

Beetje kort door de bocht. De situatie is niet zo ééndimentinaal dat mijn huwelijk volkomen beroerd is.



We hebben het - en dat durf ik bijna niet te zeggen hier - eigenlijk hartstikke fijn samen. Vandaar dat gisteren voor mij volkomen uit de lucht kwam vallen.



Verder al zóu ik mezelf in de steek hebben gelaten is dat dan een verklaring voor het gedrag van mijn man en ouders?



Overigens ben het er niet mee eens dat ik mezelf in de steek heb gelaten. Ik ben blij met mijn huwelijk, en de HV zijn uiteindelijk ook prima. Ik zou de omstandigheden met zijn familie makkelijk aan hebben gekund ware niet al die andere toestanden er ook. En die kwamen (de rechtszaak met mijn oudste dochter, het gedoe met mijn ex, het financiële gedoe met mijn jongste dochter) allemaal ná de bruiloft.