Psyche
alle pijlers
Misbruikt door broer.
woensdag 11 september 2013 om 18:32
*Ik wil even waarschuwen dat dit/mijn verhaal misschien een beetje schokkend kan zijn*
Hallo iedereen,
Ik ben een studente van 21 en ik heb dit nog nooit aan iemand verteld.. Normaal denk ik er niet aan maar de laatste tijd blijven de gedachtes vaak en lang in mn hoofd rondspoken
Ik ben vroeger misbruikt door m'n 4/5 jaar ouderen broer, of hij heeft in ieder geval poging gedaan tot. Ik kan me niet veel herinneren, maar 3 beelden die vaak omhoog komen.
Ik kan me herinneren dat hij met een vriendje een vibo/dildo van m'n moeder had gevonden en die hebben ze geprobeerd in me te stoppen, ik was toen ongeveer 6 jaar. ik moest van hun op het bed liggen met m'n benen wijd, maar het is ze volgensmij niet gelukt.
Het volgende wat ik me herinner is dat hij sex met me wilde, ik wou niet maar op de een of andere manipulerende/dwingende en mij-schuldig-laten-voelen manier kreeg hij het toch voor elkaar, ik wou niet dat hij me 'gewoon' penetreerde.. dus dan maar van 'achter' (anaal). Ik weet nog dat hij een condoom verkeerd had omgedaan waardoor en lucht boven in het tutje zat, hij heeft toen kennelijk zo hard proberen de duwen dat hij erin zou gaan, dat het condoom knapte, waardoor ik echt heel erg pijn had aan mn kringspier, toen is hij ook gestopt. Ik denk dat ik toen ongeveer 11 jaar was toen dat gebeurde.. hij heeft toen ook misbruik gemaakt van 2 of 3 kinderen van een vriendin van de familie, maar daar weet ik verder ook niet meer veel van.
Het laatste dat ik me herinner is toen ik ongeveer 13 was, hij deed zelf niet meer dingen maar er kwam vaak een turkse vriendin van mn moeder op bezoek, ze had een zoontje van mijn leeftijd. We moesten van hem dingen doen, zoals ik moest dat jongetje pijpen en hij aan mijn borsten likken (gelukkig nooit daar beneden aan me zitten). Ook op een dwingende manier, ik durfde niet naar m'n moeder te gaan om het te zeggen en ik denk dat dat turkse jongetje er niet zoveel problemen mee had dat het zo gebeurde.. gelukkig is het nooit tot seks gekomen.
Het stopte eigenlijk toen m'n broer een vriendinnetje kreeg/uit huis ging (dat was rond dezelfde tijd). Ik dacht er verder nooit aan.. ik wou er ook niet aan denken.
Daarna zag ik hem minder vaak, en als ik hem zal deed ik alsof er niks aan de hand was (ook omdat m'n moeder erbij was). maar ik was wel meer op m'n hoede en angstig als hij bleef slapen, maar dat was niet vaak aangezien m'n broer en m'n moeder ruzie over geldzaken hadden en contact met elkaar verbroken. Ik zag hem soms eens in de 1-2 maanden, een deed als gewoonlijk 'normaal', ik wou gewoon een normale broer.. niet dat soort situaties..
Zelfs nu zie ik hem nog eens in de paar maanden, maar hij doet altijd vrolijk en dat ik z'n lieve zusje ben etc.
Nu is het probleem dat dus deze herinneringen steeds vaker en vaker door m'n hoofd spoken, ik word dan emotioneel en krijg een brok in m'n keel en heb soms het gevoel dat ik bijna moet kokhalzen. Ik moet het gewoon kwijt maar kan dat niet. Ik schaam me teveel. En het is ook zo dat ik het moeilijk vind om contact te verbreken met m'n broer omdat ik doordat de confrontatie aan zou moeten gaan en dat wil ik vermijden.
Hij is eigenlijk m'n halfbroer (zelfde moeder, van vaderskant ben k enigs kind) maar omdat we altijd samen zijn opgegroeid voelt dat niet zo. Ik weet dat m'n vader echt woest zou worden als hij dat hoort, en ook zou zeggen dat ik meteen contact moet verbreken. M'n stiefmoeder zou dat ook zeggen aangezien ze vroeger in misbruikt door haar vader en daar ook nooit meer contact mee had, ook toen hij op z'n sterfbed lag. En m'n biologische moeder heeft vorig jaar contact met me verbroken omdat ik samen met m'n vader, stiefmoeder en schoonouders de stap heb genomen om uit huis te gaan om te studeren toen zij op vakantie was naar Afrika, en dus ook al m'n bankzaken op m'n eigen naam heb gezegd, want zij had zeggenschap over m'n geld etc.
In ieder geval.. mijn vriend durf ik het ook niet te zeggen (ook al vertel ik hem verder alles) hij heeft ooit in t begin van onze relatie gezegd dat als ik verkracht zou worden dat hij me niet meer zou kunnen aanraken en het uit zou maken. Hij heeft wel later nog een keer gezegd dat dat nu niet meer zo is, maar ik ben bang dat als hij het weet dat hij dan wel moeite gaat krijgen als we sex hebben omdat hij dan dat soort beelden in z'n hoofd zou krijgen (hij heeft m'n broer ook wel vaker gezien).
Ik ben bang dat mensen me niet begrijpen, waarom ik nog geen contact heb verbroken.. (ik snap mezelf soms ook niet) want ik wil het wel.. maar toch wil ook gewoon een normale broer.
(Ik heb al plannen om een afspraak te maken met een psycholoog)
Ik moest het even kwijt omdat ik me zo gekwelt voel..
Ik weet dat er ergere situaties zijn, maar dit sloopt mij ook van binnen
ik wou graag weten hoe jullie er over denken..
Hallo iedereen,
Ik ben een studente van 21 en ik heb dit nog nooit aan iemand verteld.. Normaal denk ik er niet aan maar de laatste tijd blijven de gedachtes vaak en lang in mn hoofd rondspoken
Ik ben vroeger misbruikt door m'n 4/5 jaar ouderen broer, of hij heeft in ieder geval poging gedaan tot. Ik kan me niet veel herinneren, maar 3 beelden die vaak omhoog komen.
Ik kan me herinneren dat hij met een vriendje een vibo/dildo van m'n moeder had gevonden en die hebben ze geprobeerd in me te stoppen, ik was toen ongeveer 6 jaar. ik moest van hun op het bed liggen met m'n benen wijd, maar het is ze volgensmij niet gelukt.
Het volgende wat ik me herinner is dat hij sex met me wilde, ik wou niet maar op de een of andere manipulerende/dwingende en mij-schuldig-laten-voelen manier kreeg hij het toch voor elkaar, ik wou niet dat hij me 'gewoon' penetreerde.. dus dan maar van 'achter' (anaal). Ik weet nog dat hij een condoom verkeerd had omgedaan waardoor en lucht boven in het tutje zat, hij heeft toen kennelijk zo hard proberen de duwen dat hij erin zou gaan, dat het condoom knapte, waardoor ik echt heel erg pijn had aan mn kringspier, toen is hij ook gestopt. Ik denk dat ik toen ongeveer 11 jaar was toen dat gebeurde.. hij heeft toen ook misbruik gemaakt van 2 of 3 kinderen van een vriendin van de familie, maar daar weet ik verder ook niet meer veel van.
Het laatste dat ik me herinner is toen ik ongeveer 13 was, hij deed zelf niet meer dingen maar er kwam vaak een turkse vriendin van mn moeder op bezoek, ze had een zoontje van mijn leeftijd. We moesten van hem dingen doen, zoals ik moest dat jongetje pijpen en hij aan mijn borsten likken (gelukkig nooit daar beneden aan me zitten). Ook op een dwingende manier, ik durfde niet naar m'n moeder te gaan om het te zeggen en ik denk dat dat turkse jongetje er niet zoveel problemen mee had dat het zo gebeurde.. gelukkig is het nooit tot seks gekomen.
Het stopte eigenlijk toen m'n broer een vriendinnetje kreeg/uit huis ging (dat was rond dezelfde tijd). Ik dacht er verder nooit aan.. ik wou er ook niet aan denken.
Daarna zag ik hem minder vaak, en als ik hem zal deed ik alsof er niks aan de hand was (ook omdat m'n moeder erbij was). maar ik was wel meer op m'n hoede en angstig als hij bleef slapen, maar dat was niet vaak aangezien m'n broer en m'n moeder ruzie over geldzaken hadden en contact met elkaar verbroken. Ik zag hem soms eens in de 1-2 maanden, een deed als gewoonlijk 'normaal', ik wou gewoon een normale broer.. niet dat soort situaties..
Zelfs nu zie ik hem nog eens in de paar maanden, maar hij doet altijd vrolijk en dat ik z'n lieve zusje ben etc.
Nu is het probleem dat dus deze herinneringen steeds vaker en vaker door m'n hoofd spoken, ik word dan emotioneel en krijg een brok in m'n keel en heb soms het gevoel dat ik bijna moet kokhalzen. Ik moet het gewoon kwijt maar kan dat niet. Ik schaam me teveel. En het is ook zo dat ik het moeilijk vind om contact te verbreken met m'n broer omdat ik doordat de confrontatie aan zou moeten gaan en dat wil ik vermijden.
Hij is eigenlijk m'n halfbroer (zelfde moeder, van vaderskant ben k enigs kind) maar omdat we altijd samen zijn opgegroeid voelt dat niet zo. Ik weet dat m'n vader echt woest zou worden als hij dat hoort, en ook zou zeggen dat ik meteen contact moet verbreken. M'n stiefmoeder zou dat ook zeggen aangezien ze vroeger in misbruikt door haar vader en daar ook nooit meer contact mee had, ook toen hij op z'n sterfbed lag. En m'n biologische moeder heeft vorig jaar contact met me verbroken omdat ik samen met m'n vader, stiefmoeder en schoonouders de stap heb genomen om uit huis te gaan om te studeren toen zij op vakantie was naar Afrika, en dus ook al m'n bankzaken op m'n eigen naam heb gezegd, want zij had zeggenschap over m'n geld etc.
In ieder geval.. mijn vriend durf ik het ook niet te zeggen (ook al vertel ik hem verder alles) hij heeft ooit in t begin van onze relatie gezegd dat als ik verkracht zou worden dat hij me niet meer zou kunnen aanraken en het uit zou maken. Hij heeft wel later nog een keer gezegd dat dat nu niet meer zo is, maar ik ben bang dat als hij het weet dat hij dan wel moeite gaat krijgen als we sex hebben omdat hij dan dat soort beelden in z'n hoofd zou krijgen (hij heeft m'n broer ook wel vaker gezien).
Ik ben bang dat mensen me niet begrijpen, waarom ik nog geen contact heb verbroken.. (ik snap mezelf soms ook niet) want ik wil het wel.. maar toch wil ook gewoon een normale broer.
(Ik heb al plannen om een afspraak te maken met een psycholoog)
Ik moest het even kwijt omdat ik me zo gekwelt voel..
Ik weet dat er ergere situaties zijn, maar dit sloopt mij ook van binnen
ik wou graag weten hoe jullie er over denken..
woensdag 11 september 2013 om 18:51
Hoi TO,
Wat dapper dat je hier je verhaal deelt. Iedereen die zoiets afschuwelijks als misbruik door een familielid overkomt voelt -zeer onterecht- schaamte. Een hele goede eerste stap dus om hier je verhaal op te schrijven.
Als ik het lees denk ik dat je jouw gevoelens over wat er is gebeurd zo ver hebt weggestopt dat je je niet realiseert hoe ernstig het is wat jou is aangedaan. Je schrijft "er zijn ergere dingen", maar daar ben ik het niet mee eens. Dit is namelijk heel, heel erg en had je nooit mogen overkomen.
Ik hoop dat je het aandurft om dit te gaan verwerken, bijvoorbeeld door je aan te melden bij een psycholoog.
Veel sterkte!
Wat dapper dat je hier je verhaal deelt. Iedereen die zoiets afschuwelijks als misbruik door een familielid overkomt voelt -zeer onterecht- schaamte. Een hele goede eerste stap dus om hier je verhaal op te schrijven.
Als ik het lees denk ik dat je jouw gevoelens over wat er is gebeurd zo ver hebt weggestopt dat je je niet realiseert hoe ernstig het is wat jou is aangedaan. Je schrijft "er zijn ergere dingen", maar daar ben ik het niet mee eens. Dit is namelijk heel, heel erg en had je nooit mogen overkomen.
Ik hoop dat je het aandurft om dit te gaan verwerken, bijvoorbeeld door je aan te melden bij een psycholoog.
Veel sterkte!
woensdag 11 september 2013 om 18:52
woensdag 11 september 2013 om 18:53
Ik sluit mij helemaal aan bij Bella. Lieve TO ik hoop dat je met goede hulp dit kunt verwerken en het een plek kunt geven. Heel veel sterkte
I’m doing superhero stuff. I’m staying focused. If anybody comes in here looking for trouble, oh, they’re going to meet my partners. We’re talking about paw and order.
woensdag 11 september 2013 om 18:54
Lieve meid, dit kun je inderdaad niet alleen.
Je hebt een vriend die je absoluut niet bij kan staan en dat ook blijkbaar niet wil.
Dat vind ik zó erg voor je, míjn keel zit er van dicht.
Ik hoop dat je ons kunt zeggen wat je fijn zou vinden, hier, qua steun. Echte hulpverlening kun je via de huisarts krijgen. Durf je daar je verhaal te doen? Dan kan de huisarts je doorverwijzen naar een psycholoog. En dat raad ik je echt aan te doen lieve Kreeftjes.
Wij, hier, de vrouwen die hier schrijven, kunnen je steunen in dat wat je nu doormaakt. Er zijn hier veel ervaringsdeskundigen (helaas) en ook gewoon veel lieve mensen die je moed in kunnen spreken.
Als je dat fijn vindt dan hoop ik dat je hier blijft schrijven en delen.
Je hebt een vriend die je absoluut niet bij kan staan en dat ook blijkbaar niet wil.
Dat vind ik zó erg voor je, míjn keel zit er van dicht.
Ik hoop dat je ons kunt zeggen wat je fijn zou vinden, hier, qua steun. Echte hulpverlening kun je via de huisarts krijgen. Durf je daar je verhaal te doen? Dan kan de huisarts je doorverwijzen naar een psycholoog. En dat raad ik je echt aan te doen lieve Kreeftjes.
Wij, hier, de vrouwen die hier schrijven, kunnen je steunen in dat wat je nu doormaakt. Er zijn hier veel ervaringsdeskundigen (helaas) en ook gewoon veel lieve mensen die je moed in kunnen spreken.
Als je dat fijn vindt dan hoop ik dat je hier blijft schrijven en delen.
woensdag 11 september 2013 om 18:58
Kan mij heel goed voorstellen dat deze zaken nu erg gaan '' spelen''.
Je bent nu een volwassen vrouw.
Zoek hier hulp bij, en confronteer je broer.
Ik vind het een arrogante lul, om te doen alsof er nooit iets gebeurd is.
Wat denkt hij, dat je alles bent vergeten ?
Houd dit niet voor jezelf lieve meid, je gaat er in stikken.
Je bent nu een volwassen vrouw.
Zoek hier hulp bij, en confronteer je broer.
Ik vind het een arrogante lul, om te doen alsof er nooit iets gebeurd is.
Wat denkt hij, dat je alles bent vergeten ?
Houd dit niet voor jezelf lieve meid, je gaat er in stikken.
Ontbijt: Een Smoothie banaan Lunch: Een cracker/avocado en guinoa salade Diner:57 pizza broodjes,13 donuts,2 bakken gefrituurde kipkluif, 9 Rosé
woensdag 11 september 2013 om 18:59
Eleonora, 80 seconden geleden
Lieve meid, dit kun je inderdaad niet alleen. Je hebt een vriend die je absoluut niet bij kan staan en dat ook blijkbaar niet wil.Dat vind ik zó erg voor je, míjn keel zit er van dicht.
Dat raakt mij ook hard. Alleen zit mijn keel niet dicht, maar de stoom komt uit mijn oren. Plaatsvervangende woede.
Lieve meid, dit kun je inderdaad niet alleen. Je hebt een vriend die je absoluut niet bij kan staan en dat ook blijkbaar niet wil.Dat vind ik zó erg voor je, míjn keel zit er van dicht.
Dat raakt mij ook hard. Alleen zit mijn keel niet dicht, maar de stoom komt uit mijn oren. Plaatsvervangende woede.
Huts!
woensdag 11 september 2013 om 18:59
Allereerst heel veel sterkte!
Mijn vriend heeft rond z'n 10e seksuele handelingen verricht met zijn nichtje. Hij weet ook niet meer of dat vanuit zijn initiatief kwam of vanuit zijn nichtje. Hij schaamt zich hier heel erg voor. Hij heeft het me jankend verteld en ik ben, naast z'n nichtje en de psycholoog waarmee hij erover praat, de enige die het weet. En het laatste wat ik dacht toen hij het me vertelde was 'laat ik het uitmaken'. Het enige wat ik wilde was hem troosten en er voor hem zijn. Als ik dat mag zeggen, vind ik je vriend een asociale zak dat hij dat heeft gezegd.
Zoek hulp, het heeft impact op de rest van je leven, bewust of onbewust. Sterkte!
Mijn vriend heeft rond z'n 10e seksuele handelingen verricht met zijn nichtje. Hij weet ook niet meer of dat vanuit zijn initiatief kwam of vanuit zijn nichtje. Hij schaamt zich hier heel erg voor. Hij heeft het me jankend verteld en ik ben, naast z'n nichtje en de psycholoog waarmee hij erover praat, de enige die het weet. En het laatste wat ik dacht toen hij het me vertelde was 'laat ik het uitmaken'. Het enige wat ik wilde was hem troosten en er voor hem zijn. Als ik dat mag zeggen, vind ik je vriend een asociale zak dat hij dat heeft gezegd.
Zoek hulp, het heeft impact op de rest van je leven, bewust of onbewust. Sterkte!
woensdag 11 september 2013 om 19:03
Mijn halfbroer kon vroeger ook niet met zijn handen, en de rest van mij afblijven.
Net zo min als een oom van mij.
Toen ik 17 was, en zelf moeder, heb ik deze viespeuken met hun daden geconfronteerd, en ze voor altijd uit mijn leven gebannen.
Wàt een opluchting was dat.
Heb er niet 1 dag spijt van gehad.
Zeg niet dat je dat ook moet doen, Kreeftjes
Veel sterkte.
Net zo min als een oom van mij.
Toen ik 17 was, en zelf moeder, heb ik deze viespeuken met hun daden geconfronteerd, en ze voor altijd uit mijn leven gebannen.
Wàt een opluchting was dat.
Heb er niet 1 dag spijt van gehad.
Zeg niet dat je dat ook moet doen, Kreeftjes
Veel sterkte.
Ontbijt: Een Smoothie banaan Lunch: Een cracker/avocado en guinoa salade Diner:57 pizza broodjes,13 donuts,2 bakken gefrituurde kipkluif, 9 Rosé
woensdag 11 september 2013 om 19:06
Wat vreselijk voor je dat je dit hebt moeten doormaken! En wat naar dat je er ook nu nog zoveel kast van hebt. Je kan dit niet weg blijven drukken. Zoek hulp om dit te verwerken.
Waar ik steeds aan moet denken: ben je niet bang dat je broer ooit weer zal toeslaan? Bij zijn eigen kinderen? Neefjes of nichtjes? Als je andere kinderen zou kunnen beschermen ziu je dan geen aangifte willen overwegen? Het maakt mij boos dat iemand hier mee weg komt!
Heel veel sterkte! Ik denk dat je het verdriet onder ogen moet zien zodat je het kan gaan verwerken!
Liefs!!
Waar ik steeds aan moet denken: ben je niet bang dat je broer ooit weer zal toeslaan? Bij zijn eigen kinderen? Neefjes of nichtjes? Als je andere kinderen zou kunnen beschermen ziu je dan geen aangifte willen overwegen? Het maakt mij boos dat iemand hier mee weg komt!
Heel veel sterkte! Ik denk dat je het verdriet onder ogen moet zien zodat je het kan gaan verwerken!
Liefs!!
woensdag 11 september 2013 om 19:08
Goed dat je van plan bent om met een psycholoog te gaan praten want dat heb je nodig.
Ik weet dat het moeilijk is maar je zal je broer moeten confronteren en laten weten dat je ermee zit. Hoe gek het dan ook klinkt, misschien zit hij er ook mee en misschien kunnen jullie beide in therapie. Wie weet heeft hij ook een traumatische ervaring gehad waardoor hij zo handelde. Het is namelijk bewezen dat kinderen die misbruikt zijn heel vaak andere kinderen gaan misbruiken.
Ik zou geen aangifte doen. Ik begrijp uit jouw verhaal dat je broer toen ook minderjarig was dus het enige wat je met een aangifte zou bereiken is veel stress en ellende.
Eerst ff alles uitpraten met je broer en de rest van je familie.
Ik weet dat het moeilijk is maar je zal je broer moeten confronteren en laten weten dat je ermee zit. Hoe gek het dan ook klinkt, misschien zit hij er ook mee en misschien kunnen jullie beide in therapie. Wie weet heeft hij ook een traumatische ervaring gehad waardoor hij zo handelde. Het is namelijk bewezen dat kinderen die misbruikt zijn heel vaak andere kinderen gaan misbruiken.
Ik zou geen aangifte doen. Ik begrijp uit jouw verhaal dat je broer toen ook minderjarig was dus het enige wat je met een aangifte zou bereiken is veel stress en ellende.
Eerst ff alles uitpraten met je broer en de rest van je familie.
There is only one way to avoid criticism: do nothing, say nothing, and be nothing.
woensdag 11 september 2013 om 19:22
De rillingen lopen werkelijk waar over mijn rug. Je weet natuurlijk dat zulke dingen overal en in de ergste vormen gebeuren, maar om jet zo expliciet geschreven te lezen, komt toch binnen.
Je zou echt trots op jezelf moeten zijn! Hoewel dit jarenlang jouw geheim is geweest, heb je nu de eerste stap richting verwerking gezet. Heel knap van je!
Het praten met een psycholoog raad ik je erg aan. Vind wel iemand waar je een 'klik' mee hebt en waarbij jij je op je gemak voelt. Wie weet dat EMDR een prettige therapie voor je zal zijn?
Het is echt verschrikkelijk wat je mee hebt gemaakt, maar je bent er nog you survived girl
Je zou echt trots op jezelf moeten zijn! Hoewel dit jarenlang jouw geheim is geweest, heb je nu de eerste stap richting verwerking gezet. Heel knap van je!
Het praten met een psycholoog raad ik je erg aan. Vind wel iemand waar je een 'klik' mee hebt en waarbij jij je op je gemak voelt. Wie weet dat EMDR een prettige therapie voor je zal zijn?
Het is echt verschrikkelijk wat je mee hebt gemaakt, maar je bent er nog you survived girl
this too shall pass..
woensdag 11 september 2013 om 19:28
Wat je aan het einde schrijft, "er zijn ergere dingen," raakt me diep. Ik heb soortgelijke uitspraken vaak voorbij zien komen in het Misbruikt als kind-topic op de psyche-pijler en zelf heb ik er ook zo lang over gedacht: niet zeuren, het kan veel erger. Maar dat is niet helemaal waar. Natuurlijk, het kan altijd erger. Maar waar het om gaat is dat jij iets verschrikkelijks hebt meegemaakt wat jou beschadigd heeft. Het doet er niet toe of anderen ergere dingen hebben meegemaakt, jij hebt net zo goed recht op hulp. Heel dapper en goed van je dat je met een psycholoog gaat praten. Wat je daarna gaat doen (aangifte doen, het aan je vriend of andere mensen vertellen, het contact verbreken), dat komt daarna wel weer. Er is niet één manier om met dit soort dingen om te gaan.
De maatschappij maakt jou echt niet gek, dat doe je zelf veel beter (bootje_op_de_golven)
woensdag 11 september 2013 om 19:30
Ik ben ook misbruikt geweest en heb er nog heel veel moeite mee, de man waarmee ik ben getrouwd weet ook van niks van mijn verleden, maar hij vermoed dat er wat met me aan de hand is want ik barst vaak n woede uit en de haat die ik ervaar voor mannen is soms ongelovelijk.
Maar gelukkig is degene die mij heeft misbruikt de pijp uit die komt ik gelukkig nooit meer tegen, maar het heeft nog steeds heel veel impact op mijn leven.
Als ik je verhaal lees dan voel ik helemaal met je mee. als jij je verleden aan je vriend zou vertellen dan zou je kwestbaar worden hij zou het tegen je kunnen gebruiken.
Soms denk ik vaak dat ik mijn misbruik had kunnen voorkomen voel me vaak schuldig, ik leer er nu gewoon mee leven.
Het is een litteken op mijn ziel dat nooit meer onzichtbaar wordt, ik blijf het mijn hele leven met me meedragen.
Het wordt een lange weg maar je bent op de goede weg door psychologisch hulp te gaan zoeken, heel veel sterkte!
Maar gelukkig is degene die mij heeft misbruikt de pijp uit die komt ik gelukkig nooit meer tegen, maar het heeft nog steeds heel veel impact op mijn leven.
Als ik je verhaal lees dan voel ik helemaal met je mee. als jij je verleden aan je vriend zou vertellen dan zou je kwestbaar worden hij zou het tegen je kunnen gebruiken.
Soms denk ik vaak dat ik mijn misbruik had kunnen voorkomen voel me vaak schuldig, ik leer er nu gewoon mee leven.
Het is een litteken op mijn ziel dat nooit meer onzichtbaar wordt, ik blijf het mijn hele leven met me meedragen.
Het wordt een lange weg maar je bent op de goede weg door psychologisch hulp te gaan zoeken, heel veel sterkte!
woensdag 11 september 2013 om 19:34
Wat moedig dat je je verhaal hier hebt neergezet. Dat is vast een stap in de richting om dit een plekje te geven. Er zijn hier meerdere topics over misbruik, mss dat je daar, behalve in je eigen topic, ook iets aan hebt.
Wat je ook doet, doe wat goed voelt voor jou. Maar dat is vast niet makkelijk, goed dat je met een psycholoog hebt afgesproken, die kan je vast helpen.
Wat betreft je vriend snap ik ook niet wat hij daar nu mee bedoelt. Misschien missen we de context. Maar het is wel heel belangrijk dat je partner dit soort dingen weet. Als hij er niet mee kan dealen, is hij degene die een probleem heeft en niet jij. Dit is gewoon een stukje dat bij jou hoort en als hij van je houdt, accepteert hij je zoals je bent.
Wat je ook doet, doe wat goed voelt voor jou. Maar dat is vast niet makkelijk, goed dat je met een psycholoog hebt afgesproken, die kan je vast helpen.
Wat betreft je vriend snap ik ook niet wat hij daar nu mee bedoelt. Misschien missen we de context. Maar het is wel heel belangrijk dat je partner dit soort dingen weet. Als hij er niet mee kan dealen, is hij degene die een probleem heeft en niet jij. Dit is gewoon een stukje dat bij jou hoort en als hij van je houdt, accepteert hij je zoals je bent.
woensdag 11 september 2013 om 20:41