Psyche
alle pijlers
Verminderen van Borderline?
zondag 15 september 2013 om 23:25
Hallohallo allemaal,
Ruim anderhalf jaar geleden ging het niet zo goed met mij: mijn relatie ging voorbij, studie liep niet lekker, ik was héél erg moe. Toen heb ik na wat gesprekken bij de psycholoog de diagnose trekken van borderline gekregen. Ik heb deze diagnose heel lastig gevonden om mee om te gaan, en nog steeds vind ik verhalen op internet erover moeilijk om te lezen. Destijds had ik veel van de kenmerken, maar die uitte ik vooral tegen mijn ex-vriend: agressiviteit, aantrekken/afstoten, denigrerend doen, heel erg veroordelend zijn, manipulatie, ik heb zelfs aan aan automutilatie gedaan.
En nu, anderhalf jaar later, heb ik keihard gewerkt omdat ik nooit meer zo tegen iemand wilde doen en als ik nu naar alle trekken kijk, herken ik me er ook in geen een. Ik ben niet meer boos, veroordelend, ik heb twee jaar niet meer geautomutileerd. Maar toch blijf ik bang ofzo. Soms denk ik dat ik er gewoon nu geen last meer van heb omdat ik nu geen vriend heb, niet iemand die zo dichtbij staat. Of dat het komt doordat ik nu minder hard werk voor studie, beter doseer. Soms denk ik dat het er 'stiekem' nog wel is, maar dat ik het zelf misschien gewoon niet door heb of tijdelijk weg is. Dus eigenlijk mis ik nog een soort laatste stuk zelfvertrouwen ofzo, of ben ik gewoon bang. Bang om eventueel iemand anders weer te kwetsen. Dus daarom vroeg ik mij af of er misschien mensen zijn die me iets anders kunnen vertellen dat de negatieve verhalen die je op internet leest. Bij wie het misschien ook verbeterd is (of toch niet), of misschien hoe het bij hun is gegaan toen er weer mensen heel dichtbij kwamen. Alvast bedankt:)
Ruim anderhalf jaar geleden ging het niet zo goed met mij: mijn relatie ging voorbij, studie liep niet lekker, ik was héél erg moe. Toen heb ik na wat gesprekken bij de psycholoog de diagnose trekken van borderline gekregen. Ik heb deze diagnose heel lastig gevonden om mee om te gaan, en nog steeds vind ik verhalen op internet erover moeilijk om te lezen. Destijds had ik veel van de kenmerken, maar die uitte ik vooral tegen mijn ex-vriend: agressiviteit, aantrekken/afstoten, denigrerend doen, heel erg veroordelend zijn, manipulatie, ik heb zelfs aan aan automutilatie gedaan.
En nu, anderhalf jaar later, heb ik keihard gewerkt omdat ik nooit meer zo tegen iemand wilde doen en als ik nu naar alle trekken kijk, herken ik me er ook in geen een. Ik ben niet meer boos, veroordelend, ik heb twee jaar niet meer geautomutileerd. Maar toch blijf ik bang ofzo. Soms denk ik dat ik er gewoon nu geen last meer van heb omdat ik nu geen vriend heb, niet iemand die zo dichtbij staat. Of dat het komt doordat ik nu minder hard werk voor studie, beter doseer. Soms denk ik dat het er 'stiekem' nog wel is, maar dat ik het zelf misschien gewoon niet door heb of tijdelijk weg is. Dus eigenlijk mis ik nog een soort laatste stuk zelfvertrouwen ofzo, of ben ik gewoon bang. Bang om eventueel iemand anders weer te kwetsen. Dus daarom vroeg ik mij af of er misschien mensen zijn die me iets anders kunnen vertellen dat de negatieve verhalen die je op internet leest. Bij wie het misschien ook verbeterd is (of toch niet), of misschien hoe het bij hun is gegaan toen er weer mensen heel dichtbij kwamen. Alvast bedankt:)
maandag 16 september 2013 om 00:19
Trekken van is nog geen echte borderline. Ik heb ook weleens een hele moeilijke relatie gehad, zoals jij die beschrijft. Ik was erg onzeker en mijn ex maakte daar misbruik van. Dat kropte zich op en dat uitte zich daarna weer in woede enz. Tegenwoordig heb ik daar geen last eer van. Het kan dus best dat je geen echte borderline hebt, maar gewoon heel slecht in je vel zat. De borderliners die ik ken hebben namelijk hun leven lang last van die klachten. Soms gaat het goed, maar daarna weer niet. Zo heeft er eentje al zeker 4 zelfmoordpogingen ondernomen.
maandag 16 september 2013 om 00:46
Als die diagnose gesteld is is dat niet op basis van 1 situatie en dat zal ook niet zonder langdurige behandeling zomaar verdwijnen. Inderdaad komt het vaak tot uiting binnen een intieme relatie dus het kan goed dat daarom nu wat minder last er van hebt.
Maak je niet zoveel zorgen om zo'n labeltje. Als jij goed in je vel zit dan is dat prima toch? Als jij gelukkig bent en niet echt tegen dingen aanloopt dan zou ik daar lekker van genieten!
Maak je niet zoveel zorgen om zo'n labeltje. Als jij goed in je vel zit dan is dat prima toch? Als jij gelukkig bent en niet echt tegen dingen aanloopt dan zou ik daar lekker van genieten!
maandag 16 september 2013 om 04:49
Diagnose Borderlone kan volgens mij alleen gesteld worden door een psychiater en dus niet door psycholoog!
Kan me je angst voorstellen als je leest wat Borderine inhoudt. Kun je niet alsnog een afspraak maken met een psychiater en de situatie voorleggen? Misschien is er wel een verkeerde diagnose gesteld en heb je geen trekken van borderline odf ben je nu genezen! Sterkte hoor
Kan me je angst voorstellen als je leest wat Borderine inhoudt. Kun je niet alsnog een afspraak maken met een psychiater en de situatie voorleggen? Misschien is er wel een verkeerde diagnose gesteld en heb je geen trekken van borderline odf ben je nu genezen! Sterkte hoor
maandag 16 september 2013 om 06:22
De diagnose borderline persoonlijkheidsstoornis kan ook door een (gz/klinisch) psycholoog gesteld worden.
Je spreekt over trekken van een bps. Dat betekent dat je aan enkele criteria van de diagnose voldoet, maar niet aan voldoende om daadwerkelijk een pst te stellen. Dat kan weer met meerdere dingen te maken hebben. Naast dat je 'gewoon' maar aan enkele van de criteria kan voldoen, kan het ook zijn dat je nog jong bent. Dat betekent dat je nog in ontwikkeling bent, zo ook je karakter. D.m.v begeleiding/behandeling kun je proberen je te leren omgaan met deze sterke karaktertrekken.
Bps uit zich vaak binnen intieme relaties (dit betekent ook gezin, familie, vrienden), mensen die dichterbij je staan. Op het moment dat je leven in balans is, kun je inderdaad minder last hebben van je karaktertrekken. Balans is bijv. goede dosering tussen rust/werk, niet te veel onverwachte gebeurtenissen, weinig stress binnen de groep mensen die je nabij staat. Bij genoeg andere sterke karaktereigenschappen zul je deze balans ook mentaal ervaren.
Of het niet weer wat sterker naar voren komt kun je niet zeggen. Dat is o.a. afhankelijk van de manieren die je hebt geleerd om om te gaan met intieme relaties, stress en belangrijke levensgebeurtenissen.
Misschien wel het allerbelangrijkst: geniet ervan dat het nu zo goed gaat. En mocht je weer meer last krijgen, schroom dan niet om voor behandeling of begeleiding aan te kloppen bij een psycholoog.
Je spreekt over trekken van een bps. Dat betekent dat je aan enkele criteria van de diagnose voldoet, maar niet aan voldoende om daadwerkelijk een pst te stellen. Dat kan weer met meerdere dingen te maken hebben. Naast dat je 'gewoon' maar aan enkele van de criteria kan voldoen, kan het ook zijn dat je nog jong bent. Dat betekent dat je nog in ontwikkeling bent, zo ook je karakter. D.m.v begeleiding/behandeling kun je proberen je te leren omgaan met deze sterke karaktertrekken.
Bps uit zich vaak binnen intieme relaties (dit betekent ook gezin, familie, vrienden), mensen die dichterbij je staan. Op het moment dat je leven in balans is, kun je inderdaad minder last hebben van je karaktertrekken. Balans is bijv. goede dosering tussen rust/werk, niet te veel onverwachte gebeurtenissen, weinig stress binnen de groep mensen die je nabij staat. Bij genoeg andere sterke karaktereigenschappen zul je deze balans ook mentaal ervaren.
Of het niet weer wat sterker naar voren komt kun je niet zeggen. Dat is o.a. afhankelijk van de manieren die je hebt geleerd om om te gaan met intieme relaties, stress en belangrijke levensgebeurtenissen.
Misschien wel het allerbelangrijkst: geniet ervan dat het nu zo goed gaat. En mocht je weer meer last krijgen, schroom dan niet om voor behandeling of begeleiding aan te kloppen bij een psycholoog.
maandag 16 september 2013 om 08:54
maandag 16 september 2013 om 12:35
quote:beer29 schreef op 16 september 2013 @ 00:46:
Als die diagnose gesteld is is dat niet op basis van 1 situatie en dat zal ook niet zonder langdurige behandeling zomaar verdwijnen. Inderdaad komt het vaak tot uiting binnen een intieme relatie dus het kan goed dat daarom nu wat minder last er van hebt.
Maak je niet zoveel zorgen om zo'n labeltje. Als jij goed in je vel zit dan is dat prima toch? Als jij gelukkig bent en niet echt tegen dingen aanloopt dan zou ik daar lekker van genieten!Nou, ik heb gemerkt dat psychologen soms niet kloppende diagnoses stellen. En dat de een dit zegt en de ander dat. Tegenwoordig is bpd een modediagnose, hier in de forum zie ik he al tig keer langskomen, samen met narcisme.
Als die diagnose gesteld is is dat niet op basis van 1 situatie en dat zal ook niet zonder langdurige behandeling zomaar verdwijnen. Inderdaad komt het vaak tot uiting binnen een intieme relatie dus het kan goed dat daarom nu wat minder last er van hebt.
Maak je niet zoveel zorgen om zo'n labeltje. Als jij goed in je vel zit dan is dat prima toch? Als jij gelukkig bent en niet echt tegen dingen aanloopt dan zou ik daar lekker van genieten!Nou, ik heb gemerkt dat psychologen soms niet kloppende diagnoses stellen. En dat de een dit zegt en de ander dat. Tegenwoordig is bpd een modediagnose, hier in de forum zie ik he al tig keer langskomen, samen met narcisme.
maandag 16 september 2013 om 12:44
dinsdag 17 september 2013 om 14:48
Hey allemaal, bedankt voor jullie reacties:) erg fijn om wat verschillende visies te lezen. Natuurlijk hebben jullie gelijk, ik kan beter genieten van dat het goed gaat nu het goed gaat. Ella9: ik had idd ook al nagedacht over het gevaar je naar de angst te gaan gedragen, dat was ook een van de redenen om er hier een topic over te openen. Ik zou gewoon graag afwillen van die sluimerende angst/twijfel.
Over de diagnose: Aan de ene kant is hij inderdaad gesteld omdat ik destijds al langere tijd (zo'n ruim twee jaar, met goede momenten en minder goede momenten) last had van de trekken van borderline. Maar ik ben inderdaad nog jong, nu 24 jaar, heb ik in totaal nu zo'n 2 jaar hulp gehad. Afgelopen jaar, en nog ongeveer een jaar een tijdje daarvoor, voor 'identiteitsproblematiek'. Die diagnose 'trekken van' is zoals jij lemonyflutter beschrijft idd wel gesteld in een periode dat het op allerlei vlakken niet lekker liep: met werk/studie,familiezaken, vrienden, mijn woonsituatie, mijn ex. Hij vertelde heel weinig en loog (zeker achteraf) over zo veel kleine en grotere dingen, dat maakte me zo onzeker en wanhopig. Ik weet nog dat ik me vroeger meer een werkpaard/strenge moeder van een puber voelde dan een gelijkwaarde partner:(.
Nu gaat het met veel van bovenstaande dingen beter, maar ook als het er niet goed mee gaat kan ik er beter mee om gaan. Dus Paradijspoes, ook als het nu met vrienden of familie een keer minder goed gaat, kan ik daar veel gebalanceerder en beter mee om gaan. Misschien dat dat wel hoop biedt dat therapie goed ingesleten is, dat ik iig ook beter met die intieme relaties om kan gaan hoop biedt dat ik dat met een evt nieuwe partner ook zou kunnen. Ik kan het natuurlijk ook niet voorspellen, dus kan het idd mssn beter met een psych/vrienden bespreken of loslaten......
Over de diagnose: Aan de ene kant is hij inderdaad gesteld omdat ik destijds al langere tijd (zo'n ruim twee jaar, met goede momenten en minder goede momenten) last had van de trekken van borderline. Maar ik ben inderdaad nog jong, nu 24 jaar, heb ik in totaal nu zo'n 2 jaar hulp gehad. Afgelopen jaar, en nog ongeveer een jaar een tijdje daarvoor, voor 'identiteitsproblematiek'. Die diagnose 'trekken van' is zoals jij lemonyflutter beschrijft idd wel gesteld in een periode dat het op allerlei vlakken niet lekker liep: met werk/studie,familiezaken, vrienden, mijn woonsituatie, mijn ex. Hij vertelde heel weinig en loog (zeker achteraf) over zo veel kleine en grotere dingen, dat maakte me zo onzeker en wanhopig. Ik weet nog dat ik me vroeger meer een werkpaard/strenge moeder van een puber voelde dan een gelijkwaarde partner:(.
Nu gaat het met veel van bovenstaande dingen beter, maar ook als het er niet goed mee gaat kan ik er beter mee om gaan. Dus Paradijspoes, ook als het nu met vrienden of familie een keer minder goed gaat, kan ik daar veel gebalanceerder en beter mee om gaan. Misschien dat dat wel hoop biedt dat therapie goed ingesleten is, dat ik iig ook beter met die intieme relaties om kan gaan hoop biedt dat ik dat met een evt nieuwe partner ook zou kunnen. Ik kan het natuurlijk ook niet voorspellen, dus kan het idd mssn beter met een psych/vrienden bespreken of loslaten......
