Psyche
alle pijlers
EMDR? en van alles
zaterdag 21 september 2013 om 14:32
Eigenlijk weet ik niet zo goed wat ik met deze post wil. Gewoon even van me afschrijven denk ik, op een anonieme plek. Sommige dingen zijn (nog) te ingewikkeld om te delen in real life.
Heel in het kort mijn situatie: ik ben 29, woon samen met vriend, werk in het onderwijs, en ben drie jaar geleden zo'n anderhalf jaar 'eruit' geweest. Ik had een depressie, persoonlijkheidsstoornis, en een eetstoornis. Vier maanden opname gehad, toen een halfjaar deeltijd (beiden gericht op depressie/persoonlijkheidsproblematiek), toen een korte opname voor anorexia waarna driekwart jaar dagbehandeling. Ben er redelijk bovenop gekomen, depressie is weg, anorexia is onder controle (al anderhalfjaar op gezond gewicht met een gezond eetpatroon), ik werk sinds anderhalfjaar weer volledig, dat gaat ook goed. Kwam anderhalfjaar geleden mijn vriend tegen, zijn afgelopen winter gaan samenwonen, hebben ook een kinderwens. Aan de buitenkant niks (meer) te zien dus. En op zich voelt het ook wel als een 'successtory': ik ben over het algemeen blij en gelukkig, maak plezier, geniet van dingen, kan de meeste emoties ook weer toelaten, ben redelijk tevreden met mezelf. Ik denk dat ik me gewoon voel zoals de meeste mensen zich in een rustige periode voelen: tevreden, af en toe een irritatie-dingetje of zorg-dingetje, af en toe intense geluksmomenten.
Intussen heb ik nog wel een keer per week psychotherapie, 2e lijns, omdat er na al mijn behandelingen nog wel gewerkt moest worden aan de onderliggende problemen. Ik heb vorig jaar een paar maanden therapiepauze gehad, omdat ik het toen even helemaal zat was, maar ik merkte ook wel dat ik nog met wat dingen worstelde, dus toen de therapie weer opgepakt. Ik wil heel graag dit laatste stuk goed aanpakken.
Op dit moment ben ik in therapie bezig met mijn gevoel van 'dik zijn', mezelf dik vinden en mijn focus daar op. Ondanks dat ik al lang op een stabiel gewicht zit, blijf ik mezelf heel dik vinden, speelt dit elke dag een (te grote) rol, ben ik elke dag bang dat ik aangekomen ben en de momenten dat ik voor controle naar de eetstoorniskliniek moet ben ik een week van te voren behoorlijk gestresst. Kortom, er zit nog een enorme lading op het stuk 'dik zijn' en dan vooral mijn buik. Ik ben ook heel erg bang dat mensen als me zien, denken: 'Jeetje, heeft die anorexia gehad? Dat zou je ook niet zeggen!' omdat ik denk dat ze me dik vinden. Mijn verstand en mijn gevoel liggen hierbij mijlenver uit elkaar, omdat ik kan beredeneren dat mensen dit waarschijnlijk niet zullen denken, maar ik het niet kan geloven. Of op een bepaalde manier toch het laatste stukje anorexia niet durf los te laten. Frustrerend, want ik wil dat zo graag!
Gisteren had ik therapie en bracht de therapeute het gesprek weer op dik zijn/mijn buik. Ik werd (net als de keer daarvoor) enorm angstig en kon niet verder praten. Ik snap niet waarom, maar ik word er enorm angstig door. Dit stuk is een heel hardnekkig issue, maar ook ongrijpbaar. Ik snap met mijn verstand niet waarom ik zo bang word en waarom ik er zoveel mee bezig ben. De meeste vrouwen hebben geen perfect figuur, en trouwens, ik heb zoveel andere kwaliteiten en ik zie er ook best leuk uit, waarom kan ik mijn buik dan niet gewoon accepteren en genieten van het leven? Ik hoop dat er ooit nog kindertjes in gaan groeien dus dan wordt mijn buik ook nog eens heel functioneel.Maar mijn buik roept zoveel walging op, elke dag weer, bij elke gang naar de wc, bij elke spiegel, elk raam, aankleden, uitkleden, douchen.
Mijn therapeut heeft geopperd om EMDR te gaan doen voor dit specifieke stuk, omdat ik zo angstig word en er veel beelden bij mij naar boven komen als ik erover praat. Ik denk dat ik dat wel ga doen, omdat ik alles wil aangrijpen om hier vanaf te komen. Ik wil niets liever dan niet meer zo bang zijn voor aankomen/dik worden/dik zijn, durven eten waar ik trek in heb en niet meer elke dag afwegen wat ik van mezelf wel of niet 'mag'.
Hmm, ik geloof niet dat ik echte en specifieke vraag heb. Zijn er mensen die dit herkennen? Ervaring hebben met EMDR? Ik verwacht daar overigens geen wonderen van en zie er eigenlijk behoorlijk tegen op, omdat ik dan die angst aan zal moeten gaan. Toch wil ik het ergens ook graag, want ik ben al zo ver gekomen, ik vind mezelf een leuk en waardevol mens en ik gun het mezelf om ook van dit stuk los te komen en te gaan houden van mijn lijf, waar mijn buik ook bijhoort!
Heel in het kort mijn situatie: ik ben 29, woon samen met vriend, werk in het onderwijs, en ben drie jaar geleden zo'n anderhalf jaar 'eruit' geweest. Ik had een depressie, persoonlijkheidsstoornis, en een eetstoornis. Vier maanden opname gehad, toen een halfjaar deeltijd (beiden gericht op depressie/persoonlijkheidsproblematiek), toen een korte opname voor anorexia waarna driekwart jaar dagbehandeling. Ben er redelijk bovenop gekomen, depressie is weg, anorexia is onder controle (al anderhalfjaar op gezond gewicht met een gezond eetpatroon), ik werk sinds anderhalfjaar weer volledig, dat gaat ook goed. Kwam anderhalfjaar geleden mijn vriend tegen, zijn afgelopen winter gaan samenwonen, hebben ook een kinderwens. Aan de buitenkant niks (meer) te zien dus. En op zich voelt het ook wel als een 'successtory': ik ben over het algemeen blij en gelukkig, maak plezier, geniet van dingen, kan de meeste emoties ook weer toelaten, ben redelijk tevreden met mezelf. Ik denk dat ik me gewoon voel zoals de meeste mensen zich in een rustige periode voelen: tevreden, af en toe een irritatie-dingetje of zorg-dingetje, af en toe intense geluksmomenten.
Intussen heb ik nog wel een keer per week psychotherapie, 2e lijns, omdat er na al mijn behandelingen nog wel gewerkt moest worden aan de onderliggende problemen. Ik heb vorig jaar een paar maanden therapiepauze gehad, omdat ik het toen even helemaal zat was, maar ik merkte ook wel dat ik nog met wat dingen worstelde, dus toen de therapie weer opgepakt. Ik wil heel graag dit laatste stuk goed aanpakken.
Op dit moment ben ik in therapie bezig met mijn gevoel van 'dik zijn', mezelf dik vinden en mijn focus daar op. Ondanks dat ik al lang op een stabiel gewicht zit, blijf ik mezelf heel dik vinden, speelt dit elke dag een (te grote) rol, ben ik elke dag bang dat ik aangekomen ben en de momenten dat ik voor controle naar de eetstoorniskliniek moet ben ik een week van te voren behoorlijk gestresst. Kortom, er zit nog een enorme lading op het stuk 'dik zijn' en dan vooral mijn buik. Ik ben ook heel erg bang dat mensen als me zien, denken: 'Jeetje, heeft die anorexia gehad? Dat zou je ook niet zeggen!' omdat ik denk dat ze me dik vinden. Mijn verstand en mijn gevoel liggen hierbij mijlenver uit elkaar, omdat ik kan beredeneren dat mensen dit waarschijnlijk niet zullen denken, maar ik het niet kan geloven. Of op een bepaalde manier toch het laatste stukje anorexia niet durf los te laten. Frustrerend, want ik wil dat zo graag!
Gisteren had ik therapie en bracht de therapeute het gesprek weer op dik zijn/mijn buik. Ik werd (net als de keer daarvoor) enorm angstig en kon niet verder praten. Ik snap niet waarom, maar ik word er enorm angstig door. Dit stuk is een heel hardnekkig issue, maar ook ongrijpbaar. Ik snap met mijn verstand niet waarom ik zo bang word en waarom ik er zoveel mee bezig ben. De meeste vrouwen hebben geen perfect figuur, en trouwens, ik heb zoveel andere kwaliteiten en ik zie er ook best leuk uit, waarom kan ik mijn buik dan niet gewoon accepteren en genieten van het leven? Ik hoop dat er ooit nog kindertjes in gaan groeien dus dan wordt mijn buik ook nog eens heel functioneel.Maar mijn buik roept zoveel walging op, elke dag weer, bij elke gang naar de wc, bij elke spiegel, elk raam, aankleden, uitkleden, douchen.
Mijn therapeut heeft geopperd om EMDR te gaan doen voor dit specifieke stuk, omdat ik zo angstig word en er veel beelden bij mij naar boven komen als ik erover praat. Ik denk dat ik dat wel ga doen, omdat ik alles wil aangrijpen om hier vanaf te komen. Ik wil niets liever dan niet meer zo bang zijn voor aankomen/dik worden/dik zijn, durven eten waar ik trek in heb en niet meer elke dag afwegen wat ik van mezelf wel of niet 'mag'.
Hmm, ik geloof niet dat ik echte en specifieke vraag heb. Zijn er mensen die dit herkennen? Ervaring hebben met EMDR? Ik verwacht daar overigens geen wonderen van en zie er eigenlijk behoorlijk tegen op, omdat ik dan die angst aan zal moeten gaan. Toch wil ik het ergens ook graag, want ik ben al zo ver gekomen, ik vind mezelf een leuk en waardevol mens en ik gun het mezelf om ook van dit stuk los te komen en te gaan houden van mijn lijf, waar mijn buik ook bijhoort!
zaterdag 21 september 2013 om 15:08
De grap is: EMDR is wel een soort van wondertherapie. In 3-10 sessies pakken ze een compleet probleem aan, 96% van de behandelden heeft daarna minder tot geen klachten meer. Ik kon jarenlang een paar mensen niet aankijken, was constant bang. Na die EMDR kon ik ze niet alleen aankijken, maar zelfs samenwerken met ze.
Ik vond het zelf een hele veilige vorm van therapie. Je hoeft niet alles te vertellen, het voelen van de emoties gaat geleidelijk en alles mag. Niet alleen is het trauma een stuk minder, maar ook ben ik veel over mezelf te weten gekomen. Belangrijk is wel dat je de therapeut vertrouwt.
Misschien een tip voor jou: het boek Zwaartekracht van Milou van der Horst. Daarin beschrijft ze goed hoe EMDR werkt, en de hoofdpersoon komt ook uit een eetstoornis.
Ik vond het zelf een hele veilige vorm van therapie. Je hoeft niet alles te vertellen, het voelen van de emoties gaat geleidelijk en alles mag. Niet alleen is het trauma een stuk minder, maar ook ben ik veel over mezelf te weten gekomen. Belangrijk is wel dat je de therapeut vertrouwt.
Misschien een tip voor jou: het boek Zwaartekracht van Milou van der Horst. Daarin beschrijft ze goed hoe EMDR werkt, en de hoofdpersoon komt ook uit een eetstoornis.
zaterdag 21 september 2013 om 15:15
Ik heb een paar EMDR-sessies gehad. Ik had ook een eetstoornis (het is nog niet weg, maar het zit me ook niet meer te erg in de weg) en heb mezelf een manier van leven aangeleerd door gebeurtenissen van vroeger, onder andere pesten. Omdat ik erg kritisch op mezelf was en het idee had dat mijn leven mislukte, wilde ik de controle terug en die vond ik in het eten.
Het heeft mij heel erg geholpen en het is wonderlijk hoe het werkt. Ik kreeg steeds tikjes te horen, om en om, en ondertussen ging ik terug naar een situatie die me een rotgevoel gaf en geeft. Tijdens het analyseren daarvan leek het als vanzelf minder te worden en leek het net alsof je de gebeurtenis alsnog kon regisseren, zeg maar. Toen het klaar was was mijn gevoel helemaal gedraaid en kon ik neutraal naar de gebeurtenis kijken. Nog steeds is het oorspronkelijke gevoel niet teruggekomen en is het helemaal vervangen door het gevoel dat ik tijdens de sessie ontwikkelde. Ik kan het echt aanraden, ook omdat er geen medicijnen etc. aan te pas komen.
Het heeft mij heel erg geholpen en het is wonderlijk hoe het werkt. Ik kreeg steeds tikjes te horen, om en om, en ondertussen ging ik terug naar een situatie die me een rotgevoel gaf en geeft. Tijdens het analyseren daarvan leek het als vanzelf minder te worden en leek het net alsof je de gebeurtenis alsnog kon regisseren, zeg maar. Toen het klaar was was mijn gevoel helemaal gedraaid en kon ik neutraal naar de gebeurtenis kijken. Nog steeds is het oorspronkelijke gevoel niet teruggekomen en is het helemaal vervangen door het gevoel dat ik tijdens de sessie ontwikkelde. Ik kan het echt aanraden, ook omdat er geen medicijnen etc. aan te pas komen.
zaterdag 21 september 2013 om 21:33
Bedankt voor jullie reacties. Het klinkt wel goed.
@blueeyes: Dat boek heb ik inderdaad gelezen, een paar jaar terug. Kan me nog wel herinneren dat zijn EMDR kreeg, maar dat was echt voor haar traumatische ervaringen met de separeer, dacht ik. Ik heb niet perse zo'n soort trauma, dus ik dacht dat het niet iets voor mij zou zijn.
@susanne: Fijn dat het jou zo geholpen heeft. Mag ik vragen welke eetstoornis je hebt en welke rol het nu nog speelt? Ik loop er best wel tegenaan dat ik er normaal uitzie en voor de buitenwereld goed eet, maar er in mijn hoofd nog best vaak een strijd is over wat ik wel en niet mag eten van mezelf, en de angst voor aankomen en walging van mijn lijf is er dagelijks.
@blueeyes: Dat boek heb ik inderdaad gelezen, een paar jaar terug. Kan me nog wel herinneren dat zijn EMDR kreeg, maar dat was echt voor haar traumatische ervaringen met de separeer, dacht ik. Ik heb niet perse zo'n soort trauma, dus ik dacht dat het niet iets voor mij zou zijn.
@susanne: Fijn dat het jou zo geholpen heeft. Mag ik vragen welke eetstoornis je hebt en welke rol het nu nog speelt? Ik loop er best wel tegenaan dat ik er normaal uitzie en voor de buitenwereld goed eet, maar er in mijn hoofd nog best vaak een strijd is over wat ik wel en niet mag eten van mezelf, en de angst voor aankomen en walging van mijn lijf is er dagelijks.
zaterdag 21 september 2013 om 23:33
Dank je tantejo! Die vaagheid vind ik niet erg. Het is bewezen dat het werkt, mij best. Inmiddels heb ik al zoveel geanalyseerd en gerationaliseerd en gevoel alsnog toegelaten en noem alle therapeutische dingen maar op, dat ik er een beetje gefrustreerd van raak zo af en toe. Ik wil heel graag verder met mijn leven en niet blijven hangen in vroeger, ik heb nog een heel leven voor me met nog zoveel moois. Ik wil alles eruit halen wat erin zit, maar het stuk dik-zijn haalt me steeds weer onderuit. Gelukkig lang niet zo erg dat ik niet kan functioneren, gelukkig niet, en ik ga ook nooit meer terugvallen in de anorexia want dat wil ik echt nooit meer! Maar wat zou het fijn zijn als dat laatste stuk minder heftig kan worden.
Merk dat het me erg bezighoudt, zowel de EMDR als het idee dat ik dan een tijdje twee keer per week therapie zou hebben. Voelt een beetje als falen omdat ik al zo lang therapie heb. En ook een soort van ongeloof/verbazing: zo erg is het toch niet? Mijn therapeute vond van wel. Voor mij is het al zo lang onderdeel van mezelf dat ik niet beter weet. Het doet ook een beetje denken aan de periode vlak voor mijn eerste opname, drie jaar geleden, toen ik voor het eerst in mijn leven serieus genomen werd qua hulp (of misschien nam ik mezelf toen voor het eerst serieus, bedenk ik me nu, al voelde dat toen niet zo). Die periode was heel naar, omdat het gewoon ontzettend slecht met me ging. Ik wil daar helemaal niet meer aan denken, het doet pijn.. Maar ook dat stuk is een onderdeel van mij, hoort bij mijn leven. Ik wil ook dat deel van mezelf erkennen in plaats van ontkennen. Zonder dagelijks aan al het moeilijke in mijn leven te denken hoor, dat lijkt me ook maar niks
Merk dat het me erg bezighoudt, zowel de EMDR als het idee dat ik dan een tijdje twee keer per week therapie zou hebben. Voelt een beetje als falen omdat ik al zo lang therapie heb. En ook een soort van ongeloof/verbazing: zo erg is het toch niet? Mijn therapeute vond van wel. Voor mij is het al zo lang onderdeel van mezelf dat ik niet beter weet. Het doet ook een beetje denken aan de periode vlak voor mijn eerste opname, drie jaar geleden, toen ik voor het eerst in mijn leven serieus genomen werd qua hulp (of misschien nam ik mezelf toen voor het eerst serieus, bedenk ik me nu, al voelde dat toen niet zo). Die periode was heel naar, omdat het gewoon ontzettend slecht met me ging. Ik wil daar helemaal niet meer aan denken, het doet pijn.. Maar ook dat stuk is een onderdeel van mij, hoort bij mijn leven. Ik wil ook dat deel van mezelf erkennen in plaats van ontkennen. Zonder dagelijks aan al het moeilijke in mijn leven te denken hoor, dat lijkt me ook maar niks
