Psyche
alle pijlers
Vader/moeder overleden
zaterdag 2 november 2013 om 01:06
Ik heb onlangs 1 van me ouders verloren, de klap is heel hard aangekomen en uit het niets op mijn jonge leeftijd een ouder verliezen!! 
Soms lijkt het alsof het een nachtmerrie is en het aller ergste is dat het net lijkt alsof ik er alleen voor sta desondanks mijn familie en ik veel steun krijgen van iedereen.
Ik praat ook heel veel over het verlies maar het neemt de pijn niet weg.
Waarom moest ik nou 1 van me ouders verliezen? Ik heb geen afscheid genomen. Waarom moeten altijd de goede mensen gaan?! Ik vraag mezelf af of ik hier ooit over heen ga komen want het lijkt alsof me leven stil staat met veel pijn en verdriet.
Is er nog iemand die zich hierin kan plaatsen of hetzelfde mee heeft gemaakt?
Soms lijkt het alsof het een nachtmerrie is en het aller ergste is dat het net lijkt alsof ik er alleen voor sta desondanks mijn familie en ik veel steun krijgen van iedereen.
Ik praat ook heel veel over het verlies maar het neemt de pijn niet weg.
Waarom moest ik nou 1 van me ouders verliezen? Ik heb geen afscheid genomen. Waarom moeten altijd de goede mensen gaan?! Ik vraag mezelf af of ik hier ooit over heen ga komen want het lijkt alsof me leven stil staat met veel pijn en verdriet.
Is er nog iemand die zich hierin kan plaatsen of hetzelfde mee heeft gemaakt?
zaterdag 2 november 2013 om 01:18
Gecondoleerd, en ja, je komt er wel overheen. Het slijt maar dat heeft tijd nodig. Denk aan een steen, dat duurt ook jaren voordat hij door de rivier glad is geschuurd. En laat je niet gek maken door mensen die direct gaan zeggen dat je "er nu wel overheen moet zijn" omdat het al een bepaalde tijd geleden is. Je rouwt op je eigen tempo
Veel sterkte
Veel sterkte
De waarheid is dat iedereen zomaar wat probeert
zaterdag 2 november 2013 om 01:24
Ah, dat is wel jong.
Bizar idee dat je nooit meer met je ouder kan praten en dat hij/zij jouw leven niet meer mee zal maken. Niks meer bespreken samen, niks meer delen. Het is gewoon klote. Zo'n half-wees-gevoel.
Maar je komt er echt wel overheen hoor. In de zin dat je verder gaat en je weer gelukkig voelt. Ook al zal gemis blijven.
Bizar idee dat je nooit meer met je ouder kan praten en dat hij/zij jouw leven niet meer mee zal maken. Niks meer bespreken samen, niks meer delen. Het is gewoon klote. Zo'n half-wees-gevoel.
Maar je komt er echt wel overheen hoor. In de zin dat je verder gaat en je weer gelukkig voelt. Ook al zal gemis blijven.
zaterdag 2 november 2013 om 06:42
Ik geloof ook niet dat je er ooit helemaal over heen zult komen. Mijn moeder is 2 jaar geleden overleden en ik heb het er nog moeilijk mee. Maar dat mag ook je moeder of je vader dat zijn diegene die het dichts bij je staan, je hielpen als er problemen waren, je luisterend oor, de warme knuffel!
Ik heb een gezin en ik krijg wel de warme knuffels van mijn kinderen maar het is toch anders. Of het luisterend oor van mijn mam of schoonouders het is niet hetzelfde.
Maar de pijn wordt echt wel minder, die maalt plaats voor de mooie herinneringen.
Dikke knuffel
Ik heb een gezin en ik krijg wel de warme knuffels van mijn kinderen maar het is toch anders. Of het luisterend oor van mijn mam of schoonouders het is niet hetzelfde.
Maar de pijn wordt echt wel minder, die maalt plaats voor de mooie herinneringen.
Dikke knuffel
zaterdag 2 november 2013 om 07:34
Het is niet eerlijk.
Mijn vader is al meer dan mijn halve leven dood, ik was 14. Heel gek, maar ergens onderweg is de boosheid verdwenen. Bij de belangrijke zaken als afstuderen, trouwen, kinderen krijgen is hij er niet. Dat is nu een feit, we praten over hem, niet wat hij zou vinden, maar wat fijn het zou zijn als bv kleinkind hem zou kunnen zien.
Ik hield zielsveel van mijn vader, hij was regelmatig thuis. We hebben veel boeken gelezen thuis, met als veel voorkomend thema 'wat verdrietig dat hij dood is, wat hadden we het toch gezellig samen' (bij gebrek aan betere woorden).
Als iemand onverwacht overlijd ben je eerst een tijd vooral heel erg geschrokken. Daarna komt de klap dat er iets ergs is gebeurd, en dat hij nooit meer terugkomt. Accepteren dat iemand overleden is betekent niét dat je het feit goedkeurt. Je erkent dat het zo is. Mijn vader was een ruim half jaar ziek, er was een aankondiging. Ik zag hem aftakelen. Het was niet onverwacht.
De waarom moest hij-vragen liepen bij mij over in hoe kunnen we ooit verder vragen. Je vergeet hem niet. Helaas weet ik dat je zonder vader kunt.
Mijn vader is al meer dan mijn halve leven dood, ik was 14. Heel gek, maar ergens onderweg is de boosheid verdwenen. Bij de belangrijke zaken als afstuderen, trouwen, kinderen krijgen is hij er niet. Dat is nu een feit, we praten over hem, niet wat hij zou vinden, maar wat fijn het zou zijn als bv kleinkind hem zou kunnen zien.
Ik hield zielsveel van mijn vader, hij was regelmatig thuis. We hebben veel boeken gelezen thuis, met als veel voorkomend thema 'wat verdrietig dat hij dood is, wat hadden we het toch gezellig samen' (bij gebrek aan betere woorden).
Als iemand onverwacht overlijd ben je eerst een tijd vooral heel erg geschrokken. Daarna komt de klap dat er iets ergs is gebeurd, en dat hij nooit meer terugkomt. Accepteren dat iemand overleden is betekent niét dat je het feit goedkeurt. Je erkent dat het zo is. Mijn vader was een ruim half jaar ziek, er was een aankondiging. Ik zag hem aftakelen. Het was niet onverwacht.
De waarom moest hij-vragen liepen bij mij over in hoe kunnen we ooit verder vragen. Je vergeet hem niet. Helaas weet ik dat je zonder vader kunt.
zaterdag 2 november 2013 om 09:09
Gecondoleerd.
Ik ben nooit echt over het overlijden van mijn moeder heengekomen. Inmiddels is dat 13 jaar geleden, het gemis is er nog gewoon heel vaak. Er is/was niemand die mij zo goed kende als zij. Ik heb ermee leren leven, ik ben gelukkig heb ene leuk leven, maar had dat graag met haar gedeeld.
Ik ben nooit echt over het overlijden van mijn moeder heengekomen. Inmiddels is dat 13 jaar geleden, het gemis is er nog gewoon heel vaak. Er is/was niemand die mij zo goed kende als zij. Ik heb ermee leren leven, ik ben gelukkig heb ene leuk leven, maar had dat graag met haar gedeeld.
zaterdag 2 november 2013 om 09:33
Ik was 19 toen mijn vader plotseling overleed. Er over heengekomen ben ik nooit. Wel heeft het een plek in mijn leven gekregen waardoor ik er mee om kan gaan. Er gaat geen dag voorbij dat ik niet even aan hem denk. Ik ben nu 37 jaar en besefte me laatst dat als ik nu aan hem denk ik geen steek van pijn meer voel, maar moet glimlachen om zijn streken en om hoe hij was. Wel kan ik verdrietig worden omdat hij onze drie knapen niet zal kennen maar nog meer dat mijn drie jongens hem als opa niet mogen meemaken. De pijn gaat echt minder worden maar geef het wel tijd.
Heel veel sterkte!
Heel veel sterkte!
If God is watching us, the least we can do is be entertaining
zaterdag 2 november 2013 om 09:39
Gecondoleerd, het is een groot verlies.
Het is alweer bijna 9 jaar geleden dat mijn moeder heel onverwacht overleed toen 26 was.
Ook ik heb geen afscheid kunnen nemen voor ze overleed. En het gemis blijft, net als de tranen af en toe.
En hoeveel mensen je ook steunen, rouwen blijft iets dat je alleen moet doen en dat is heel eenzaam. Het helpt wel als je er echt iets mee doet.
Het is alweer bijna 9 jaar geleden dat mijn moeder heel onverwacht overleed toen 26 was.
Ook ik heb geen afscheid kunnen nemen voor ze overleed. En het gemis blijft, net als de tranen af en toe.
En hoeveel mensen je ook steunen, rouwen blijft iets dat je alleen moet doen en dat is heel eenzaam. Het helpt wel als je er echt iets mee doet.
zaterdag 2 november 2013 om 10:04
Ik was 14 toen mijn papa dood ging.
Nu eind 30.
Het gemisis niet minder geworden, maar wel minder pijnlijk. Die eerste dagen na zijn dood kan ik omschrijven als: ik veranderde van een puber-Michael-Jacksonfan in 1 nacht in een oud wijf.
Een ouder verliezen is niet te omschrijven, hoe dat voelt.
Ik heb laatst een quote gelezen waar je nu nog weinig aan hebt, want je verlies is zo te horen nog veel te rauw - geef dat gevoel de ruimte.
Maar om het proces hoe het voor mij voelt (NB-dit proces is voor iedereen echt eigen/anders) te beschrijven zet ik m toch neer:
“You will lose someone you can’t live without, and your heart will be badly broken, and the bad news is that you never completely get over the loss of your beloved. But this is also the good news. They live forever in your broken heart that doesn’t seal back up. And you come through. It’s like having a broken leg that never heals perfectly—that still hurts when the weather gets cold, but you learn to dance with the limp.”
― Anne Lamott
En voor nu wil ik je vragen hoe je moeder/vader was, beschrijf haar / hem maar eens, hoe zij/hij was tegen je als kind, waar je nu vooral aan denkt, en misschien welke eigenschappen je van haar / hem hebt.
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
zaterdag 2 november 2013 om 15:57
zaterdag 2 november 2013 om 16:21
Ik was 9 toen mijn vader overleed. Op mijn 17e overleed ook mijn moeder.
Die waarom-vragen herken ik heel erg.
Goed van je dat je er veel over praat, stop daar niet mee!
Ik heb ook gedacht dat ik er nooit overheen zal komen, zo'n intens verdriet was het. Maar het zal beter gaan, echt waar. Langzaam ga je voelen dat de pijn niet langer je leven beheerst.
Maar, dat is voor later. Wees nu vooral lief voor jezelf, geef jezelf de ruimte om te praten, te huilen en, voel jezelf niet schuldig om af en toe gewoon te lachen en plezier te hebben
Die waarom-vragen herken ik heel erg.
Goed van je dat je er veel over praat, stop daar niet mee!
Ik heb ook gedacht dat ik er nooit overheen zal komen, zo'n intens verdriet was het. Maar het zal beter gaan, echt waar. Langzaam ga je voelen dat de pijn niet langer je leven beheerst.
Maar, dat is voor later. Wees nu vooral lief voor jezelf, geef jezelf de ruimte om te praten, te huilen en, voel jezelf niet schuldig om af en toe gewoon te lachen en plezier te hebben
zondag 3 november 2013 om 01:03
Ik wil iedereen echt heel erg bedanken die op myn topic hebben gereageerd, het doet me echt heel wat om te lezen dat ik niet de enige ben die zoiets ergs heeft gemaakt en nu met zo een enorme verdriet en pyn alsnog door moet.
Ik wens ook iedereen veel sterkte toe die een vader of moeder heeft verloren.
Het lykt net of me leven in 1 klap stil staat en dat niks meer op de wereld my iets doet (ik realiseer me nu pas in dat ik me alryd druk maakte om de kleine dingen terwyl het niks voorstellen)
Soms lijkt het net of ik in een soort shock zit en dat ik niet wil geloven dat me vader weg is en nooit meer terug komt, elke ochtend wanneer ik wakker wordt na een moeizame nacht dan is hy de 1ste aan wie ik denk, elke ochtend wanneer ik naar beneden ga groette ik me vader. Sinds het verlies doe ik dat nog steeds dan kijk ik naar de lege bank en zeg ik goedemorgen papa
Het lijkt allemaal zo onrealistische maar ik ben ook bang dat de grote klap nog moet aankomen en dat is het besef en realiseren dat me vader nooit meer terug komt
En ik vind het echt heel erg moeilijk om te accepteren en dat maakt me soms boos maar dan veranderd mijn boosheid in verdriet
Ik weet het allemaal niet meer.......
Ik wens ook iedereen veel sterkte toe die een vader of moeder heeft verloren.
Het lykt net of me leven in 1 klap stil staat en dat niks meer op de wereld my iets doet (ik realiseer me nu pas in dat ik me alryd druk maakte om de kleine dingen terwyl het niks voorstellen)
Soms lijkt het net of ik in een soort shock zit en dat ik niet wil geloven dat me vader weg is en nooit meer terug komt, elke ochtend wanneer ik wakker wordt na een moeizame nacht dan is hy de 1ste aan wie ik denk, elke ochtend wanneer ik naar beneden ga groette ik me vader. Sinds het verlies doe ik dat nog steeds dan kijk ik naar de lege bank en zeg ik goedemorgen papa
Het lijkt allemaal zo onrealistische maar ik ben ook bang dat de grote klap nog moet aankomen en dat is het besef en realiseren dat me vader nooit meer terug komt
En ik vind het echt heel erg moeilijk om te accepteren en dat maakt me soms boos maar dan veranderd mijn boosheid in verdriet
Ik weet het allemaal niet meer.......
zondag 3 november 2013 om 01:06
quote:sunsetlaura schreef op 02 november 2013 @ 21:40:
Lieve lady24
Ik begrijp zo goed wat je voelt,
Mijn vader is vandaag 4 weken geleden plots overleden
Het is zo raar en onwerkelijk en het doet zo een pijn .
Wens je veel sterkte dikke knuffel je bent niet alleen ...
Gecondoleerd en heel veel sterkte
Ik voel met je mee en er is niks meer op de wereld wat mij nog gelukkig kan maken
Lieve lady24
Ik begrijp zo goed wat je voelt,
Mijn vader is vandaag 4 weken geleden plots overleden
Het is zo raar en onwerkelijk en het doet zo een pijn .
Wens je veel sterkte dikke knuffel je bent niet alleen ...
Gecondoleerd en heel veel sterkte
Ik voel met je mee en er is niks meer op de wereld wat mij nog gelukkig kan maken
zondag 3 november 2013 om 01:14
Lieve lady_24,
Ik herken veel in jouw post, zoveel vragen die er in je hoofd omgaan. En het is allemaal niet eerlijk! Ik ben nu even ruim een jaartje geleden mijn vader verloren op 22jarige leeftijd en mijn moeder ben ik verloren toen ik 10 was. Mij overvalt het gevoel van gemis me ook zomaar opeens en uit het niets vaak! Dat zal denk ik voor altijd zo zijn, maar het word iets minder met de tijd. Fijn dat je veel steun hebt aan jouw familie en vrienden ! En heel goed dat je blijft praten over deze moeilijke dingen, helaas ben ik hier niet zo heel goed in maar ik doe me best!
Heel erg veel sterkte en kracht toegewenst ! Je komt er wel.
Liefs.
Ik herken veel in jouw post, zoveel vragen die er in je hoofd omgaan. En het is allemaal niet eerlijk! Ik ben nu even ruim een jaartje geleden mijn vader verloren op 22jarige leeftijd en mijn moeder ben ik verloren toen ik 10 was. Mij overvalt het gevoel van gemis me ook zomaar opeens en uit het niets vaak! Dat zal denk ik voor altijd zo zijn, maar het word iets minder met de tijd. Fijn dat je veel steun hebt aan jouw familie en vrienden ! En heel goed dat je blijft praten over deze moeilijke dingen, helaas ben ik hier niet zo heel goed in maar ik doe me best!
Heel erg veel sterkte en kracht toegewenst ! Je komt er wel.
Liefs.
altijd blijven lachen!
zondag 3 november 2013 om 01:22
quote:lelieviva schreef op 03 november 2013 @ 01:14:
Lieve lady_24,
Ik herken veel in jouw post, zoveel vragen die er in je hoofd omgaan. En het is allemaal niet eerlijk! Ik ben nu even ruim een jaartje geleden mijn vader verloren op 22jarige leeftijd en mijn moeder ben ik verloren toen ik 10 was. Mij overvalt het gevoel van gemis me ook zomaar opeens en uit het niets vaak! Dat zal denk ik voor altijd zo zijn, maar het word iets minder met de tijd. Fijn dat je veel steun hebt aan jouw familie en vrienden ! En heel goed dat je blijft praten over deze moeilijke dingen, helaas ben ik hier niet zo heel goed in maar ik doe me best!
Heel erg veel sterkte en kracht toegewenst ! Je komt er wel.
Liefs.
Ik vind het echt heel erg voor je dat je beide je ouders kwijt bent geraakt op een jonge leeftijd en wens je heel veel sterkte.
Waardeer het ook echt dat je hierop reageert en ik maak mezelf wijs dat alles met een reden gebeurd desondanks ik het gewoon niet kan en wil accepteren.
Lieve lady_24,
Ik herken veel in jouw post, zoveel vragen die er in je hoofd omgaan. En het is allemaal niet eerlijk! Ik ben nu even ruim een jaartje geleden mijn vader verloren op 22jarige leeftijd en mijn moeder ben ik verloren toen ik 10 was. Mij overvalt het gevoel van gemis me ook zomaar opeens en uit het niets vaak! Dat zal denk ik voor altijd zo zijn, maar het word iets minder met de tijd. Fijn dat je veel steun hebt aan jouw familie en vrienden ! En heel goed dat je blijft praten over deze moeilijke dingen, helaas ben ik hier niet zo heel goed in maar ik doe me best!
Heel erg veel sterkte en kracht toegewenst ! Je komt er wel.
Liefs.
Ik vind het echt heel erg voor je dat je beide je ouders kwijt bent geraakt op een jonge leeftijd en wens je heel veel sterkte.
Waardeer het ook echt dat je hierop reageert en ik maak mezelf wijs dat alles met een reden gebeurd desondanks ik het gewoon niet kan en wil accepteren.
