Psyche
alle pijlers
Beroofd
zaterdag 2 november 2013 om 01:22
Weekendje Italie, begon zo goed...
Vandaag de schrik van mijn leven gehad. Op weg naar het appartement waar mijn zus woont zijn we bedreigd en beroofd...
Vanuit het niets met een mes op onze keel gericht..mobiele telefoon en geld afgeven...
Aangifte bij de politie gedaan erna..
Die spullen...die maken niet uit, maar de angst waar ik nu mee rondloop. Ik kan er niks mee.
Ik wil het liefst naar huis, maar dat ga ik zondag pas...
Vrienden kan ik niet bellen zonder telefoon..dus ik kan het nergens kwijt..
Ik moet het even ergens van me afschrijven..
Voel me niet meer dezelfde. Woon zelf in een grote stad en loop altijd alleen ergens naartoe of ergens van terug, maar ben nu voor alles opeens bang..
Gaat zo'n gevoel ooit over..?
Vandaag de schrik van mijn leven gehad. Op weg naar het appartement waar mijn zus woont zijn we bedreigd en beroofd...
Vanuit het niets met een mes op onze keel gericht..mobiele telefoon en geld afgeven...
Aangifte bij de politie gedaan erna..
Die spullen...die maken niet uit, maar de angst waar ik nu mee rondloop. Ik kan er niks mee.
Ik wil het liefst naar huis, maar dat ga ik zondag pas...
Vrienden kan ik niet bellen zonder telefoon..dus ik kan het nergens kwijt..
Ik moet het even ergens van me afschrijven..
Voel me niet meer dezelfde. Woon zelf in een grote stad en loop altijd alleen ergens naartoe of ergens van terug, maar ben nu voor alles opeens bang..
Gaat zo'n gevoel ooit over..?
zaterdag 2 november 2013 om 01:28
quote:MocyMoos schreef op 02 november 2013 @ 01:26:
Heel veel sterkte. Je bent toch niet alleen, hoop ik. Er veel over praten. Thuis eventueel slachtofferhulp inschakelen.mee eens. je zit nu op internet, kan je niet via skype even iemand bellen?
Heel veel sterkte. Je bent toch niet alleen, hoop ik. Er veel over praten. Thuis eventueel slachtofferhulp inschakelen.mee eens. je zit nu op internet, kan je niet via skype even iemand bellen?
Als je tot over je oren in de soep zit, zie je de gehaktballen pas naast je drijven
zaterdag 2 november 2013 om 01:41
Ik heb geprobeerd iemand te bereiken, maar juist nu..nu ik wil slapen zit ik er mee..en om half 2 ..lastig..
Morgen hopelijk wel op skype..
Even toe aan wat vertrouwde stemmen.
Mijn zus is hier bij me, want die woont hier. dus ben niet alleen, maar we zijn beiden heel erg verward..en eigenlijk helpt dat dus nu niet echt.
Gelukkig vanuit het huistelefoonnummer hier onze ouders kunnen bellen. Alles geblokkeerd en ben goed verzekerd tegen alles, dus die spullen..agh dat zit wel goed..
Voel me gewoon heel zwak:(
@miladila. Het was in Milaan..rond 6/7 uur in de avond. Nog niet eens heel erg donker. en eigenlijk stond mn zus al met de sleutel in haar hand..zo dichtbij huis was het.
Ik probeer het te begrijpen en te verzinnen wat ik anders had kunnen doen. Ik weet wel dat ik goed heb gehandeld..alles geven en geen tegenstand, maar ik maak mezelf gewoon gek:(
Morgen hopelijk wel op skype..
Even toe aan wat vertrouwde stemmen.
Mijn zus is hier bij me, want die woont hier. dus ben niet alleen, maar we zijn beiden heel erg verward..en eigenlijk helpt dat dus nu niet echt.
Gelukkig vanuit het huistelefoonnummer hier onze ouders kunnen bellen. Alles geblokkeerd en ben goed verzekerd tegen alles, dus die spullen..agh dat zit wel goed..
Voel me gewoon heel zwak:(
@miladila. Het was in Milaan..rond 6/7 uur in de avond. Nog niet eens heel erg donker. en eigenlijk stond mn zus al met de sleutel in haar hand..zo dichtbij huis was het.
Ik probeer het te begrijpen en te verzinnen wat ik anders had kunnen doen. Ik weet wel dat ik goed heb gehandeld..alles geven en geen tegenstand, maar ik maak mezelf gewoon gek:(
zaterdag 2 november 2013 om 02:54
Gevoel gaat soort van over. Verschilt van persoon tot persoon. Zelf ben ik wel bewuster van het gevaar sinds ik beroofd ben. Tasjesdief die mijn tas probeerde mee te trekken, terwijl ik op de fiets zat. Wat nog een staartje kreeg, omdat ik die niet zomaar mee liet trekken .
Sindsdien heb ik meestal mijn tas om mijn stuur, of om mijn linkerschouder. En word ik ook wat zenuwachtig van mensen die een beetje achter mij blijven hangen.
Maar vooral na de beroving stond ik op scherp, en had ik graag nog een beroving meegemaakt. Want dan had ik die helemaal lens geslagen.
Alhoewel ik ook met die insteek mijn beroving meemaakte, jarenlang allerlei martial arts gedaan, maar 's avonds laat in het donker met een opgefokte waarschijnlijke junk tegenover je. Behoud je liever een gezond lijf dan de kans op steekwonden. Blijkbaar... :/
Sindsdien heb ik meestal mijn tas om mijn stuur, of om mijn linkerschouder. En word ik ook wat zenuwachtig van mensen die een beetje achter mij blijven hangen.
Maar vooral na de beroving stond ik op scherp, en had ik graag nog een beroving meegemaakt. Want dan had ik die helemaal lens geslagen.
Alhoewel ik ook met die insteek mijn beroving meemaakte, jarenlang allerlei martial arts gedaan, maar 's avonds laat in het donker met een opgefokte waarschijnlijke junk tegenover je. Behoud je liever een gezond lijf dan de kans op steekwonden. Blijkbaar... :/
zaterdag 2 november 2013 om 03:42
Lijkt me heftig om mee te maken. Eerlijk gezegd lijkt het me nog enger voor je zus, omdat zij daar woont en de belager dat dus ook gezien heeft.
Je schrijft dat je nu opeens voor alles bang bent en vraagt of het ooit nog over gaat. Maar het is pas vandaag gebeurd toch? Lijkt me logisch dat je dat niet even van je af zet, en dat jullie nog wel een tijd bezig zullen zijn met het verwerken. Dat lijkt me heel normaal, maar wel super k*t natuurlijk. Ik zou even afwachten hoe het verwerken gaat, maar als je merkt dat het je leven heel erg beheerst absoluut niet twijfelen om een psycholoog in te schakelen. Het is nogal wat.
Verder moet je zus heel goed bedenken of ze in een goede buurt woont ja of nee. En zo ja, kan ze dat relativeren, dat het stom toeval zou kunnen zijn? Of gaat ze liever ergens anders wonen nu? Dat lijkt me ook niet onvoorstelbaar aangezien jullie letterlijk voor haar deur stonden. Ik zou doen waar zij/jullie je goed bij voelen en niet forceren om in de situatie/woning te blijven uit stoerheid/koppigheid.
Sterkte allebei en krop jullie gevoelens niet op!
Je schrijft dat je nu opeens voor alles bang bent en vraagt of het ooit nog over gaat. Maar het is pas vandaag gebeurd toch? Lijkt me logisch dat je dat niet even van je af zet, en dat jullie nog wel een tijd bezig zullen zijn met het verwerken. Dat lijkt me heel normaal, maar wel super k*t natuurlijk. Ik zou even afwachten hoe het verwerken gaat, maar als je merkt dat het je leven heel erg beheerst absoluut niet twijfelen om een psycholoog in te schakelen. Het is nogal wat.
Verder moet je zus heel goed bedenken of ze in een goede buurt woont ja of nee. En zo ja, kan ze dat relativeren, dat het stom toeval zou kunnen zijn? Of gaat ze liever ergens anders wonen nu? Dat lijkt me ook niet onvoorstelbaar aangezien jullie letterlijk voor haar deur stonden. Ik zou doen waar zij/jullie je goed bij voelen en niet forceren om in de situatie/woning te blijven uit stoerheid/koppigheid.
Sterkte allebei en krop jullie gevoelens niet op!
zaterdag 2 november 2013 om 08:19
Vervelend zeg dat je weekend nou zo begonnen is. Ik ben een aantal jaar ook beroofd door twee mannen met messen en pepperspray. Ik ben daarna nooit echt bang geweest, maar de eerste maanden wel wat meer op mijn hoede als ik 's nachts alleen ergens fietste. Toen koos ik ook bewust de wat grotere wegen in plaats van de kleinere afsnijweggetjes. Nu nergens last meer van (en statistisch gezien is de kans dat je twee keer wordt beroofd al een stuk kleiner)
zaterdag 2 november 2013 om 09:15
Ja, het slijt!
Ik ben vorig jaar beroofd in Jakarta, en was de eerste week erna doodsbang voor herhaling. Weer in NL ebde het angstgevoel vrij snel weer weg.
Wel ben ik alerter. Vooral in het buitenland. Tas diagonaal dragen, weinig meenemen, dus weinig cash, geen spullen die je niet van plan bent te gebruiken, zoals rijbewijs wanneer je toch geen auto huurt, 's nachts mijn camera in het hotel laten, pasjes die je niet gebruikt in het hotel, etc etc.
Echt, het slijt.
Ik ben vorig jaar beroofd in Jakarta, en was de eerste week erna doodsbang voor herhaling. Weer in NL ebde het angstgevoel vrij snel weer weg.
Wel ben ik alerter. Vooral in het buitenland. Tas diagonaal dragen, weinig meenemen, dus weinig cash, geen spullen die je niet van plan bent te gebruiken, zoals rijbewijs wanneer je toch geen auto huurt, 's nachts mijn camera in het hotel laten, pasjes die je niet gebruikt in het hotel, etc etc.
Echt, het slijt.
zaterdag 2 november 2013 om 09:22
Het gaat over. Ik ben ook beroofd in het buitenland op een gewelddadige manier. Het vreemde is dat ik geen moment bang ben geweest dat mij iets werd aangedaan, wel mijn toenmalige vriend. Heb nog wekenlang over mn schouder gekeken en was heel alert. Wat ik niet trok is wanneer er iemand te dicht achter me liep.
Cum non tum age
zaterdag 2 november 2013 om 10:18
Jakkes, wat naar
Het slijt inderdaad, mijn broer is ooit beroofd en hij heeft er nog een maand of 3 last van gehouden (sowieso ook lichamelijk, hij had een gebroken arm). Daarna werd het langzaam steeds minder. Ook heeft hij na 3 maanden EMDR gekregen voor de restjes angst (hij sliep slecht, dacht steeds iets te horen en lag dan wakker) en daarna was het helemaal over.
Sterkte!
Het slijt inderdaad, mijn broer is ooit beroofd en hij heeft er nog een maand of 3 last van gehouden (sowieso ook lichamelijk, hij had een gebroken arm). Daarna werd het langzaam steeds minder. Ook heeft hij na 3 maanden EMDR gekregen voor de restjes angst (hij sliep slecht, dacht steeds iets te horen en lag dan wakker) en daarna was het helemaal over.
Sterkte!
zaterdag 2 november 2013 om 11:00
We hebben beiden de nacht amper geslapen..
Mijn zus gaat bedenken of ze wil verhuizen of niet. Op dit moment is het nog te vers om gelijk te beslissen..
Nu vandaag wil ik wel proberen naar buiten te gaan, want als we dat niet doen word het gevoel misschien nog erger.
Bij ons beiden gaat het moment over en over in ons hoofd.
Ik ben echt bang, kwaad, verdrietig alles tegelijk:(
Gelukkig mag ik over 1 dag naar huis en mijn zus die heeft een week Spanje staan, dus beiden tegelijk zijn gewoon even weg van deze plek.
Mijn zus gaat bedenken of ze wil verhuizen of niet. Op dit moment is het nog te vers om gelijk te beslissen..
Nu vandaag wil ik wel proberen naar buiten te gaan, want als we dat niet doen word het gevoel misschien nog erger.
Bij ons beiden gaat het moment over en over in ons hoofd.
Ik ben echt bang, kwaad, verdrietig alles tegelijk:(
Gelukkig mag ik over 1 dag naar huis en mijn zus die heeft een week Spanje staan, dus beiden tegelijk zijn gewoon even weg van deze plek.
zaterdag 2 november 2013 om 11:06
Doe geen overhaaste dingen, inderdaad, april88. Vandaag even naar buiten, echt doen, boodschapjes ofzo, of even een fijn hapje eten, goede koffie, even verwennen.
Dat over en over in je hoofd is goed. Daarmee ga je het verwerken. Blijf het ook zo vaak mogelijk vertellen aan elkaar, praat erover zoveel als je behoefte voelt. Dit helpt het verwerkingsproces.
Ook fijn dat je snel naar huis gaat en je zus naar Spanje. Zorg er wel voor dat zij weer goed kan terugkeren naar haar huis daarna, want zij moet daar (in ieder geval de eerste tijd) nog gewoon wonen. Ze moet geen excuses gaan verzinnen om niet meer naar huis te hoeven. Dat werkt angst in de hand, namelijk.
Veel sterkte, nogmaals!
Dat over en over in je hoofd is goed. Daarmee ga je het verwerken. Blijf het ook zo vaak mogelijk vertellen aan elkaar, praat erover zoveel als je behoefte voelt. Dit helpt het verwerkingsproces.
Ook fijn dat je snel naar huis gaat en je zus naar Spanje. Zorg er wel voor dat zij weer goed kan terugkeren naar haar huis daarna, want zij moet daar (in ieder geval de eerste tijd) nog gewoon wonen. Ze moet geen excuses gaan verzinnen om niet meer naar huis te hoeven. Dat werkt angst in de hand, namelijk.
Veel sterkte, nogmaals!
zaterdag 2 november 2013 om 11:08
Hoi April88, wat naar dat je dat hebt moeten meemaken! Het is mij ooit ook overkomen (weliswaar een mislukte beroving, maar ook erg bedreigend). Ik woon zelf in de grote stad en jazeker, het gaat over. Maar leg je er voorlopig even bij neer dat dit een grote impact heeft gehad, en wees zacht voor jezelf. Jij en je zus zijn ontzettend geschrokken.
Wat mij wel hielp, was al snel weer alleen op pad gaan, óók in de buurt waar het gebeurd was. Dan maar bang. Inmiddels is het alweer 10 jaar geleden, en ik ben echt nergens meer bang voor. Ook niet 's nachts. Ik wens jullie sterkte en geduld!
Wat mij wel hielp, was al snel weer alleen op pad gaan, óók in de buurt waar het gebeurd was. Dan maar bang. Inmiddels is het alweer 10 jaar geleden, en ik ben echt nergens meer bang voor. Ook niet 's nachts. Ik wens jullie sterkte en geduld!
zaterdag 2 november 2013 om 11:14
pff wat enorm rot zeg!
Dat mensen zoiets ook kunnen doen he, en met hun poten overal aan andermans spullen moeten zitten bah!
Ik zou direct hier in NL slachtoffer hulp in schakelen zodat je leert om gaan met de angst. Anders word dat alleen maar erger!
Sterkte, het is niet niks!
Dat mensen zoiets ook kunnen doen he, en met hun poten overal aan andermans spullen moeten zitten bah!
Ik zou direct hier in NL slachtoffer hulp in schakelen zodat je leert om gaan met de angst. Anders word dat alleen maar erger!
Sterkte, het is niet niks!
Weet wat je zegt, maar zeg niet alles wat je weet
