Psyche
alle pijlers
Vader/moeder overleden
zaterdag 2 november 2013 om 01:06
Ik heb onlangs 1 van me ouders verloren, de klap is heel hard aangekomen en uit het niets op mijn jonge leeftijd een ouder verliezen!! 
Soms lijkt het alsof het een nachtmerrie is en het aller ergste is dat het net lijkt alsof ik er alleen voor sta desondanks mijn familie en ik veel steun krijgen van iedereen.
Ik praat ook heel veel over het verlies maar het neemt de pijn niet weg.
Waarom moest ik nou 1 van me ouders verliezen? Ik heb geen afscheid genomen. Waarom moeten altijd de goede mensen gaan?! Ik vraag mezelf af of ik hier ooit over heen ga komen want het lijkt alsof me leven stil staat met veel pijn en verdriet.
Is er nog iemand die zich hierin kan plaatsen of hetzelfde mee heeft gemaakt?
Soms lijkt het alsof het een nachtmerrie is en het aller ergste is dat het net lijkt alsof ik er alleen voor sta desondanks mijn familie en ik veel steun krijgen van iedereen.
Ik praat ook heel veel over het verlies maar het neemt de pijn niet weg.
Waarom moest ik nou 1 van me ouders verliezen? Ik heb geen afscheid genomen. Waarom moeten altijd de goede mensen gaan?! Ik vraag mezelf af of ik hier ooit over heen ga komen want het lijkt alsof me leven stil staat met veel pijn en verdriet.
Is er nog iemand die zich hierin kan plaatsen of hetzelfde mee heeft gemaakt?
zondag 3 november 2013 om 01:27
Ik zeg altijd maar : je bent altijd veel sterker dan je denkt ! Ik dacht altijd dat als ik ook nog eens mijn vader moest missen dat ik dat echt niet zou trekken. En wat denk je? Ik sta nog steeds rechtop ! En dat gaat jou ook zeker echt wel lukken! Je bent echt sterker dan je zou denken! De boosheid is normaal, je wilt weten waarom jouw vader en waarom zo jong nog? Er is inderdaad vast een reden voor, en die reden zal jij en ik ook nog vast een keer achterhalen. Als je wilt mag je me ook privé berichtje sturen (als dat kan en als je daar behoefte aan hebt)
Liefs!
Liefs!
altijd blijven lachen!
zondag 3 november 2013 om 01:58
quote:lelieviva schreef op 03 november 2013 @ 01:27:
Ik zeg altijd maar : je bent altijd veel sterker dan je denkt ! Ik dacht altijd dat als ik ook nog eens mijn vader moest missen dat ik dat echt niet zou trekken. En wat denk je? Ik sta nog steeds rechtop ! En dat gaat jou ook zeker echt wel lukken! Je bent echt sterker dan je zou denken! De boosheid is normaal, je wilt weten waarom jouw vader en waarom zo jong nog? Er is inderdaad vast een reden voor, en die reden zal jij en ik ook nog vast een keer achterhalen. Als je wilt mag je me ook privé berichtje sturen (als dat kan en als je daar behoefte aan hebt)
Liefs!Je staat echt sterk in je schoenen en heb er echt respect voor, hoop dat ik ook op een dag even sterk in me schoenen ga staan als jou.
Ik zeg altijd maar : je bent altijd veel sterker dan je denkt ! Ik dacht altijd dat als ik ook nog eens mijn vader moest missen dat ik dat echt niet zou trekken. En wat denk je? Ik sta nog steeds rechtop ! En dat gaat jou ook zeker echt wel lukken! Je bent echt sterker dan je zou denken! De boosheid is normaal, je wilt weten waarom jouw vader en waarom zo jong nog? Er is inderdaad vast een reden voor, en die reden zal jij en ik ook nog vast een keer achterhalen. Als je wilt mag je me ook privé berichtje sturen (als dat kan en als je daar behoefte aan hebt)
Liefs!Je staat echt sterk in je schoenen en heb er echt respect voor, hoop dat ik ook op een dag even sterk in me schoenen ga staan als jou.
dinsdag 5 november 2013 om 22:02
Gecondoleerd!
Ik heb mijn moeder bijna 7 jaar geleden verloren op 16 jarige leeftijd. Het verandert je leven voor altijd, je zult nooit meer helemaal dezelfde zijn. Ik vind het nog steeds raar dat ik haar nooit meer zal zien. En mis haar nu meer dan ooit.
Maar het heftige verdriet word wel minder, het went een beetje. Dat is voor mij het geval in ieder geval.
Heel veel sterkte toegewenst!!
Ik heb mijn moeder bijna 7 jaar geleden verloren op 16 jarige leeftijd. Het verandert je leven voor altijd, je zult nooit meer helemaal dezelfde zijn. Ik vind het nog steeds raar dat ik haar nooit meer zal zien. En mis haar nu meer dan ooit.
Maar het heftige verdriet word wel minder, het went een beetje. Dat is voor mij het geval in ieder geval.
Heel veel sterkte toegewenst!!
zondag 17 november 2013 om 11:33
O, wat herken ik jouw berichten!
Mijn vader is 4 maanden geleden plotseling overleden (ik ben 23).
Het is zo hard, oneerlijk en ook zo onwerkelijk.
Naast mijn eigen verdriet maak ik me erg veel zorgen om broertje en zusje, die in tegenstelling tot mij nog thuis wonen en alles hebben zien gebeuren. Maar het meest maak ik me zorgen om mijn moeder: ik vraag me dagelijks af hoe ik haar kan helpen.
Lady_24, hoe gaat het nu inderdaad met je?
Mijn vader is 4 maanden geleden plotseling overleden (ik ben 23).
Het is zo hard, oneerlijk en ook zo onwerkelijk.
Naast mijn eigen verdriet maak ik me erg veel zorgen om broertje en zusje, die in tegenstelling tot mij nog thuis wonen en alles hebben zien gebeuren. Maar het meest maak ik me zorgen om mijn moeder: ik vraag me dagelijks af hoe ik haar kan helpen.
Lady_24, hoe gaat het nu inderdaad met je?
zondag 17 november 2013 om 11:45
Gecondoleerd Lady!
Ik begrijp heel goed dat jij je alleen voelt ondanks familie en vrienden om je heen. Echt rouwen doe je ook alleen. Ieder in zijn eigen tempo! Er staat geen tijd voor en je moet er hoe dan ook doorheen.
En ook voor jou komt het weer goed. Ook jij gaat weer lachen. De eerste keer voel je je schuldig en later hoort het weer bij wie je bent. Het gemis is er altijd, maar de scherpe randjes zullen verdwijnen.
Sterkte.
Ik begrijp heel goed dat jij je alleen voelt ondanks familie en vrienden om je heen. Echt rouwen doe je ook alleen. Ieder in zijn eigen tempo! Er staat geen tijd voor en je moet er hoe dan ook doorheen.
En ook voor jou komt het weer goed. Ook jij gaat weer lachen. De eerste keer voel je je schuldig en later hoort het weer bij wie je bent. Het gemis is er altijd, maar de scherpe randjes zullen verdwijnen.
Sterkte.
zondag 17 november 2013 om 11:57
Michelle, allereerst een huge hug voor jou.
Zoals je hierboven kon lezen heb ik mijn vader verloren toen ik 14 was. Ik was ook de oudste thuis, net als jij. Ik ben een beetje (te veel) voor mijn zusje gaan zorgen. Mijn broer had ik eigenlijk weinig "contact" mee in die periode. Maar ik denk dat ik je heel goed begrijp. Je vraagt je af hoe je je moeder kan helpen. Probeer die rol niet te veel op je te nemen. Natuurlijk kan je haar helpen, maar vergeet daarbij niet dat ze een volwassen vrouw is, en ze kan haar verdriet echt - hoe moeilijk ook!! - zelf dragen. Als dochter kun je wel iets verlichten, maar jij bent er ook nog! Heb je mensen die er zijn voor JOU nu? Ik hoop het....en ondertussen: je helpt je moeder het meest door jezelf te helpen. Echt, ik denk dat dat de weg is, dat je voor jezelf kijkt wat je nodig hebt en goed voor jezelf zorgt allereerst. Daar is je moeder ook mee "ontlast". Je hoeft het niet alleen te doen natuurlijk, maar focus je vooral ook op jou.
Dikke knuffel, ik begrijp je ZO goed en wens je veel sterkte. Als je wilt, vertel hier maar meer over je vader. Wat in jullie band mis je nu het meest?
XXXXX Misia
Zoals je hierboven kon lezen heb ik mijn vader verloren toen ik 14 was. Ik was ook de oudste thuis, net als jij. Ik ben een beetje (te veel) voor mijn zusje gaan zorgen. Mijn broer had ik eigenlijk weinig "contact" mee in die periode. Maar ik denk dat ik je heel goed begrijp. Je vraagt je af hoe je je moeder kan helpen. Probeer die rol niet te veel op je te nemen. Natuurlijk kan je haar helpen, maar vergeet daarbij niet dat ze een volwassen vrouw is, en ze kan haar verdriet echt - hoe moeilijk ook!! - zelf dragen. Als dochter kun je wel iets verlichten, maar jij bent er ook nog! Heb je mensen die er zijn voor JOU nu? Ik hoop het....en ondertussen: je helpt je moeder het meest door jezelf te helpen. Echt, ik denk dat dat de weg is, dat je voor jezelf kijkt wat je nodig hebt en goed voor jezelf zorgt allereerst. Daar is je moeder ook mee "ontlast". Je hoeft het niet alleen te doen natuurlijk, maar focus je vooral ook op jou.
Dikke knuffel, ik begrijp je ZO goed en wens je veel sterkte. Als je wilt, vertel hier maar meer over je vader. Wat in jullie band mis je nu het meest?
XXXXX Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
zondag 17 november 2013 om 12:08
7 weken geleden is mijn vader redelijk onverwacht overleden. En hoewel ik verstandelijk gezien vind dat ik eigenlijk niet zoveel te klagen heb, gezien het feit dat hij 82 werd, en dit mijn eerste verlies is dat zo dichtbij is, en dat op m'n 47e, voelt het heel anders.
Wat een gemis, het is ook net of nu pas zo langzamerhand doordringt dat ik 'm echt niet meer ga zien, zo gek.
Ook m'n moeder zien met haar verlies vind ik zo verdrietig, meer dan 60 jaar samen en dan nu zo alleen over.
Wat een gemis, het is ook net of nu pas zo langzamerhand doordringt dat ik 'm echt niet meer ga zien, zo gek.
Ook m'n moeder zien met haar verlies vind ik zo verdrietig, meer dan 60 jaar samen en dan nu zo alleen over.
zondag 17 november 2013 om 12:12
Ook hier op jonge leeftijd (22) en al een tijd geen ouders meer..Het blijft raar voelen, de verantwoordelijkheden moet je allemaal alleen dragen, en heb soms nog steeds het gevoel alleen op de wereld te staan. Een soort intens eenzaam gevoel, ook al ben ik omringd door mensen die om me geven. Het is tegennatuurlijk denk ik..Maar toch, ergens ben ik er zoveel sterker door geworden. Ik kan me niet meer druk maken om dingen waar ik vroeger enorm van in de stress schoot, zoals te laat komen of wat iemand van me dacht. Ik heb door alles wat ik heb meegemaakt gekozen voor een leven waar ik van geniet, waar ik elke dag zin in heb want ik heb maar al te goed gezien dat het zomaar voorbij kan gaan.
Aan de andere kant heb ik ook juist moeite met verbintenissen aangaan, een enorme verlatingsangst heb ik gekregen. Ik durf niet meer op mensen te leunen, want het doet zo'n pijn als diegene dan wegvalt..Dus doe ik het liever allemaal alleen.
Lieve Lady, wat je nou meemaakt zal altijd een deel van je blijven en zal je zeker veranderen. De tijd zal wel wat wonden helen, maar vergeten zal je het nooit. En dat is ook goed. Want ondanks veel pijn en verdriet, zullen er ook weer prachtige nieuwe dingen op je pad komen, die je door deze ervaring misschien op een hele andere manier zal meemaken. Vertrouw er op dat alles goed komt, en dat je vader nooit weg zal zijn want het belangrijkste wat je vader heeft kunnen achterlaten dat ben jij. En voor jou is alles nog mogelijk.
Heel veel liefs en sterkte!
Aan de andere kant heb ik ook juist moeite met verbintenissen aangaan, een enorme verlatingsangst heb ik gekregen. Ik durf niet meer op mensen te leunen, want het doet zo'n pijn als diegene dan wegvalt..Dus doe ik het liever allemaal alleen.
Lieve Lady, wat je nou meemaakt zal altijd een deel van je blijven en zal je zeker veranderen. De tijd zal wel wat wonden helen, maar vergeten zal je het nooit. En dat is ook goed. Want ondanks veel pijn en verdriet, zullen er ook weer prachtige nieuwe dingen op je pad komen, die je door deze ervaring misschien op een hele andere manier zal meemaken. Vertrouw er op dat alles goed komt, en dat je vader nooit weg zal zijn want het belangrijkste wat je vader heeft kunnen achterlaten dat ben jij. En voor jou is alles nog mogelijk.
Heel veel liefs en sterkte!
zondag 17 november 2013 om 14:33
quote:Madderijn schreef op 02 november 2013 @ 07:34:
Het is niet eerlijk.
Mijn vader is al meer dan mijn halve leven dood, ik was 14. Heel gek, maar ergens onderweg is de boosheid verdwenen. Bij de belangrijke zaken als afstuderen, trouwen, kinderen krijgen is hij er niet. Dat is nu een feit, we praten over hem, niet wat hij zou vinden, maar wat fijn het zou zijn als bv kleinkind hem zou kunnen zien.
Ik hield zielsveel van mijn vader, hij was regelmatig thuis. We hebben veel boeken gelezen thuis, met als veel voorkomend thema 'wat verdrietig dat hij dood is, wat hadden we het toch gezellig samen' (bij gebrek aan betere woorden).
Als iemand onverwacht overlijd ben je eerst een tijd vooral heel erg geschrokken. Daarna komt de klap dat er iets ergs is gebeurd, en dat hij nooit meer terugkomt. Accepteren dat iemand overleden is betekent niét dat je het feit goedkeurt. Je erkent dat het zo is. Mijn vader was een ruim half jaar ziek, er was een aankondiging. Ik zag hem aftakelen. Het was niet onverwacht.
De waarom moest hij-vragen liepen bij mij over in hoe kunnen we ooit verder vragen. Je vergeet hem niet. Helaas weet ik dat je zonder vader kunt.
Wat schrijf je mooi en raak, Madderijn. Mijn vader is 10 jaar geleden overleden, maar na het lezen van jouw posting pink ik toch weer enkele tranen weg. De liefde voor jouw vader zit zó verankerd in je hart, het spat bijna van het scherm af. Diezelfde liefde voelde ik voor die van mij, en ja ook mijn vader was ziek en takelde snel af. Op dat gebied gaf zijn overlijden me ook wel weer de rust dat hij nu van dat aftakelingsproces af was. Maar inderdaad, toen begon mijn rouw en ongeloof, dat hij dood ging besefte ik wel maar dat hij dood zou blíjven in eerste instantie niet.
Ik wens je heel veel sterkte, TO. En ook alle anderen die hun vader en/of moeder zijn verloren. Het leven gaat door, maar wordt nooit meer hetzelfde.
Het is niet eerlijk.
Mijn vader is al meer dan mijn halve leven dood, ik was 14. Heel gek, maar ergens onderweg is de boosheid verdwenen. Bij de belangrijke zaken als afstuderen, trouwen, kinderen krijgen is hij er niet. Dat is nu een feit, we praten over hem, niet wat hij zou vinden, maar wat fijn het zou zijn als bv kleinkind hem zou kunnen zien.
Ik hield zielsveel van mijn vader, hij was regelmatig thuis. We hebben veel boeken gelezen thuis, met als veel voorkomend thema 'wat verdrietig dat hij dood is, wat hadden we het toch gezellig samen' (bij gebrek aan betere woorden).
Als iemand onverwacht overlijd ben je eerst een tijd vooral heel erg geschrokken. Daarna komt de klap dat er iets ergs is gebeurd, en dat hij nooit meer terugkomt. Accepteren dat iemand overleden is betekent niét dat je het feit goedkeurt. Je erkent dat het zo is. Mijn vader was een ruim half jaar ziek, er was een aankondiging. Ik zag hem aftakelen. Het was niet onverwacht.
De waarom moest hij-vragen liepen bij mij over in hoe kunnen we ooit verder vragen. Je vergeet hem niet. Helaas weet ik dat je zonder vader kunt.
Wat schrijf je mooi en raak, Madderijn. Mijn vader is 10 jaar geleden overleden, maar na het lezen van jouw posting pink ik toch weer enkele tranen weg. De liefde voor jouw vader zit zó verankerd in je hart, het spat bijna van het scherm af. Diezelfde liefde voelde ik voor die van mij, en ja ook mijn vader was ziek en takelde snel af. Op dat gebied gaf zijn overlijden me ook wel weer de rust dat hij nu van dat aftakelingsproces af was. Maar inderdaad, toen begon mijn rouw en ongeloof, dat hij dood ging besefte ik wel maar dat hij dood zou blíjven in eerste instantie niet.
Ik wens je heel veel sterkte, TO. En ook alle anderen die hun vader en/of moeder zijn verloren. Het leven gaat door, maar wordt nooit meer hetzelfde.
zondag 17 november 2013 om 20:04
Lady_24, een grote voor jou. Wat een verdriet, wat een schok. Mijn ervaring is dat het me zo'n 2 jaar gekost heeft om het enigszins los te laten. Het verdriet blijft, maar werd wel heel anders. Inmiddels kan ik vooral met plezier aan mijn vader terugdenken. En wat me aangenaam verraste: het lukt je echt om met herinneringen iemand levend te houden. Iemand is niet zomaar weg. Als jij aan hem denkt, over hem praat, je verdriet en herinneringen deelt met mensen om je heen, dan is hij niet weg, hij maakt nog steeds deel uit van jouw leven en dat van mensen om je heen. Ik hoop van harte dat je jezelf de tijd gunt om te rouwen en met veel mensen kunt praten. Al dan niet hier. Heel veel sterkte, wat een moeilijke tijd.
(Overigens vind ik het heel erg om te lezen dat er zoveel mensen zijn die beide ouders al jong zijn kwijtgeraakt.... Ik hoop enorm dat jullie broers/zussen/ooms/tantes/schoonfamilie hebben die jullie blijvend een familiegevoel geven. )
(Overigens vind ik het heel erg om te lezen dat er zoveel mensen zijn die beide ouders al jong zijn kwijtgeraakt.... Ik hoop enorm dat jullie broers/zussen/ooms/tantes/schoonfamilie hebben die jullie blijvend een familiegevoel geven. )
