Psyche
alle pijlers
Proberen rust te vinden
maandag 18 november 2013 om 08:17
Sommigen van jullie hebben mijn vorig topic gezien, zie vermist.
Ik wil niet dieper ingaan op details omdat dit er eigenlijk niet toe doet en wil niet dat het herkenbaar is.
Feit is dat de hele situatie geëscaleerd is, we zitten aan de grens, maar tegelijkertijd is dit goed omdat we nu eindelijk aan een punt gekomen zijn dat er knopen doorgehakt moeten worden.
Dus ergens ben ik opgelucht, maar tegelijkertijd raast mijn lijf ook van de adrenaline. Ik heb vannacht wel kunnen slapen, maar was alweer vroeg wakker.
Ik wil een manier worden om rustig door deze periode heen te kunnen gaan. Wat is wijsheid?
- Me zoveel mogelijk uit de situatie weghouden? Dit is moeilijk omdat familie steun verwacht, en ik wil ze ook niet in de steek laten.
- Mijn vriend al het steunen laten doen, het is tenslotte zijn familie?
- Gewoon doen wat me op dat moment goed lijkt?
- Zou ik iets halen zoals bv. rescue spray om iets rustiger te worden? Of werkt zoiets enkel als je er ook in gelooft, want ik ben daar heel skeptisch over. Een ander middel mag ook aangeraden worden als jullie iets weten. Medicatie is niet nodig, zo erg is het niet, gewoon iets natuurlijks dat me rustiger maakt.
Wat ben ik momenteel aan het doen?
Ben alleen thuis, tv aant kijken met een kop thee en aan het proberen mijn zinnen te verzetten. Dacht even naar mijn ouders te gaan, maar die zijn niet thuis dus heb net gevraagd of een vriendin afkomt. Hopelijk laat ze snel iets horen.
Mijn vriend is gaan werken, hij wou wel thuisblijven als ik dat wou, maar zo nodig vind ik het nu ook weer niet. Plus, het zal hem goed doen om gewoon zijn zinnen te verzetten.
Sorry voor degenen die niet kunnen volgen, ik verwacht hier geen pasklare antwoorden, hopelijk heb ik min of meer duidelijk kunnen maken waar ik nu tegen aanloop.
Ik wil niet dieper ingaan op details omdat dit er eigenlijk niet toe doet en wil niet dat het herkenbaar is.
Feit is dat de hele situatie geëscaleerd is, we zitten aan de grens, maar tegelijkertijd is dit goed omdat we nu eindelijk aan een punt gekomen zijn dat er knopen doorgehakt moeten worden.
Dus ergens ben ik opgelucht, maar tegelijkertijd raast mijn lijf ook van de adrenaline. Ik heb vannacht wel kunnen slapen, maar was alweer vroeg wakker.
Ik wil een manier worden om rustig door deze periode heen te kunnen gaan. Wat is wijsheid?
- Me zoveel mogelijk uit de situatie weghouden? Dit is moeilijk omdat familie steun verwacht, en ik wil ze ook niet in de steek laten.
- Mijn vriend al het steunen laten doen, het is tenslotte zijn familie?
- Gewoon doen wat me op dat moment goed lijkt?
- Zou ik iets halen zoals bv. rescue spray om iets rustiger te worden? Of werkt zoiets enkel als je er ook in gelooft, want ik ben daar heel skeptisch over. Een ander middel mag ook aangeraden worden als jullie iets weten. Medicatie is niet nodig, zo erg is het niet, gewoon iets natuurlijks dat me rustiger maakt.
Wat ben ik momenteel aan het doen?
Ben alleen thuis, tv aant kijken met een kop thee en aan het proberen mijn zinnen te verzetten. Dacht even naar mijn ouders te gaan, maar die zijn niet thuis dus heb net gevraagd of een vriendin afkomt. Hopelijk laat ze snel iets horen.
Mijn vriend is gaan werken, hij wou wel thuisblijven als ik dat wou, maar zo nodig vind ik het nu ook weer niet. Plus, het zal hem goed doen om gewoon zijn zinnen te verzetten.
Sorry voor degenen die niet kunnen volgen, ik verwacht hier geen pasklare antwoorden, hopelijk heb ik min of meer duidelijk kunnen maken waar ik nu tegen aanloop.
maandag 18 november 2013 om 08:49
573, tja m'n vriend heeft dit ook al voorgesteld, niet zo sarcastisch als jij het stelt natuurlijk maar toch. Hij heeft gewoon genoeg van het hele gedoe. Hij heeft zoiets van, fijn in ons eigen huis en hij stelde voor van gewoon af en toe naar zijn papa te gaan om hem te steunen en that's it. Misschien is dat nog het beste, en dat ik dan gewoon thuis blijf.
maandag 18 november 2013 om 09:07
Hoe kan het dat je vriend de dingen in meer perspectief ziet dan jij, terwijl het om zijn moeder gaat?
En dit bedoel ik helemaal niet rot. Jij blijft thuis en hij gaat werken. Waarom? Of ben je sowieso vrij?
Het lijkt me echt dat je vriend het goede idee heeft (en hij leeft al zijn hele leven met zijn moeder). Jullie leven gaat gewoon door en natuurlijk kun je pa af en toe gaan steunen, maar jullie (jouw) leven hoeft niet on hold.
Misschien is het een goed idee om, voor de toekomst, hulp te zoeken om grenzen leren te stellen.
Wel veel sterkte en zoek aub afleiding.
En dit bedoel ik helemaal niet rot. Jij blijft thuis en hij gaat werken. Waarom? Of ben je sowieso vrij?
Het lijkt me echt dat je vriend het goede idee heeft (en hij leeft al zijn hele leven met zijn moeder). Jullie leven gaat gewoon door en natuurlijk kun je pa af en toe gaan steunen, maar jullie (jouw) leven hoeft niet on hold.
Misschien is het een goed idee om, voor de toekomst, hulp te zoeken om grenzen leren te stellen.
Wel veel sterkte en zoek aub afleiding.
maandag 18 november 2013 om 09:07
maandag 18 november 2013 om 09:15
Wordt het niet tijd dat jezelf eens hulp gaat zoeken? Jij trekt het op een of andere manier meer aan dan de rest van de familie. Ja, je schoonmoeder is ziek (of hoe je dit ook wilt noemen) maar zou jij je ook zo gedragen wanneer ze reuma heeft, of ziekte va Crone?
Natuurlijk is het heftig, maar is het niet verstandig om eens goed met de familie te gaan praten. Breng in kaart wat de problemen zijn, hoe te handelen mocht dit nog een keer gebeuren, hoe jullie je schoonmoeder het beste kunnen steunen, maar ook je schoonvader. Bijvoorbeeld kan je schoonmoeder goed alleen zijn of misschien een rooster maken dat er altijd 's middags iemand is. Of dat de taken thuis worden overgenomen.
En wat zegt de huisarts en behandelaar van je schoonmoeder? Wat voor adviezen geven zij?
Thuis zielig zitten doen op de bank met een kop daar help jij jezelf noch je schoonmoeder mee. Kop op ga aan het werk, je huishouden doen, sporten, boek lezen etc. Maar je komt nu over als of dat jij het slachtoffer bent van alles.
Natuurlijk is het heftig, maar is het niet verstandig om eens goed met de familie te gaan praten. Breng in kaart wat de problemen zijn, hoe te handelen mocht dit nog een keer gebeuren, hoe jullie je schoonmoeder het beste kunnen steunen, maar ook je schoonvader. Bijvoorbeeld kan je schoonmoeder goed alleen zijn of misschien een rooster maken dat er altijd 's middags iemand is. Of dat de taken thuis worden overgenomen.
En wat zegt de huisarts en behandelaar van je schoonmoeder? Wat voor adviezen geven zij?
Thuis zielig zitten doen op de bank met een kop daar help jij jezelf noch je schoonmoeder mee. Kop op ga aan het werk, je huishouden doen, sporten, boek lezen etc. Maar je komt nu over als of dat jij het slachtoffer bent van alles.
I can't control the wind but I can adjust the sail
explore, dream & discover
explore, dream & discover
maandag 18 november 2013 om 09:16
maandag 18 november 2013 om 09:20
Ze is intussen terug terecht.
En dat verwijderen heb ik voor mijn eigen gemoedsrust gedaan, ik kon niet anders. Ik begreep ook nooit waarom TO's topics verwijderen, maar nu helaas wel.
Jammer dat sommigen hier wel begrip voor opbrengen en anderen niet.
Norahdubois, dank je, aan zo'n antwoord heb ik wat.
Ik was vandaag sowieso thuis en heb inderdaad wel vaker moeite om grenzen te stellen hoewel ik hier steeds beter in word en hiervoor ook in gesprek ben.
Mijn vriend kan dit idd veel meer in perspectief zien omdat hij hier al heel zijn leven mee kampt en zichzelf heeft aangeleerd om een grens te stellen en hier niet over te gaan. Hij kan dit dus beter dan mij.
Maar het gaat intussen al beter, ga inderdaad mijn zinnen verzetten en er gewoon even niet meer heen. En misschien moet ik ook leren vertrouwen op het perspectief van mijn vriend hierin. Soms ben ik bang dat hij alles verdringt, maar hij is ooit met een psychiater gaan praten en die zei hem toen dat hij met alles heel goed omgaat en dat dat afsluiten van hem een tactiek is die werkt dus dat dat goed is. Dat hij nu gewoon voor zijn eigen leven kiest. Ik kan me dat moeilijk voorstellen dat je je moeder zo kan afblokken omdat ik zelf nooit problemen heb gehad met mijn ouders, maar ik begin het meer en meer te begrijpen.
Wat mij betreft, mag er een slotje op dit topic.
Het was inderdaad naïef om te denken dat jullie veel gingen kunnen meedenken, maar toch sloeg norahdubois de spijker op de kop dus was het niet voor niets.
En dat verwijderen heb ik voor mijn eigen gemoedsrust gedaan, ik kon niet anders. Ik begreep ook nooit waarom TO's topics verwijderen, maar nu helaas wel.
Jammer dat sommigen hier wel begrip voor opbrengen en anderen niet.
Norahdubois, dank je, aan zo'n antwoord heb ik wat.
Ik was vandaag sowieso thuis en heb inderdaad wel vaker moeite om grenzen te stellen hoewel ik hier steeds beter in word en hiervoor ook in gesprek ben.
Mijn vriend kan dit idd veel meer in perspectief zien omdat hij hier al heel zijn leven mee kampt en zichzelf heeft aangeleerd om een grens te stellen en hier niet over te gaan. Hij kan dit dus beter dan mij.
Maar het gaat intussen al beter, ga inderdaad mijn zinnen verzetten en er gewoon even niet meer heen. En misschien moet ik ook leren vertrouwen op het perspectief van mijn vriend hierin. Soms ben ik bang dat hij alles verdringt, maar hij is ooit met een psychiater gaan praten en die zei hem toen dat hij met alles heel goed omgaat en dat dat afsluiten van hem een tactiek is die werkt dus dat dat goed is. Dat hij nu gewoon voor zijn eigen leven kiest. Ik kan me dat moeilijk voorstellen dat je je moeder zo kan afblokken omdat ik zelf nooit problemen heb gehad met mijn ouders, maar ik begin het meer en meer te begrijpen.
Wat mij betreft, mag er een slotje op dit topic.
Het was inderdaad naïef om te denken dat jullie veel gingen kunnen meedenken, maar toch sloeg norahdubois de spijker op de kop dus was het niet voor niets.
maandag 18 november 2013 om 09:28
Hamerhaai en Miladila, dit is allemaal gedaan en wordt ook allemaal gedaan.
Ik trek me niet zozeer de situatie van mijn schoonmoeder aan, eerder de situatie waarin mijn schoonvader en schoonbroer terecht geraakt zijn. En dit geldt ook zo voor mijn vriend.
Zie mezelf niet als slachtoffer maar hen. Ik heb me gisteren continu praktisch en rationeel gehouden omdat zij emotioneel niet in staat waren om de nodige telefoontjes te maken. Maar voelde me daarnet in de rol blijven hangen, terwijl het nu idd over is.
De huisarts en een crisisteam hebben raad gegeven die niet door de instanties zijn opgevolgd. Dus ja, daar sta je dan... Hun exacte woorden waren: "We vinden het heel erg, we willen ook doen wat de ha en het team had aangeraden, maar we mogen niet vanwege de procedure. En we geven toe dat het systeem niet werkt en jullie nu met de problemen zitten, maar we kunnen niets meer doen dan ons te verontschuldigen."
Dus momenteel is onze enige hoop dat ze zich nog wil laten helpen door haar psychiater.
Maar goed, ik ga erover ophouden en jullie raad ophouden. Wat nuttigs doen, wat lekkers koken voor vanavond. Adrenaline is intussen wel weer gezakt merk ik, dus komt wel goed.
Ik trek me niet zozeer de situatie van mijn schoonmoeder aan, eerder de situatie waarin mijn schoonvader en schoonbroer terecht geraakt zijn. En dit geldt ook zo voor mijn vriend.
Zie mezelf niet als slachtoffer maar hen. Ik heb me gisteren continu praktisch en rationeel gehouden omdat zij emotioneel niet in staat waren om de nodige telefoontjes te maken. Maar voelde me daarnet in de rol blijven hangen, terwijl het nu idd over is.
De huisarts en een crisisteam hebben raad gegeven die niet door de instanties zijn opgevolgd. Dus ja, daar sta je dan... Hun exacte woorden waren: "We vinden het heel erg, we willen ook doen wat de ha en het team had aangeraden, maar we mogen niet vanwege de procedure. En we geven toe dat het systeem niet werkt en jullie nu met de problemen zitten, maar we kunnen niets meer doen dan ons te verontschuldigen."
Dus momenteel is onze enige hoop dat ze zich nog wil laten helpen door haar psychiater.
Maar goed, ik ga erover ophouden en jullie raad ophouden. Wat nuttigs doen, wat lekkers koken voor vanavond. Adrenaline is intussen wel weer gezakt merk ik, dus komt wel goed.
maandag 18 november 2013 om 10:35
quote:alinga schreef op 18 november 2013 @ 09:28:
En we geven toe dat het systeem niet werkt en jullie nu met de problemen zitten, maar we kunnen niets meer doen dan ons te verontschuldigen."
Dus momenteel is onze enige hoop dat ze zich nog wil laten helpen door haar psychiater.
.
Zelfs als het systeem wel werkt.... Dat ïs kort en tijdelijk...
Enige advies. Loslaten. Je schoonvader is een volwassen vent en maakt zijn eigen keuzes hierin..
Ik spreek uit ervaring.. Mijn moeder is zo een draaideur psychiatrisch geval met totaal geen inzicht in haar eigen ziekte.. Ze is niet ziek.. Dat ze al 3 keer gedwongen is opgenomen met IBS en RM maakt niet uit, inzicht is er niet en komt er niet.
De afgelopen keer is voor mij de laatste keer geweest dat ik heb geregeld enzovoort voor mijn vader. Ik kan niet niet meer, ga er aan kapot zo een vreselijk boze zieke moeder te hebben. Dat mijn vader er voor kiest met haar te blijven samenleven is zijn goed recht, maar ik "help" hem hier niet meer in...
Kort samengevat... Klamp je niet vast aan hulp en opname als de persoon in kwestie niet wil. Zelfs met gewdongen opname is "patient" weer thuis als de crisis is geweken, dat patient nog zo gek als een deur is maakt hierin niet uit.
Maak hier niet jouw probleem van en neem een voorbeeld aan je echtgenoot...
Steun je echtgenoot als dat nodig is maar verder zoveel mogelijk afstand nemen, dat is mijn advies
En we geven toe dat het systeem niet werkt en jullie nu met de problemen zitten, maar we kunnen niets meer doen dan ons te verontschuldigen."
Dus momenteel is onze enige hoop dat ze zich nog wil laten helpen door haar psychiater.
.
Zelfs als het systeem wel werkt.... Dat ïs kort en tijdelijk...
Enige advies. Loslaten. Je schoonvader is een volwassen vent en maakt zijn eigen keuzes hierin..
Ik spreek uit ervaring.. Mijn moeder is zo een draaideur psychiatrisch geval met totaal geen inzicht in haar eigen ziekte.. Ze is niet ziek.. Dat ze al 3 keer gedwongen is opgenomen met IBS en RM maakt niet uit, inzicht is er niet en komt er niet.
De afgelopen keer is voor mij de laatste keer geweest dat ik heb geregeld enzovoort voor mijn vader. Ik kan niet niet meer, ga er aan kapot zo een vreselijk boze zieke moeder te hebben. Dat mijn vader er voor kiest met haar te blijven samenleven is zijn goed recht, maar ik "help" hem hier niet meer in...
Kort samengevat... Klamp je niet vast aan hulp en opname als de persoon in kwestie niet wil. Zelfs met gewdongen opname is "patient" weer thuis als de crisis is geweken, dat patient nog zo gek als een deur is maakt hierin niet uit.
Maak hier niet jouw probleem van en neem een voorbeeld aan je echtgenoot...
Steun je echtgenoot als dat nodig is maar verder zoveel mogelijk afstand nemen, dat is mijn advies
Wie wind zaait zal storm oogsten
maandag 18 november 2013 om 10:42
Ik had je vorige topic gelezen en wilde al vragen of ze terecht was, gelukkig wel dus!
Verder zou ik je aanraden wat iemand anders ook al aanraadde: leer je grens herkennen en baken die af! Op welk moment werd het nu (terugkijkend) te veel voor je / was je er meer mee bezig / meer bij betrokken dan je wilde? Voor een evt volgende keer: trek daar de grens!
En voor nu: ga sporten (hardlopen wil nog wel eens helpen) / wandelen / schoonmaken / hardop zingen maakt niet uit; iets wat je gedachten verzet!
Verder zou ik je aanraden wat iemand anders ook al aanraadde: leer je grens herkennen en baken die af! Op welk moment werd het nu (terugkijkend) te veel voor je / was je er meer mee bezig / meer bij betrokken dan je wilde? Voor een evt volgende keer: trek daar de grens!
En voor nu: ga sporten (hardlopen wil nog wel eens helpen) / wandelen / schoonmaken / hardop zingen maakt niet uit; iets wat je gedachten verzet!
maandag 18 november 2013 om 16:32
