Psyche
alle pijlers
vraag over jappenkampen
maandag 25 november 2013 om 15:38
Omdat ik 'm niet meer aan mijn vader kan stellen..
Ik heb altijd begrepen dat mijn vader van zijn 13e tot 15e met zijn moeder en broertje in een vrouwenkamp heeft gezeten. Maar toen ik het hier kortgeleden over had, zei iemand me dat alle jongens vanaf een jaar of 12 naar de mannenkampen werden overgeplaatst. Als dat zo is "mis" ik een deel van mijn vaders jeugd.
Is er iemand op dit forum die hier veel kennis over heeft?
Ik heb altijd begrepen dat mijn vader van zijn 13e tot 15e met zijn moeder en broertje in een vrouwenkamp heeft gezeten. Maar toen ik het hier kortgeleden over had, zei iemand me dat alle jongens vanaf een jaar of 12 naar de mannenkampen werden overgeplaatst. Als dat zo is "mis" ik een deel van mijn vaders jeugd.
Is er iemand op dit forum die hier veel kennis over heeft?
Je hebt hierin natuurlijk geen goed of fout maar dat wat jij zegt is het dus niet...
maandag 25 november 2013 om 17:23
quote:felice71 schreef op 25 november 2013 @ 17:04:
Ik denk tussen 1943 en 1945, maar zeker weet ik het niet, wel dat ze tot de capitulatie van Japan gevangen zaten. Hij zat in Airmadidi.Airmadidi was maar korte tijd (maart 1944 tot augustus 1945, de capitulatie van Japan) een burgerkamp, dus moet hij denk ik vóór die tijd ergens anders hebben gezeten?
Ik denk tussen 1943 en 1945, maar zeker weet ik het niet, wel dat ze tot de capitulatie van Japan gevangen zaten. Hij zat in Airmadidi.Airmadidi was maar korte tijd (maart 1944 tot augustus 1945, de capitulatie van Japan) een burgerkamp, dus moet hij denk ik vóór die tijd ergens anders hebben gezeten?
maandag 25 november 2013 om 17:31
maandag 25 november 2013 om 17:33
quote:LoiseauCoureur schreef op 25 november 2013 @ 17:23:
[...]
Airmadidi was maar korte tijd (maart 1944 tot augustus 1945, de capitulatie van Japan) een burgerkamp, dus moet hij denk ik vóór die tijd ergens anders hebben gezeten?Weet jij veel van de Japanse bezetting?
[...]
Airmadidi was maar korte tijd (maart 1944 tot augustus 1945, de capitulatie van Japan) een burgerkamp, dus moet hij denk ik vóór die tijd ergens anders hebben gezeten?Weet jij veel van de Japanse bezetting?
Je hebt hierin natuurlijk geen goed of fout maar dat wat jij zegt is het dus niet...
maandag 25 november 2013 om 18:36
Iedereen heeft het altijd over de jappenkampen. Maar een vergeten groep mensen is die buiten de kampen maar moesten zien te overleven. Verdreven uit hun huis, alles kwijt. Wilden zelfs het kamp in imdat je dan tenminste nog iets te eten kreeg, maar werden niet toegelaten.
Na de oorlog dan maar terug naar Nederland. Het wáren immers gewoon Nederlanders. Om vervolgens te horen "wat ze kwamen doen". Konden afgedragen kleren kópen en verder alles gewoon betalen. Niks geen opvang. Want iedereen had het namelijk zo slecht gehad onder de Duitsers. Terwijl de Indische Nederlanders lekker in de zon hadden gezeten.
Maar ik dwaal af. Lees eens over buitenkampkinderen. Het boek "verdrongen verleden" kan ik je aanraden.
Na de oorlog dan maar terug naar Nederland. Het wáren immers gewoon Nederlanders. Om vervolgens te horen "wat ze kwamen doen". Konden afgedragen kleren kópen en verder alles gewoon betalen. Niks geen opvang. Want iedereen had het namelijk zo slecht gehad onder de Duitsers. Terwijl de Indische Nederlanders lekker in de zon hadden gezeten.
Maar ik dwaal af. Lees eens over buitenkampkinderen. Het boek "verdrongen verleden" kan ik je aanraden.
maandag 25 november 2013 om 18:53
Ik begrijp van mijn familie, waarvan er een aantal inderdaad ook wat meer zijn gaan praten naarmate ze wat ouder werden, dat zowel het leven in als buiten het kamp verschrikkelijk was. En inderdaad, de verhuizing naar Nederland was daarna ook geen feest. Net zo min als daar blijven fijn was trouwens, want Nederlandse Indiërs die daar zijn gebleven hebben het ook heel moeilijk gehad en sommigen durven tot op de dag van vandaag niet voor hun Nederlandse roots uit te komen.
Het is gewoon een uiterst pijnlijke geschiedenis geweest, vergelijkbaar met de Duitse bezetting en kampen in Europa. De wreedheden hadden wellicht wat andere accenten, maar vonden in beide situaties op grote schaal plaats, en hebben de slachtoffers voor het leven getekend.
Het is gewoon een uiterst pijnlijke geschiedenis geweest, vergelijkbaar met de Duitse bezetting en kampen in Europa. De wreedheden hadden wellicht wat andere accenten, maar vonden in beide situaties op grote schaal plaats, en hebben de slachtoffers voor het leven getekend.
maandag 25 november 2013 om 18:55
Mijn vader was 19 toen hij als soldaat vanuit indie naar Birma overgebracht werd als krijgsgevangene.
Ik snap wel dat je zo veel mogelijk er over wil weten.
Misschien kun je het aan nichten of neven vragen.
Niet iedereen was er zo gesloten over, maar het was wel moeilijk voor die mensen om er over te praten.
Mijn vader had last van nachtmerries, en ook kon hij heel boos worden als we vroeger met eten knoeiden. Later begrepen we las dat dit met die tijd te maken had.
Gelukkig heeft mijn vader op aanraden van mij een soort boekje erover geschreven. Zodat het voor ons een samenhangend geheel werd, en ook dat hij het van zich af kon schrijven.
Ik snap wel dat je zo veel mogelijk er over wil weten.
Misschien kun je het aan nichten of neven vragen.
Niet iedereen was er zo gesloten over, maar het was wel moeilijk voor die mensen om er over te praten.
Mijn vader had last van nachtmerries, en ook kon hij heel boos worden als we vroeger met eten knoeiden. Later begrepen we las dat dit met die tijd te maken had.
Gelukkig heeft mijn vader op aanraden van mij een soort boekje erover geschreven. Zodat het voor ons een samenhangend geheel werd, en ook dat hij het van zich af kon schrijven.
Wees jezelf, er zijn al anderen genoeg
maandag 25 november 2013 om 19:58
quote:cirrus schreef op 25 november 2013 @ 18:36:
Iedereen heeft het altijd over de jappenkampen. Maar een vergeten groep mensen is die buiten de kampen maar moesten zien te overleven. Verdreven uit hun huis, alles kwijt. Wilden zelfs het kamp in imdat je dan tenminste nog iets te eten kreeg, maar werden niet toegelaten.
Na de oorlog dan maar terug naar Nederland. Het wáren immers gewoon Nederlanders. Om vervolgens te horen "wat ze kwamen doen". Konden afgedragen kleren kópen en verder alles gewoon betalen. Niks geen opvang. Want iedereen had het namelijk zo slecht gehad onder de Duitsers. Terwijl de Indische Nederlanders lekker in de zon hadden gezeten.
Maar ik dwaal af. Lees eens over buitenkampkinderen. Het boek "verdrongen verleden" kan ik je aanraden.Beste Cirrus, respect hebbend voor je punt moet ik je zeggen dat ik genoeg heb aan mijn vaders kampverleden en het effect op mijn eigen leven, En voor hem was er ook geen opvang, met dikke buikjes van de beri beri zagen ze er zo goed uit toen ze terug kwamen in nederland. Maar nu dwaal ìk af.
Iedereen heeft het altijd over de jappenkampen. Maar een vergeten groep mensen is die buiten de kampen maar moesten zien te overleven. Verdreven uit hun huis, alles kwijt. Wilden zelfs het kamp in imdat je dan tenminste nog iets te eten kreeg, maar werden niet toegelaten.
Na de oorlog dan maar terug naar Nederland. Het wáren immers gewoon Nederlanders. Om vervolgens te horen "wat ze kwamen doen". Konden afgedragen kleren kópen en verder alles gewoon betalen. Niks geen opvang. Want iedereen had het namelijk zo slecht gehad onder de Duitsers. Terwijl de Indische Nederlanders lekker in de zon hadden gezeten.
Maar ik dwaal af. Lees eens over buitenkampkinderen. Het boek "verdrongen verleden" kan ik je aanraden.Beste Cirrus, respect hebbend voor je punt moet ik je zeggen dat ik genoeg heb aan mijn vaders kampverleden en het effect op mijn eigen leven, En voor hem was er ook geen opvang, met dikke buikjes van de beri beri zagen ze er zo goed uit toen ze terug kwamen in nederland. Maar nu dwaal ìk af.
Je hebt hierin natuurlijk geen goed of fout maar dat wat jij zegt is het dus niet...
maandag 25 november 2013 om 20:49
En Niod is inderdaad een optie, bedankt voor de tip!
Ik twijfel nog steeds of ik alles wil weten... wellicht zijn er dingen die misschien beter verzwegen zouden kunnen worden. En tegelijkertijd wil ik hem zo graag begrijpen, waarom hij was wie hij was en waarom hij niet de vader was die ik zo graag had gewild.
Twee jaar Centrum '45 maakt dat ik er inmiddels anders naar kan kijken, dat ik, ondanks mijn loyaliteit naar mijn vader, ondanks het altijd excuses voor hem maken, kan zien dat hij veel fouten heeft gemaakt als vader, waar ik boos en verdrietig om mag zijn.
Maar als hij niet de volledige kampperiode bij zijn moeder en broertje is geweest, waar was hij dan? Wat is er dan met hem gebeurd wat hem wellicht nog meer traumatiseerde? En nogmaals, wil ik dat weten? Moeilijk dit
Ik twijfel nog steeds of ik alles wil weten... wellicht zijn er dingen die misschien beter verzwegen zouden kunnen worden. En tegelijkertijd wil ik hem zo graag begrijpen, waarom hij was wie hij was en waarom hij niet de vader was die ik zo graag had gewild.
Twee jaar Centrum '45 maakt dat ik er inmiddels anders naar kan kijken, dat ik, ondanks mijn loyaliteit naar mijn vader, ondanks het altijd excuses voor hem maken, kan zien dat hij veel fouten heeft gemaakt als vader, waar ik boos en verdrietig om mag zijn.
Maar als hij niet de volledige kampperiode bij zijn moeder en broertje is geweest, waar was hij dan? Wat is er dan met hem gebeurd wat hem wellicht nog meer traumatiseerde? En nogmaals, wil ik dat weten? Moeilijk dit
Je hebt hierin natuurlijk geen goed of fout maar dat wat jij zegt is het dus niet...
maandag 25 november 2013 om 20:53
Felice, heb jij wel andere verslagen of biografieën gelezen van kinderen in Jappenkampen? Enig idee van de zaken waar zij zoal tegenaan liepen?
Dat je misschien een idee krijgt van de toestanden en dan voor jezelf kunt besluiten of je dit van en over een naaste wil weten? Lijkt mij idd heel erg moeilijk (en pijnlijk, indirect ben jij ook een slachtoffer van)
Dat je misschien een idee krijgt van de toestanden en dan voor jezelf kunt besluiten of je dit van en over een naaste wil weten? Lijkt mij idd heel erg moeilijk (en pijnlijk, indirect ben jij ook een slachtoffer van)
maandag 25 november 2013 om 20:58
Ik heb genoeg gelezen en gehoord.... genoeg om intens verdrietig van te worden. Ook mijn vader heeft me wat dingen verteld, ik heb dat ooit op dit forum gedeeld en is erg genoeg om niet te herhalen,
Indirect ben ik inderdaad een slachtoffer, ook al ben ik nog relatief jong, ik ben 2e generatie en kinderen van kampslachtoffers hebben het zwaar te verduren gehad tijdens hun jeugd. En het echoot nog steeds door. Maar ik weiger om nog langer slachtoffer te zijn en dit door te geven aan mijn kindje. Maar tegelijkertijd zou ik willen weten wat er nou toch precies gebeurd is.
Indirect ben ik inderdaad een slachtoffer, ook al ben ik nog relatief jong, ik ben 2e generatie en kinderen van kampslachtoffers hebben het zwaar te verduren gehad tijdens hun jeugd. En het echoot nog steeds door. Maar ik weiger om nog langer slachtoffer te zijn en dit door te geven aan mijn kindje. Maar tegelijkertijd zou ik willen weten wat er nou toch precies gebeurd is.
Je hebt hierin natuurlijk geen goed of fout maar dat wat jij zegt is het dus niet...
maandag 25 november 2013 om 21:25
Mijn oma zat ook in het Jappenkamp met haar zoon (mijn vader) en dochter. Op Java. Toen mijn vader 12 was, moest hij inderdaad naar een ander kamp, weg bij zijn moeder en zusje, nasr een mannenkamp. Echt vreselijk. Mijn oma zag de dichte trein wegrijden en wist niet of ze haar kind ooit nog zou zien. Mijn vader heeft heel weinig over die tijd verteld. Mijn oma had er een trauma van en wilde nooit meer terug naar Indie. Mijn tante was een jaar of 9 en heeft die jaren niet echt bewust meegemaakt.
Hoe oud ben jij? Je hebt het over je kindje. Mijn zoons zijn volwassen. Het is al zo'n tijd geleden en het was vreselijk, maar ik ben er niet mee bezig. Mijn opa en oma en ouders leven niet meer, dus wat heeft het voor in om er nu nog mee te zitten.
Hoe oud ben jij? Je hebt het over je kindje. Mijn zoons zijn volwassen. Het is al zo'n tijd geleden en het was vreselijk, maar ik ben er niet mee bezig. Mijn opa en oma en ouders leven niet meer, dus wat heeft het voor in om er nu nog mee te zitten.
maandag 25 november 2013 om 21:55
Had je deze link al gelezen: http://mediawiki.arts.kul ... apanse_concentratiekampen
Hier staat het een en ander over de kampen in het algemeen, de jongskampen in het bijzonder en ook wat uitleg over het post traumatisch stress syndroom (ptss) waar veel gewezen gevange mee kamp(t)en.
Hier staat het een en ander over de kampen in het algemeen, de jongskampen in het bijzonder en ook wat uitleg over het post traumatisch stress syndroom (ptss) waar veel gewezen gevange mee kamp(t)en.
maandag 25 november 2013 om 22:16
quote:Emma95 schreef op 25 november 2013 @ 21:25:
Mijn oma zat ook in het Jappenkamp met haar zoon (mijn vader) en dochter. Op Java. Toen mijn vader 12 was, moest hij inderdaad naar een ander kamp, weg bij zijn moeder en zusje, nasr een mannenkamp. Echt vreselijk. Mijn oma zag de dichte trein wegrijden en wist niet of ze haar kind ooit nog zou zien. Mijn vader heeft heel weinig over die tijd verteld. Mijn oma had er een trauma van en wilde nooit meer terug naar Indie. Mijn tante was een jaar of 9 en heeft die jaren niet echt bewust meegemaakt.
Hoe oud ben jij? Je hebt het over je kindje. Mijn zoons zijn volwassen. Het is al zo'n tijd geleden en het was vreselijk, maar ik ben er niet mee bezig. Mijn opa en oma en ouders leven niet meer, dus wat heeft het voor in om er nu nog mee te zitten.Ik ben begn 40, mijn kindje een peuter. Mijn vader was er laat bij met kinderen krijgen..En zijn kampjeugd heeft een enorm stempel op mijn jeugd gelegd.
Mijn oma zat ook in het Jappenkamp met haar zoon (mijn vader) en dochter. Op Java. Toen mijn vader 12 was, moest hij inderdaad naar een ander kamp, weg bij zijn moeder en zusje, nasr een mannenkamp. Echt vreselijk. Mijn oma zag de dichte trein wegrijden en wist niet of ze haar kind ooit nog zou zien. Mijn vader heeft heel weinig over die tijd verteld. Mijn oma had er een trauma van en wilde nooit meer terug naar Indie. Mijn tante was een jaar of 9 en heeft die jaren niet echt bewust meegemaakt.
Hoe oud ben jij? Je hebt het over je kindje. Mijn zoons zijn volwassen. Het is al zo'n tijd geleden en het was vreselijk, maar ik ben er niet mee bezig. Mijn opa en oma en ouders leven niet meer, dus wat heeft het voor in om er nu nog mee te zitten.Ik ben begn 40, mijn kindje een peuter. Mijn vader was er laat bij met kinderen krijgen..En zijn kampjeugd heeft een enorm stempel op mijn jeugd gelegd.
Je hebt hierin natuurlijk geen goed of fout maar dat wat jij zegt is het dus niet...
maandag 25 november 2013 om 22:18
quote:NummerZoveel schreef op 25 november 2013 @ 21:55:
Had je deze link al gelezen: http://mediawiki.arts.kul ... apanse_concentratiekampen
Hier staat het een en ander over de kampen in het algemeen, de jongskampen in het bijzonder en ook wat uitleg over het post traumatisch stress syndroom (ptss) waar veel gewezen gevange mee kamp(t)en.Deze link kende ik nog niet, als ik alleen ben ga ik het rustig lezen
Had je deze link al gelezen: http://mediawiki.arts.kul ... apanse_concentratiekampen
Hier staat het een en ander over de kampen in het algemeen, de jongskampen in het bijzonder en ook wat uitleg over het post traumatisch stress syndroom (ptss) waar veel gewezen gevange mee kamp(t)en.Deze link kende ik nog niet, als ik alleen ben ga ik het rustig lezen
Je hebt hierin natuurlijk geen goed of fout maar dat wat jij zegt is het dus niet...
vrijdag 10 april 2015 om 13:23
Hallo,
Het zou heel goed kunnen dat je vader tot zijn 15e bij zijn moeder is geweest in het vrouwenkamp.
In het begin van de oorlog was de leeftijd voor overplaatsing voor jongens 17 in veel kampen is dit ook zo gebleven.
In anderen kampen is de leeftijd van overplaatsing omlaag gegaan naar 12 jaar. Omdat de jongen rond die leeftijd in de puberteit kwamen en hun seksuele ontwikkelingen niet echt handig waren binnen een kamp vol vrouwen. Vaak zorgde het gedrag van de jongen voor roddels en achterklap in het kamp. Ook zijn er enkelen verhalen bekent van seksueel geweld gepleegd door jongens richting de vrouwen en de vrouwen richting de jongens. Waardoor in veel vrouwen kampen de vrouwen zelf met het verzoek kwamen de leeftijdgrens van zeventien te verlagen.
Groetjes Marieke.
Het zou heel goed kunnen dat je vader tot zijn 15e bij zijn moeder is geweest in het vrouwenkamp.
In het begin van de oorlog was de leeftijd voor overplaatsing voor jongens 17 in veel kampen is dit ook zo gebleven.
In anderen kampen is de leeftijd van overplaatsing omlaag gegaan naar 12 jaar. Omdat de jongen rond die leeftijd in de puberteit kwamen en hun seksuele ontwikkelingen niet echt handig waren binnen een kamp vol vrouwen. Vaak zorgde het gedrag van de jongen voor roddels en achterklap in het kamp. Ook zijn er enkelen verhalen bekent van seksueel geweld gepleegd door jongens richting de vrouwen en de vrouwen richting de jongens. Waardoor in veel vrouwen kampen de vrouwen zelf met het verzoek kwamen de leeftijdgrens van zeventien te verlagen.
Groetjes Marieke.
