Psyche
alle pijlers
Life coach
donderdag 19 juni 2008 om 11:13
Ik zit eraan te denken (nou ja, ik heb al twee coaches gemaild) om naar een life coach te gaan. Om wat dingen op een rijtje te zetten en meer uit mijzelf te halen. Heeft iemand ervaring met life coaching?
Ik heb trouwens ook een psychiater voor een psychische stoornis. Maar ik kan ook wel wat positiviteit gebruiken en daarvoor lijkt een life coach me wel geschikt. Iemand ervaring/gedachten hierover?
Ik heb trouwens ook een psychiater voor een psychische stoornis. Maar ik kan ook wel wat positiviteit gebruiken en daarvoor lijkt een life coach me wel geschikt. Iemand ervaring/gedachten hierover?
donderdag 19 juni 2008 om 12:41
quote:_Soleil_ schreef op 19 juni 2008 @ 12:38:
Volgens mij ging het hier ook gewoon over coaches en niet over personen. Dat de psychiatrische behandeling van Digitalis erbij wordt gehaald, heeft niet perse iets met een ander topic te maken, ze vermeldt het hier zelf. En dat anderen dan zeggen dat ze zich misschien beter op 1 ding kan richten, mag daar gewoon een reactie op zijn.
Ik had het niet beter kunnen zeggen. Ik herhaal hier ook nog even wat ik in het mod topic gegezegd heb en dan gaat mijn pc weer een tijdje uit
Das goed hoor Yasmijn. Als het dan maar gaat over coaches voor mensen met een psychiatrische aandoening. Daar gaat het topic over. En niet over mensen die lekker in hun vel zitten en er sterker van werden. Dan schets je namelijk een rooskleurig beeld waar TO niets aan heeft.
Volgens mij ging het hier ook gewoon over coaches en niet over personen. Dat de psychiatrische behandeling van Digitalis erbij wordt gehaald, heeft niet perse iets met een ander topic te maken, ze vermeldt het hier zelf. En dat anderen dan zeggen dat ze zich misschien beter op 1 ding kan richten, mag daar gewoon een reactie op zijn.
Ik had het niet beter kunnen zeggen. Ik herhaal hier ook nog even wat ik in het mod topic gegezegd heb en dan gaat mijn pc weer een tijdje uit
Das goed hoor Yasmijn. Als het dan maar gaat over coaches voor mensen met een psychiatrische aandoening. Daar gaat het topic over. En niet over mensen die lekker in hun vel zitten en er sterker van werden. Dan schets je namelijk een rooskleurig beeld waar TO niets aan heeft.
donderdag 19 juni 2008 om 12:45
donderdag 19 juni 2008 om 12:50
Fijn Yasmijn dat je het in ieder geval wel snapt. Het uitwisselen van positieve ervaringen (of minder positieve) kan absoluut een goed en mooi topic zijn. Denk dat er heel veel mensen baat bij kunnen hebben. Alleen TO niet. En dat kan ik redelijk zeggen zonder haar probleem weer te analyseren.
*ook heel off-topic: Hey Soleil! *
*ook heel off-topic: Hey Soleil! *
donderdag 19 juni 2008 om 12:52
quote:yasmijn schreef op 19 juni 2008 @ 12:37:
Vlinder, hoezo zit ik in een situatie waardoor ik een coach nodig zou hebben? Hoe kom je daar nou bij?
De enige coach die ik nodig heb is Marco van Basten.
Wel even goed lezen he. Ik zei juist dat ik niet vind dat je er eentje nodig had. Jij postte eerder iets in de trant van "Zou het ook wat voor mij zijn, of ben ik al te oud?". Ik bedoelde met jouw situatie eigenlijk meer : jij zit wel in een situatie waarin coaching kan werken volgens mij.
Jouw situatie is volgens mij: goed in je vel (na de operatie), binnenkort nieuwe baan, goed contact met je dochter...(meer weet ik niet). Is toch een ideale uitgangssituatie voor coaching als je dat wilt.
Ik ging voornamelijk serieus in op jouw waarschijnlijk grappig bedoelde opmerking om het gesprek weer op coaching te krijgen eigenlijk.
Vlinder, hoezo zit ik in een situatie waardoor ik een coach nodig zou hebben? Hoe kom je daar nou bij?
De enige coach die ik nodig heb is Marco van Basten.
Wel even goed lezen he. Ik zei juist dat ik niet vind dat je er eentje nodig had. Jij postte eerder iets in de trant van "Zou het ook wat voor mij zijn, of ben ik al te oud?". Ik bedoelde met jouw situatie eigenlijk meer : jij zit wel in een situatie waarin coaching kan werken volgens mij.
Jouw situatie is volgens mij: goed in je vel (na de operatie), binnenkort nieuwe baan, goed contact met je dochter...(meer weet ik niet). Is toch een ideale uitgangssituatie voor coaching als je dat wilt.
Ik ging voornamelijk serieus in op jouw waarschijnlijk grappig bedoelde opmerking om het gesprek weer op coaching te krijgen eigenlijk.
donderdag 19 juni 2008 om 12:52
Ja, ik snap ook wel dat je dat graag wilt Yasmijn, maar dat is misschien niet zo realistisch op dit moment. Maar ik geloof echt dat alle reacties die tot nu toe door niet-coach-ervarings-deskundigen zijn gegeven met erg goede bedoelingen zijn geplaatst. En misschien is het ook helemaal niet zo gek als TO daar even over nadenkt, toch?
Maar goed, ik ga ook weg hier, want ik weet ook niks van coaches. Ik blijf wel even meelezen, want ik vind het wel een interessant fenomeen.
Maar goed, ik ga ook weg hier, want ik weet ook niks van coaches. Ik blijf wel even meelezen, want ik vind het wel een interessant fenomeen.
donderdag 19 juni 2008 om 13:10
In eerste instantie zal een coach je helemaal geen positiviteit brengen. Een coach kan je bijvoorbeeld helpen met inzien dat jij steeds iets doet of laat waardoor je je doelen niet bereikt. En dan bedoel ik met doelen niet de hogere levensdoelen maar eerder de kleine doelen die je hebt op de werkvloer of je relatie.
Een coach kan je helpen om je patroon te doorbreken. Maar voor die tijd doet het vooral pijn als je beseft dat je iets niet goed doet en dat dat echt aan jezelf ligt en niet aan alle anderen.
Het is vervolgens best wel moeilijk om patronen te doorbreken waarvan je zelf niet erg bewust was.
Je hebt vier soorten bekwaamheden:
Onbewust onbekwaam
Bewust onbekwaam
Bewust bekwaam
Onbewust bekwaam
Een coach kan je helpen om van stap 1 naar stap 2 te gaan, later van stap 2 naar stap 3. Als alles goed gaat breng je jezelf ongemerkt naar stap 4.
Een coach kan je helpen om je patroon te doorbreken. Maar voor die tijd doet het vooral pijn als je beseft dat je iets niet goed doet en dat dat echt aan jezelf ligt en niet aan alle anderen.
Het is vervolgens best wel moeilijk om patronen te doorbreken waarvan je zelf niet erg bewust was.
Je hebt vier soorten bekwaamheden:
Onbewust onbekwaam
Bewust onbekwaam
Bewust bekwaam
Onbewust bekwaam
Een coach kan je helpen om van stap 1 naar stap 2 te gaan, later van stap 2 naar stap 3. Als alles goed gaat breng je jezelf ongemerkt naar stap 4.
donderdag 19 juni 2008 om 13:15
Als het exacte onderwerp van dit topic de vraag is, wie er allemaal ervaring heeft met een life coach terwijl ze in behandeling is voor een psychische stoornis, dan kan het topic wel dicht lijkt me. Het antwoord zal namelijk zijn: (vrijwel) niemand. Coaching en therapie zijn namelijk 2 heel verschillende zaken die niet door elkaar heen of naast elkaar gebruikt moeten worden, dat meen ik heel serieus.
.
donderdag 19 juni 2008 om 13:23
Mariannanas daar ben ik me ook heel erg van bewust. Maar misschien is het handig om anderen (inclusief TO) te vertellen wat coaching dan eigenlijk is. Voordat ik werd gecoached en voordat ik bij een psycholoog was geweest was het toen in mijn naieve hoofd allemaal één pot nat wat psychiaters, psychologen en coaches betreft.
donderdag 19 juni 2008 om 13:36
Mirlo heeft ook geen stoornis, zat gewoon slecht in het vel. Maar wel erg veel baat bij de coach. Tis een ander kind geworden. En studie gaat goed, ze gaat zelf goed, helemaal goed.
Misschien moeten die dingen, coaching en psychiatrische behandelingen idd niet tegelijk gedaan worden.
Dat zei Mirlo als eerste ook tegen me vanmorgen.
Misschien moeten die dingen, coaching en psychiatrische behandelingen idd niet tegelijk gedaan worden.
Dat zei Mirlo als eerste ook tegen me vanmorgen.
donderdag 19 juni 2008 om 14:14
Ik had gewoon wel het idee dat ik naast de psychiater ook wel een coach kon gebruiken. Ik heb BPS, maar niet alles is daar op terug te voeren. Ik ben 24 en voel me een beetje stuurloos, vandaar dat ik aan een coach dacht.
Wat ik van een coach verwacht? Een 'streng' 'behandelplan' en wat sturing in mijn leven aan te brengen.
Overigens ben ik net naar de psychiater geweest en hij heeft mijn dosis Zyprexa verhoogd. Wellicht dat dat goed helpt. Over opname hebben we ook gesproken, maar ik heb er nu niet de tijd voor. Als de verhoging van de medicatie niet werkt en mijn therapie, dan zal ik me in het volgende schooljaar laten opnemen.
Wat ik van een coach verwacht? Een 'streng' 'behandelplan' en wat sturing in mijn leven aan te brengen.
Overigens ben ik net naar de psychiater geweest en hij heeft mijn dosis Zyprexa verhoogd. Wellicht dat dat goed helpt. Over opname hebben we ook gesproken, maar ik heb er nu niet de tijd voor. Als de verhoging van de medicatie niet werkt en mijn therapie, dan zal ik me in het volgende schooljaar laten opnemen.
donderdag 19 juni 2008 om 14:22
Een coach werkt niet met (strenge) behandelplannen. Een coach behandelt je namelijk helemaal niet. Een coach stelt je eigenlijk alleen maar de juiste vragen zodat je zelf kunt groeien.
Het enige dat een coach in deze situatie zou kunnen doen is jou handvatten geven om zelf een behandelplan te maken. Maar dat lijkt me geen goed idee. En een goede coach zou dat oook echt niet doen.
Behandelplannen horen bij psychiaters, sturing hoort meer bij psychologen en handvatten om jezelf (bij) te sturen horen bij coaches.
Het enige dat een coach in deze situatie zou kunnen doen is jou handvatten geven om zelf een behandelplan te maken. Maar dat lijkt me geen goed idee. En een goede coach zou dat oook echt niet doen.
Behandelplannen horen bij psychiaters, sturing hoort meer bij psychologen en handvatten om jezelf (bij) te sturen horen bij coaches.
donderdag 19 juni 2008 om 14:32
donderdag 19 juni 2008 om 15:03
Ikzelf heb nooit coaching ontvangen. De mensen die ik ken die wel coaching krijgen, krijgen die binnen een werksituatie. Gewoon vrijwillig, om te zien waar de dingen zitten waar ze vaak tegenaan lopen. Mijn moeder coacht ook iemand binnen een werk-omgeving.
Deze coaching contacten zijn niet intensief, meer maandelijks of zelfs een keer per twee maanden. Het zijn momenten waarbij men individueel of in een klein groepje knelpunten benoemd en brainstromt over oplossingen.
Ik weet niet of het ook op lifecoaching van toepassing is maar ik denk dat coaching vereist dat je behoorlijk veel zelfinzicht hebt, je struikelpunten goed kan benoemen en bereid bent om die knelpunten ook echt aan te pakken. De coach is daarbij niet meer dan een praatpaal of een spiegel, en zeker niet iemand die je de verantwoordelijkheid voor je leven uit handen neemt en vanaf nu bepaald hoe jij je leven gaat inrichten.
Ik denk dat het daar misschien een tikje vroeg voor is. Coaching lijkt me meer iets om 'on the wagon' te blijven als je leven weer op orde is.
Deze coaching contacten zijn niet intensief, meer maandelijks of zelfs een keer per twee maanden. Het zijn momenten waarbij men individueel of in een klein groepje knelpunten benoemd en brainstromt over oplossingen.
Ik weet niet of het ook op lifecoaching van toepassing is maar ik denk dat coaching vereist dat je behoorlijk veel zelfinzicht hebt, je struikelpunten goed kan benoemen en bereid bent om die knelpunten ook echt aan te pakken. De coach is daarbij niet meer dan een praatpaal of een spiegel, en zeker niet iemand die je de verantwoordelijkheid voor je leven uit handen neemt en vanaf nu bepaald hoe jij je leven gaat inrichten.
Ik denk dat het daar misschien een tikje vroeg voor is. Coaching lijkt me meer iets om 'on the wagon' te blijven als je leven weer op orde is.
vrijdag 20 juni 2008 om 02:00
Met alle respect naar Digitalis en Yasmijn met haar goede bedoelingen.
Ik wil hier toch graag mijn mening ventileren.
En als dat off-topic is,so be it.
( yasmijn, je hoeft je hier niet als coach,of scheidsrechter van dit topic op te werpen,met alle respect en begrip).
Ten eerste wil ik vermelden dat ik de volledige ophef rond je eerder geopende topic op het desbetreffende moment volledig aan mij voorbij is gegaan.
Ik reageer dus niet vanuit dat punt.
Met flarden heb ik wat meegekregen van je leven en problematiek op het forum.
Ik ben van mening dat een lifecoach op dit moment van je leven totaal misplaatst is.
Dit kan je pas voorzichtig benaderen nadat je je stoornis onder controle hebt.
Ik vermoed dat je bps je op dit moment volledig in de tang heeft.
Daarnaast begrijp ik dat je op ongecontroleerde wijze omgaat met alcohol, drugs en medicatie (?).
Dit maakt je stoornis en je problematiek alleen maar complexer en zal je nog meer een pingpong effect krijgen in je gevoel en gedachtes.
Begrijpelijk dat je de situatie niet meer overziet en je zo snel mogelijk uit deze vicieuze cirkel wil komen.
Daardoor,en dat is typisch gedrag van bps, ga je op meerdere paarden tegelijk wedden.
Alles wat je voor ogen krijgt en bedenkt lijkt dè oplossing te zijn,of op zijn minst te overwegen.
Echter maak je nooit een besluit en verandert er nooit iets constructief
Ik begrijp heel goed dat je het zelf niet kan reguleren en je je hulpvraag zelf niet duidelijk in kaart kan brengen.
Ik begrijp je psychiater niet.
Of: je bent zelf niet duidelijk in het uitleggen van je huidige situatie.
Of :je hebt een persoon getroffen die je ziet als de zoveelste "lastige"bps-er en geen zin heeft om er een draaideurpatient van te maken,dus steekt hij er maar niet al te veel energie in.
Pappen en nat houden noemt men dat.
Hetgeen je zelf misschien ook schuldig aan bent.
Om echt een doorbraak te maken in je problematiek zal er ook rigoreus aangepakt moeten worden.
Geen tijd,het komt niet goed uit,ik probeer het eerst zo etc, zijn allemaal redenen die ook geplaatst kunnen worden onder"Vermijdingsgedrag".
Of beter gezegd: Diepe angst voor het onbekende.
Want wat en wie is Digi zonder dit leven?
Hoe gaat Digi om met het zelf verantwoordelijkheid nemen voor haar acties, zonder haar stoornis en problemen erbij te kunnen halen als"excuus"?
En dan met name naar jezelf toe.
Echter denk ik zo dat Digi vooral heel destructief bezig is.
En daar ga je aan onder door.
Zodra iemand de zere plek aanraakt ga je om je heen meppen.
Waarom?
Omdat het voelt als falen,als een afwijzing van je persoon.
Omdat het weleens waar kan zijn.
Omdat het eng is te beseffen dat je op een ander pad moet gaan lopen.
Want hoewel dit het pad is dat je alleen maar naar ellende lijdt,is het wel een bekend en vertrouwd pad.
Dat voelt veiliger dan op een nieuw pad te gaan lopen.
Ik geloof ter plekke dat je knokt,dat je echt anders wil,dat je er doodmoe van wordt,dat je hemel en aarde lijkt te verzetten om je hoofd boven water te houden.
Maar meid,je gebruikt je energie op de verkeerde manier.
Wellicht heb je vaker adviezen gekregen die luiden dat je rust moet nemen,na moet denken over je leven,na moet denken over wat je wil,na moet denken over wat er iedere keer fout gaat.
Mijn advies is:
Denk eens niet meer na,maar ga doen!!
Ik vind opname de beste keuze die je kan maken.
Denk daar niet over na,maar ga doen.
Je moet op dit moment je wereldje klein maken.
Zo min mogelijk prikkels krijgen van buitenaf.
Geen verleidingen,geen triggers.
geen alcohol,geen drugs etc.
Regelmaat,duidelijkheid over je dagindeling,kleine dingen
Niet nadenken over later,niet nadenken over hoe je het wil gaan doen of wat je wil gaan doen.
Maar alleen maar doen wat er op het programma staat
Eerst eens je lijf en je hoofd tot rust laten komen.
En het sleutelwoord daarvoor is: klein.
Leg de lat niet zo hoog.
Sterker nog,leg hem maar eens lekker op de grond.
Dit alles gaat je niet lukken op eigen kracht en niet in je eigen omgeving.
Daarvoor heb je een beschermende omgeving nodig.
Ik zeg niet dat de kans van slagen 100 %.
Maar opname is de grootste kans die je jezelf kan geven om hieruit te raken.
Bps hebben betekent over het algemeen een leven lang in een klein wereldje leven.
Dat is een heftig gegeven.
Maar als je dat leert accepteren,ga je rust vinden en houden.
En dat wil niet zeggen dat binnen dat wereldje geen bewegingsvrijheid is,geen doelen,geen ambities etc.
Die zijn er wel degelijk,maar op een ander niveau.
Je moet stoppen met dit alles Digi.
Alles wat je nu wil,kan later ook,leg het even in de kast.
En ga eerst eens je problematiek ,en dan met name het leren omgaan met je bps verhelpen.
Er is prima mee te leven,daar zijn tactieken voor en gerichte medicatie.
Dit leer je van intensieve therapie,gegeven door proffesionals( en dat is absoluut geen lifecoach)
Wat de medicatie betreft,
Zolang je daarbij allerlei middelen gebruikt die invloed daarop hebben( en op je gemoedstoestand)
Is het zinloos om te blijven experimenteren met de juiste dosis.
Ga serieus eens 1 grote stap nemen.
Het kost je mischien een jaar(of langer),maar het bespaart je heel wat meer jaren die verloren gaan aan je bps als je het nu niet doet.
Om weer on-topic te gaan (of misschien was ik dat toch)
Het heeft geen zin om ervaringen te lezen over een life-coach,dit past namelijk totaal niet bij je stoornis.
Een goede lifecoach zal zijn handen er niet eens aan branden.
Mischien ooit Digi,maar niet nu.
Ik hoop dat de hulpverlening ook meewerkt en je niet te lang alleen laat zwemmen.
Hoe eerder je uit je omgeving wordt geplukt hoe beter.
Dat is hoe ik het zie.
Doe ermee wat je wil.
Het is jou leven, jij maakt de keuze.
Als je wil dat het een keer ophoudt ga je het doen.
Ik wens je veel sterkte en alle geluk van de wereld.
Ga ervoor meid!
Ik wil hier toch graag mijn mening ventileren.
En als dat off-topic is,so be it.
( yasmijn, je hoeft je hier niet als coach,of scheidsrechter van dit topic op te werpen,met alle respect en begrip).
Ten eerste wil ik vermelden dat ik de volledige ophef rond je eerder geopende topic op het desbetreffende moment volledig aan mij voorbij is gegaan.
Ik reageer dus niet vanuit dat punt.
Met flarden heb ik wat meegekregen van je leven en problematiek op het forum.
Ik ben van mening dat een lifecoach op dit moment van je leven totaal misplaatst is.
Dit kan je pas voorzichtig benaderen nadat je je stoornis onder controle hebt.
Ik vermoed dat je bps je op dit moment volledig in de tang heeft.
Daarnaast begrijp ik dat je op ongecontroleerde wijze omgaat met alcohol, drugs en medicatie (?).
Dit maakt je stoornis en je problematiek alleen maar complexer en zal je nog meer een pingpong effect krijgen in je gevoel en gedachtes.
Begrijpelijk dat je de situatie niet meer overziet en je zo snel mogelijk uit deze vicieuze cirkel wil komen.
Daardoor,en dat is typisch gedrag van bps, ga je op meerdere paarden tegelijk wedden.
Alles wat je voor ogen krijgt en bedenkt lijkt dè oplossing te zijn,of op zijn minst te overwegen.
Echter maak je nooit een besluit en verandert er nooit iets constructief
Ik begrijp heel goed dat je het zelf niet kan reguleren en je je hulpvraag zelf niet duidelijk in kaart kan brengen.
Ik begrijp je psychiater niet.
Of: je bent zelf niet duidelijk in het uitleggen van je huidige situatie.
Of :je hebt een persoon getroffen die je ziet als de zoveelste "lastige"bps-er en geen zin heeft om er een draaideurpatient van te maken,dus steekt hij er maar niet al te veel energie in.
Pappen en nat houden noemt men dat.
Hetgeen je zelf misschien ook schuldig aan bent.
Om echt een doorbraak te maken in je problematiek zal er ook rigoreus aangepakt moeten worden.
Geen tijd,het komt niet goed uit,ik probeer het eerst zo etc, zijn allemaal redenen die ook geplaatst kunnen worden onder"Vermijdingsgedrag".
Of beter gezegd: Diepe angst voor het onbekende.
Want wat en wie is Digi zonder dit leven?
Hoe gaat Digi om met het zelf verantwoordelijkheid nemen voor haar acties, zonder haar stoornis en problemen erbij te kunnen halen als"excuus"?
En dan met name naar jezelf toe.
Echter denk ik zo dat Digi vooral heel destructief bezig is.
En daar ga je aan onder door.
Zodra iemand de zere plek aanraakt ga je om je heen meppen.
Waarom?
Omdat het voelt als falen,als een afwijzing van je persoon.
Omdat het weleens waar kan zijn.
Omdat het eng is te beseffen dat je op een ander pad moet gaan lopen.
Want hoewel dit het pad is dat je alleen maar naar ellende lijdt,is het wel een bekend en vertrouwd pad.
Dat voelt veiliger dan op een nieuw pad te gaan lopen.
Ik geloof ter plekke dat je knokt,dat je echt anders wil,dat je er doodmoe van wordt,dat je hemel en aarde lijkt te verzetten om je hoofd boven water te houden.
Maar meid,je gebruikt je energie op de verkeerde manier.
Wellicht heb je vaker adviezen gekregen die luiden dat je rust moet nemen,na moet denken over je leven,na moet denken over wat je wil,na moet denken over wat er iedere keer fout gaat.
Mijn advies is:
Denk eens niet meer na,maar ga doen!!
Ik vind opname de beste keuze die je kan maken.
Denk daar niet over na,maar ga doen.
Je moet op dit moment je wereldje klein maken.
Zo min mogelijk prikkels krijgen van buitenaf.
Geen verleidingen,geen triggers.
geen alcohol,geen drugs etc.
Regelmaat,duidelijkheid over je dagindeling,kleine dingen
Niet nadenken over later,niet nadenken over hoe je het wil gaan doen of wat je wil gaan doen.
Maar alleen maar doen wat er op het programma staat
Eerst eens je lijf en je hoofd tot rust laten komen.
En het sleutelwoord daarvoor is: klein.
Leg de lat niet zo hoog.
Sterker nog,leg hem maar eens lekker op de grond.
Dit alles gaat je niet lukken op eigen kracht en niet in je eigen omgeving.
Daarvoor heb je een beschermende omgeving nodig.
Ik zeg niet dat de kans van slagen 100 %.
Maar opname is de grootste kans die je jezelf kan geven om hieruit te raken.
Bps hebben betekent over het algemeen een leven lang in een klein wereldje leven.
Dat is een heftig gegeven.
Maar als je dat leert accepteren,ga je rust vinden en houden.
En dat wil niet zeggen dat binnen dat wereldje geen bewegingsvrijheid is,geen doelen,geen ambities etc.
Die zijn er wel degelijk,maar op een ander niveau.
Je moet stoppen met dit alles Digi.
Alles wat je nu wil,kan later ook,leg het even in de kast.
En ga eerst eens je problematiek ,en dan met name het leren omgaan met je bps verhelpen.
Er is prima mee te leven,daar zijn tactieken voor en gerichte medicatie.
Dit leer je van intensieve therapie,gegeven door proffesionals( en dat is absoluut geen lifecoach)
Wat de medicatie betreft,
Zolang je daarbij allerlei middelen gebruikt die invloed daarop hebben( en op je gemoedstoestand)
Is het zinloos om te blijven experimenteren met de juiste dosis.
Ga serieus eens 1 grote stap nemen.
Het kost je mischien een jaar(of langer),maar het bespaart je heel wat meer jaren die verloren gaan aan je bps als je het nu niet doet.
Om weer on-topic te gaan (of misschien was ik dat toch)
Het heeft geen zin om ervaringen te lezen over een life-coach,dit past namelijk totaal niet bij je stoornis.
Een goede lifecoach zal zijn handen er niet eens aan branden.
Mischien ooit Digi,maar niet nu.
Ik hoop dat de hulpverlening ook meewerkt en je niet te lang alleen laat zwemmen.
Hoe eerder je uit je omgeving wordt geplukt hoe beter.
Dat is hoe ik het zie.
Doe ermee wat je wil.
Het is jou leven, jij maakt de keuze.
Als je wil dat het een keer ophoudt ga je het doen.
Ik wens je veel sterkte en alle geluk van de wereld.
Ga ervoor meid!
vrijdag 20 juni 2008 om 12:10
Jeetje Iry, wat heb je dat goed geschreven voor Digi.
Je hebt helemaal gelijk. Ik heb borderline. In mijn slechtste periode was ik ook alleen maar bezig met oplossingen zoeken. Ik heb ook van alles bedacht: andere studies, werk, therapeuten, dokters, opname. Het was bijna obsessief. Daar gaat zoveel energie in zitten, idd verkeerde energie. Ik wilde me gewoon zo graag weer goed voelen, me normaal voelen en mijn plannen kunnen uitvoeren, nou ja, gewoon mijn leven leven eigenlijk.
Het gaat nu stukken beter met mij. Ik heb nog wel klachten maar wat mij zoveel verder heeft gebracht is inderdaad mijn wereld klein maken: dag voor dag, gewoon goed eten, slapen, medicatie op tijd. Verder een goeie therapeute, al jaren dezelfde in mijn geval. Nog steeds is mijn wereld klein, maar die wordt hopelijk stukje bij beetje weer wat groter.
Ik schrijf op het Bps-topic. Digi daar ben je natuurlijk nog steeds van harte welkom. In ieder geval veel sterkte.
Je hebt helemaal gelijk. Ik heb borderline. In mijn slechtste periode was ik ook alleen maar bezig met oplossingen zoeken. Ik heb ook van alles bedacht: andere studies, werk, therapeuten, dokters, opname. Het was bijna obsessief. Daar gaat zoveel energie in zitten, idd verkeerde energie. Ik wilde me gewoon zo graag weer goed voelen, me normaal voelen en mijn plannen kunnen uitvoeren, nou ja, gewoon mijn leven leven eigenlijk.
Het gaat nu stukken beter met mij. Ik heb nog wel klachten maar wat mij zoveel verder heeft gebracht is inderdaad mijn wereld klein maken: dag voor dag, gewoon goed eten, slapen, medicatie op tijd. Verder een goeie therapeute, al jaren dezelfde in mijn geval. Nog steeds is mijn wereld klein, maar die wordt hopelijk stukje bij beetje weer wat groter.
Ik schrijf op het Bps-topic. Digi daar ben je natuurlijk nog steeds van harte welkom. In ieder geval veel sterkte.
vrijdag 20 juni 2008 om 15:05
Bedankt Yassie. Het gaat alweer beter, ik studeer de oren van m'n kop. Mijn medicatie is verhoogd en ik merk het effect. Vanavond lekker uit met vriendinnetje en morgen weer een dag. Mijn psych blijf ik ook nog steeds opzoeken en als de tijd rijp is, komt die coach weleens. Of niet, maar da's voor later zorg.
Inderdaad mooi geschreven Iry, en Satine ook bedankt.
Inderdaad mooi geschreven Iry, en Satine ook bedankt.
vrijdag 20 juni 2008 om 16:45
Ik heb zelf ook Borderline ( en een eetstoornis)
Het is daarom niet zo moeilijk voor mij om je situatie in te schatten.
Ook mijn wereldje is klein,en dat gaat het beste.
Ik hoop dat je er voor gaat meid.
Ik gun je namelijk rust en geluk in je leventje.
Dat verdien je meisje!
Veel liefs van een medegestoorde ( die inmiddels al in rustiger vaarwater is gekomen)
Het is daarom niet zo moeilijk voor mij om je situatie in te schatten.
Ook mijn wereldje is klein,en dat gaat het beste.
Ik hoop dat je er voor gaat meid.
Ik gun je namelijk rust en geluk in je leventje.
Dat verdien je meisje!
Veel liefs van een medegestoorde ( die inmiddels al in rustiger vaarwater is gekomen)
