Psyche
alle pijlers
depressieve moeder
maandag 2 december 2013 om 23:03
Hallo Allemaal,
ik zit met iets... en ik praat er eigenlijk niet (meer)over..
mijn moeder heeft een zwaar leven achter de rug.. toen ik 6 jaar was is ze gescheiden van mijn vader. toen zijn mijn broer en ik met onze vader meegegaan naar Maastricht waar hij een baan en nieuwe vriendin had. daar hebben we 3 jaar gewoond.
mijn moeder doodongelukkig nog hier in Vlaardingen ( zuidholland)
even om een lang verhaal kort te maken: we zijn met onze vader destijds meegegaan omdat hij mijn moeder zwart liep te maken en vertelde dat ze niet goed voor ons zou kunnen zorgen. ja als kind geloof je dat en ga je met je vader mee.
mijn broer en ik konden helemaal niet wennen in Maastricht. werden allebei erg gepest op school, werden daar als buitenlanders gezien. daarbij heb je daar uiteraard gezellige kroegen en de carnaval... waar mijn vader erg vaak heel dronken was.. verbaal en non verbaal kwam er veel geweld voor in huis als mijn vader gedronken had.
3 jaar later toen mijn broer en ik iets ouder waren, hebben we doe moed verzameld om onze vader te vertellen dat we weer naar onze moeder wilde gaan. zo gezegd zo gedaan.
ondertussen kreeg mijn moeder een hele lieve ( 14 jaar jongere) vriend. mijn moeder en haar vriend: Richard , hebben ons met liefde opgevangen en alles voor ons gedaan.
na een tijdje gingen wij met zijn 4ren groter wonen, en we waren echt ( eindelijk) een happy family! zo happy, dat mijn moeder en richard trouwden in 2005.
eindelijk even geen zorgen meer, en ik probeerde de tijd in Maastricht te vergeten( ik had hierna ook geen contact meer met mijn vader)
maar 5 jaar geleden, zijn mijn moeder en richard dan toch gescheiden.. in het begin super moeilijk.. maar gelukkig als vrienden uit elkaar gegaan...
maar sinds vroeger.. en al helemaal sinds ze gescheiden is van richard gaat ze erg hard achteruit..
ze is continue zwaar depressief.. ligt hele dagen op bed.. en zo is ze weer helemaal happy.. hier slikt ze trouwen wel antidepresiva voor al een aantal jaren.
ze gaat ook met haar gezondheid hard achteruit.. ze is inmiddels 50 jaar... maar gaat steeds meer mankeren.. ze schommelt erg met haar gewicht, eet slecht ( weinig en niet gevarieerd) ze komt telkens aan. heeft vaak last van hartkloppingen, word steeds vergeetachtiger, kan niet veel hebben, geen herrie , diepen gesprekken wil ze niet aan gaan, daar is ze vaak te moe voor of heeft ze geen kracht voor.
mijn broer en ik proberen haar hierin te helpen en te steunen.. nou weet ik dat iemand die depressief is.. je niet 1 2 3 kan helpen.. maar je er alleen begrip voor kan tonen.. maar het is wel mijn moeder die ik steeds dieper zie zakken..
buiten dat heeft ze na mijn vader en Richard alleen maar aan en uit relaties die niet langer mogen duren dan enkele maanden of weken.. elke keer is het hem niet.. en zit ze weer met liefdes verdriet. ze word enorm snel verliefd, date veel via internet.. is vaak weg..en zodra ze een vriendje heeft, ziet ze mij en mijn broer niet meer staan. en als het dan weer slecht met der gaat... kunnen wij der opvangen, troosten en helpen.
dit precies hetzelfde in het huishouden.. er word niet veel gedaan.. alleen maar de hoognodige zaken, schoonmaken komt hier niet voor ( alleen ik ben degene die dat doet.) nou weet ik dat mijn broer en ik oud en wijs genoeg zijn haar tehelpen.. en dat doen we natuurlijk ook.. maar soms is het voor mij ook allemaal even te veel.. ik werk ook 32 uur in de week. en wij betalen ook mee aan het huis, ( omdat ze het financieel anders niet red)
het voelt gewoon alsof ik de moeders des huizes ben..
door wat ik heb meegemaakt.. ben ik natuurlijk veel volwassener als anderen van mijn leeftijd, met sommige dingen is dat wel fijn.. maar tegelijkertijd is dit in het leven ( relaties,vrienschappen) mijn struikelblok.
soms weet i gewoon niet meer wat ik kan doen... of wat ik kan doen om mijn moeder te helpen.. of mijzelf te helpen..
ben al 3 x bij een psycholoog geweest. dat heeft mij goed geholpen. alleen is dit heellaas een probleem wat blijft op het moment..
zijn er misschien mensen met een soortgelijk verhaal?
of mensen die weten hier mee om te gaan?
bedankt voor het lezen!
Liefs van mij xxxx
ik zit met iets... en ik praat er eigenlijk niet (meer)over..
mijn moeder heeft een zwaar leven achter de rug.. toen ik 6 jaar was is ze gescheiden van mijn vader. toen zijn mijn broer en ik met onze vader meegegaan naar Maastricht waar hij een baan en nieuwe vriendin had. daar hebben we 3 jaar gewoond.
mijn moeder doodongelukkig nog hier in Vlaardingen ( zuidholland)
even om een lang verhaal kort te maken: we zijn met onze vader destijds meegegaan omdat hij mijn moeder zwart liep te maken en vertelde dat ze niet goed voor ons zou kunnen zorgen. ja als kind geloof je dat en ga je met je vader mee.
mijn broer en ik konden helemaal niet wennen in Maastricht. werden allebei erg gepest op school, werden daar als buitenlanders gezien. daarbij heb je daar uiteraard gezellige kroegen en de carnaval... waar mijn vader erg vaak heel dronken was.. verbaal en non verbaal kwam er veel geweld voor in huis als mijn vader gedronken had.
3 jaar later toen mijn broer en ik iets ouder waren, hebben we doe moed verzameld om onze vader te vertellen dat we weer naar onze moeder wilde gaan. zo gezegd zo gedaan.
ondertussen kreeg mijn moeder een hele lieve ( 14 jaar jongere) vriend. mijn moeder en haar vriend: Richard , hebben ons met liefde opgevangen en alles voor ons gedaan.
na een tijdje gingen wij met zijn 4ren groter wonen, en we waren echt ( eindelijk) een happy family! zo happy, dat mijn moeder en richard trouwden in 2005.
eindelijk even geen zorgen meer, en ik probeerde de tijd in Maastricht te vergeten( ik had hierna ook geen contact meer met mijn vader)
maar 5 jaar geleden, zijn mijn moeder en richard dan toch gescheiden.. in het begin super moeilijk.. maar gelukkig als vrienden uit elkaar gegaan...
maar sinds vroeger.. en al helemaal sinds ze gescheiden is van richard gaat ze erg hard achteruit..
ze is continue zwaar depressief.. ligt hele dagen op bed.. en zo is ze weer helemaal happy.. hier slikt ze trouwen wel antidepresiva voor al een aantal jaren.
ze gaat ook met haar gezondheid hard achteruit.. ze is inmiddels 50 jaar... maar gaat steeds meer mankeren.. ze schommelt erg met haar gewicht, eet slecht ( weinig en niet gevarieerd) ze komt telkens aan. heeft vaak last van hartkloppingen, word steeds vergeetachtiger, kan niet veel hebben, geen herrie , diepen gesprekken wil ze niet aan gaan, daar is ze vaak te moe voor of heeft ze geen kracht voor.
mijn broer en ik proberen haar hierin te helpen en te steunen.. nou weet ik dat iemand die depressief is.. je niet 1 2 3 kan helpen.. maar je er alleen begrip voor kan tonen.. maar het is wel mijn moeder die ik steeds dieper zie zakken..
buiten dat heeft ze na mijn vader en Richard alleen maar aan en uit relaties die niet langer mogen duren dan enkele maanden of weken.. elke keer is het hem niet.. en zit ze weer met liefdes verdriet. ze word enorm snel verliefd, date veel via internet.. is vaak weg..en zodra ze een vriendje heeft, ziet ze mij en mijn broer niet meer staan. en als het dan weer slecht met der gaat... kunnen wij der opvangen, troosten en helpen.
dit precies hetzelfde in het huishouden.. er word niet veel gedaan.. alleen maar de hoognodige zaken, schoonmaken komt hier niet voor ( alleen ik ben degene die dat doet.) nou weet ik dat mijn broer en ik oud en wijs genoeg zijn haar tehelpen.. en dat doen we natuurlijk ook.. maar soms is het voor mij ook allemaal even te veel.. ik werk ook 32 uur in de week. en wij betalen ook mee aan het huis, ( omdat ze het financieel anders niet red)
het voelt gewoon alsof ik de moeders des huizes ben..
door wat ik heb meegemaakt.. ben ik natuurlijk veel volwassener als anderen van mijn leeftijd, met sommige dingen is dat wel fijn.. maar tegelijkertijd is dit in het leven ( relaties,vrienschappen) mijn struikelblok.
soms weet i gewoon niet meer wat ik kan doen... of wat ik kan doen om mijn moeder te helpen.. of mijzelf te helpen..
ben al 3 x bij een psycholoog geweest. dat heeft mij goed geholpen. alleen is dit heellaas een probleem wat blijft op het moment..
zijn er misschien mensen met een soortgelijk verhaal?
of mensen die weten hier mee om te gaan?
bedankt voor het lezen!
Liefs van mij xxxx
wees jezelf, er zijn al genoeg anderen.
maandag 2 december 2013 om 23:12
Jij bent niet je moeders moeder. Ik weet niet hoe oud je bent, maar volgens mij wordt het tijd voor een eigen leven. Daarmee wil ik niet zeggen dat je je moeder volledig moet laten vallen, maar het is wel zaak dat je aan jezelf denkt.
Heb je al hulpverlening ingeschakeld voor je moeder?
Zo lang jij en je broer thuis wonen, wordt er van jullie verwacht het allemaal zelf op te lossen, maar als jullie op jezelf gaan wonen, dan kan je moeder hulp krijgen van buitenaf en nu dat nog mogelijk is zou ik daar maar eens achteraan gaan, want jullie hebben ook recht op een goed en gelukkig leven. Je kan dan een stapje terug doen en je moeder van een afstand bijstaan, dat is beter voor jullie alle drie, ook je moeder.
Heb je al hulpverlening ingeschakeld voor je moeder?
Zo lang jij en je broer thuis wonen, wordt er van jullie verwacht het allemaal zelf op te lossen, maar als jullie op jezelf gaan wonen, dan kan je moeder hulp krijgen van buitenaf en nu dat nog mogelijk is zou ik daar maar eens achteraan gaan, want jullie hebben ook recht op een goed en gelukkig leven. Je kan dan een stapje terug doen en je moeder van een afstand bijstaan, dat is beter voor jullie alle drie, ook je moeder.
dinsdag 3 december 2013 om 01:45
dinsdag 3 december 2013 om 02:30
Bedankt voor jullie lieven woorden... Het is gewoon erg moeilijk.. Nooit echt een goede vaderrol gehad. En ik wil gewoon mijn ''moeder" terug... Ben ook aan het sparen om op mezelf te gaan. En ze is ook blij als mijj broer en ik het huis uit zijn zegt ze.. Omdat ze dan met niemand meer rekening hoeft te houden.. Ben gewoon bang dat het dan helemaal bergarwaarts gaat met der(ookal denkt ze zelf van niet...)
En ook haar gezondheid baart me zorgen.. Ze is wel 50..maar je zou der ouder schatten.. En ben bang als alles zo doorgaat ze niet heel oud word... En ondank alles houd ik onwijs veel van der..
En ook haar gezondheid baart me zorgen.. Ze is wel 50..maar je zou der ouder schatten.. En ben bang als alles zo doorgaat ze niet heel oud word... En ondank alles houd ik onwijs veel van der..
wees jezelf, er zijn al genoeg anderen.
dinsdag 3 december 2013 om 07:03
Wat moeilijk om op zo'n jonge leeftijd voor je moeder en het huishouden te moeten zorgen. Dat is niet niks, meid.
Wij zijn geen artsen en kunnen geen diagnoses stellen. Maar als ik jouw verhaal zo lees, dat kan het maar zo zijn dat jouw moeder een bepaald ziektebeeld heeft. Zoals jij het gedrag van jouw moeder omschrijft, doet dat mij denken aan bijv borderline. Weet je of jouw moeder wel eens is onderzocht en gediagnosticeerd? Zo nee, zou zij daar open voor staan? Misschien eens met de huisarts willen praten?
Zo niet, dan is het misschien een idee om hulp voor jezelf te zoeken. Jij komt nu op een leeftijd dat het goed is om je eigen weg te gaan kiezen. Maar ik kan me voorstellen dat dat in jouw situatie best heel moeilijk is, omdat je je misschien schuldig voelt naar je moeder, of jij je verantwoordelijk blijft voelen voor haar welzijn, enz. En dat zijn hele logische reacties, maar die emoties kunnen jou flink in de weg gaan staan. En daar is niemand mee geholpen, jij niet maar ook je moeder niet. Professionele hulp kan jou bijstaan in dat proces van loskomen op een goede manier en met een goed gevoel.
Sterkte!
Wij zijn geen artsen en kunnen geen diagnoses stellen. Maar als ik jouw verhaal zo lees, dat kan het maar zo zijn dat jouw moeder een bepaald ziektebeeld heeft. Zoals jij het gedrag van jouw moeder omschrijft, doet dat mij denken aan bijv borderline. Weet je of jouw moeder wel eens is onderzocht en gediagnosticeerd? Zo nee, zou zij daar open voor staan? Misschien eens met de huisarts willen praten?
Zo niet, dan is het misschien een idee om hulp voor jezelf te zoeken. Jij komt nu op een leeftijd dat het goed is om je eigen weg te gaan kiezen. Maar ik kan me voorstellen dat dat in jouw situatie best heel moeilijk is, omdat je je misschien schuldig voelt naar je moeder, of jij je verantwoordelijk blijft voelen voor haar welzijn, enz. En dat zijn hele logische reacties, maar die emoties kunnen jou flink in de weg gaan staan. En daar is niemand mee geholpen, jij niet maar ook je moeder niet. Professionele hulp kan jou bijstaan in dat proces van loskomen op een goede manier en met een goed gevoel.
Sterkte!
dinsdag 3 december 2013 om 08:28
Even een stukje psychologie van de koude grond.
Maar zou het kunnen dat de angst waar je het in je andere topic over hebt hiermee te maken heeft?
Dat je door de constante spanningen thuis al van kleins af aan iets zoekt om toch controle over te houden in je leven.
Ik ken een aantal mensen met die angst en die komen allemaal uit vergelijkbare achtergronden als jij.
Zoek een goede psycholoog en leg je er bij neer dat jouw moeder verantwoordelijk is voor haar eigen leven.
Ouders zorgen voor de kinderen en niet andersom.
Maar zou het kunnen dat de angst waar je het in je andere topic over hebt hiermee te maken heeft?
Dat je door de constante spanningen thuis al van kleins af aan iets zoekt om toch controle over te houden in je leven.
Ik ken een aantal mensen met die angst en die komen allemaal uit vergelijkbare achtergronden als jij.
Zoek een goede psycholoog en leg je er bij neer dat jouw moeder verantwoordelijk is voor haar eigen leven.
Ouders zorgen voor de kinderen en niet andersom.
dinsdag 3 december 2013 om 13:21
quote:blondine20 schreef op 03 december 2013 @ 02:30:
Bedankt voor jullie lieven woorden... Het is gewoon erg moeilijk.. Nooit echt een goede vaderrol gehad. En ik wil gewoon mijn ''moeder" terug... Ben ook aan het sparen om op mezelf te gaan. En ze is ook blij als mijj broer en ik het huis uit zijn zegt ze.. Omdat ze dan met niemand meer rekening hoeft te houden.. Ben gewoon bang dat het dan helemaal bergarwaarts gaat met der(ookal denkt ze zelf van niet...)
En ook haar gezondheid baart me zorgen.. Ze is wel 50..maar je zou der ouder schatten.. En ben bang als alles zo doorgaat ze niet heel oud word... En ondank alles houd ik onwijs veel van der..
Wees eens eerlijk: houdt ze nu dan rekening met jullie?
Misschien gaat het beter met haar als jullie het huis uit gaan, misschien ook wel niet. Maar het is altijd nog haar eigen verantwoordelijkheid en niet die van jullie. Als je blijft zorgen voor haar, wanneer ze weer in de prut zit, maak je haar wel heel makkelijk om in een hulpbehoevend patroon te blijven zitten. Haar huishouden, en inkomen lopen mooi door, daar hoeft ze niets voor te doen.
Zorg goed voor jezelf, je hebt te lang in de ouder en hulpverlenersrol gezeten en daar moet je zo snel mogelijk uit zien te komen.
Als je op jezelf woont, kun je voeling met haar houden door regelmatig een kopje thee te gaan drinken. En gaat het echt fout, schakel dan een hulpverlener in: die zijn er voor opgeleid, jij niet.
En wil ze niet, dan wil ze niet, het is nog altijd een volwassene die zelf mag bepalen hoe ze haar leven wenst in te richten.
Bedankt voor jullie lieven woorden... Het is gewoon erg moeilijk.. Nooit echt een goede vaderrol gehad. En ik wil gewoon mijn ''moeder" terug... Ben ook aan het sparen om op mezelf te gaan. En ze is ook blij als mijj broer en ik het huis uit zijn zegt ze.. Omdat ze dan met niemand meer rekening hoeft te houden.. Ben gewoon bang dat het dan helemaal bergarwaarts gaat met der(ookal denkt ze zelf van niet...)
En ook haar gezondheid baart me zorgen.. Ze is wel 50..maar je zou der ouder schatten.. En ben bang als alles zo doorgaat ze niet heel oud word... En ondank alles houd ik onwijs veel van der..
Wees eens eerlijk: houdt ze nu dan rekening met jullie?
Misschien gaat het beter met haar als jullie het huis uit gaan, misschien ook wel niet. Maar het is altijd nog haar eigen verantwoordelijkheid en niet die van jullie. Als je blijft zorgen voor haar, wanneer ze weer in de prut zit, maak je haar wel heel makkelijk om in een hulpbehoevend patroon te blijven zitten. Haar huishouden, en inkomen lopen mooi door, daar hoeft ze niets voor te doen.
Zorg goed voor jezelf, je hebt te lang in de ouder en hulpverlenersrol gezeten en daar moet je zo snel mogelijk uit zien te komen.
Als je op jezelf woont, kun je voeling met haar houden door regelmatig een kopje thee te gaan drinken. En gaat het echt fout, schakel dan een hulpverlener in: die zijn er voor opgeleid, jij niet.
En wil ze niet, dan wil ze niet, het is nog altijd een volwassene die zelf mag bepalen hoe ze haar leven wenst in te richten.
