Psyche
alle pijlers
Onrust en passie
maandag 16 december 2013 om 13:06
Hoi dames,
Ik vind dat ik niet mijn volst mogelijk leef. En ik wil daar iets aan doen.
Ik heb eigenlijk niet echt één passie (zoals bij sommige koken is, bij anderen lezen, paardrijden, dansen of breien). Ik begin altijd aan dingen maar heb de rust er niet voor om deze vol te houden. Als ik iets doe (bijv. koken) ben ik al weer bezig met wat ik verder die avond nog wil doen (bijvoorbeeld boek uitlezen). Als ik dan met dat boek bezig ben heb ik het idee dat ik alsnog niet doe wat ik wil en als ik dit zo typ realiseer ik me dat dit echt te onrustig is voor woorden.
Ik zit sowieso veel te veel in mijn hoofd ipv mijn gevoel. Ik overanalyseer, twijfel, denk na.. voordat ik dingen voel. Het meest vertrouwde gevoel wat ik kan omschrijven is angst, onrust en frustratie op het moment. Dat is echt shit en ik wil daarvan af.
Ik heb ook de neiging om altijd goede voornemens te hebben maar deze eigenlijk nooit te starten (bijv. ik wil een mindfullness cursus gaan doen, dat helpt mogelijk wel... Vervolgens heb ik deze gedachte al twee jaar maar ik heb de rust/ambitie niet om het echt te gaan doen).
Herkent iemand dit? En hoe zijn jullie hier mee omgegaan of gaan jullie hier nog mee om?
Ik vind dat ik niet mijn volst mogelijk leef. En ik wil daar iets aan doen.
Ik heb eigenlijk niet echt één passie (zoals bij sommige koken is, bij anderen lezen, paardrijden, dansen of breien). Ik begin altijd aan dingen maar heb de rust er niet voor om deze vol te houden. Als ik iets doe (bijv. koken) ben ik al weer bezig met wat ik verder die avond nog wil doen (bijvoorbeeld boek uitlezen). Als ik dan met dat boek bezig ben heb ik het idee dat ik alsnog niet doe wat ik wil en als ik dit zo typ realiseer ik me dat dit echt te onrustig is voor woorden.
Ik zit sowieso veel te veel in mijn hoofd ipv mijn gevoel. Ik overanalyseer, twijfel, denk na.. voordat ik dingen voel. Het meest vertrouwde gevoel wat ik kan omschrijven is angst, onrust en frustratie op het moment. Dat is echt shit en ik wil daarvan af.
Ik heb ook de neiging om altijd goede voornemens te hebben maar deze eigenlijk nooit te starten (bijv. ik wil een mindfullness cursus gaan doen, dat helpt mogelijk wel... Vervolgens heb ik deze gedachte al twee jaar maar ik heb de rust/ambitie niet om het echt te gaan doen).
Herkent iemand dit? En hoe zijn jullie hier mee omgegaan of gaan jullie hier nog mee om?
maandag 16 december 2013 om 13:09
maandag 16 december 2013 om 13:20
maandag 16 december 2013 om 13:40
Straks werkt het niet. Nou en? Dan heb je pech. Next.
Nu weet je zeker dat je niets hebt.
Mensen die wat bereikt hebben zijn meesters in falen. Van falen leer en vorm je namelijk.
Je bent toch ook niet uit je moeders baarmoeder komen lopen? Kon je toen ook al boeken lezen? Nee? Wat raar
Mijn geruststelling is deze. You will fuck up. En daarna doe je het beter. Net als de rest van de mensheid.
Nu weet je zeker dat je niets hebt.
Mensen die wat bereikt hebben zijn meesters in falen. Van falen leer en vorm je namelijk.
Je bent toch ook niet uit je moeders baarmoeder komen lopen? Kon je toen ook al boeken lezen? Nee? Wat raar
Mijn geruststelling is deze. You will fuck up. En daarna doe je het beter. Net als de rest van de mensheid.
maandag 16 december 2013 om 14:17
Ik ben benieuwd. Ze starten midden januari.
maandag 16 december 2013 om 15:01
Goeie eerste stap! Waarschuwing: laat je niet afschrikken door de eerste les 
Ik ben ook onrustig: continu malen in m'n hoofd, moeilijk stil blijven zitten, bezig met alles behalve wat ik op dat moment wil/moet doen, en te veel 'passies' waar ik even vol in op ga, maar snel op uitgekeken ben en niet afmaak.
En mijn eerste ervaring met mindfulness was vreselijk. De bodyscan: ik wilde gillend opspringen en weg rennen. Maar mindfulness is heel breed: er zijn oefeningen en manieren van denken waar ik wel veel aan heb, en oefeningen die ik nog steeds vreselijk vind.
Bij onrustige personen kan het soms juist de problemen verergeren, maar mijn ervaring is dat je wel meer zicht krijgt op wat er speelt en dat je er ook handvaten kunt vinden die wel helpen om er mee om te gaan.
Beetje jammer dat ik steeds vergeet om het weer op te pakken, maar toch heb ik met momenten nog steeds wat aan.
Ik ben ook onrustig: continu malen in m'n hoofd, moeilijk stil blijven zitten, bezig met alles behalve wat ik op dat moment wil/moet doen, en te veel 'passies' waar ik even vol in op ga, maar snel op uitgekeken ben en niet afmaak.
En mijn eerste ervaring met mindfulness was vreselijk. De bodyscan: ik wilde gillend opspringen en weg rennen. Maar mindfulness is heel breed: er zijn oefeningen en manieren van denken waar ik wel veel aan heb, en oefeningen die ik nog steeds vreselijk vind.
Bij onrustige personen kan het soms juist de problemen verergeren, maar mijn ervaring is dat je wel meer zicht krijgt op wat er speelt en dat je er ook handvaten kunt vinden die wel helpen om er mee om te gaan.
Beetje jammer dat ik steeds vergeet om het weer op te pakken, maar toch heb ik met momenten nog steeds wat aan.
maandag 16 december 2013 om 15:28
Pinkie, dankjewel voor je info Ik ben benieuwd naar de ervaringen.. Lijkt me best wel lastig omdat ik gewend ben om veel in mijn hoofd te zitten (veel te veel) en ik hou helemaal niet van dingen oefenen. Hoop dat het ind op bepaalde punten hulp biedt, maar kan niet verwachten dat het plots al mijn 'issues' uit de weg ruimt natuurlijk Gedeelte zit gewoon in mij.
Onder andere dat zo herkenbare 'ding' om dingen even helemaal geweldig te vinden, en twee weken later weer verder te gaan met iets anders. Zo is de hoeveelheid half-gelezenboeken in mijn boekenkast is groter dan de hoeveelheid gelezen boeken
Onder andere dat zo herkenbare 'ding' om dingen even helemaal geweldig te vinden, en twee weken later weer verder te gaan met iets anders. Zo is de hoeveelheid half-gelezenboeken in mijn boekenkast is groter dan de hoeveelheid gelezen boeken
maandag 16 december 2013 om 16:53
Wat ik fijn vond, was de realistatie dat het feit dat ik bepaalde gedachten of gevoelens heb, niet betekent dat ik er iets mee 'moet'. En dat ik mezelf er al helemaal niet om hoef te veroordelen.
Bijv. soms ben ik even jaloers; omdat ik mezelf ook gun wat ik die ander gun. Dat neem ik mezelf kwalijk. Mindfulness leerde me wel dat ik dat gevoel ook kan accepteren zonder er gelijk een oordeel over te hebben. Of dat ik als ik ergens anders aan denk, dat ik mezelf dat niet kwalijk hoef te nemen. Ik kan het ook accepteren dat ik afgeleid was, en mijn aandacht weer richten op wat van belang. En ook dat als ik ergens anders aan denk, dat ik hier niet iets mee hoef. Ik mag zo'n gedachtentreintje afbreken; de gedachten zijn er, dat is een feit. Maar dat is ook het enige. De gedachten/veroordelingen/het er iets mee 'moeten': dat kun je leren los laten.
En dit klinkt nu heel zen, maar het is heel lastig
en lukt me meestal ook niet. Maar die cursus heeft me wel het eerste zetje gegeven om anders te gaan kijken hiernaar, en om me vaker te realiseren wat ik doe en dat ik het mezelf daarmee moeilijk maak. (Daarom wil ik het ook weer op gaan pakken; ga binnenkort met een vriendin mediteren. Ben benieuwd ).
En qua oefeningen vind ik de ademhalingsoefening heel fijn als ik moeilijk in slaap kom. Of de loopoefening, omdat ik dan kan bewegen en me daar rustiger bij voel. Ik kreeg ook oefeningen om te leren/voelen wat er in me om gaat: welke lichamelijke gevoelens heb ik (pijn/spanning bijv), welke emoties voel ik, welke gedachten zijn er. En dan alleen constateren dat het er is, er mee in contact komen. Zonder direct er op te mogen / moeten reageren.
Maar bodyscan blijf ik vreselijk vinden: word ik onrustiger van.
Het kan zijn dat jij weer andere oefeningen krijgt, of vanuit een wat andere insteek. Want trainers hebben ook hun eigen aanpak natuurlijk. Maar dit is wat er bij mij is blijven hangen en ook al doe ik de laatste tijd weinig oefeningen meer, er is wel een basis waar ik naar terug kan en waar ik me prettig bij voel.
Bijv. soms ben ik even jaloers; omdat ik mezelf ook gun wat ik die ander gun. Dat neem ik mezelf kwalijk. Mindfulness leerde me wel dat ik dat gevoel ook kan accepteren zonder er gelijk een oordeel over te hebben. Of dat ik als ik ergens anders aan denk, dat ik mezelf dat niet kwalijk hoef te nemen. Ik kan het ook accepteren dat ik afgeleid was, en mijn aandacht weer richten op wat van belang. En ook dat als ik ergens anders aan denk, dat ik hier niet iets mee hoef. Ik mag zo'n gedachtentreintje afbreken; de gedachten zijn er, dat is een feit. Maar dat is ook het enige. De gedachten/veroordelingen/het er iets mee 'moeten': dat kun je leren los laten.
En dit klinkt nu heel zen, maar het is heel lastig
en lukt me meestal ook niet. Maar die cursus heeft me wel het eerste zetje gegeven om anders te gaan kijken hiernaar, en om me vaker te realiseren wat ik doe en dat ik het mezelf daarmee moeilijk maak. (Daarom wil ik het ook weer op gaan pakken; ga binnenkort met een vriendin mediteren. Ben benieuwd ).En qua oefeningen vind ik de ademhalingsoefening heel fijn als ik moeilijk in slaap kom. Of de loopoefening, omdat ik dan kan bewegen en me daar rustiger bij voel. Ik kreeg ook oefeningen om te leren/voelen wat er in me om gaat: welke lichamelijke gevoelens heb ik (pijn/spanning bijv), welke emoties voel ik, welke gedachten zijn er. En dan alleen constateren dat het er is, er mee in contact komen. Zonder direct er op te mogen / moeten reageren.
Maar bodyscan blijf ik vreselijk vinden: word ik onrustiger van.
Het kan zijn dat jij weer andere oefeningen krijgt, of vanuit een wat andere insteek. Want trainers hebben ook hun eigen aanpak natuurlijk. Maar dit is wat er bij mij is blijven hangen en ook al doe ik de laatste tijd weinig oefeningen meer, er is wel een basis waar ik naar terug kan en waar ik me prettig bij voel.
