Psyche
alle pijlers
Burn out
maandag 16 december 2013 om 08:23
Nou, mijn burnout is erg lang geleden (gelukkig), maar die dag zag er heel anders uit....
Als een zombie op de bank hangen, hele dag tv kijken, angst om de straat op te gaan. Nergens zin in hebben....
Bij mij had het dan ook echt alleen met het werk te maken toen.
Na 1 jaar weer opgekrabbeld en op arbeidstherapeutische basis halve dagen weer aan het werk. Sindsdien gaat het weer prima en voel ik nu veel sneller aan of het teveel is 9werk) en doe dan uit voorzorg een stapje terug. Je komt er wel sterkter uit, maar wat jij beschrijft, ik weet het niet hoor...
Als een zombie op de bank hangen, hele dag tv kijken, angst om de straat op te gaan. Nergens zin in hebben....
Bij mij had het dan ook echt alleen met het werk te maken toen.
Na 1 jaar weer opgekrabbeld en op arbeidstherapeutische basis halve dagen weer aan het werk. Sindsdien gaat het weer prima en voel ik nu veel sneller aan of het teveel is 9werk) en doe dan uit voorzorg een stapje terug. Je komt er wel sterkter uit, maar wat jij beschrijft, ik weet het niet hoor...
maandag 16 december 2013 om 08:39
maandag 16 december 2013 om 08:42
Wat fijn dat je vriendin ondanks haar burn out toch een leuke zomer heeft kunnen hebben!
Een burn out is voor iedereen anders, de een krijgt het door werk, de ander door privé omstandigheden. En iedereen gaat er anders mee om. Voor de een is het goed om op de bank te liggen, een ander heeft juist baat aan veel beweging.
Een burn out is voor iedereen anders, de een krijgt het door werk, de ander door privé omstandigheden. En iedereen gaat er anders mee om. Voor de een is het goed om op de bank te liggen, een ander heeft juist baat aan veel beweging.
maandag 16 december 2013 om 08:44
Ik moest! leuke dingen doen. Dus ja wel naar dat leuke feestje. Daarna ook wel 2 wkn nodig om bij te komen maar wel met een goed gevoel.
Wel naar school & stage (2 dgn per week handwerk) maar instorten als ik ergens langer dan 15 min voor achter de compu moest kruipen.
Wel naar school & stage (2 dgn per week handwerk) maar instorten als ik ergens langer dan 15 min voor achter de compu moest kruipen.
Been there, done that, got the T-shirt.
maandag 16 december 2013 om 09:12
Voor mij was het een combinatie van wat hier al geschreven is. Heel veel niets en leegte. Moe, verdrietig, boos, teleurgesteld. Kwam tot helemaal niets. Boodschappen, huishouden... Wat een hel en wat vermoeiend. Ook dat moest ik leren loslaten.
Maarrrrr... Ik moest ook leuke dingen doen. En ben op vakantie en naar festivals geweest. Voelt een beetje dubbel, maar het was erg goed voor me. Juist ook die festivals, mijn stressniveau daalde ervan, ondanks gebrekkig slapen en veel regen, gek genoeg. Maar ook daar hield ik het eerder voor gezien, dronk nauwelijks en zocht de wat rustigere plekken op. Tempo en invulling wat aangepast.
Het is voor iedereen anders en ik kan me jouw gevoel wel voorstellen. Persoonlijk was ik doodsbang dat mensen zoiets over me zouden denken. Ik liep er dan ook niet uitgebreid mee te koop.
Overigens kan ik me ook voorstellen dat vriendin de leuke dingen wat uitvergroot: zie je, ik ben niet alleen maar zielig!
Aan de andere kant zijn er daadwerkelijk mensen die het woord burnout wel makkelijk in de mond nemen. Tja. Mijn glazen bol is nog niet wakker.
Maarrrrr... Ik moest ook leuke dingen doen. En ben op vakantie en naar festivals geweest. Voelt een beetje dubbel, maar het was erg goed voor me. Juist ook die festivals, mijn stressniveau daalde ervan, ondanks gebrekkig slapen en veel regen, gek genoeg. Maar ook daar hield ik het eerder voor gezien, dronk nauwelijks en zocht de wat rustigere plekken op. Tempo en invulling wat aangepast.
Het is voor iedereen anders en ik kan me jouw gevoel wel voorstellen. Persoonlijk was ik doodsbang dat mensen zoiets over me zouden denken. Ik liep er dan ook niet uitgebreid mee te koop.
Overigens kan ik me ook voorstellen dat vriendin de leuke dingen wat uitvergroot: zie je, ik ben niet alleen maar zielig!
Aan de andere kant zijn er daadwerkelijk mensen die het woord burnout wel makkelijk in de mond nemen. Tja. Mijn glazen bol is nog niet wakker.
maandag 16 december 2013 om 10:25
Als het echt een goede vriendin is, dan stel je haar zelf een keer die vraag. Maar dan niet met de ondertoon van: "ga jij je ff heel snel verantwoorden", maar gewoon: hoe ziet je dag er nu uit met een burn-out? Als dat je eigenlijk helemaal niet interesseert, zoek dan een andere vriendin. Deze hoef je niet te belasten met jouw projecties.
Ik had midden in mijn burn-out ook ineens een "vriendin" die meende allerlei frustraties bij mij te moeten neerleggen. Zelf zat ze jarenlang met depressies in de ziektewet, maar van mij vond ze dat ik het verkeerd aanpakte. Op een gegeven moment heeft ze me een boze mail gestuurd, met een heel verhaal in een bijlage wat ze toch echt eens allemaal kwijt wilde. Ze vond dat ze dat moest kunnen zeggen, want zo voelde zij dat (ze had blijkbaar in therapie geleerd voor zichzelf op te komen ofzo). Het ging over aandacht die ze vond dat ze tekort kwam en die ik zou moeten geven ofzo.
Tja; ik had op dat moment al moeite om enigzins te functioneren binnen mijn eigen gezin, en niet volledig alles op mijn man af te schuiven. Van iemand die in de supermarkt voordrong en daarna boos tegen me schreeuwde, moest ik letterlijk een hele week bijkomen; mijn stressniveau zat bij het minste of geringste op maximaal. Ik ontmoette op dat moment bijna niemand en las geen kranten meer omdat ik de verhalen zo aangrijpend vond. Zat dus echt helemaal niet te wachten op een emotionele clusterbom van een ander.
Ik heb haar mail niet gelezen, en voorgesteld elkaar een tijd met rust te laten. Dan gebeuren er ook geen dingen waar je later spijt van krijgt. Beste beslissing ever: ik had genoeg aan mijn eigen sores, en haar boze brief zou me zo twee weken volledig hebben kunnen vloeren; ik kon geen "uitknop" meer vinden om er zelf over op te houden in mijn hoofd als iets me aangreep. Ben nog steeds wel verbaasd dat iemand zo over je kan denken maar goed; was op dat moment echt niet mijn probleem, en het was voor mij een waanzinnig goed inzicht dat ik me het probleem dus ook niet eigen heb gemaakt.
Ik heb deze zomer trouwens ook met mijn peuterzoontje en mijn man een aantal keer festival de Parade bezocht, terwijl ik verder niet zoveel kon. Was bij ons in plaats van vakantie (geen geld voor en vakantie plannen gaf teveel stress), en een kind parkeer je niet in een kast omdat je zelf moe bent. We zijn er een paar keer "uit eten" geweest in de leuke eettentjes en hebben lekker rondgekeken. Heb er hele fijne herinneringen aan, en mijn zoontje hopelijk ook. Mijn facebookpagina met fotoalbum heb ik toen maar afgesloten voor collega's, want via via hoorde ik ook dat ze er het er over hadden, maar natuurlijk nooit direct tegen mij. Tja; het is gewoon moeilijk, zeker als mensen er niet naar vragen.
Mag iemand met terminale kanker ook niet naar een festival op "goede" dagen, of geldt die norm alleen voor mensen met psychische klachten?
Ik had midden in mijn burn-out ook ineens een "vriendin" die meende allerlei frustraties bij mij te moeten neerleggen. Zelf zat ze jarenlang met depressies in de ziektewet, maar van mij vond ze dat ik het verkeerd aanpakte. Op een gegeven moment heeft ze me een boze mail gestuurd, met een heel verhaal in een bijlage wat ze toch echt eens allemaal kwijt wilde. Ze vond dat ze dat moest kunnen zeggen, want zo voelde zij dat (ze had blijkbaar in therapie geleerd voor zichzelf op te komen ofzo). Het ging over aandacht die ze vond dat ze tekort kwam en die ik zou moeten geven ofzo.
Tja; ik had op dat moment al moeite om enigzins te functioneren binnen mijn eigen gezin, en niet volledig alles op mijn man af te schuiven. Van iemand die in de supermarkt voordrong en daarna boos tegen me schreeuwde, moest ik letterlijk een hele week bijkomen; mijn stressniveau zat bij het minste of geringste op maximaal. Ik ontmoette op dat moment bijna niemand en las geen kranten meer omdat ik de verhalen zo aangrijpend vond. Zat dus echt helemaal niet te wachten op een emotionele clusterbom van een ander.
Ik heb haar mail niet gelezen, en voorgesteld elkaar een tijd met rust te laten. Dan gebeuren er ook geen dingen waar je later spijt van krijgt. Beste beslissing ever: ik had genoeg aan mijn eigen sores, en haar boze brief zou me zo twee weken volledig hebben kunnen vloeren; ik kon geen "uitknop" meer vinden om er zelf over op te houden in mijn hoofd als iets me aangreep. Ben nog steeds wel verbaasd dat iemand zo over je kan denken maar goed; was op dat moment echt niet mijn probleem, en het was voor mij een waanzinnig goed inzicht dat ik me het probleem dus ook niet eigen heb gemaakt.
Ik heb deze zomer trouwens ook met mijn peuterzoontje en mijn man een aantal keer festival de Parade bezocht, terwijl ik verder niet zoveel kon. Was bij ons in plaats van vakantie (geen geld voor en vakantie plannen gaf teveel stress), en een kind parkeer je niet in een kast omdat je zelf moe bent. We zijn er een paar keer "uit eten" geweest in de leuke eettentjes en hebben lekker rondgekeken. Heb er hele fijne herinneringen aan, en mijn zoontje hopelijk ook. Mijn facebookpagina met fotoalbum heb ik toen maar afgesloten voor collega's, want via via hoorde ik ook dat ze er het er over hadden, maar natuurlijk nooit direct tegen mij. Tja; het is gewoon moeilijk, zeker als mensen er niet naar vragen.
Mag iemand met terminale kanker ook niet naar een festival op "goede" dagen, of geldt die norm alleen voor mensen met psychische klachten?
maandag 16 december 2013 om 10:46
Tja, wat een nare OP zeg.!
Al zou ze helemaal niet een zware burnout hebben gehad, wat the fuck maakt jou dat wat uit??
En ja er word vaak geadviseerd om leuke dingen doen af en toe te doen, kan helpen als je weer aan het opkrabbelen ben.
En een burnout is echt wat anders dan een depressie he?
Heb het idee dat jij een verkeerd beeld heb van een burnout.
Dus lees je even in voordat je mensen zo wegzet... of ga je lekker bezig houden met je eigen leven
Al zou ze helemaal niet een zware burnout hebben gehad, wat the fuck maakt jou dat wat uit??
En ja er word vaak geadviseerd om leuke dingen doen af en toe te doen, kan helpen als je weer aan het opkrabbelen ben.
En een burnout is echt wat anders dan een depressie he?
Heb het idee dat jij een verkeerd beeld heb van een burnout.
Dus lees je even in voordat je mensen zo wegzet... of ga je lekker bezig houden met je eigen leven
maandag 16 december 2013 om 10:55
Zit zelf met een burn out thuis en kan niet veel.
Ik zit in elk geval alleen maar op de bank en wordt al moe als ik er nog maar aan denk dat er nodig iets gedaan zou moeten worden, en dan hebben we het alleen nog mar over de vaat in- of uitruimen, wasmachine vullen, boodschappen doen.
Ben nog al een type dat veel van mezelf vraagt en jarenlang door gegaan ben in situaties (op het werk) die niet goed voor me zijn en emotioneel te veel van me vergen en dan is de koek ineens echt helemaal op.
Heb een schema, waarin geadviseerd wordt om iedere dag iets leuk te doen en ook iedere dag iets bij de kop te pakken. Voor mij is dat heel zwaar en ben helemaal op, zowel als ik nog maar aan de aktiviteit denk, als wanneer ik toch iets probeer te doen.
Achteraf geeft het wel voldoening als er wat was gevouwen is, maar het kost zóoo vééél moeite.
Voor wat betreft de kennis van nien26 denk ik dat er verschillende nuances en fases zijn, waardoor de één waarschijnlijk meer kan dan de ander.
Als ik haar was zou ik gewoon vragen hoe ze zich gevoeld heeft, of nog voelt, hoe ze met vermoeidheid omgaat, of ze die überhaupt heeft en wanneer. Je kunt iemands gemoedstoestand als leek niet beoordelen en dat hoort ook niet, vind ik zelf, maar belangstelling tonen en curiositeit hebben hoe een burn out werkt maakt dat je misschien wel begrip voor de situatie krijgt.
Ik zit in elk geval alleen maar op de bank en wordt al moe als ik er nog maar aan denk dat er nodig iets gedaan zou moeten worden, en dan hebben we het alleen nog mar over de vaat in- of uitruimen, wasmachine vullen, boodschappen doen.
Ben nog al een type dat veel van mezelf vraagt en jarenlang door gegaan ben in situaties (op het werk) die niet goed voor me zijn en emotioneel te veel van me vergen en dan is de koek ineens echt helemaal op.
Heb een schema, waarin geadviseerd wordt om iedere dag iets leuk te doen en ook iedere dag iets bij de kop te pakken. Voor mij is dat heel zwaar en ben helemaal op, zowel als ik nog maar aan de aktiviteit denk, als wanneer ik toch iets probeer te doen.
Achteraf geeft het wel voldoening als er wat was gevouwen is, maar het kost zóoo vééél moeite.
Voor wat betreft de kennis van nien26 denk ik dat er verschillende nuances en fases zijn, waardoor de één waarschijnlijk meer kan dan de ander.
Als ik haar was zou ik gewoon vragen hoe ze zich gevoeld heeft, of nog voelt, hoe ze met vermoeidheid omgaat, of ze die überhaupt heeft en wanneer. Je kunt iemands gemoedstoestand als leek niet beoordelen en dat hoort ook niet, vind ik zelf, maar belangstelling tonen en curiositeit hebben hoe een burn out werkt maakt dat je misschien wel begrip voor de situatie krijgt.
maandag 16 december 2013 om 19:13
quote:annapalona schreef op 16 december 2013 @ 10:46:
Tja, wat een nare OP zeg.!
Al zou ze helemaal niet een zware burnout hebben gehad, wat the fuck maakt jou dat wat uit??
En ja er word vaak geadviseerd om leuke dingen doen af en toe te doen, kan helpen als je weer aan het opkrabbelen ben.
En een burnout is echt wat anders dan een depressie he?
Heb het idee dat jij een verkeerd beeld heb van een burnout.
Dus lees je even in voordat je mensen zo wegzet... of ga je lekker bezig houden met je eigen leven Doe jij eens ff rustig!
Tja, wat een nare OP zeg.!
Al zou ze helemaal niet een zware burnout hebben gehad, wat the fuck maakt jou dat wat uit??
En ja er word vaak geadviseerd om leuke dingen doen af en toe te doen, kan helpen als je weer aan het opkrabbelen ben.
En een burnout is echt wat anders dan een depressie he?
Heb het idee dat jij een verkeerd beeld heb van een burnout.
Dus lees je even in voordat je mensen zo wegzet... of ga je lekker bezig houden met je eigen leven Doe jij eens ff rustig!
