Psyche
alle pijlers
Stil en onzeker.
donderdag 2 januari 2014 om 16:35
Vanaf mijn kinderjaren krijg ik al te horen dat ik heel erg stil ben. Nou ben ik ook iemand van weinig woorden, heb niet de behoefte om de hele dag te tetteren over van alles en nog wat, maar af en toe zou ik wel gezellig met de rest mee willen kletsen. Door mijn onzekerheid durf ik dat niet en word ik snel onder gesneeuwd vooral onder gezelschap van een groepje mensen durf ik niet zoveel te zeggen, omdat ik altijd na denk hoe ik over kom, bang dat ik iets vreselijks stoms zeg, het mikpunt word van spot of dat men me dom vind. Durf nooit zo de aandacht op mezelf te vestigen en word daar zo doodmoe van. Met oud en nieuw bijvoorbeeld was ik op een feestje en ik heb bijna met niemand gesproken waardoor ik me zo kut voelde omdat ik mezelf had voorgenomen om juist spontaner te zijn. Ben maar vroeg naar huis gegaan en in bed gekropen. Soms weet ik ook gewoon niet wat te zeggen of hoe een leuk gesprek te voeren. Zag veel meiden van mijn leeftijd die lekker aan het kletsen en met elkaar aan het lachen waren en dacht : kon ik ook maar zo zijn. Best wel triets eigenlijk dat ik met zo iets simpels al moeite heb. Voel me zo waardeloos.
donderdag 2 januari 2014 om 16:38
Je bent niet de enige, alleen ik was tijdens mijn kinderjaren een heel vrolijk, kwebbelend kind. Ik ben steeds stiller geworden door dat mijn ouders uit elkaar gingen, mijn opa overleed. Ik krop mijn emoties op. Ik ben op feestjes en dergelijke ook niet erg spraakzaam, ik ben heel erg bang dat ik verkeerde antwoorden,vragen of dingen zeg.
donderdag 2 januari 2014 om 16:41
Ik gooi m er nog maar eens in:
http://www.ted.com/talks/ ... _power_of_introverts.html
Je hoeft helemaal niet zo luidruchtig te zijn, relax en observeer. Dat is al heel wat.
http://www.ted.com/talks/ ... _power_of_introverts.html
Je hoeft helemaal niet zo luidruchtig te zijn, relax en observeer. Dat is al heel wat.
donderdag 2 januari 2014 om 21:48
Ik heb hier ook last van gehad, vooral op de middelbare school. Ik werd er ook wel eens mee geplaagd door jongens uit mijn vriendengroep destijds. Eigenlijk bleek ik niet goed in die groep te passen. Daarom werd ik ook stil en onzeker.
Toen ik uit de groep stapte ging het veel beter en begon ik mezelf meer te ontwikkelen. Ik kreeg meer zelfvertrouwen, een vriendje. Grote vriendengroepen zijn het niet zo voor mij. Ik ga liever individueel iets ondernemen met een vriendin.
Omring je met lieve, geduldige mensen en je zult zelf opbloeien. Gelukkig hadden mijn vriendinnen geduld met mij en nemen ze mij zoals ik ben. Inmiddels heb ik er niet zoveel last van, tenzij ik in gezelschap ben waar ik mij niet zo thuis voel of het te druk is.
Heb jij dat ook misschien? Misschien toch proberen om drukke gezelschappen met mensen waar je niet zoveel mee hebt te vermijden?
Toen ik uit de groep stapte ging het veel beter en begon ik mezelf meer te ontwikkelen. Ik kreeg meer zelfvertrouwen, een vriendje. Grote vriendengroepen zijn het niet zo voor mij. Ik ga liever individueel iets ondernemen met een vriendin.
Omring je met lieve, geduldige mensen en je zult zelf opbloeien. Gelukkig hadden mijn vriendinnen geduld met mij en nemen ze mij zoals ik ben. Inmiddels heb ik er niet zoveel last van, tenzij ik in gezelschap ben waar ik mij niet zo thuis voel of het te druk is.
Heb jij dat ook misschien? Misschien toch proberen om drukke gezelschappen met mensen waar je niet zoveel mee hebt te vermijden?
donderdag 2 januari 2014 om 22:46
De een is nu eenmaal meer een prater dan de ander. Ikzelf ben ook een vrij rustig persoon, en heb me daar ook lange tijd onzeker over gevoeld. Ik had precies hetzelfde als wat jij schrijft. Ik wilde wel leuk en spontaan zijn maar wist niet zo goed wat ik moest zeggen en hield liever mijn mond dan dat ik het risico liep iets doms te zeggen.
Wat mij heel erg heeft geholpen is mezelf te verplaatsen in de potentiële gesprekspartner. Zou ik het zelf raar vinden als iemand iets aardigs tegen me zou zeggen? Zou ik het zelf leuk vinden als iemand interesse in me zou tonen door een bepaalde vraag te stellen? Hierdoor word je je er meer van bewust dat mensen het over het algemeen helemaal niet raar of stom vinden als je tegen ze praat. Een enkeling daargelaten misschien, maar ach..je hebt altijd mensen met wie het minder zal klikken. Die kun je dan maar kwijt dan rijk zijn.
Daarnaast denk je vaak zelf dat iedereen heel erg op je let en dat het een ander het meteen zal opvallen als je iets raars zegt, en dat diegene vervolgens altijd wanneer die jou ziet denkt: oh dat is zij weer, met die domme opmerking de vorige keer. Zo dacht ik tenminste altijd. Maar kijk je zelf zo naar een ander? Weeg jij de woorden van een ander altijd helemaal af? Vaak maak je het voor jezelf veel groter dan het is.
En je hoeft je echt niet waardeloos te voelen hoor! Er zijn zoveel mensen die wat stiller en verlegener zijn. Je kunt beter jezelf zijn en alleen iets zeggen waar je zelf achter staat dan dat je geforceerd spontaan gaat zijn
Wat mij heel erg heeft geholpen is mezelf te verplaatsen in de potentiële gesprekspartner. Zou ik het zelf raar vinden als iemand iets aardigs tegen me zou zeggen? Zou ik het zelf leuk vinden als iemand interesse in me zou tonen door een bepaalde vraag te stellen? Hierdoor word je je er meer van bewust dat mensen het over het algemeen helemaal niet raar of stom vinden als je tegen ze praat. Een enkeling daargelaten misschien, maar ach..je hebt altijd mensen met wie het minder zal klikken. Die kun je dan maar kwijt dan rijk zijn.
Daarnaast denk je vaak zelf dat iedereen heel erg op je let en dat het een ander het meteen zal opvallen als je iets raars zegt, en dat diegene vervolgens altijd wanneer die jou ziet denkt: oh dat is zij weer, met die domme opmerking de vorige keer. Zo dacht ik tenminste altijd. Maar kijk je zelf zo naar een ander? Weeg jij de woorden van een ander altijd helemaal af? Vaak maak je het voor jezelf veel groter dan het is.
En je hoeft je echt niet waardeloos te voelen hoor! Er zijn zoveel mensen die wat stiller en verlegener zijn. Je kunt beter jezelf zijn en alleen iets zeggen waar je zelf achter staat dan dat je geforceerd spontaan gaat zijn
vrijdag 3 januari 2014 om 11:14
quote:silencegirl schreef op 02 januari 2014 @ 16:35:
Best wel triets eigenlijk dat ik met zo iets simpels al moeite heb. Voel me zo waardeloos.
Hoezo nou weer "simpel"?! Zo simpel is dat niet hoor! Voor mij niet in elk geval.
Ik heb daar ook moeite mee hoor... (En ik ken er nog wel meer die dat ook hebben.)
Ik ben alleen al een behoorlijk tijdje aan mezelf aan het sleutelen op dat gebied en ik begin het stapje bij beetje meer te accepteren dat ik nu eenmaal zo ben.
Waardeloos ben je niet hoor... (dan zou ik dat ook zijn en dat is mooi niet zo!)
Als iedereen die een "afwijking" had, waardeloos zou zijn, dan bleven er bijzonder weinig mensen over....
Je hebt een eigenschap die in veel situaties lastig kan zijn, dat is waar. Maar je hebt vast ook veel sterke kanten. Net als ieder mens...
quote:silencegirl schreef op 02 januari 2014 @ 16:35:
Soms weet ik ook gewoon niet wat te zeggen of hoe een leuk gesprek te voeren.
Dat klinkt mij bekend in de oren.
Er bestaan wel technieken waardoor je wat beter een gesprek kunt voeren; zogeheten spreek- en luistervaardigheden.
Ik heb een cursus sociale vaardigheden gedaan waarbij ik daar wat over geleerd heb.
Misschien is zoiets ook wat voor jou.
quote:silencegirl schreef op 02 januari 2014 @ 16:35:
Met oud en nieuw bijvoorbeeld was ik op een feestje en ik heb bijna met niemand gesproken waardoor ik me zo kut voelde omdat ik mezelf had voorgenomen om juist spontaner te zijn. Ben maar vroeg naar huis gegaan en in bed gekropen.
In zo'n situatie kan het helpen om van tevoren een "opdrachtje" voor jezelf te bedenken.
Iets wat echt uitvoerbaar is.
Je weet van tevoren al dat het niet realistisch is dat je de hele avond iedereen de oren van hun hoofd zult praten.
Maar bijvoorbeedl 1 of 2 korte gesprekjes over een bepaald onderwerp zou waarschijnlijk wel kunnen.
Bedenk alvast wat onderwerpen en wat dingen die je daarover zou kunnen zeggen (en vragen! dat werkt namelijk vaak goed om een gesprek op gang te houden).
Dat kunnen algemene dingen zijn, zoals het weer of iets uit het nieuws.
Maar als je weet wie er komen en wat er in hun leven speelt, dan kun je ook meer persoonlijke onderwerpen kiezen.
Misschien niet heel spontaan, dan "voorbereiden" van gespreksonderwerpen... maar je hebt wel meer kans dat je echt met wat mensen in gesprek zult raken...
Best wel triets eigenlijk dat ik met zo iets simpels al moeite heb. Voel me zo waardeloos.
Hoezo nou weer "simpel"?! Zo simpel is dat niet hoor! Voor mij niet in elk geval.
Ik heb daar ook moeite mee hoor... (En ik ken er nog wel meer die dat ook hebben.)
Ik ben alleen al een behoorlijk tijdje aan mezelf aan het sleutelen op dat gebied en ik begin het stapje bij beetje meer te accepteren dat ik nu eenmaal zo ben.
Waardeloos ben je niet hoor... (dan zou ik dat ook zijn en dat is mooi niet zo!)
Als iedereen die een "afwijking" had, waardeloos zou zijn, dan bleven er bijzonder weinig mensen over....
Je hebt een eigenschap die in veel situaties lastig kan zijn, dat is waar. Maar je hebt vast ook veel sterke kanten. Net als ieder mens...
quote:silencegirl schreef op 02 januari 2014 @ 16:35:
Soms weet ik ook gewoon niet wat te zeggen of hoe een leuk gesprek te voeren.
Dat klinkt mij bekend in de oren.
Er bestaan wel technieken waardoor je wat beter een gesprek kunt voeren; zogeheten spreek- en luistervaardigheden.
Ik heb een cursus sociale vaardigheden gedaan waarbij ik daar wat over geleerd heb.
Misschien is zoiets ook wat voor jou.
quote:silencegirl schreef op 02 januari 2014 @ 16:35:
Met oud en nieuw bijvoorbeeld was ik op een feestje en ik heb bijna met niemand gesproken waardoor ik me zo kut voelde omdat ik mezelf had voorgenomen om juist spontaner te zijn. Ben maar vroeg naar huis gegaan en in bed gekropen.
In zo'n situatie kan het helpen om van tevoren een "opdrachtje" voor jezelf te bedenken.
Iets wat echt uitvoerbaar is.
Je weet van tevoren al dat het niet realistisch is dat je de hele avond iedereen de oren van hun hoofd zult praten.
Maar bijvoorbeedl 1 of 2 korte gesprekjes over een bepaald onderwerp zou waarschijnlijk wel kunnen.
Bedenk alvast wat onderwerpen en wat dingen die je daarover zou kunnen zeggen (en vragen! dat werkt namelijk vaak goed om een gesprek op gang te houden).
Dat kunnen algemene dingen zijn, zoals het weer of iets uit het nieuws.
Maar als je weet wie er komen en wat er in hun leven speelt, dan kun je ook meer persoonlijke onderwerpen kiezen.
Misschien niet heel spontaan, dan "voorbereiden" van gespreksonderwerpen... maar je hebt wel meer kans dat je echt met wat mensen in gesprek zult raken...
zondag 12 januari 2014 om 14:41
silencegirl, hier een mooie uitspraak: 'De mens heeft twee oren en één mond om twee keer zoveel te luisteren als te praten.'
Ik begrijp je angst. Ik heb zelfs een vorm van sociale fobie gediagnosticeerd gekregen jaren terug. Ik ben ook niet zo van de groepen. Ik heb een hekel aan verjaardagen en ik ging vroeger ook nauwelijks uit. Heel vervelend. Het leidt mijn leven. nu ook. Ben nu 37 jr. Geen relatie, geen werk door die angst.
Mensen die extraverter zijn lijken zoveel meer plezier in het leven te hebben. Wil ik ook. Een groepsmens zou ik nooit worden en dat hoeft ook niet. Maar me iets prettiger voelen in gezelschappen en niet zo bang zijn voor die aandacht als ik iets zeg, Lijkt me wel prettig.
Ik begrijp je angst. Ik heb zelfs een vorm van sociale fobie gediagnosticeerd gekregen jaren terug. Ik ben ook niet zo van de groepen. Ik heb een hekel aan verjaardagen en ik ging vroeger ook nauwelijks uit. Heel vervelend. Het leidt mijn leven. nu ook. Ben nu 37 jr. Geen relatie, geen werk door die angst.
Mensen die extraverter zijn lijken zoveel meer plezier in het leven te hebben. Wil ik ook. Een groepsmens zou ik nooit worden en dat hoeft ook niet. Maar me iets prettiger voelen in gezelschappen en niet zo bang zijn voor die aandacht als ik iets zeg, Lijkt me wel prettig.
zondag 12 januari 2014 om 20:15
Silence,
Wat een vervelend probleem.
Ik wil je alleen meegeven dat al die 'gezellige mensen' er thuis misschien heel anders over denken.
Ik ben op feestjes een gangmaker en ik leg heel makkelijk contact. Ik heb juist achteraf vaak enorme spoken over 'wat ik nu weer heb gezegd'. Ik drink ook vaak te veel en dan ga ik iedereen ineens leuk vinden enzo.
De dag erna ben ik dan vaak heel angstig dat mensen me raar vinden of denken dat ik een alcoholist ben. Ik lul zelfs vaag tegen mijn baas op zulke avonden. ik zou juist wat stiller willen zijn.
Dus relativeer ook de 'lol' van 'gezellige' mensen. Iedereen heeft wel wat.
X vv
Wat een vervelend probleem.
Ik wil je alleen meegeven dat al die 'gezellige mensen' er thuis misschien heel anders over denken.
Ik ben op feestjes een gangmaker en ik leg heel makkelijk contact. Ik heb juist achteraf vaak enorme spoken over 'wat ik nu weer heb gezegd'. Ik drink ook vaak te veel en dan ga ik iedereen ineens leuk vinden enzo.
De dag erna ben ik dan vaak heel angstig dat mensen me raar vinden of denken dat ik een alcoholist ben. Ik lul zelfs vaag tegen mijn baas op zulke avonden. ik zou juist wat stiller willen zijn.
Dus relativeer ook de 'lol' van 'gezellige' mensen. Iedereen heeft wel wat.
X vv
Ik geloof in leven voor de dood
maandag 13 januari 2014 om 10:10
vrolijkevrouw> wil je een stukje karakter ruilen met mij?
Ik denk sowieso dat het "groenere gras" van anderen wel wat gerelativeerd kan worden.
Ik had vroeger ook wel idee dat anveelderen het "leuker" hadden. Maar ik hoor nu toch vaak dingen die andere mensen meemaken die ook lang niet altijd makkelijk of fijn zijn.
karin06> Ik ben er ook zo eentje die die aandacht niet prettig voelt en die moeite heeft met groepen. Mij lijkt het ook prettig als dat allemaal wat beter zou gaan.
Langzaam verandert dat wel. Maar dat gaat soms te langzaam...
Ik heb wel sociale vaardigheidstrainingen e.d. gedaan, wat wel wat helpt, maar geen wondermiddel is.
Ik denk sowieso dat het "groenere gras" van anderen wel wat gerelativeerd kan worden.
Ik had vroeger ook wel idee dat anveelderen het "leuker" hadden. Maar ik hoor nu toch vaak dingen die andere mensen meemaken die ook lang niet altijd makkelijk of fijn zijn.
karin06> Ik ben er ook zo eentje die die aandacht niet prettig voelt en die moeite heeft met groepen. Mij lijkt het ook prettig als dat allemaal wat beter zou gaan.
Langzaam verandert dat wel. Maar dat gaat soms te langzaam...
Ik heb wel sociale vaardigheidstrainingen e.d. gedaan, wat wel wat helpt, maar geen wondermiddel is.
