Psyche
alle pijlers
De dominante vader...
maandag 13 januari 2014 om 19:19
Daar heb ik nog steeds last van...
Mijn vader is een dominante tiran zonder zelfinzicht die een behoorlijke air over zich heeft. Dichter bij god kom je niet, zeg maar.
Vroeger was t heel erg. Dat geschreeuw, dat sfeer bepalende gedrag en dan ook nog het negeren. Echt dagen misschien wel weken. Om de kleinste dingen, vooral als ik niet aan zijn verwachtingen voldeed.
Dan werd ik genegeerd. En mijn moeder drong me er dan op aan om mijn excuses aan te bieden zodat er weer gesproken werd. En zo kocht ik als 8 jarige een bosje bloemen van mijn zakgeld. En een kaartje. Waarop ik schreef dat t me speet dat ik eerder van kamp was teruggekomen vanwege heimwee.
Nog steeds ben ik bang voor hem. Hij kan heel naar worden. Vandaag ben ik tegen hem ingegaan... Ik heb gezegd dat ik hem negatief en naar vond. Zijn ogen stonden vol boosheid, hij heeft me uitgescholden en uiteindelijk gezegd dat ik kon gaan. Of nee....oprotten! Ik was samen met mijn zoon een dagje bij mijn ouders en we zijn dus vroegtijdig gegaan. En mijn moeder stond erbij te jammeren dat t altijd zo gaat en dat ik altijd alles verpest.
Hoe zou t toch komen dat ik zo'n slecht zelfbeeld heb.
Nu houd ik me sterk voor mijn zoon, maar t liefste wil ik huilen. Omdat ik nooit de liefhebbende vader krijg die ik zo hard nodig heb. En omdat mijn moeder altijd, maar dan ook altijd achter hem staat. En omdat ik me soms nog zo afhankelijk van hen voel..ook al ben ik 30..
Zijn er hier mensen die dit herkennen of tips hebben hoe ik hiermee om leer gaan?
Mijn vader is een dominante tiran zonder zelfinzicht die een behoorlijke air over zich heeft. Dichter bij god kom je niet, zeg maar.
Vroeger was t heel erg. Dat geschreeuw, dat sfeer bepalende gedrag en dan ook nog het negeren. Echt dagen misschien wel weken. Om de kleinste dingen, vooral als ik niet aan zijn verwachtingen voldeed.
Dan werd ik genegeerd. En mijn moeder drong me er dan op aan om mijn excuses aan te bieden zodat er weer gesproken werd. En zo kocht ik als 8 jarige een bosje bloemen van mijn zakgeld. En een kaartje. Waarop ik schreef dat t me speet dat ik eerder van kamp was teruggekomen vanwege heimwee.
Nog steeds ben ik bang voor hem. Hij kan heel naar worden. Vandaag ben ik tegen hem ingegaan... Ik heb gezegd dat ik hem negatief en naar vond. Zijn ogen stonden vol boosheid, hij heeft me uitgescholden en uiteindelijk gezegd dat ik kon gaan. Of nee....oprotten! Ik was samen met mijn zoon een dagje bij mijn ouders en we zijn dus vroegtijdig gegaan. En mijn moeder stond erbij te jammeren dat t altijd zo gaat en dat ik altijd alles verpest.
Hoe zou t toch komen dat ik zo'n slecht zelfbeeld heb.
Nu houd ik me sterk voor mijn zoon, maar t liefste wil ik huilen. Omdat ik nooit de liefhebbende vader krijg die ik zo hard nodig heb. En omdat mijn moeder altijd, maar dan ook altijd achter hem staat. En omdat ik me soms nog zo afhankelijk van hen voel..ook al ben ik 30..
Zijn er hier mensen die dit herkennen of tips hebben hoe ik hiermee om leer gaan?
maandag 13 januari 2014 om 19:25
Je moeder is bang voor je vader. Die loopt gigantisch op eieren en als jij maar zorgt dat jij dat ook doet, dan is er tenminste rust in huis.
En je zal altijd de goedkeuring van je ouders willen, dat is iets wat eigenlijk iedereen wil. Jij hebt alleen de pech dat je deze ouders hebt gekregen.
Geef de goedkeuring die je van je ouders wil, aan je zoon. En probeer los te laten om van hen de goedkeuring te krijgen. Het is heel verdrietig, maar deze mensen kunnen niet veranderen. Waar jij op hoopt, gaat niet komen. Helaas.
Praat over koetjes en kalfjes als je bij hen bent. En goed dat je bent gegaan. Niet omdat HIJ dat wou, maar omdat jij je als volwassen vrouw niet zo laat behandelen en je zoon aan dit soort praktijken bloot wil stellen.
Je laat zoon toch niet bij opa en oma logeren wel? Voor hij ook kaartjes met sorry mag schrijven voor dingen waar hij eigenlijk een knuffel en troost van moet krijgen!
En je zal altijd de goedkeuring van je ouders willen, dat is iets wat eigenlijk iedereen wil. Jij hebt alleen de pech dat je deze ouders hebt gekregen.
Geef de goedkeuring die je van je ouders wil, aan je zoon. En probeer los te laten om van hen de goedkeuring te krijgen. Het is heel verdrietig, maar deze mensen kunnen niet veranderen. Waar jij op hoopt, gaat niet komen. Helaas.
Praat over koetjes en kalfjes als je bij hen bent. En goed dat je bent gegaan. Niet omdat HIJ dat wou, maar omdat jij je als volwassen vrouw niet zo laat behandelen en je zoon aan dit soort praktijken bloot wil stellen.
Je laat zoon toch niet bij opa en oma logeren wel? Voor hij ook kaartjes met sorry mag schrijven voor dingen waar hij eigenlijk een knuffel en troost van moet krijgen!
maandag 13 januari 2014 om 19:25
maandag 13 januari 2014 om 19:27
Sorry... Je bent 30!! Je bent nu zelf moeder!! You really need to get over this....
Ja hij is dominant, hem ga je niet meer veranderen, je reactie erop wel. Waarom hem (nu nog) de les willen lezen met dat hij negatief is.
Mijn vader gooide vroeger 1x per maand servies stuk in driftbuien tot het punt dat er alleen nog maar met plastic werd gewerkt. Hij is veranderd maar dat driftige en vooral dat dominante (his way or THE high way) is er nog.
We hebben echter een topband! Hier hebben we beiden veel tijd & moeite in moeten steken en ik kan nog steeds zoals hij zegt 'het bloed onder zijn nagels vandaan halen'. Maar we laten elkaar wel in elkaars waarde. Hij is bij lange na niet perfect en ik kan zoveel voorbeelden geven maar jij moet voor jezelf nagaan of het goede opweegt tegen het slechte.
In de slachtofferrol gaan (kamp van toen erbijhalen) gaat je niet helpen. Misschien eens op een niet aanvallende manier het gesprek aangaan? Of toch voor jezelf bedenken of je en in je leven wilt houden?
De liefhebbende warme vader die jij wilt of nodig hebt dat is hij niet dus deal met wat er IS niet met wat je denkt dat je nodig hebt.
Ja hij is dominant, hem ga je niet meer veranderen, je reactie erop wel. Waarom hem (nu nog) de les willen lezen met dat hij negatief is.
Mijn vader gooide vroeger 1x per maand servies stuk in driftbuien tot het punt dat er alleen nog maar met plastic werd gewerkt. Hij is veranderd maar dat driftige en vooral dat dominante (his way or THE high way) is er nog.
We hebben echter een topband! Hier hebben we beiden veel tijd & moeite in moeten steken en ik kan nog steeds zoals hij zegt 'het bloed onder zijn nagels vandaan halen'. Maar we laten elkaar wel in elkaars waarde. Hij is bij lange na niet perfect en ik kan zoveel voorbeelden geven maar jij moet voor jezelf nagaan of het goede opweegt tegen het slechte.
In de slachtofferrol gaan (kamp van toen erbijhalen) gaat je niet helpen. Misschien eens op een niet aanvallende manier het gesprek aangaan? Of toch voor jezelf bedenken of je en in je leven wilt houden?
De liefhebbende warme vader die jij wilt of nodig hebt dat is hij niet dus deal met wat er IS niet met wat je denkt dat je nodig hebt.
maandag 13 januari 2014 om 19:28
. Maar ja ik herken het. En pak dan wat wel goed is..
maandag 13 januari 2014 om 19:32
Ik herken je gevoel. Maar probeer geen verwachtingen te hebben. Dat is heel moeilijk, want ieder kind wil de goedkeuring van zijn/haar ouders. Alleen, van deze ouders ga je het niet krijgen. Dat is lastig te accepteren, maar dat zal toch moeten. Het gaat niet veranderen. Het enige dat je kunt veranderen is hoe jij ermee omgaat, en hoe jij je laat behandelen. Heel goed dat je bent weggegaan. Laat jezelf niet meer manipuleren. Je hoeft je niet te excuseren voor dingen waar absoluut geen excuses voor nodig zijn.
Veel sterkte ;hug:
Hvm
maandag 13 januari 2014 om 19:33
maandag 13 januari 2014 om 19:34
maandag 13 januari 2014 om 19:34
maandag 13 januari 2014 om 19:36
Hij heeft altijd laten weten dat ik een blok aan zijn been was. Er was ook altijd een bepaalde concurrentie om de aandacht van mijn moeder. Hij kon heel jaloers reageren als ik met mijn moeder weg ging.
In de puberteit kreeg ik een eetstoornis. Die heeft tien jaar geduurd.
Laatst zei hij dat ik nu dik ben en maar weer eens een keer de vinger in mijn keel moest steken.
Ik heb geen broers of zussen.
In de puberteit kreeg ik een eetstoornis. Die heeft tien jaar geduurd.
Laatst zei hij dat ik nu dik ben en maar weer eens een keer de vinger in mijn keel moest steken.
Ik heb geen broers of zussen.
maandag 13 januari 2014 om 19:41
quote:bresant schreef op 13 januari 2014 @ 19:37:
Ik ga voor mijn zoon en voor mijn moeder.Laat je moeder dan bij jou komen. Voor je eigen zelfbeeld zou ik stoppen met het contact met je vader. En dat is niet iets wat ik makkelijk schrijf op het forum omdat ik van mening ben dat iedereen de ruimte moet hebben om te kunnen veranderen. Maar de opmerkingen die je vader maakt, zijn rot streken en die maakt hij opzettelijk! En als jij en je moeder samen iets doen, dan is hij de controle kwijt. Ik heb het idee dat het in die sfeer ligt, macht uitoefenen en controle hebben. Zelfs nu, nu je je eigen gezin hebt, weet hij je nog in controle te hebben.
Ik ga voor mijn zoon en voor mijn moeder.Laat je moeder dan bij jou komen. Voor je eigen zelfbeeld zou ik stoppen met het contact met je vader. En dat is niet iets wat ik makkelijk schrijf op het forum omdat ik van mening ben dat iedereen de ruimte moet hebben om te kunnen veranderen. Maar de opmerkingen die je vader maakt, zijn rot streken en die maakt hij opzettelijk! En als jij en je moeder samen iets doen, dan is hij de controle kwijt. Ik heb het idee dat het in die sfeer ligt, macht uitoefenen en controle hebben. Zelfs nu, nu je je eigen gezin hebt, weet hij je nog in controle te hebben.
maandag 13 januari 2014 om 19:41
Heel heel herkenbaar dit, alleen was de mijne ook nog fysiek gewelddadig. Heb na jarenlang geschipper en vooral veel 'Het blijft toch je vader' van anderen met hem gebroken en geen seconde spijt van gehad, wat een rust gaf dat.
Ik lees dat hij een leuke opa is voor je zoontje, maar is het je dat waard? Geloof dat je zoontje er een heel verdrietige moeder voor terug krijgt.
Ik lees dat hij een leuke opa is voor je zoontje, maar is het je dat waard? Geloof dat je zoontje er een heel verdrietige moeder voor terug krijgt.
maandag 13 januari 2014 om 19:41
Wat erg om dit te lezen Bresant. Hopelijk kun je het een beetje loslaten en vind je wel liefde en waardering bij je partner/vrienden/collegas etc. Bah, ik zou het contact op een laag pitje zetten. Als je het nooit goed doet, dan maakt het ook niet uit wat je doet, doe dan hetgene waardoor jij het minst belast wordt.
maandag 13 januari 2014 om 19:42
Jep, herkenbaar. Ook ik kreeg het verwijt dat ik altijd alles verziekte, mij n vader schold wel niet, maar was zo dominant en manipulatief dat ook ik bang van hem was. En dat ik me tot ongeveer mijn dertigste ook heb laten tegenhouden in alles, hij was zo gehaaid in het aanpraten van een rotgevoel, minderwaardigheidscomplex. Hij kleineerde je waar je bij stond, niet alleen mij. Ik heb na mijn dertigste redelijk afstand van hem kunnen nemen en veel therapie gehad. Dat heeft me goed gedaan. Hij veranderde niet, mijn houding t.o.v. hem wel.
En toen werd hij ziek. En afhankelijk van o.a.... mij. Dan is het ineens een ander verhaal. Als je van je verzorging afhankelijk ben van de mensen die je altijd hebt gekleineerd. Een jaar lang heb ik hem zo goed mogelijk verzorgd, en onze relatie is daardoor veranderd. Ik heb hem vergeven en ik heb er vrede mee nu. Mijn vader stierf in maart, mijn moeder een maand later. Ik mis mijn vader niet, mijn moeder des te meer. Ik ben niet blij dat hij dood is, dat zéker niet. En het is lastig allemaal soms, maar missen....nee.
Ik kan je alleen maar adviseren; je verandert hem niet. Nooit. Het enige wat je kunt doen is je houding ten opzichte van hem veranderen. Zodat hij je niet meer kan raken. En als hij je pijn doet, jij er mee om kunt gaan.
En toen werd hij ziek. En afhankelijk van o.a.... mij. Dan is het ineens een ander verhaal. Als je van je verzorging afhankelijk ben van de mensen die je altijd hebt gekleineerd. Een jaar lang heb ik hem zo goed mogelijk verzorgd, en onze relatie is daardoor veranderd. Ik heb hem vergeven en ik heb er vrede mee nu. Mijn vader stierf in maart, mijn moeder een maand later. Ik mis mijn vader niet, mijn moeder des te meer. Ik ben niet blij dat hij dood is, dat zéker niet. En het is lastig allemaal soms, maar missen....nee.
Ik kan je alleen maar adviseren; je verandert hem niet. Nooit. Het enige wat je kunt doen is je houding ten opzichte van hem veranderen. Zodat hij je niet meer kan raken. En als hij je pijn doet, jij er mee om kunt gaan.
maandag 13 januari 2014 om 19:48
Jouw moeder is super onderdanig, en was ze dat niet geweest, dan was hun huwelijk ontploft. Normaal gesproken kan een vrouw niet met zo'n man om gaan.
Ik denk dat jouw vader niet normaal is. Misschien is hij narcistisch, misschien heeft hij asperger. Maar hij zal nooit gediagnosticeerd worden want iedereen is natuurlijk gek behalve hij.
Je kunt zo iemand niet veranderen. Jouw moeder valt te verwijten dat ze voor jou op had moeten komen. maar ook haar kun je niet veranderen.
Ik zou wegblijven als ik jou was. Wat moet jouw zoon wel niet denken van de manier waarop jouw pa met je om gaat? Is dat een voorbeeld?
even nieuwsgierigheid: heb je nog broers en zussen, en hoe gaat dat?
Ik denk dat jouw vader niet normaal is. Misschien is hij narcistisch, misschien heeft hij asperger. Maar hij zal nooit gediagnosticeerd worden want iedereen is natuurlijk gek behalve hij.
Je kunt zo iemand niet veranderen. Jouw moeder valt te verwijten dat ze voor jou op had moeten komen. maar ook haar kun je niet veranderen.
Ik zou wegblijven als ik jou was. Wat moet jouw zoon wel niet denken van de manier waarop jouw pa met je om gaat? Is dat een voorbeeld?
even nieuwsgierigheid: heb je nog broers en zussen, en hoe gaat dat?
maandag 13 januari 2014 om 19:49
Vandaag heeft weer zoveel oud zeer naar boven gehaald. Vandaar dit topic.
Veel gesprekken bij diverse psychologen oa voor mijn eetstoornis en ook voor scheiding met mijn exman (ook een dominante man, helaas ook fysiek)...altijd kwam de band met mijn ouders ter sprake en je zou denken dat ik t dan wel een keer geleerd heb...helaas ben ik hardleers.
Voorlopig ga ik niet meer naar mijn vader.
Veel gesprekken bij diverse psychologen oa voor mijn eetstoornis en ook voor scheiding met mijn exman (ook een dominante man, helaas ook fysiek)...altijd kwam de band met mijn ouders ter sprake en je zou denken dat ik t dan wel een keer geleerd heb...helaas ben ik hardleers.
Voorlopig ga ik niet meer naar mijn vader.
maandag 13 januari 2014 om 19:53
quote:bresant schreef op 13 januari 2014 @ 19:36:
In de puberteit kreeg ik een eetstoornis. Die heeft tien jaar geduurd.
Laatst zei hij dat ik nu dik ben en maar weer eens een keer de vinger in mijn keel .
Ik heb een moeizame relatie met mijn moeder.. Dus kan me je frustraties en verdriet goed indenken.
De opmerking aangaande je eetstoornis kan echt niet, zeeer laag. Wil je zo iemand wel in je leven? Vraag anders je moeder bij jou op bezoek, maar een statement maken is wel noodzakelijk. Ik zou het niet nemen.. Wat een asshole...
In de puberteit kreeg ik een eetstoornis. Die heeft tien jaar geduurd.
Laatst zei hij dat ik nu dik ben en maar weer eens een keer de vinger in mijn keel .
Ik heb een moeizame relatie met mijn moeder.. Dus kan me je frustraties en verdriet goed indenken.
De opmerking aangaande je eetstoornis kan echt niet, zeeer laag. Wil je zo iemand wel in je leven? Vraag anders je moeder bij jou op bezoek, maar een statement maken is wel noodzakelijk. Ik zou het niet nemen.. Wat een asshole...
Horen, zien en .... reageren
