Psyche
alle pijlers
De dominante vader...
maandag 13 januari 2014 om 19:19
Daar heb ik nog steeds last van...
Mijn vader is een dominante tiran zonder zelfinzicht die een behoorlijke air over zich heeft. Dichter bij god kom je niet, zeg maar.
Vroeger was t heel erg. Dat geschreeuw, dat sfeer bepalende gedrag en dan ook nog het negeren. Echt dagen misschien wel weken. Om de kleinste dingen, vooral als ik niet aan zijn verwachtingen voldeed.
Dan werd ik genegeerd. En mijn moeder drong me er dan op aan om mijn excuses aan te bieden zodat er weer gesproken werd. En zo kocht ik als 8 jarige een bosje bloemen van mijn zakgeld. En een kaartje. Waarop ik schreef dat t me speet dat ik eerder van kamp was teruggekomen vanwege heimwee.
Nog steeds ben ik bang voor hem. Hij kan heel naar worden. Vandaag ben ik tegen hem ingegaan... Ik heb gezegd dat ik hem negatief en naar vond. Zijn ogen stonden vol boosheid, hij heeft me uitgescholden en uiteindelijk gezegd dat ik kon gaan. Of nee....oprotten! Ik was samen met mijn zoon een dagje bij mijn ouders en we zijn dus vroegtijdig gegaan. En mijn moeder stond erbij te jammeren dat t altijd zo gaat en dat ik altijd alles verpest.
Hoe zou t toch komen dat ik zo'n slecht zelfbeeld heb.
Nu houd ik me sterk voor mijn zoon, maar t liefste wil ik huilen. Omdat ik nooit de liefhebbende vader krijg die ik zo hard nodig heb. En omdat mijn moeder altijd, maar dan ook altijd achter hem staat. En omdat ik me soms nog zo afhankelijk van hen voel..ook al ben ik 30..
Zijn er hier mensen die dit herkennen of tips hebben hoe ik hiermee om leer gaan?
Mijn vader is een dominante tiran zonder zelfinzicht die een behoorlijke air over zich heeft. Dichter bij god kom je niet, zeg maar.
Vroeger was t heel erg. Dat geschreeuw, dat sfeer bepalende gedrag en dan ook nog het negeren. Echt dagen misschien wel weken. Om de kleinste dingen, vooral als ik niet aan zijn verwachtingen voldeed.
Dan werd ik genegeerd. En mijn moeder drong me er dan op aan om mijn excuses aan te bieden zodat er weer gesproken werd. En zo kocht ik als 8 jarige een bosje bloemen van mijn zakgeld. En een kaartje. Waarop ik schreef dat t me speet dat ik eerder van kamp was teruggekomen vanwege heimwee.
Nog steeds ben ik bang voor hem. Hij kan heel naar worden. Vandaag ben ik tegen hem ingegaan... Ik heb gezegd dat ik hem negatief en naar vond. Zijn ogen stonden vol boosheid, hij heeft me uitgescholden en uiteindelijk gezegd dat ik kon gaan. Of nee....oprotten! Ik was samen met mijn zoon een dagje bij mijn ouders en we zijn dus vroegtijdig gegaan. En mijn moeder stond erbij te jammeren dat t altijd zo gaat en dat ik altijd alles verpest.
Hoe zou t toch komen dat ik zo'n slecht zelfbeeld heb.
Nu houd ik me sterk voor mijn zoon, maar t liefste wil ik huilen. Omdat ik nooit de liefhebbende vader krijg die ik zo hard nodig heb. En omdat mijn moeder altijd, maar dan ook altijd achter hem staat. En omdat ik me soms nog zo afhankelijk van hen voel..ook al ben ik 30..
Zijn er hier mensen die dit herkennen of tips hebben hoe ik hiermee om leer gaan?
maandag 13 januari 2014 om 19:53
Heeft je vader ergens een oorlogstrauma opgelopen? Ik vraag dit omdat ik sommige dingen herken als kind van een jappenkampslachtoffer. Ik leer nu dingen anders te zien en mezelf op de eerste plaats te zetten (met hulp, dat dan weer wel). Als je zijn gedrag kunt verklaren (en ik bedoel niet excuseren) dan kan je er voor jezelf wellicht wat anders mee omgaan. Sterkte!
Je hebt hierin natuurlijk geen goed of fout maar dat wat jij zegt is het dus niet...
maandag 13 januari 2014 om 19:53
Geeft je dat rust, nu je hebt besloten niet meer naar je vader te gaan voorlopig?
En wees niet zo streng voor jezelf! Je hebt niet de kans gehad om te leren hoe normale relaties in elkaar steken! Je bent niet hardleers, je hebt gewoon gevonden wat je herkende! Echt hoor, wees lief voor jezelf, geef jezelf een aai en een knuffel en bij deze wil ik je zeggen: kies voor jezelf, kies je eigen geluk en kies voor een fijn leven met je zoontje. Weg met negatieve mensen die je niet willen steunen. En dat is niet egoïstisch, dat is een daad van liefde voor jezelf. Iedereen die je naar beneden duwt mag je de rug toekeren en bij weglopen.
En wees niet zo streng voor jezelf! Je hebt niet de kans gehad om te leren hoe normale relaties in elkaar steken! Je bent niet hardleers, je hebt gewoon gevonden wat je herkende! Echt hoor, wees lief voor jezelf, geef jezelf een aai en een knuffel en bij deze wil ik je zeggen: kies voor jezelf, kies je eigen geluk en kies voor een fijn leven met je zoontje. Weg met negatieve mensen die je niet willen steunen. En dat is niet egoïstisch, dat is een daad van liefde voor jezelf. Iedereen die je naar beneden duwt mag je de rug toekeren en bij weglopen.
maandag 13 januari 2014 om 20:22
Je hebt altijd je zoon, alleen ben je niet. Dat kind houdt zielsveel van jou.
Niet dat dat alles goed maakt van vroeger, integendeel. Juist wanneer je zelf kinderen krijgt is het vaak zo onvoorstelbaar dat een ouder zo tegen zijn/haar eigen kind kan doen.
Blijf weg bij je vader, zoek (betere) hulp om een en ander te verwerken en je zelfbeeld op te krikken. Je vader is zo te lezen een vreselijk nare man die je beter buiten je eigen leven kan houden en al helemaal buiten het leven van je kind. Sterkte!
Niet dat dat alles goed maakt van vroeger, integendeel. Juist wanneer je zelf kinderen krijgt is het vaak zo onvoorstelbaar dat een ouder zo tegen zijn/haar eigen kind kan doen.
Blijf weg bij je vader, zoek (betere) hulp om een en ander te verwerken en je zelfbeeld op te krikken. Je vader is zo te lezen een vreselijk nare man die je beter buiten je eigen leven kan houden en al helemaal buiten het leven van je kind. Sterkte!
"Laat varen alle hoop, gij die hier binnentreedt"
maandag 13 januari 2014 om 20:41
Mijn vader komt uit een groot gezin en moest altijd vechten voor aandacht. Hij was ook altijd t pispaaltje van zijn broers of zussen. Dus ergens geloof ik dat t daar vandaan komt.
Dat ik vandaan tegen sprak is omdat ik t zat ben. Echt zat. Die dominante kut houding van hem. En dan mijn moeder het slachtoffer.
Ik ga geen excuses meer maken. Ik ga wel hulp zoeken.
Maar wat fijn die andere verhalen...echt een verademing dat ik niet alleen ben.
Dat ik vandaan tegen sprak is omdat ik t zat ben. Echt zat. Die dominante kut houding van hem. En dan mijn moeder het slachtoffer.
Ik ga geen excuses meer maken. Ik ga wel hulp zoeken.
Maar wat fijn die andere verhalen...echt een verademing dat ik niet alleen ben.
maandag 13 januari 2014 om 20:45
Ik weet dat het makkelijker gezegd dan gedaan is, maar je hoeft je natuurlijk alleen iets aan te trekken van dominant gedrag als je op de een of andere manier van die persoon afhankelijk bent. Maar dat ben jij al lang niet meer, je bent 30! Probeer erboven te staan. Besef dat je niet van hem en zijn goedkeuring afhankelijk bent.
maandag 13 januari 2014 om 20:47
quote:felice71 schreef op 13 januari 2014 @ 19:53:
Heeft je vader ergens een oorlogstrauma opgelopen? Ik vraag dit omdat ik sommige dingen herken als kind van een jappenkampslachtoffer.
Mijn stiefvader (vanaf mijn eerste levensjaar mijn opvoeder) was ook jappenkampslachtoffer.
Daarnaast alcoholist, dominant, manupilatief en erg kleinerend. Ik heb nooit iets goed gedaan, ik kon dit niet, was daar te stom voor en ga zo maar door.
Resultaat: minderwaardigheidscomplex, faalangst en moeite om voor mezelf op te komen.
Nu bij de zoveelste psych eindelijk wat resultaten.
Laat je moeder bij jou komen, mijn moeder was ook te bang voor mijn stiefvader, ook ik moest excuus aanbieden voor dingen die niet mijn schuld waren maar voor de goede vrede.
Net zoals jij had ik geen broers en zussen maar vanaf mijn 14e wel een hele horde pleegbroers/zussen gehad waardoor de aandacht ook niet naar mij ging.
Jij hebt nu je zoontje om voor te vechten, doe dat ook. Als je moeder je graag wil zien laat ze maar bij jou komen of ga naar je ouders als je vader er niet of weinig is.
Sterkte!
Heeft je vader ergens een oorlogstrauma opgelopen? Ik vraag dit omdat ik sommige dingen herken als kind van een jappenkampslachtoffer.
Mijn stiefvader (vanaf mijn eerste levensjaar mijn opvoeder) was ook jappenkampslachtoffer.
Daarnaast alcoholist, dominant, manupilatief en erg kleinerend. Ik heb nooit iets goed gedaan, ik kon dit niet, was daar te stom voor en ga zo maar door.
Resultaat: minderwaardigheidscomplex, faalangst en moeite om voor mezelf op te komen.
Nu bij de zoveelste psych eindelijk wat resultaten.
Laat je moeder bij jou komen, mijn moeder was ook te bang voor mijn stiefvader, ook ik moest excuus aanbieden voor dingen die niet mijn schuld waren maar voor de goede vrede.
Net zoals jij had ik geen broers en zussen maar vanaf mijn 14e wel een hele horde pleegbroers/zussen gehad waardoor de aandacht ook niet naar mij ging.
Jij hebt nu je zoontje om voor te vechten, doe dat ook. Als je moeder je graag wil zien laat ze maar bij jou komen of ga naar je ouders als je vader er niet of weinig is.
Sterkte!
maandag 13 januari 2014 om 20:55
quote:bresant schreef op 13 januari 2014 @ 20:47:
Ik heb hem tegen gesproken. Gezegd wat ik van hem vind. Toen spoot t gif zowat uit zijn ogen. Hij werd steeds kwader, roder, bozer...
Logisch. Jullie hadden afgesproken dat jij doodsbang in een hoekje zou wegkruipen en excuses kwam maken voor het feit dat het regent, de zon schijnt, het waait, het windstil is, het onweert, het niet onweert, gewoon sorry voor alles op aarde en het hele melkwegstelsel.
Hoe rooier hij wordt hoe beter. Dat is een teken dat jij niet het onderdanige slachtoffer hebt gespeeld.
Ik heb hem tegen gesproken. Gezegd wat ik van hem vind. Toen spoot t gif zowat uit zijn ogen. Hij werd steeds kwader, roder, bozer...
Logisch. Jullie hadden afgesproken dat jij doodsbang in een hoekje zou wegkruipen en excuses kwam maken voor het feit dat het regent, de zon schijnt, het waait, het windstil is, het onweert, het niet onweert, gewoon sorry voor alles op aarde en het hele melkwegstelsel.
Hoe rooier hij wordt hoe beter. Dat is een teken dat jij niet het onderdanige slachtoffer hebt gespeeld.
Bah
maandag 13 januari 2014 om 21:07
quote:bresant schreef op 13 januari 2014 @ 20:51:
Jullie hebben allemaal gelijk! Ik ga er niet meer naar toe. Maar ik ben altijd op gegroeid met de les dat je loyaal naar je ouders moet zijn. Mijn ouders staan standaard een trede hoger. En met een 30 jarige dochter is dat niet nodig.Je vlucht dus, dat is de gemakkelijkste weg. Kies de moeilijke weg: ga de confrontatie aan. Je zult er sterker uitkomen
Jullie hebben allemaal gelijk! Ik ga er niet meer naar toe. Maar ik ben altijd op gegroeid met de les dat je loyaal naar je ouders moet zijn. Mijn ouders staan standaard een trede hoger. En met een 30 jarige dochter is dat niet nodig.Je vlucht dus, dat is de gemakkelijkste weg. Kies de moeilijke weg: ga de confrontatie aan. Je zult er sterker uitkomen
maandag 13 januari 2014 om 21:18
Herkenbaar. 4 jaar therapie gehad en nu een goed zelfbeeld en een zeer hanteerbare relatie met mijn ouders.
Wat niet wil zeggen dat ik niet ook af en toe een pijnsteekje voel als ik terugdenk aan vroeger of als ik bijvoorbeeld lieve acties van ouders van anderen zie. Dat zullen wij nooit krijgen. Zo is het leven.
Het enige wat je kan doen is jouw leven inrichten zoals jij wil en jouzelf geven wat je nodig hebt. Dit gaat vaak beter als je hulp krijgt van een psych en het contact met je ouders op een iets lager pitje zet voor een tijdje. Als je nu begint met dit proces dan sta je er over 5 jaar echt heel anders in, dat weet ik zeker. Heel veel sterkte en succes!
Wat niet wil zeggen dat ik niet ook af en toe een pijnsteekje voel als ik terugdenk aan vroeger of als ik bijvoorbeeld lieve acties van ouders van anderen zie. Dat zullen wij nooit krijgen. Zo is het leven.
Het enige wat je kan doen is jouw leven inrichten zoals jij wil en jouzelf geven wat je nodig hebt. Dit gaat vaak beter als je hulp krijgt van een psych en het contact met je ouders op een iets lager pitje zet voor een tijdje. Als je nu begint met dit proces dan sta je er over 5 jaar echt heel anders in, dat weet ik zeker. Heel veel sterkte en succes!
maandag 13 januari 2014 om 21:29
quote:lilalinda schreef op 13 januari 2014 @ 21:07:
[...]
Je vlucht dus, dat is de gemakkelijkste weg. Kies de moeilijke weg: ga de confrontatie aan. Je zult er sterker uitkomen
Dit moet je dus NIET doen! Dit los je echt niet op door die man te confronteren met hoe die is. Laat het los, die man is 50 a 60 jaar, hij zal toch niet veranderen. Weet je hoe moeilijk het is om op die leeftijd nog te veranderen?
Concentreer je ajb op andere, leuke dingen in het leven dan je pa! Ik weet dat hij familie is maar als hij je op zo'n manier behandeld dan verdient hij mijns inziens geen respect.
[...]
Je vlucht dus, dat is de gemakkelijkste weg. Kies de moeilijke weg: ga de confrontatie aan. Je zult er sterker uitkomen
Dit moet je dus NIET doen! Dit los je echt niet op door die man te confronteren met hoe die is. Laat het los, die man is 50 a 60 jaar, hij zal toch niet veranderen. Weet je hoe moeilijk het is om op die leeftijd nog te veranderen?
Concentreer je ajb op andere, leuke dingen in het leven dan je pa! Ik weet dat hij familie is maar als hij je op zo'n manier behandeld dan verdient hij mijns inziens geen respect.
maandag 13 januari 2014 om 22:00
Heel herkenbaar. Zoek hulp en hou afstand van je ouders.
Confrontatie aangaan heeft helemaal geen zin. En opmerkingen als je bent 30 etc slaat nergens op in dit geval.
Als je zo'n opvoeding/jeugd hebt gehad, dan zit die angst/stress vaak helemaal in je en dat kan je echt niet zomaar oplossen of makkelijk overheen stappen. Bij mij heeft therapie geholpen, maar ook afstand houden. Gelukkig is mijn vader in de loop d'r jaren wel milder geworden, maar ik blijf een soort van angst houden.
Dat je geen liefhebbende ouders hebt en het verdriet daarom, heel herkenbaar. Ik blijf me af en toe verbazen en ben nog steeds teleurgesteld en gekwetst ondanks dat ik weet hoe ze zijn.
Confrontatie aangaan heeft helemaal geen zin. En opmerkingen als je bent 30 etc slaat nergens op in dit geval.
Als je zo'n opvoeding/jeugd hebt gehad, dan zit die angst/stress vaak helemaal in je en dat kan je echt niet zomaar oplossen of makkelijk overheen stappen. Bij mij heeft therapie geholpen, maar ook afstand houden. Gelukkig is mijn vader in de loop d'r jaren wel milder geworden, maar ik blijf een soort van angst houden.
Dat je geen liefhebbende ouders hebt en het verdriet daarom, heel herkenbaar. Ik blijf me af en toe verbazen en ben nog steeds teleurgesteld en gekwetst ondanks dat ik weet hoe ze zijn.
maandag 13 januari 2014 om 22:32
quote:lilalinda schreef op 13 januari 2014 @ 21:07:
[...]
Je vlucht dus, dat is de gemakkelijkste weg. Kies de moeilijke weg: ga de confrontatie aan. Je zult er sterker uitkomen
Wat een 'makkelijke' reactie. De confrontatie aangaan heeft ze al gedaan. Sommige mensen zijn in staat om iemand lijfelijk aan te vallen. Wat TO beschrijft zou het goed kunnen dat hij haar in elkaar huft als ze hem weer tegenspreekt.
Dus ik vind dit eigenlijk een rotopmerking over de makkelijkste weg. Zo werkt het misschien in sprookjes, en soms zal het inderdaad zo werken, maar onderschat mensen als TO vader niet.
Ik gok erop dat je nooit dergelijke mensen tegenover je hebt gehad, waar je als kind afhankelijk van was? En dat je deze angst niet kent.
[...]
Je vlucht dus, dat is de gemakkelijkste weg. Kies de moeilijke weg: ga de confrontatie aan. Je zult er sterker uitkomen
Wat een 'makkelijke' reactie. De confrontatie aangaan heeft ze al gedaan. Sommige mensen zijn in staat om iemand lijfelijk aan te vallen. Wat TO beschrijft zou het goed kunnen dat hij haar in elkaar huft als ze hem weer tegenspreekt.
Dus ik vind dit eigenlijk een rotopmerking over de makkelijkste weg. Zo werkt het misschien in sprookjes, en soms zal het inderdaad zo werken, maar onderschat mensen als TO vader niet.
Ik gok erop dat je nooit dergelijke mensen tegenover je hebt gehad, waar je als kind afhankelijk van was? En dat je deze angst niet kent.
maandag 13 januari 2014 om 22:33
quote:lay123 schreef op 13 januari 2014 @ 22:00:
Heel herkenbaar. Zoek hulp en hou afstand van je ouders.
Confrontatie aangaan heeft helemaal geen zin. En opmerkingen als je bent 30 etc slaat nergens op in dit geval.
Als je zo'n opvoeding/jeugd hebt gehad, dan zit die angst/stress vaak helemaal in je en dat kan je echt niet zomaar oplossen of makkelijk overheen stappen. Bij mij heeft therapie geholpen, maar ook afstand houden. Gelukkig is mijn vader in de loop d'r jaren wel milder geworden, maar ik blijf een soort van angst houden.
Dat je geen liefhebbende ouders hebt en het verdriet daarom, heel herkenbaar. Ik blijf me af en toe verbazen en ben nog steeds teleurgesteld en gekwetst ondanks dat ik weet hoe ze zijn.Helemaal mee eens. Vaak is het zo dat mensen die dergelijke dingen roepen niet die angst kennen, niet weten hoe groot die angst is en hoe lang je er mee rond kan blijven lopen.
Heel herkenbaar. Zoek hulp en hou afstand van je ouders.
Confrontatie aangaan heeft helemaal geen zin. En opmerkingen als je bent 30 etc slaat nergens op in dit geval.
Als je zo'n opvoeding/jeugd hebt gehad, dan zit die angst/stress vaak helemaal in je en dat kan je echt niet zomaar oplossen of makkelijk overheen stappen. Bij mij heeft therapie geholpen, maar ook afstand houden. Gelukkig is mijn vader in de loop d'r jaren wel milder geworden, maar ik blijf een soort van angst houden.
Dat je geen liefhebbende ouders hebt en het verdriet daarom, heel herkenbaar. Ik blijf me af en toe verbazen en ben nog steeds teleurgesteld en gekwetst ondanks dat ik weet hoe ze zijn.Helemaal mee eens. Vaak is het zo dat mensen die dergelijke dingen roepen niet die angst kennen, niet weten hoe groot die angst is en hoe lang je er mee rond kan blijven lopen.
maandag 13 januari 2014 om 22:34
quote:SilverShadow schreef op 13 januari 2014 @ 20:47:
[...]
Mijn stiefvader (vanaf mijn eerste levensjaar mijn opvoeder) was ook jappenkampslachtoffer.
Daarnaast alcoholist, dominant, manupilatief en erg kleinerend. Ik heb nooit iets goed gedaan, ik kon dit niet, was daar te stom voor en ga zo maar door.
Resultaat: minderwaardigheidscomplex, faalangst en moeite om voor mezelf op te komen.
Nu bij de zoveelste psych eindelijk wat resultaten.
Laat je moeder bij jou komen, mijn moeder was ook te bang voor mijn stiefvader, ook ik moest excuus aanbieden voor dingen die niet mijn schuld waren maar voor de goede vrede.
Net zoals jij had ik geen broers en zussen maar vanaf mijn 14e wel een hele horde pleegbroers/zussen gehad waardoor de aandacht ook niet naar mij ging.
Jij hebt nu je zoontje om voor te vechten, doe dat ook. Als je moeder je graag wil zien laat ze maar bij jou komen of ga naar je ouders als je vader er niet of weinig is.
Sterkte!Zoals ik lees heb je nu een psych waar je wat aan hebt en dat is goed. Maar als je daaraan twijfelt, ik ben heel blij dat Centrum '45 bestaat. Je hoeft ze daar niks uit te leggen, weten precies hoe en waar het kan wringen. Gewoon een gratis tip
[...]
Mijn stiefvader (vanaf mijn eerste levensjaar mijn opvoeder) was ook jappenkampslachtoffer.
Daarnaast alcoholist, dominant, manupilatief en erg kleinerend. Ik heb nooit iets goed gedaan, ik kon dit niet, was daar te stom voor en ga zo maar door.
Resultaat: minderwaardigheidscomplex, faalangst en moeite om voor mezelf op te komen.
Nu bij de zoveelste psych eindelijk wat resultaten.
Laat je moeder bij jou komen, mijn moeder was ook te bang voor mijn stiefvader, ook ik moest excuus aanbieden voor dingen die niet mijn schuld waren maar voor de goede vrede.
Net zoals jij had ik geen broers en zussen maar vanaf mijn 14e wel een hele horde pleegbroers/zussen gehad waardoor de aandacht ook niet naar mij ging.
Jij hebt nu je zoontje om voor te vechten, doe dat ook. Als je moeder je graag wil zien laat ze maar bij jou komen of ga naar je ouders als je vader er niet of weinig is.
Sterkte!Zoals ik lees heb je nu een psych waar je wat aan hebt en dat is goed. Maar als je daaraan twijfelt, ik ben heel blij dat Centrum '45 bestaat. Je hoeft ze daar niks uit te leggen, weten precies hoe en waar het kan wringen. Gewoon een gratis tip
Je hebt hierin natuurlijk geen goed of fout maar dat wat jij zegt is het dus niet...
maandag 13 januari 2014 om 22:37
quote:lilalinda schreef op 13 januari 2014 @ 21:07:
[...]
Je vlucht dus, dat is de gemakkelijkste weg. Kies de moeilijke weg: ga de confrontatie aan. Je zult er sterker uitkomenIk denk dat dit een heel stom advies is. Als TO de confrontatie aan zou kunnen had ze dit vast allang gedaan. 30 jaar gekleineerd worden en dan de confrontatie aangaan is geen goede match.
[...]
Je vlucht dus, dat is de gemakkelijkste weg. Kies de moeilijke weg: ga de confrontatie aan. Je zult er sterker uitkomenIk denk dat dit een heel stom advies is. Als TO de confrontatie aan zou kunnen had ze dit vast allang gedaan. 30 jaar gekleineerd worden en dan de confrontatie aangaan is geen goede match.
Je hebt hierin natuurlijk geen goed of fout maar dat wat jij zegt is het dus niet...
maandag 13 januari 2014 om 22:38
quote:reizende schreef op 13 januari 2014 @ 22:33:
[...]
Helemaal mee eens. Vaak is het zo dat mensen die dergelijke dingen roepen niet die angst kennen, niet weten hoe groot die angst is en hoe lang je er mee rond kan blijven lopen.
Sluit ik me bij aan, ik ga niet naar de kroeg omdat ik daar dronken mannen tegen kom, bad memories en ik vertoon vluchtgedrag bij conflicten.
Het is heel makkelijke gezegd door anderen maar als je 30 jaar lang in angst hebt geleefd is dat er niet in een weekje uit.
[...]
Helemaal mee eens. Vaak is het zo dat mensen die dergelijke dingen roepen niet die angst kennen, niet weten hoe groot die angst is en hoe lang je er mee rond kan blijven lopen.
Sluit ik me bij aan, ik ga niet naar de kroeg omdat ik daar dronken mannen tegen kom, bad memories en ik vertoon vluchtgedrag bij conflicten.
Het is heel makkelijke gezegd door anderen maar als je 30 jaar lang in angst hebt geleefd is dat er niet in een weekje uit.
maandag 13 januari 2014 om 23:54
quote:felice71 schreef op 13 januari 2014 @ 22:37:
[...]
Ik denk dat dit een heel stom advies is. Als TO de confrontatie aan zou kunnen had ze dit vast allang gedaan. 30 jaar gekleineerd worden en dan de confrontatie aangaan is geen goede match.
Precies. En het is bovendien nog zinloos ook, want zulk soort mensen heeft een kronkel in de kop. Zij hebben altijd gelijk, en hebben ze dat niet dan lullen ze wel net zo lang tot zwart wit wordt. Bovendien krijg je toch niet opeens de waardering en liefde waar je op gehoopt had want het is toch te laat om ze te veranderen. En als je pech hebt worden ze inderdaad nog lijfelijk ook.
Het enige waar je wel wat aan kunt doen is je eigen reactie op hem veranderen. Hem zelf niet.
Mensen die dit soort stomme adviezen geven hebben het idd waarschijnlijk zelf nooit meegemaakt.
[...]
Ik denk dat dit een heel stom advies is. Als TO de confrontatie aan zou kunnen had ze dit vast allang gedaan. 30 jaar gekleineerd worden en dan de confrontatie aangaan is geen goede match.
Precies. En het is bovendien nog zinloos ook, want zulk soort mensen heeft een kronkel in de kop. Zij hebben altijd gelijk, en hebben ze dat niet dan lullen ze wel net zo lang tot zwart wit wordt. Bovendien krijg je toch niet opeens de waardering en liefde waar je op gehoopt had want het is toch te laat om ze te veranderen. En als je pech hebt worden ze inderdaad nog lijfelijk ook.
Het enige waar je wel wat aan kunt doen is je eigen reactie op hem veranderen. Hem zelf niet.
Mensen die dit soort stomme adviezen geven hebben het idd waarschijnlijk zelf nooit meegemaakt.
dinsdag 14 januari 2014 om 07:50
dinsdag 14 januari 2014 om 08:03
Hoi Bresant, wat erg voor je! Heb je hier weleens met de broers en zussen van je vader over gesproken?
Ik zou niet meer naar je ouders toe gaan , je moeder kan naar jou toe. Bespaar jezelf deze ellende, je vader zal nooit geven wat jij hoopt. Beschouw hem als een vage kennis. Op den duur kan hij jou dan niet meer emotioneel raken waardoor je veel beter kan reageren in dergelijke situaties.
Ik zou niet meer naar je ouders toe gaan , je moeder kan naar jou toe. Bespaar jezelf deze ellende, je vader zal nooit geven wat jij hoopt. Beschouw hem als een vage kennis. Op den duur kan hij jou dan niet meer emotioneel raken waardoor je veel beter kan reageren in dergelijke situaties.
