Psyche
alle pijlers
Verdrietig om mijn moeder
dinsdag 28 januari 2014 om 14:20
Hallo,
Ik ben een jongen van 17 jaar oud en ik ben heel verdrietig om mijn moeder en ik zal kort uitleggen waarom.
Ik kan mezelf niet heel goed verwoorden maar ik doe mijn best.
Mijn moeder kan sinds ongeveer een jaar geleden niet meer heel goed praten, hiermee bedoel ik dat ze geen volledige zinnen maakt en als er iets aan haar word gevraagd dan antwoord ze met ja of nee.
Een jaar geleden was dit nog niet zo heel erg, toen kon ze nog normaal praten maar af en toe moest ze heel goed nadenken wat ze zei.
Sinds we in augustus zijn verhuisd is het heel erg geworden.
Mijn moeder is meer een huisvrouw, ze werkt niet en het is voor haar ook onmogelijk om te werken omdat ze grof gezegd niet normaal kan functioneren.
Nou vond ik dit vroeger niet zo heel erg maar de laatste tijd moet ik telkens een traantje wegvegen als ik naar haar kijk want je ziet heel goed dat ze enorm verdrietig is.
Hoe raar het ook klinkt maar ik houd van niemand in mijn familie (dus ook niet van mijn vader omdat ik hem niet mag, ik heb dan ook besloten om op mijn 18e het huis te verlaten) behalve van mijn moeder.
Mijn broer is al heel druk bezig om naar verschillende ziekenhuizen te gaan om te kijken wat er met haar aan de hand is maar NIEMAND weet het, dit doet me nog meer pijn omdat ik denk dat ze nooit normaal meer zou worden.
De laatste tijd wil ik heel veel tijd met mijn moeder doorbrengen omdat ik weet dat het niet lang meer duurt voordat mijn moeder waar ik zielsveel van houd deze wereld gaat verlaten, maar als je haar vraagt om bijvoorbeeld een rondje te wandelen dan wilt ze dit niet, ze wilt helemaal niks doen.
Als ik met mijn moeder aan het praten ben dan voel ik de tranen opkomen maar ik wil niet voor mijn moeder huilen want dan gaat zij gegarandeerd ook huilen en dat wil ik niet dus als ik dan op mijn kamer ben komt alles eruit.
Ik zou mijn leven geven als er een mogelijkheid is om haar te genezen.
Dit zat al heel lang opgekropen in mij en wilde het even gewoon kwijt.
Sorry als ik dit in het verkeerde rubriek heb geplaats.
Ik ben een jongen van 17 jaar oud en ik ben heel verdrietig om mijn moeder en ik zal kort uitleggen waarom.
Ik kan mezelf niet heel goed verwoorden maar ik doe mijn best.
Mijn moeder kan sinds ongeveer een jaar geleden niet meer heel goed praten, hiermee bedoel ik dat ze geen volledige zinnen maakt en als er iets aan haar word gevraagd dan antwoord ze met ja of nee.
Een jaar geleden was dit nog niet zo heel erg, toen kon ze nog normaal praten maar af en toe moest ze heel goed nadenken wat ze zei.
Sinds we in augustus zijn verhuisd is het heel erg geworden.
Mijn moeder is meer een huisvrouw, ze werkt niet en het is voor haar ook onmogelijk om te werken omdat ze grof gezegd niet normaal kan functioneren.
Nou vond ik dit vroeger niet zo heel erg maar de laatste tijd moet ik telkens een traantje wegvegen als ik naar haar kijk want je ziet heel goed dat ze enorm verdrietig is.
Hoe raar het ook klinkt maar ik houd van niemand in mijn familie (dus ook niet van mijn vader omdat ik hem niet mag, ik heb dan ook besloten om op mijn 18e het huis te verlaten) behalve van mijn moeder.
Mijn broer is al heel druk bezig om naar verschillende ziekenhuizen te gaan om te kijken wat er met haar aan de hand is maar NIEMAND weet het, dit doet me nog meer pijn omdat ik denk dat ze nooit normaal meer zou worden.
De laatste tijd wil ik heel veel tijd met mijn moeder doorbrengen omdat ik weet dat het niet lang meer duurt voordat mijn moeder waar ik zielsveel van houd deze wereld gaat verlaten, maar als je haar vraagt om bijvoorbeeld een rondje te wandelen dan wilt ze dit niet, ze wilt helemaal niks doen.
Als ik met mijn moeder aan het praten ben dan voel ik de tranen opkomen maar ik wil niet voor mijn moeder huilen want dan gaat zij gegarandeerd ook huilen en dat wil ik niet dus als ik dan op mijn kamer ben komt alles eruit.
Ik zou mijn leven geven als er een mogelijkheid is om haar te genezen.
Dit zat al heel lang opgekropen in mij en wilde het even gewoon kwijt.
Sorry als ik dit in het verkeerde rubriek heb geplaats.
dinsdag 28 januari 2014 om 14:40
Je moeder is een volwassen vrouw en als ze iets wil veranderen aan haar situatie, dan zal het toch echt zelf moeten willen.
Haar omgeving kan haar niet veranderen hoe triest dat ook mag zijn.
Ik zou je aanraden je niet zo te identificeren met je moeder en afstand van haar te nemen.
Ga erop uit, doe leuke dingen met je vrienden.
Haar omgeving kan haar niet veranderen hoe triest dat ook mag zijn.
Ik zou je aanraden je niet zo te identificeren met je moeder en afstand van haar te nemen.
Ga erop uit, doe leuke dingen met je vrienden.
dinsdag 28 januari 2014 om 14:55
Jeetje man, wat een indrukwekkend verhaal.
Je moeder kan het misschien niet allemaal meer onder woorden brengen enzo, maar als ik zo lees hoe jij opschrijft wat je voelt zal ze ongetwijfeld in stilte hartstikke trots op je zijn. Moeders willen graag dat hun kinderen goed terecht komen, dus wat er ook gebeurt, zorg als eerste voor jezelf, zorg dat je jezelf goed schoolt en in de toekomst een mooi en gelukkig leven opbouwt.
Hoe krom het ook is, je zit in een cruciale fase van je leven. Jij bent geen dokter die je moeder kan helpen helaas, maar zorg dat je gewoon een mens blijft waar je moeder trots op zou kunnen zijn, dat is de allerbeste manier om je liefde voor/aan haar te tonen.
Sterkte man, volgens mij ben je een wereldgozer en een topzoon, ik wens jou en je moeder (en je broer die zich kennelijk ook zo om je moeder bekommert) het allerbeste en hoop dat er nog zoveel mogelijk mooie geluksmomenten voor jullie in het verschiet liggen.
(Damn, wat is het leven soms toch onbegrijpelijk hard)
Je moeder kan het misschien niet allemaal meer onder woorden brengen enzo, maar als ik zo lees hoe jij opschrijft wat je voelt zal ze ongetwijfeld in stilte hartstikke trots op je zijn. Moeders willen graag dat hun kinderen goed terecht komen, dus wat er ook gebeurt, zorg als eerste voor jezelf, zorg dat je jezelf goed schoolt en in de toekomst een mooi en gelukkig leven opbouwt.
Hoe krom het ook is, je zit in een cruciale fase van je leven. Jij bent geen dokter die je moeder kan helpen helaas, maar zorg dat je gewoon een mens blijft waar je moeder trots op zou kunnen zijn, dat is de allerbeste manier om je liefde voor/aan haar te tonen.
Sterkte man, volgens mij ben je een wereldgozer en een topzoon, ik wens jou en je moeder (en je broer die zich kennelijk ook zo om je moeder bekommert) het allerbeste en hoop dat er nog zoveel mogelijk mooie geluksmomenten voor jullie in het verschiet liggen.
(Damn, wat is het leven soms toch onbegrijpelijk hard)
dinsdag 28 januari 2014 om 15:09
Maar als ik jouw verhaal goed lees, is je moeder dus ziek, ze heeft iets waardoor ze niet goed meer kan praten. Waarom zijn jullie nog niet bij de huisarts geweest? Deze kan haar doorsturen naar een ziekenhuis. Ik snap niet zo goed waarom je broer naar verschillende ziekenhuizen gaat of bedoel je dat hij met haar naar specialisten gaat?
Hoe dan ook, je bent volgens mij een hele lieve gevoelige zoon, maar lijkt tegelijkertijd ook alleen maar te leven voor je moeder. Dat is niet goed.
Zit je nog op school? Is er daar een maatschappelijk werker of fijne leraar met wie je hierover kunt praten?
Hoe dan ook, je bent volgens mij een hele lieve gevoelige zoon, maar lijkt tegelijkertijd ook alleen maar te leven voor je moeder. Dat is niet goed.
Zit je nog op school? Is er daar een maatschappelijk werker of fijne leraar met wie je hierover kunt praten?
Je hebt hierin natuurlijk geen goed of fout maar dat wat jij zegt is het dus niet...
dinsdag 28 januari 2014 om 20:05
Jeetje wat heftig zeg!
Is het niet duidelijk wat je moeder heeft? Is er eens iets gebeurd wat er voor gezorgd heeft dat ze niet meer kan praten?
Lief dat je je zo'n zorgen maakt! Maar het is ook zwaar voor je dat je je het zo aantrekt. Misschien toch eens proberen met je moeder te bespreken of ze naar de huisarts zal gaan, leg uit dat je er zo mee zit...
Is het niet duidelijk wat je moeder heeft? Is er eens iets gebeurd wat er voor gezorgd heeft dat ze niet meer kan praten?
Lief dat je je zo'n zorgen maakt! Maar het is ook zwaar voor je dat je je het zo aantrekt. Misschien toch eens proberen met je moeder te bespreken of ze naar de huisarts zal gaan, leg uit dat je er zo mee zit...
donderdag 30 januari 2014 om 12:25
Ik begrijp nog niet alles. Ze hebben nog niet kunnen vinden wat je moeder heeft? Waar is ze geweest, de huisarts of een specialist?
Waarom als er nog geen oorzaak is gevonden, denk jij al dat ze snel zal overlijden?
Je bent nu 17 jaar maar je denkt dat je het huis uit wilt over een jaar? Je broer en vader, jij en je moeder wonen in 1 huis?
Hebben jullie verder nog hulp met huishouden, met iemand die jullie verder kunnen helpen qua hulp wat er aan de hand is?
Waarom als er nog geen oorzaak is gevonden, denk jij al dat ze snel zal overlijden?
Je bent nu 17 jaar maar je denkt dat je het huis uit wilt over een jaar? Je broer en vader, jij en je moeder wonen in 1 huis?
Hebben jullie verder nog hulp met huishouden, met iemand die jullie verder kunnen helpen qua hulp wat er aan de hand is?
Als je tot over je oren in de soep zit, zie je de gehaktballen pas naast je drijven
