Psyche
alle pijlers
verdrinking in verdriet.
dinsdag 28 januari 2014 om 17:04
Het gevoel vast te zitten in de emoties en niet meer wetend wat ik moet doen. Ik zit in stilte op mijn bed uit het raam te staren.
De tranen rollen langs mijn gezicht.
De vraag komt dit ooit nog wel goed draait rondjes in mijn hoofd.
Wanneer houd dit op? Komt er dan nooit een eind? Ik wil dit niet meer.
Kon ik maar Opnieuw beginnen en alles vergeten.
Helaas weet ik niet waar ik moet beginnen.
Heeft het wel zin? Of zal ik dit dragen tot mijn dood?
Ik wil dit niet meer! Ik verstik in mijn verdriet. Het vechten tegen de verstikking maakt mij suf en moe.
Geen kracht geen gevoel in het lichaam Dag in dag dag uit.
Veel dingen opgegeven wat erg veel pijn doet. Maar de hoop op een beter toekomst heb ik nog!
#Blacky
De tranen rollen langs mijn gezicht.
De vraag komt dit ooit nog wel goed draait rondjes in mijn hoofd.
Wanneer houd dit op? Komt er dan nooit een eind? Ik wil dit niet meer.
Kon ik maar Opnieuw beginnen en alles vergeten.
Helaas weet ik niet waar ik moet beginnen.
Heeft het wel zin? Of zal ik dit dragen tot mijn dood?
Ik wil dit niet meer! Ik verstik in mijn verdriet. Het vechten tegen de verstikking maakt mij suf en moe.
Geen kracht geen gevoel in het lichaam Dag in dag dag uit.
Veel dingen opgegeven wat erg veel pijn doet. Maar de hoop op een beter toekomst heb ik nog!
#Blacky
donderdag 30 januari 2014 om 18:49
quote:vanaa schreef op 28 januari 2014 @ 23:17:
Ik weet niet zo heel goed wat ik moet zeggen.. Ik wil je wel meegeven dat ik je erg oprecht, medelevend en aardig over vind komen! Dit zal je vast en zeker ook wel zijn.
Heel knap van je dat je je verhaal hier neerzet.
Ik wens je heel veel sterkte en hoop dat je je snel beter voelt, al is het maar een beetje!
Heel veel sterkte en geluk toegewenst!
You can do this
Knuffel!heel erg bedankt.
Ik weet niet zo heel goed wat ik moet zeggen.. Ik wil je wel meegeven dat ik je erg oprecht, medelevend en aardig over vind komen! Dit zal je vast en zeker ook wel zijn.
Heel knap van je dat je je verhaal hier neerzet.
Ik wens je heel veel sterkte en hoop dat je je snel beter voelt, al is het maar een beetje!
Heel veel sterkte en geluk toegewenst!
You can do this
Knuffel!heel erg bedankt.
donderdag 30 januari 2014 om 18:51
donderdag 30 januari 2014 om 19:21
quote:toedeledokie schreef op 28 januari 2014 @ 23:43:
Als ik 'jou' zo lees, denk ik aan mezelf van hoe ik was, toen ik begin twintig was. Alle ellende uit mijn jeugd werd me teveel en daardoor belandde ik in een soort van depressie. Slikte antidepressiva en ging in therapie. Drie dagdelen per week. En daar hoorde ook een praatgroep bij. Was zó eng, maar later zó vertrouwd. Ik gun jou echt zo dat je er na je therapie zoveel sterker uitkomt. Want dat kan, geloof daarin. Je wilt niet weten wat ik dacht en deed op het moment dat ik er volledig doorheen zat. Dieper dan diep, zo hetzelfde wat jij omschrijft... Maar het kan verbeteren, echt waar. Nu ben ik veertig en ben natuurlijk getekend door de dingen waar ik niet voor gekozen heb. Maar ik 'ben' er wel en ik red me en ben vaak gelukkig. Ik vind het moedig dat je je hier een klein beetje durft te uiten. Alles wat je schrijft, geeft wel aan dat je de kracht en wil hebt om te knokken. En dat gaat met vallen en opstaan. En vooral dat vallen is zwaar... Maar zoals je nu op mij over komt, kom jij er wel. Heel veel sterkte meid, zet 'em op.
dankje wel voor je reactie.
ik vind het knap van je dat je er boven op bent gekomen.
ik hoop dat ik net als jou het ook een plekje kan geven en er mee kan leven.
ik vind het fijn om een reactie te lezen over iemand die ook depressief was en uiteindelijk er boven op is gekomen.
ook al gun ik niemand dat gevoel.
het geeft mij hoop dat het echt kan om beter te worden.
Dankje wel
Als ik 'jou' zo lees, denk ik aan mezelf van hoe ik was, toen ik begin twintig was. Alle ellende uit mijn jeugd werd me teveel en daardoor belandde ik in een soort van depressie. Slikte antidepressiva en ging in therapie. Drie dagdelen per week. En daar hoorde ook een praatgroep bij. Was zó eng, maar later zó vertrouwd. Ik gun jou echt zo dat je er na je therapie zoveel sterker uitkomt. Want dat kan, geloof daarin. Je wilt niet weten wat ik dacht en deed op het moment dat ik er volledig doorheen zat. Dieper dan diep, zo hetzelfde wat jij omschrijft... Maar het kan verbeteren, echt waar. Nu ben ik veertig en ben natuurlijk getekend door de dingen waar ik niet voor gekozen heb. Maar ik 'ben' er wel en ik red me en ben vaak gelukkig. Ik vind het moedig dat je je hier een klein beetje durft te uiten. Alles wat je schrijft, geeft wel aan dat je de kracht en wil hebt om te knokken. En dat gaat met vallen en opstaan. En vooral dat vallen is zwaar... Maar zoals je nu op mij over komt, kom jij er wel. Heel veel sterkte meid, zet 'em op.
dankje wel voor je reactie.
ik vind het knap van je dat je er boven op bent gekomen.
ik hoop dat ik net als jou het ook een plekje kan geven en er mee kan leven.
ik vind het fijn om een reactie te lezen over iemand die ook depressief was en uiteindelijk er boven op is gekomen.
ook al gun ik niemand dat gevoel.
het geeft mij hoop dat het echt kan om beter te worden.
Dankje wel
donderdag 30 januari 2014 om 19:25
quote:Argentovivo schreef op 29 januari 2014 @ 01:00:
[...]
Hey Blacky,
Wat een fijne reacties voor jouw van o.a. Nummer Zoveel! Ik ben het hier zo mee eens en wat fijn dat je er veel aan hebt!
Je kon er niets aan doen, je WAS een kind en anderen zijn fout geweest, NIET jij! Je moet dit gaan verwerken en een plek geven en er sterker uitkomen, en uit het gegeven dat je daaraan begonnen bent, blijkt al dat je dit in je hebt.
Wat jou is aangedaan, mag en kan niet en mag niemand ooit iemand aandoen! Maar het is wel gebeurd. En dat verhaal mag een plek krijgen. Daar mag ruimte voor zijn. Daar ben je nu mee bezig, wat goed van je! Echt, het kan beter worden, al voel je dat nu soms nog niet zo...
Ik vind het al superknap dat je al vrij snel ik dit topic toch iets zegt over wat er gebeurd is. Dat is een begin. En verder zijn er, zoals iemand anders al aangaf, er zijn ook andere manieren om je te uiten. Doe wat voor jou werkt...
Jij bent het waard en een mooi, leuk. lief en goed mens maar je hebt een taak gekregen: deze klotezooi uit het verleden een plek geven en er mee leren dealen. En die taak kun je, je kunt de grip terugkrijgen. En dan ben JIJ weer de baas, in plaats van hetgeen je in een machteloze positie is overkomen. Ga het te lijf...
Praat erover, wij luisten hier....
En als je wat verder bent: Ik weet wel wat boeken die ik je dan zou willen aanraden. Let me know....
Maar eerst gaan we verder met luisteren. Hoe is het nu met je? Dat is overigens geen medelijden, wel empathie. Het mag nogmaals een plaats krijgen, het mag gehoord worden. En van daaruit ga je verder, het gaat je lukken, dat voel ik...
hoi argentovivo
bedankt voor de lieve reactie.
ik wil heel graag het een plekje geven.
en veder kunnen gaan met me leven.
ik wil nie meer liegen tegen me zelf dat het goed met me gaat.
en alles weg stoppen.
soms vind ik het wel moeilijk om telkens weer naar de behandelingen te gaan omdat ik er weer mee geconfronteerd word.
ik wil niet opgeven.
ik heb al genoeg moeten opgeven.
zoals mijn opleiding.
ik zat in mijn laatste jaar en ik had bijna mijn diploma.
maar ik kon het niet meer aan.
ik moes een moeilijke beslissing nemen.
of door gaan met mijn opleiding met al de stres en druk.
of behandelingen en mijn gezondheid.
met veel gesprekken hier over heb ik gekozen voor me zelf.
maar toch doet het wel pijn.
maar ik geef niet op ik wil heel graag weer een opleiding doen.
en door dat ik die doel heb vastgezet.
wil ik beter worden. zodat ik mijn doel kan bereiken.
ook wens ik dit niemand toe ik hoop egt dat niemand dit zal mee maken helaas zijn er zat mensen die dat wel over komt.
en ik hoop ook echt dat die mensen ook hulp kunnen vinden en er boven opkomen.
hoe het nu met mij gaat.
ups en downs.
ik heb al 5 maande geen contact met mijn broer
na de laatste incident. ontloop ik hem eigenlijk
en ik denk dat hij dat ook niet echt door heeft
omdat als ik hem tegen kom op straat ren ik hard weg of verstop ik mij. dit is tot nu toe wel gelukt en dat hij mij niet zag.
ook wanneer hij langs komt voor mijn vader.
zorg ik dat ik niet thuis ben.
vandaag bijvoorbeeld belde hij dat hij langs zou komen tussen 1 en 2 ik ben dus buiten gaan wandelen en wanneer hij weer weg is bel mijn vader mij op.
wanneer dit gebeurd voel ik me zo raar.
ik denk dan ook waar ben ik mee bezig waarom moet ik vluchten uit mijn eigen huis.
maar ik durf niet naar huis tot hij weer weg is.
mijn broer is ook in behandeling
ze denken aan een persoonlijkheid stoornis.
een opnamen gaat niet gebeuren omdat hij daar niet open voor staat.
dus hun zegge nu dat hij eerst iemand wat aan moet doen voor er maatregelingen genomen kunnen worden.
ik begrijp ook als hij daadwerkelijk een persoonlijkheid stoornis heb
dat hij behoorlijk met zich zelf in de knoop zit en begrijp ik wel dat hij zo is. maar de angst voor hem is zo groot. en als hij de juiste hulp niet aanvaard, dan houd het voor mij ook op.
ook heb ik na gedacht om aangifte te doen na de laatste incident
ik heb hier ook over gesproken met mijn ouders.
en het lijkt hun geen optie omdat de politie niet veel zal doen. omdat er al eerder aangifte gedaan is en daar kwam ook niets uit.
ja dat hij alleen agressief word. mijn ouders zijn dan bang dat hij dan mij komt opzoeken en mij dan wat aan gaat doen.
ik voel me zo machteloos.
ik weet ook niet meer wat wel goed is en wat niet.
[...]
Hey Blacky,
Wat een fijne reacties voor jouw van o.a. Nummer Zoveel! Ik ben het hier zo mee eens en wat fijn dat je er veel aan hebt!
Je kon er niets aan doen, je WAS een kind en anderen zijn fout geweest, NIET jij! Je moet dit gaan verwerken en een plek geven en er sterker uitkomen, en uit het gegeven dat je daaraan begonnen bent, blijkt al dat je dit in je hebt.
Wat jou is aangedaan, mag en kan niet en mag niemand ooit iemand aandoen! Maar het is wel gebeurd. En dat verhaal mag een plek krijgen. Daar mag ruimte voor zijn. Daar ben je nu mee bezig, wat goed van je! Echt, het kan beter worden, al voel je dat nu soms nog niet zo...
Ik vind het al superknap dat je al vrij snel ik dit topic toch iets zegt over wat er gebeurd is. Dat is een begin. En verder zijn er, zoals iemand anders al aangaf, er zijn ook andere manieren om je te uiten. Doe wat voor jou werkt...
Jij bent het waard en een mooi, leuk. lief en goed mens maar je hebt een taak gekregen: deze klotezooi uit het verleden een plek geven en er mee leren dealen. En die taak kun je, je kunt de grip terugkrijgen. En dan ben JIJ weer de baas, in plaats van hetgeen je in een machteloze positie is overkomen. Ga het te lijf...
Praat erover, wij luisten hier....
En als je wat verder bent: Ik weet wel wat boeken die ik je dan zou willen aanraden. Let me know....
Maar eerst gaan we verder met luisteren. Hoe is het nu met je? Dat is overigens geen medelijden, wel empathie. Het mag nogmaals een plaats krijgen, het mag gehoord worden. En van daaruit ga je verder, het gaat je lukken, dat voel ik...
hoi argentovivo
bedankt voor de lieve reactie.
ik wil heel graag het een plekje geven.
en veder kunnen gaan met me leven.
ik wil nie meer liegen tegen me zelf dat het goed met me gaat.
en alles weg stoppen.
soms vind ik het wel moeilijk om telkens weer naar de behandelingen te gaan omdat ik er weer mee geconfronteerd word.
ik wil niet opgeven.
ik heb al genoeg moeten opgeven.
zoals mijn opleiding.
ik zat in mijn laatste jaar en ik had bijna mijn diploma.
maar ik kon het niet meer aan.
ik moes een moeilijke beslissing nemen.
of door gaan met mijn opleiding met al de stres en druk.
of behandelingen en mijn gezondheid.
met veel gesprekken hier over heb ik gekozen voor me zelf.
maar toch doet het wel pijn.
maar ik geef niet op ik wil heel graag weer een opleiding doen.
en door dat ik die doel heb vastgezet.
wil ik beter worden. zodat ik mijn doel kan bereiken.
ook wens ik dit niemand toe ik hoop egt dat niemand dit zal mee maken helaas zijn er zat mensen die dat wel over komt.
en ik hoop ook echt dat die mensen ook hulp kunnen vinden en er boven opkomen.
hoe het nu met mij gaat.
ups en downs.
ik heb al 5 maande geen contact met mijn broer
na de laatste incident. ontloop ik hem eigenlijk
en ik denk dat hij dat ook niet echt door heeft
omdat als ik hem tegen kom op straat ren ik hard weg of verstop ik mij. dit is tot nu toe wel gelukt en dat hij mij niet zag.
ook wanneer hij langs komt voor mijn vader.
zorg ik dat ik niet thuis ben.
vandaag bijvoorbeeld belde hij dat hij langs zou komen tussen 1 en 2 ik ben dus buiten gaan wandelen en wanneer hij weer weg is bel mijn vader mij op.
wanneer dit gebeurd voel ik me zo raar.
ik denk dan ook waar ben ik mee bezig waarom moet ik vluchten uit mijn eigen huis.
maar ik durf niet naar huis tot hij weer weg is.
mijn broer is ook in behandeling
ze denken aan een persoonlijkheid stoornis.
een opnamen gaat niet gebeuren omdat hij daar niet open voor staat.
dus hun zegge nu dat hij eerst iemand wat aan moet doen voor er maatregelingen genomen kunnen worden.
ik begrijp ook als hij daadwerkelijk een persoonlijkheid stoornis heb
dat hij behoorlijk met zich zelf in de knoop zit en begrijp ik wel dat hij zo is. maar de angst voor hem is zo groot. en als hij de juiste hulp niet aanvaard, dan houd het voor mij ook op.
ook heb ik na gedacht om aangifte te doen na de laatste incident
ik heb hier ook over gesproken met mijn ouders.
en het lijkt hun geen optie omdat de politie niet veel zal doen. omdat er al eerder aangifte gedaan is en daar kwam ook niets uit.
ja dat hij alleen agressief word. mijn ouders zijn dan bang dat hij dan mij komt opzoeken en mij dan wat aan gaat doen.
ik voel me zo machteloos.
ik weet ook niet meer wat wel goed is en wat niet.
donderdag 30 januari 2014 om 19:36
Misschien moet je er maar op vertrouwen dat jouw broer op enig moment tegen de lamp zal lopen en dan gedwongen in behandeling moet? Je kunt hem niet veranderen, maar je kunt wel bepalen in hoeverre jij hem toelaat in jouw leven. En daarin maak je al heel duidelijke keuzes. Dat is goed, want daarmee bewaak jij jouw grenzen.
donderdag 30 januari 2014 om 20:15
quote:NummerZoveel schreef op 30 januari 2014 @ 19:36:
Misschien moet je er maar op vertrouwen dat jouw broer op enig moment tegen de lamp zal lopen en dan gedwongen in behandeling moet? Je kunt hem niet veranderen, maar je kunt wel bepalen in hoeverre jij hem toelaat in jouw leven. En daarin maak je al heel duidelijke keuzes. Dat is goed, want daarmee bewaak jij jouw grenzen.
ik hoop dat die snel tegen een lamp zal lopen misschien gemeen gezegd maar hij heeft hulp nodig.
klopt ik kan zelf bepalen hoe ik verre ik hem in mij leven toe laat.
maar op de manier hoe ik het doe.
hem uit de weggaan en niet gewoon zeg dat ik geen contact wil
is ook niet helemaal juist denk ik.
maar ik durf niet meer in zijn buurt te zijn.
Misschien moet je er maar op vertrouwen dat jouw broer op enig moment tegen de lamp zal lopen en dan gedwongen in behandeling moet? Je kunt hem niet veranderen, maar je kunt wel bepalen in hoeverre jij hem toelaat in jouw leven. En daarin maak je al heel duidelijke keuzes. Dat is goed, want daarmee bewaak jij jouw grenzen.
ik hoop dat die snel tegen een lamp zal lopen misschien gemeen gezegd maar hij heeft hulp nodig.
klopt ik kan zelf bepalen hoe ik verre ik hem in mij leven toe laat.
maar op de manier hoe ik het doe.
hem uit de weggaan en niet gewoon zeg dat ik geen contact wil
is ook niet helemaal juist denk ik.
maar ik durf niet meer in zijn buurt te zijn.
donderdag 30 januari 2014 om 20:45
vrijdag 31 januari 2014 om 00:39
quote:blacky40 schreef op 30 januari 2014 @ 19:25:
[...]
hoi argentovivo
bedankt voor de lieve reactie.
ik wil heel graag het een plekje geven.
en veder kunnen gaan met me leven.
ik wil nie meer liegen tegen me zelf dat het goed met me gaat.
en alles weg stoppen.
soms vind ik het wel moeilijk om telkens weer naar de behandelingen te gaan omdat ik er weer mee geconfronteerd word.
ik wil niet opgeven.
Snap ik. Naar behandeling gaan is toch altijd een stukje 'aandacht' geven aan de negatieve dingen, en aangezien alles wat je voedt groter wordt, voelt dit dus paradoxaal gek! Want je wilt verder en niet alles opgeven, of, zoals je schrijft, je hebt er gewoon de pest over in omdat je al het gevoel hebt dat je zoveel hebt opgegeven (je opleiding).
ik heb al genoeg moeten opgeven.zoals mijn opleiding.
ik zat in mijn laatste jaar en ik had bijna mijn diploma.
maar ik kon het niet meer aan.
ik moes een moeilijke beslissing nemen.
of door gaan met mijn opleiding met al de stres en druk.
of behandelingen en mijn gezondheid.
Toch een goede beslissing geweest... Anders had je het niet gedaan! Ik denk dat jij heel goed bezig bent, hoe &^%$###@! het nu soms ook voelt. Heb je wel enig idee hoeveel 'gezonde' mechanismes om met de zaken om te gaan je hier tentoonspreidt, ondanks je achtergrond? Je gaat wandelen. Je uit je... Mens, ik wilde dat ik dat destijds zo gekund had... Ik vind het zo knap... dit gaat je echt helpen op termijn, al voel je dat nu soms niet zo.. met veel gesprekken hier over heb ik gekozen voor me zelf.
maar toch doet het wel pijn.
Begrijpelijk
maar ik geef niet op ik wil heel graag weer een opleiding doen.
en door dat ik die doel heb vastgezet.
wil ik beter worden. zodat ik mijn doel kan bereiken.
Ik ben destijds twee jaar gestopt met mijn opleiding. Maar heb het daarna weer opgepakt. En heb het afgemaakt. Nu ben ik alweer jaren afgestudeerd. En niemand in mijn huidige werkkring die hiervan weet... Hoeft ook niet. Het heeft me gemaakt tot wie ik ben, en weet je wat: ik ben op sommige vlakken sterker dan collega's omdat ik naast de reguliere opleiding nog een andere levensles mocht meemaken, die mij meer cachet heeft gegeven dat een gemiddelde collega....
Dat je nu even gestopt bent, is niet het einde. En dat weet je zelf ook, want je schrijft eigenlijk al: die wilskracht; ik ga het doen, niet verder laten verpesten, en dat gaat je lukken.
ook wens ik dit niemand toe ik hoop egt dat niemand dit zal mee maken helaas zijn er zat mensen die dat wel over komt.
Zwaar klote voor je dat het jou wel gebeurd is meis.... Dat had nooooit mogen gebeuren!!!!!!!!! En lief dat je het anderen niet toewenst. Je bent een goed mens. En al veel verder dan je zelf denkt....
en ik hoop ook echt dat die mensen ook hulp kunnen vinden en er boven opkomen.
Lief van je! Die hulp zal er zijn als de mensen er zelf tegenaan gaan, zoals jij nu doet!
hoe het nu met mij gaat.
ups en downs.
ik heb al 5 maande geen contact met mijn broer
na de laatste incident. ontloop ik hem eigenlijk
en ik denk dat hij dat ook niet echt door heeft
omdat als ik hem tegen kom op straat ren ik hard weg of verstop ik mij. dit is tot nu toe wel gelukt en dat hij mij niet zag.
ook wanneer hij langs komt voor mijn vader.
zorg ik dat ik niet thuis ben.
vandaag bijvoorbeeld belde hij dat hij langs zou komen tussen 1 en 2 ik ben dus buiten gaan wandelen en wanneer hij weer weg is bel mijn vader mij op.
Woon je nog thuis en je broer niet? En wat zegt en doet je vader hierin?
wanneer dit gebeurd voel ik me zo raar.
ik denk dan ook waar ben ik mee bezig waarom moet ik vluchten uit mijn eigen huis.
maar ik durf niet naar huis tot hij weer weg is.
Nogal wiedes zeg! Kun je dit met je vader bespreken?
mijn broer is ook in behandeling
ze denken aan een persoonlijkheid stoornis.
een opnamen gaat niet gebeuren omdat hij daar niet open voor staat.
dus hun zegge nu dat hij eerst iemand wat aan moet doen voor er maatregelingen genomen kunnen worden.
Lekker type...
ik begrijp ook als hij daadwerkelijk een persoonlijkheid stoornis heb
dat hij behoorlijk met zich zelf in de knoop zit en begrijp ik wel dat hij zo is. maar de angst voor hem is zo groot. en als hij de juiste hulp niet aanvaard, dan houd het voor mij ook op.
Precies, grenzen stellen!!!! Leuk dat hij zielig is etc, maar het gaat er in eerste instantie om dat jezelf weer op de rit komt. Daarna kun je gaan vergeven.
ook heb ik na gedacht om aangifte te doen na de laatste incident
ik heb hier ook over gesproken met mijn ouders.
en het lijkt hun geen optie omdat de politie niet veel zal doen. omdat er al eerder aangifte gedaan is en daar kwam ook niets uit.
ja dat hij alleen agressief word. mijn ouders zijn dan bang dat hij dan mij komt opzoeken en mij dan wat aan gaat doen.
In hoeverre nemen je ouders het voor je op en/of in bescherming en kun je hierover met de behandelaars praten? Als de situatie niet OK is, is het misschien goed om in eerste instantie een veilige plek voor je te zoeken TO..ik voel me zo machteloos.
ik weet ook niet meer wat wel goed is en wat niet.Machteloosheid is een groot kenmerk van psychotrauma. Het 'terugpakken' van de controle op welke (figuurlijke) manier dan ook is dus een groot goed...
Kun je iets meer vertellen over de situatie met broer en ouders en hoe dat nu gaat?
[...]
hoi argentovivo
bedankt voor de lieve reactie.
ik wil heel graag het een plekje geven.
en veder kunnen gaan met me leven.
ik wil nie meer liegen tegen me zelf dat het goed met me gaat.
en alles weg stoppen.
soms vind ik het wel moeilijk om telkens weer naar de behandelingen te gaan omdat ik er weer mee geconfronteerd word.
ik wil niet opgeven.
Snap ik. Naar behandeling gaan is toch altijd een stukje 'aandacht' geven aan de negatieve dingen, en aangezien alles wat je voedt groter wordt, voelt dit dus paradoxaal gek! Want je wilt verder en niet alles opgeven, of, zoals je schrijft, je hebt er gewoon de pest over in omdat je al het gevoel hebt dat je zoveel hebt opgegeven (je opleiding).
ik heb al genoeg moeten opgeven.zoals mijn opleiding.
ik zat in mijn laatste jaar en ik had bijna mijn diploma.
maar ik kon het niet meer aan.
ik moes een moeilijke beslissing nemen.
of door gaan met mijn opleiding met al de stres en druk.
of behandelingen en mijn gezondheid.
Toch een goede beslissing geweest... Anders had je het niet gedaan! Ik denk dat jij heel goed bezig bent, hoe &^%$###@! het nu soms ook voelt. Heb je wel enig idee hoeveel 'gezonde' mechanismes om met de zaken om te gaan je hier tentoonspreidt, ondanks je achtergrond? Je gaat wandelen. Je uit je... Mens, ik wilde dat ik dat destijds zo gekund had... Ik vind het zo knap... dit gaat je echt helpen op termijn, al voel je dat nu soms niet zo.. met veel gesprekken hier over heb ik gekozen voor me zelf.
maar toch doet het wel pijn.
Begrijpelijk
maar ik geef niet op ik wil heel graag weer een opleiding doen.
en door dat ik die doel heb vastgezet.
wil ik beter worden. zodat ik mijn doel kan bereiken.
Ik ben destijds twee jaar gestopt met mijn opleiding. Maar heb het daarna weer opgepakt. En heb het afgemaakt. Nu ben ik alweer jaren afgestudeerd. En niemand in mijn huidige werkkring die hiervan weet... Hoeft ook niet. Het heeft me gemaakt tot wie ik ben, en weet je wat: ik ben op sommige vlakken sterker dan collega's omdat ik naast de reguliere opleiding nog een andere levensles mocht meemaken, die mij meer cachet heeft gegeven dat een gemiddelde collega....
Dat je nu even gestopt bent, is niet het einde. En dat weet je zelf ook, want je schrijft eigenlijk al: die wilskracht; ik ga het doen, niet verder laten verpesten, en dat gaat je lukken.
ook wens ik dit niemand toe ik hoop egt dat niemand dit zal mee maken helaas zijn er zat mensen die dat wel over komt.
Zwaar klote voor je dat het jou wel gebeurd is meis.... Dat had nooooit mogen gebeuren!!!!!!!!! En lief dat je het anderen niet toewenst. Je bent een goed mens. En al veel verder dan je zelf denkt....
en ik hoop ook echt dat die mensen ook hulp kunnen vinden en er boven opkomen.
Lief van je! Die hulp zal er zijn als de mensen er zelf tegenaan gaan, zoals jij nu doet!
hoe het nu met mij gaat.
ups en downs.
ik heb al 5 maande geen contact met mijn broer
na de laatste incident. ontloop ik hem eigenlijk
en ik denk dat hij dat ook niet echt door heeft
omdat als ik hem tegen kom op straat ren ik hard weg of verstop ik mij. dit is tot nu toe wel gelukt en dat hij mij niet zag.
ook wanneer hij langs komt voor mijn vader.
zorg ik dat ik niet thuis ben.
vandaag bijvoorbeeld belde hij dat hij langs zou komen tussen 1 en 2 ik ben dus buiten gaan wandelen en wanneer hij weer weg is bel mijn vader mij op.
Woon je nog thuis en je broer niet? En wat zegt en doet je vader hierin?
wanneer dit gebeurd voel ik me zo raar.
ik denk dan ook waar ben ik mee bezig waarom moet ik vluchten uit mijn eigen huis.
maar ik durf niet naar huis tot hij weer weg is.
Nogal wiedes zeg! Kun je dit met je vader bespreken?
mijn broer is ook in behandeling
ze denken aan een persoonlijkheid stoornis.
een opnamen gaat niet gebeuren omdat hij daar niet open voor staat.
dus hun zegge nu dat hij eerst iemand wat aan moet doen voor er maatregelingen genomen kunnen worden.
Lekker type...
ik begrijp ook als hij daadwerkelijk een persoonlijkheid stoornis heb
dat hij behoorlijk met zich zelf in de knoop zit en begrijp ik wel dat hij zo is. maar de angst voor hem is zo groot. en als hij de juiste hulp niet aanvaard, dan houd het voor mij ook op.
Precies, grenzen stellen!!!! Leuk dat hij zielig is etc, maar het gaat er in eerste instantie om dat jezelf weer op de rit komt. Daarna kun je gaan vergeven.
ook heb ik na gedacht om aangifte te doen na de laatste incident
ik heb hier ook over gesproken met mijn ouders.
en het lijkt hun geen optie omdat de politie niet veel zal doen. omdat er al eerder aangifte gedaan is en daar kwam ook niets uit.
ja dat hij alleen agressief word. mijn ouders zijn dan bang dat hij dan mij komt opzoeken en mij dan wat aan gaat doen.
In hoeverre nemen je ouders het voor je op en/of in bescherming en kun je hierover met de behandelaars praten? Als de situatie niet OK is, is het misschien goed om in eerste instantie een veilige plek voor je te zoeken TO..ik voel me zo machteloos.
ik weet ook niet meer wat wel goed is en wat niet.Machteloosheid is een groot kenmerk van psychotrauma. Het 'terugpakken' van de controle op welke (figuurlijke) manier dan ook is dus een groot goed...
Kun je iets meer vertellen over de situatie met broer en ouders en hoe dat nu gaat?
Hier sta ik, ik kan niet anders (zonder legpuzzels)
