Psyche
alle pijlers
Blijf maar moe
zaterdag 1 februari 2014 om 20:05
Sinds begin november ben ik voor het eerst sinds 12 jaar 'vrijwillig' werkloos. Vanwege toenemende werkdruk en akkefietjes met collega's was de pijp leeg. Mijn ziel en zaligheid had ik erin gelegd, teveel, blijkt nu achteraf, zowel zakelijk als prive ging ik met mijn ex-collega's om.
Het was een klein team en ik kende ze bijna allemaal al meer dan 10 jaar. Nu ben ik abrupt gestopt, door een samenloop van allerlei factoren, heb mijn collega's wel via een aan ieder persoonlijke mail uitgelegd waarom en het ook bij mezelf gehouden. Echter heb ik nooit meer iets van ze vernomen, van een kreeg ik een mail, dat ze prive niet langer met me om kan gaan, door mijn abrupte vertrek.
Kort na mijn vertrek begin november voelde ik een gigantische vermoeidheid, maar eigenlijk is die nu begin februari niet erg verbeterd. Ik begin me zorgen te maken, waarom duurt het zo lang? Dat is toch niet normaal?
Het was een klein team en ik kende ze bijna allemaal al meer dan 10 jaar. Nu ben ik abrupt gestopt, door een samenloop van allerlei factoren, heb mijn collega's wel via een aan ieder persoonlijke mail uitgelegd waarom en het ook bij mezelf gehouden. Echter heb ik nooit meer iets van ze vernomen, van een kreeg ik een mail, dat ze prive niet langer met me om kan gaan, door mijn abrupte vertrek.
Kort na mijn vertrek begin november voelde ik een gigantische vermoeidheid, maar eigenlijk is die nu begin februari niet erg verbeterd. Ik begin me zorgen te maken, waarom duurt het zo lang? Dat is toch niet normaal?
zaterdag 1 februari 2014 om 20:30
Maandag die HA bellen, daar is'ie voor.
En als die 'het nog even aan wil kijken': dat doe je nu al sinds november. Tijd voor actie dus!
Kijk niet gek op als HA je naar psycholoog oid door wil sturen, kan best nuttig zijn als je al zo lang moe bent. Zorg echter wel dat ook fysieke factoren niet uitgesloten worden.
En ga een keer lekker sporten, wil bij mij nog wel eens helpen. En lekker naar buiten.
En als die 'het nog even aan wil kijken': dat doe je nu al sinds november. Tijd voor actie dus!
Kijk niet gek op als HA je naar psycholoog oid door wil sturen, kan best nuttig zijn als je al zo lang moe bent. Zorg echter wel dat ook fysieke factoren niet uitgesloten worden.
En ga een keer lekker sporten, wil bij mij nog wel eens helpen. En lekker naar buiten.
zaterdag 1 februari 2014 om 21:07
Eigenlijk vind ik het best wel raar dat je nog niet bij een huisarts bent geweest. Als je de pijp zo leeg hebt dat je acuut thuisblijft van het werk, dan is toch één van de eerste dingen die je doet/moet bij de huisarts langsgaan?
Heb je zelf ontslag genomen? Hoe kijken ze daar bij het UWV tegenaan? Klinkt als een burn-out of overspannenheid en dan is ziekmelden toch een logischer stap?
Heb je zelf ontslag genomen? Hoe kijken ze daar bij het UWV tegenaan? Klinkt als een burn-out of overspannenheid en dan is ziekmelden toch een logischer stap?
Iemand een blokje kaas bij de mosterd?
zaterdag 1 februari 2014 om 21:22
quote:nederlandsevrouw schreef op 01 februari 2014 @ 21:07:
Eigenlijk vind ik het best wel raar dat je nog niet bij een huisarts bent geweest. Als je de pijp zo leeg hebt dat je acuut thuisblijft van het werk, dan is toch één van de eerste dingen die je doet/moet bij de huisarts langsgaan?
Heb je zelf ontslag genomen? Hoe kijken ze daar bij het UWV tegenaan? Klinkt als een burn-out of overspannenheid en dan is ziekmelden toch een logischer stap?
In november ben ik bij de huisarts geweest, die raadde mij aan niet meteen te gaan zoeken naar een nieuwe baan, maar eerst de accu weer opladen, door structuur in de dag aan te brengen en elke dag naar buiten. Nu is dat met een kleuter niet zo moeilijk, naar school brengen/halen, speeltuin etc.
Sindsdien ben ik niet meer bij de huisarts geweest. Ga dus wel weer.
Eigenlijk vind ik het best wel raar dat je nog niet bij een huisarts bent geweest. Als je de pijp zo leeg hebt dat je acuut thuisblijft van het werk, dan is toch één van de eerste dingen die je doet/moet bij de huisarts langsgaan?
Heb je zelf ontslag genomen? Hoe kijken ze daar bij het UWV tegenaan? Klinkt als een burn-out of overspannenheid en dan is ziekmelden toch een logischer stap?
In november ben ik bij de huisarts geweest, die raadde mij aan niet meteen te gaan zoeken naar een nieuwe baan, maar eerst de accu weer opladen, door structuur in de dag aan te brengen en elke dag naar buiten. Nu is dat met een kleuter niet zo moeilijk, naar school brengen/halen, speeltuin etc.
Sindsdien ben ik niet meer bij de huisarts geweest. Ga dus wel weer.
zaterdag 1 februari 2014 om 21:54
zaterdag 1 februari 2014 om 22:14
quote:catootje68 schreef op 01 februari 2014 @ 21:54:
Ik weet natuurlijk niet wat je bedoelt met "akkefietjes", maar het lijkt me ook zwaar teleurstellend voor je dat je niets meer hoort van je collega's terwijl jullie altijd zo'n intensief contact hadden met elkaar. Wat een desinteresse van hun kant. Ik lees daar niets over. Hoe vind je dat zelf?
Voel me nu erg achterdochtig naar anderen toe, je denkt dat je een band hebt opgebouwd, maar er hoeft maar iets te gebeuren wat niet in hun straatje past en weg ben je. Dat vind ik een eng idee.
Ben daar zelf ook debet aan, was teveel bezig met pleasen, heb eindeloze prive prolemen van ze aan gehoord en ging daar vervolgens thuis over nadenken.
Op den duur was er nauwelijks meer ruimte in mijn hoofd voor andere dingen dan werkgerelateerde (prive)problemen.
Achteraf besef ik dat, maar hoe kan ik in de toekomst voorkomen dat ik weer in die valkuil trap?
Merk dat ik me nu ook het liefst terug trek, dan word je ook niet gekwetst, geen volwasen houding van mij.
Ik weet natuurlijk niet wat je bedoelt met "akkefietjes", maar het lijkt me ook zwaar teleurstellend voor je dat je niets meer hoort van je collega's terwijl jullie altijd zo'n intensief contact hadden met elkaar. Wat een desinteresse van hun kant. Ik lees daar niets over. Hoe vind je dat zelf?
Voel me nu erg achterdochtig naar anderen toe, je denkt dat je een band hebt opgebouwd, maar er hoeft maar iets te gebeuren wat niet in hun straatje past en weg ben je. Dat vind ik een eng idee.
Ben daar zelf ook debet aan, was teveel bezig met pleasen, heb eindeloze prive prolemen van ze aan gehoord en ging daar vervolgens thuis over nadenken.
Op den duur was er nauwelijks meer ruimte in mijn hoofd voor andere dingen dan werkgerelateerde (prive)problemen.
Achteraf besef ik dat, maar hoe kan ik in de toekomst voorkomen dat ik weer in die valkuil trap?
Merk dat ik me nu ook het liefst terug trek, dan word je ook niet gekwetst, geen volwasen houding van mij.
zaterdag 1 februari 2014 om 22:20
Volgens mij wordt het tijd om eens voor jezelf te gaan zorgen, dus inderdaad naar de huisarts en eerlijk vertellen hoe het met je gaat.
En ik wil niet te veel doorvragen hoor, maar ben je nu zo aan het eind van je latijn omdat je je werk bent kwijtgeraakt, of ben je je werk kwijtgeraakt doordat je aan het eind van je latijn was?
Met andere woorden wat was er eerder de kip of het ei? Het ontslag of je burn-out/iets wat er veel op lijkt?
En ik wil niet te veel doorvragen hoor, maar ben je nu zo aan het eind van je latijn omdat je je werk bent kwijtgeraakt, of ben je je werk kwijtgeraakt doordat je aan het eind van je latijn was?
Met andere woorden wat was er eerder de kip of het ei? Het ontslag of je burn-out/iets wat er veel op lijkt?
Iemand een blokje kaas bij de mosterd?
zaterdag 1 februari 2014 om 22:29
quote:nederlandsevrouw schreef op 01 februari 2014 @ 22:20:
Volgens mij wordt het tijd om eens voor jezelf te gaan zorgen, dus inderdaad naar de huisarts en eerlijk vertellen hoe het met je gaat.
En ik wil niet te veel doorvragen hoor, maar ben je nu zo aan het eind van je latijn omdat je je werk bent kwijtgeraakt, of ben je je werk kwijtgeraakt doordat je aan het eind van je latijn was?
Met andere woorden wat was er eerder de kip of het ei? Het ontslag of je burn-out/iets wat er veel op lijkt?
Eerlijk vertellen inderdaad, goed dat je het zegt, realiseer me ter plekke dat ik bij de dokter nonchalant ga zitten vertelken dat ik moe ben, bijna een beetje lacherig en dan geef ik natuurlijk een verkeerd signaal af.
Ik ben mijn baan kwijt geraakt doordat ik aan het eind van mijn latijn was.
Volgens mij wordt het tijd om eens voor jezelf te gaan zorgen, dus inderdaad naar de huisarts en eerlijk vertellen hoe het met je gaat.
En ik wil niet te veel doorvragen hoor, maar ben je nu zo aan het eind van je latijn omdat je je werk bent kwijtgeraakt, of ben je je werk kwijtgeraakt doordat je aan het eind van je latijn was?
Met andere woorden wat was er eerder de kip of het ei? Het ontslag of je burn-out/iets wat er veel op lijkt?
Eerlijk vertellen inderdaad, goed dat je het zegt, realiseer me ter plekke dat ik bij de dokter nonchalant ga zitten vertelken dat ik moe ben, bijna een beetje lacherig en dan geef ik natuurlijk een verkeerd signaal af.
Ik ben mijn baan kwijt geraakt doordat ik aan het eind van mijn latijn was.
zaterdag 1 februari 2014 om 22:47
quote:lisaviva schreef op 01 februari 2014 @ 22:29:
[...]
Eerlijk vertellen inderdaad, goed dat je het zegt, realiseer me ter plekke dat ik bij de dokter nonchalant ga zitten vertelken dat ik moe ben, bijna een beetje lacherig en dan geef ik natuurlijk een verkeerd signaal af.
Ik ben mijn baan kwijt geraakt doordat ik aan het eind van mijn latijn was.Waarom ben je daarmee akkoord gegaan en het UWV? Dan had je toch de ziektewet in gemoeten?
[...]
Eerlijk vertellen inderdaad, goed dat je het zegt, realiseer me ter plekke dat ik bij de dokter nonchalant ga zitten vertelken dat ik moe ben, bijna een beetje lacherig en dan geef ik natuurlijk een verkeerd signaal af.
Ik ben mijn baan kwijt geraakt doordat ik aan het eind van mijn latijn was.Waarom ben je daarmee akkoord gegaan en het UWV? Dan had je toch de ziektewet in gemoeten?
Iemand een blokje kaas bij de mosterd?
zaterdag 1 februari 2014 om 22:52
En dat nonchalant en zelfs lacherig doen is herkenbaar, maar nu dus inderdaad niet slim. Wees maar eens bloedserieus over je eigen problemen en klachten, en zorg dat je de juiste hulp krijgt.
Ik klink strenger dan dat ik het bedoel, maar ik meen het wel! Ik kan het alleen niet zo tactisch onder woorden brengen.
Ik klink strenger dan dat ik het bedoel, maar ik meen het wel! Ik kan het alleen niet zo tactisch onder woorden brengen.
Iemand een blokje kaas bij de mosterd?
zaterdag 1 februari 2014 om 23:12
Wat vervelend voor je TO!
Neem jezelf het even niet kwalijk dat je mensen op afstand houd, dat is gewoon jezelf beschermen omdat je er niet nog meer bij kan hebben. Als het later beter gaat dan komt je openheid vast wel weer terug, en als dat niet zo is dan zie je het dan wel weer.
Ik herken het lacherige ook, zowel van mezelf als van patiënten. Soms kan het voor een gesprek aan een arts handig zijn om wat duidelijkheid te creëren voor jezelf door dingen op papier te zetten. Dus wat je klachten zijn, hoe lang al en misschien ook een duidelijke hulpvraag: wat wil je precies? Wil je informatie of advies, doorverwijzing naar een psycholoog/maatschappelijk werk? Misschien dit van tevoren ook bespreken met je partner, wanneer denkt hij dat het begonnen is? Merkt hij nog klachten die jij niet opmerkt?
Sterkte!
Neem jezelf het even niet kwalijk dat je mensen op afstand houd, dat is gewoon jezelf beschermen omdat je er niet nog meer bij kan hebben. Als het later beter gaat dan komt je openheid vast wel weer terug, en als dat niet zo is dan zie je het dan wel weer.
Ik herken het lacherige ook, zowel van mezelf als van patiënten. Soms kan het voor een gesprek aan een arts handig zijn om wat duidelijkheid te creëren voor jezelf door dingen op papier te zetten. Dus wat je klachten zijn, hoe lang al en misschien ook een duidelijke hulpvraag: wat wil je precies? Wil je informatie of advies, doorverwijzing naar een psycholoog/maatschappelijk werk? Misschien dit van tevoren ook bespreken met je partner, wanneer denkt hij dat het begonnen is? Merkt hij nog klachten die jij niet opmerkt?
Sterkte!
zaterdag 1 februari 2014 om 23:42
quote:nederlandsevrouw schreef op 01 februari 2014 @ 22:47:
[...]
Waarom ben je daarmee akkoord gegaan en het UWV? Dan had je toch de ziektewet in gemoeten?
Schaam me er nu voor, maar ben vrijwillig weg gegaan, omdat ik eh medelijden had met mijn collega's. Hoe naïef kun je zijn!
Onze branche verkeert namelijk in zwaar weer, als ik me ziek zou melden, zou dat financieel nog ongunstiger uitpakken.
Dus ik krijg geen uitkering, het salaris in deze branche is minimaal, dat is eigenlijk mijn 'redding' geweest.
We kunnen het redden van 1 salaris, bso kosten en benzinekosten vallen nu allemaal weg.
Ben alleen totaal niet gewend om zelf niet te werken.
Medelijden met mijn collega's blijkt totaal misplaatst....
[...]
Waarom ben je daarmee akkoord gegaan en het UWV? Dan had je toch de ziektewet in gemoeten?
Schaam me er nu voor, maar ben vrijwillig weg gegaan, omdat ik eh medelijden had met mijn collega's. Hoe naïef kun je zijn!
Onze branche verkeert namelijk in zwaar weer, als ik me ziek zou melden, zou dat financieel nog ongunstiger uitpakken.
Dus ik krijg geen uitkering, het salaris in deze branche is minimaal, dat is eigenlijk mijn 'redding' geweest.
We kunnen het redden van 1 salaris, bso kosten en benzinekosten vallen nu allemaal weg.
Ben alleen totaal niet gewend om zelf niet te werken.
Medelijden met mijn collega's blijkt totaal misplaatst....
zaterdag 1 februari 2014 om 23:54
Wat jammer dat je zo vanuit je gevoel gehandeld hebt. Dat is natuurlijk niet altijd verkeerd, maar in dit geval was een zakelijke aanpak slimmer geweest. Ik zou je willen adviseren om samen met een psycholoog eens een en ander op een rijtje te zetten om op die manier ook weer in je eigen kracht te komen staan. Ik hoop dat je daarna een leuke andere baan vindt waarin je werk en prive wat beter gescheiden kunt houden. Sterkte!
zaterdag 1 februari 2014 om 23:57
quote:lisaviva schreef op 01 februari 2014 @ 23:42:
[...]
Schaam me er nu voor, maar ben vrijwillig weg gegaan, omdat ik eh medelijden had met mijn collega's. Hoe naïef kun je zijn!
Onze branche verkeert namelijk in zwaar weer, als ik me ziek zou melden, zou dat financieel nog ongunstiger uitpakken.
Dus ik krijg geen uitkering, het salaris in deze branche is minimaal, dat is eigenlijk mijn 'redding' geweest.
We kunnen het redden van 1 salaris, bso kosten en benzinekosten vallen nu allemaal weg.
Ben alleen totaal niet gewend om zelf niet te werken.
Medelijden met mijn collega's blijkt totaal misplaatst....
Oei, je hebt jezelf wel erg tekort gedaan zeg. Is dit een gewoonte van je? En komen daar je klachten ook door? Lijkt mij heel logisch.
Inderdaad nu zo snel mogelijk naar de huisarts en eens goed voor jezelf gaan zorgen!
[...]
Schaam me er nu voor, maar ben vrijwillig weg gegaan, omdat ik eh medelijden had met mijn collega's. Hoe naïef kun je zijn!
Onze branche verkeert namelijk in zwaar weer, als ik me ziek zou melden, zou dat financieel nog ongunstiger uitpakken.
Dus ik krijg geen uitkering, het salaris in deze branche is minimaal, dat is eigenlijk mijn 'redding' geweest.
We kunnen het redden van 1 salaris, bso kosten en benzinekosten vallen nu allemaal weg.
Ben alleen totaal niet gewend om zelf niet te werken.
Medelijden met mijn collega's blijkt totaal misplaatst....
Oei, je hebt jezelf wel erg tekort gedaan zeg. Is dit een gewoonte van je? En komen daar je klachten ook door? Lijkt mij heel logisch.
Inderdaad nu zo snel mogelijk naar de huisarts en eens goed voor jezelf gaan zorgen!
Iemand een blokje kaas bij de mosterd?
zondag 2 februari 2014 om 00:08
quote:catootje68 schreef op 01 februari 2014 @ 23:54:
Wat jammer dat je zo vanuit je gevoel gehandeld hebt. Dat is natuurlijk niet altijd verkeerd, maar in dit geval was een zakelijke aanpak slimmer geweest. Ik zou je willen adviseren om samen met een psycholoog eens een en ander op een rijtje te zetten om op die manier ook weer in je eigen kracht te komen staan. Ik hoop dat je daarna een leuke andere baan vindt waarin je werk en prive wat beter gescheiden kunt houden. Sterkte!Bedankt, je slaat de spijker op zijn kop/legt de vinger op de zere plek. Professionele hulp is toch wel geboden....
Wat jammer dat je zo vanuit je gevoel gehandeld hebt. Dat is natuurlijk niet altijd verkeerd, maar in dit geval was een zakelijke aanpak slimmer geweest. Ik zou je willen adviseren om samen met een psycholoog eens een en ander op een rijtje te zetten om op die manier ook weer in je eigen kracht te komen staan. Ik hoop dat je daarna een leuke andere baan vindt waarin je werk en prive wat beter gescheiden kunt houden. Sterkte!Bedankt, je slaat de spijker op zijn kop/legt de vinger op de zere plek. Professionele hulp is toch wel geboden....
zondag 2 februari 2014 om 00:11
quote:nederlandsevrouw schreef op 01 februari 2014 @ 23:57:
[...]
Oei, je hebt jezelf wel erg tekort gedaan zeg. Is dit een gewoonte van je? En komen daar je klachten ook door? Lijkt mij heel logisch.
Inderdaad nu zo snel mogelijk naar de huisarts en eens goed voor jezelf gaan zorgen!Volgens mijn man is mijn meest irritante eigenschap dat ik altijd voor een ander loop te de denken. Dat zegt al wel wat.... Het is een soort tweede natuur, dacht dat het beter ging, maar het is een hardnekkige eigenschap.
[...]
Oei, je hebt jezelf wel erg tekort gedaan zeg. Is dit een gewoonte van je? En komen daar je klachten ook door? Lijkt mij heel logisch.
Inderdaad nu zo snel mogelijk naar de huisarts en eens goed voor jezelf gaan zorgen!Volgens mijn man is mijn meest irritante eigenschap dat ik altijd voor een ander loop te de denken. Dat zegt al wel wat.... Het is een soort tweede natuur, dacht dat het beter ging, maar het is een hardnekkige eigenschap.
