Psyche
alle pijlers
Alles is nu anders?
zaterdag 1 februari 2014 om 23:27
Vorige week zaterdag heeft mijn vader een hartstilstand gehad bij mij in de auto. Mijn vriend en ik hebben hem meteen gereanimeerd en alles gaat goed met mijn vader. Hij is wel nog in het ziekenhuis.
Sinds die dag is mijn leven veranderd. Ik slaap slecht, eet slecht en ik denk er de hele dag aan. Ik zie hem nog steeds op de grond liggen. Ik dacht toen echt dat hij dood was. Dat beeld vergeet ik nooit meer. Ik heb ook nachtmerries dat het nog eens gaat gebeuren of dat ik er zelf lig en ik mijn zoon hoor schreeuwen net zoals ik geschreeuwd heb.
Ik wil niet eens meer werken, ik heb er gewoon geen zin in.
Als ik een ambulance hoor sta ik helemaal stijf ook durf ik niet meer te rijden en ben ik ontzettend bang voor de dood.
Ook wil ik eigenlijk niks meer van me parter weten, ik heb er geen behoefte aan ook niet intiem.
Familie wilt steeds langs komen maar dat vind ik nu ook niet fijn.
Mijn leven is compleet omgeslagen.
Heeft iemand dit wel eens meegemaakt. Ik weet niet echt wat ik aanmoet met mijzelf.
Is dit tijdelijk? Ben ik in een shock?
Ik weet het zelf niet.
Sinds die dag is mijn leven veranderd. Ik slaap slecht, eet slecht en ik denk er de hele dag aan. Ik zie hem nog steeds op de grond liggen. Ik dacht toen echt dat hij dood was. Dat beeld vergeet ik nooit meer. Ik heb ook nachtmerries dat het nog eens gaat gebeuren of dat ik er zelf lig en ik mijn zoon hoor schreeuwen net zoals ik geschreeuwd heb.
Ik wil niet eens meer werken, ik heb er gewoon geen zin in.
Als ik een ambulance hoor sta ik helemaal stijf ook durf ik niet meer te rijden en ben ik ontzettend bang voor de dood.
Ook wil ik eigenlijk niks meer van me parter weten, ik heb er geen behoefte aan ook niet intiem.
Familie wilt steeds langs komen maar dat vind ik nu ook niet fijn.
Mijn leven is compleet omgeslagen.
Heeft iemand dit wel eens meegemaakt. Ik weet niet echt wat ik aanmoet met mijzelf.
Is dit tijdelijk? Ben ik in een shock?
Ik weet het zelf niet.
zaterdag 1 februari 2014 om 23:37
zaterdag 1 februari 2014 om 23:38
zaterdag 1 februari 2014 om 23:40
Je bent inderdaad in shock. Het is heel heftig wat je meegemaakt hebt en een heel normale reactie.
Ik heb zoiets ook wel eens meegemaakt, met dat verschil dat het bij mij een vreemde was en niet mijn vader dus bij jou is het nog veel heftiger.
Doe wat je helpt. Sommige mensen willen erover praten, sommigen juist niet. Dat is niet goed of fout. Misschien wel fijn om naar je huisarts te gaan, wie weet kun je voor een korte periode wat rustgevends krijgen om wat te normaliseren, of als het zo aanhoudend blijft naar de psycholoog voor EMDR therapie te gaan.
Sterkte, het is echt niet niks
Ik heb zoiets ook wel eens meegemaakt, met dat verschil dat het bij mij een vreemde was en niet mijn vader dus bij jou is het nog veel heftiger.
Doe wat je helpt. Sommige mensen willen erover praten, sommigen juist niet. Dat is niet goed of fout. Misschien wel fijn om naar je huisarts te gaan, wie weet kun je voor een korte periode wat rustgevends krijgen om wat te normaliseren, of als het zo aanhoudend blijft naar de psycholoog voor EMDR therapie te gaan.
Sterkte, het is echt niet niks
zaterdag 1 februari 2014 om 23:42
quote:feb2014 schreef op 01 februari 2014 @ 23:34:
Ik vind het nu gewoon echt vreselijk als mensen mij aanraken of in mijn bijzijn willen zijn.
Je wilt nu even geen fysiek contact. Je hebt al genoeg aan jezelf momenteel. Vraag jezelf eens af of dat erg is?! Er zijn mensen die bij heftige gebeurtenissen heel erg behoefte hebben aan fysiek contact en andere mensen hebben dat minder of niet. Ik ben ook geen knuffelpersoon. Ik zeg dan laat me maar even.
Of het tijdelijk is de reactie die je nu hebt, ik denk het wel. Een tijd geleden heb ik van dichtbij een (onverwacht) sterfgeval meegemaakt. Die week daarna sliep ik ook slecht, flashbacks, 's nachts wakker worden etc. Dat is nu een aantal weken later verdwenen. Nu denk ik er nog vaak aan maar minder heftig.
Ik vind het nu gewoon echt vreselijk als mensen mij aanraken of in mijn bijzijn willen zijn.
Je wilt nu even geen fysiek contact. Je hebt al genoeg aan jezelf momenteel. Vraag jezelf eens af of dat erg is?! Er zijn mensen die bij heftige gebeurtenissen heel erg behoefte hebben aan fysiek contact en andere mensen hebben dat minder of niet. Ik ben ook geen knuffelpersoon. Ik zeg dan laat me maar even.
Of het tijdelijk is de reactie die je nu hebt, ik denk het wel. Een tijd geleden heb ik van dichtbij een (onverwacht) sterfgeval meegemaakt. Die week daarna sliep ik ook slecht, flashbacks, 's nachts wakker worden etc. Dat is nu een aantal weken later verdwenen. Nu denk ik er nog vaak aan maar minder heftig.
zaterdag 1 februari 2014 om 23:46
Je bent inderdaad in shock, ik herken het helemaal, ik heb het zelf meegemaakt, niet waar ik bij was maar wel de gevolgen, die waren heviger, mijn vader was er ineens niet meer. Ik was heel lang van de wereld. Ik hoop dat je omgeving het kan begrijpen, vooral je partner, blijf praten, krop je gevoelens niet op maar reageer je niet af op anderen.
verba volant, scripta manent.
zaterdag 1 februari 2014 om 23:46
Mijn familie op mijn vader na, had ik al jaren niet gezien. Ik vind het best schijnheilig dat ze er nu willen zijn terwijl ze mij al jaren buiten sluiten.
Mijn vriend wou 2 dagen na het incident al intiem zijn. Ik niet en daarover kregen we grote ruzie. Sinsdien blijft hij maar zeggen dat hij mijn vader heeft gered. Dat weet ik ook wel maar dat wil ik niet de hele dag aanhoren. Ik lig nu het liefst de hele dag in bed. Alleen yijdens bezoektijden in het ziekenhuis wil ik niet thuis zijn.
Mijn vriend wou 2 dagen na het incident al intiem zijn. Ik niet en daarover kregen we grote ruzie. Sinsdien blijft hij maar zeggen dat hij mijn vader heeft gered. Dat weet ik ook wel maar dat wil ik niet de hele dag aanhoren. Ik lig nu het liefst de hele dag in bed. Alleen yijdens bezoektijden in het ziekenhuis wil ik niet thuis zijn.
zondag 2 februari 2014 om 00:32
Shock en geschokt zijn zijn 2 versch dingen.
Shock is heel iets anders !!!!!!
http://nl.m.wikipedia.org/wiki/Shock
Met een echte shock typ je hier niet
Jullie bedoelen dit
Emotionele of psychologische shock zoals vaak vermeld in nieuwsberichten over verkeersongevallen heeft niets met het medische begrip shock te maken: met het woord shock bedoelt men dan een (niet acuut levensbedreigende) mentale toestand na een traumatische gebeurtenis.
To hulp zoeken naar de huisarts dus
Shock is heel iets anders !!!!!!
http://nl.m.wikipedia.org/wiki/Shock
Met een echte shock typ je hier niet
Jullie bedoelen dit
Emotionele of psychologische shock zoals vaak vermeld in nieuwsberichten over verkeersongevallen heeft niets met het medische begrip shock te maken: met het woord shock bedoelt men dan een (niet acuut levensbedreigende) mentale toestand na een traumatische gebeurtenis.
To hulp zoeken naar de huisarts dus
zondag 2 februari 2014 om 00:43
http://www.latihan.nl/nl-p/tr-symp.htm
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zondag 2 februari 2014 om 06:47
Ik zou of even langs de huisarts gaan, of een afspraak met een psycholoog (evt. een die ook EMDR verzorgt) maken.
Kan me voorstellen dat het bijna zien sterven van je vader en de verantwoordelijkheid die je voelde om hem in leven te houden een traumatisch ervaring waren en daarom verlammend werken. Dat je nu ineens geconfronteerd wordt met de rest van je familie en daar ook een beslissing van je verwacht wordt met behoorlijke consequenties helpt natuurlijk niet. Een psycholoog kan je helpen alles een plekje te geven en jezelf weer terug te vinden.
Veel sterkte!
Kan me voorstellen dat het bijna zien sterven van je vader en de verantwoordelijkheid die je voelde om hem in leven te houden een traumatisch ervaring waren en daarom verlammend werken. Dat je nu ineens geconfronteerd wordt met de rest van je familie en daar ook een beslissing van je verwacht wordt met behoorlijke consequenties helpt natuurlijk niet. Een psycholoog kan je helpen alles een plekje te geven en jezelf weer terug te vinden.
Veel sterkte!
beetje handige huisvrouw slaat een stel drukknopen in het kruis
zondag 2 februari 2014 om 09:06
Je wordt ook geconfronteerd met je eigen stervelijkheid, dat is best heftig. Zoek gespecialiseerde hulp als dit aanblijft TO. Mensen die getuige zijn van een verkeersongeval krijgen al slachtofferhulp, het is helemaal niet gek als jij ook hulp krijgt. Kunnen ze vanuit het ziekenhuis iets voor je regelen? Ga anders naar je huisarts. Dit kan je helemaal opvreten als je er mee rond blijft lopen!
zondag 2 februari 2014 om 09:10
Ja ik herken het ja. Mijn vader heeft 7 jaar geleden ook een hartstilstand gehad en moest gereanimeerd worden. Hij heeft het gelukkig overleefd.
Als je net zoiets meegemaakt hebt dan ga je gewoon mee in the flow omdat het nu eenmaal zo is.
Pas later ga je je bedenken wat er nu eigenlijk allemaal gebeurd is.
Inmiddels is het al 7 jaar geleden.Maar toch kan ik soms nog vanuit het niets ineens weer helemaal dat gevoel terugkrijgen van toen.
Gisteravond bijvoorbeeld , om maar iets te noemen keek ik naar all you need is love. Daar was een man van mijn vaders leeftijd die alle mensen wilde bedanken die hem gereanimeerd hebben en geholpen hebben na zijn hartstilstand.
Ik heb zitten huilen als een kind toen ik dat zag. Het riep direct weer dat gevoel op.
En weet je wat mij ook altijd bijgebleven is? Dat mijn eigen vader geen besef heeft van wat er nu eigenlijk gebeurd is met hem. Hij heeft dat natuurlijk niet bewust meegemaakt en wij wel. Hij deed er in het begin nogal lacherig over maar dat maakte mij echt boos toen.
Sterkte hoor en praat erover met mensen !
Als je net zoiets meegemaakt hebt dan ga je gewoon mee in the flow omdat het nu eenmaal zo is.
Pas later ga je je bedenken wat er nu eigenlijk allemaal gebeurd is.
Inmiddels is het al 7 jaar geleden.Maar toch kan ik soms nog vanuit het niets ineens weer helemaal dat gevoel terugkrijgen van toen.
Gisteravond bijvoorbeeld , om maar iets te noemen keek ik naar all you need is love. Daar was een man van mijn vaders leeftijd die alle mensen wilde bedanken die hem gereanimeerd hebben en geholpen hebben na zijn hartstilstand.
Ik heb zitten huilen als een kind toen ik dat zag. Het riep direct weer dat gevoel op.
En weet je wat mij ook altijd bijgebleven is? Dat mijn eigen vader geen besef heeft van wat er nu eigenlijk gebeurd is met hem. Hij heeft dat natuurlijk niet bewust meegemaakt en wij wel. Hij deed er in het begin nogal lacherig over maar dat maakte mij echt boos toen.
Sterkte hoor en praat erover met mensen !
zondag 2 februari 2014 om 09:17
Met dit soort traumatische dingen is het heel erg belangrijk dat je veel er over praat.
Alles wat er gebeurt is elk detail elke minuut alle gevoelens die je had.
Dat heb je nodig in dit te verwerken.
Schijf, praat, huil alles..
Het is echt een ontzettende indruk wekkende ervaring.
Het maakt je ook in ene ontzettend duidelijk hoe kwetsbaar het leven eigenlijk is.
Is er ook politie bij geweest?
Ik denk dat slachtofferhulp of andere psychologische hulp jou wel zou kunnen helpen.
Ga hier iets mee doen,
Alles wat er gebeurt is elk detail elke minuut alle gevoelens die je had.
Dat heb je nodig in dit te verwerken.
Schijf, praat, huil alles..
Het is echt een ontzettende indruk wekkende ervaring.
Het maakt je ook in ene ontzettend duidelijk hoe kwetsbaar het leven eigenlijk is.
Is er ook politie bij geweest?
Ik denk dat slachtofferhulp of andere psychologische hulp jou wel zou kunnen helpen.
Ga hier iets mee doen,
zondag 2 februari 2014 om 09:36
Misschien is het een vorm van post traumatic stress disorder. Als het minder dan een maand duurt noemen ze het een acute stress disorder.
Je kan het krijgen wanneer je iets ergs meemaakt dat als het ware al je zekerheden die je had over het leven op losse schroeven zet. Ik zou contact opnemen met je huisarts of een psycholoog.
Je kan het krijgen wanneer je iets ergs meemaakt dat als het ware al je zekerheden die je had over het leven op losse schroeven zet. Ik zou contact opnemen met je huisarts of een psycholoog.
