Psyche
alle pijlers
Alleen.....
maandag 3 februari 2014 om 12:03
Ruim 4 maanden geleden heb ik mijn relatie van 12,5 jaar verbroken. Nog steeds voelt deze beslissing als de juiste. Ik ben nu 28 en ken hem al vanaf mijn 15e. We zijn heel snel gaan samenwonen met alles erop en eraan.
Toen ik nog thuis woonde had ik geen stabiele situatie: moeder weggegaan op mn 5e, opgevoed door mijn vader maar mijn beide ouders zijn verstandelijk beperkt. Zusje met veel problemen en verder geen familie. Toen ik uit huis ging, kreeg ik mijn ex zijn familie erbij en dat ben ik tot 4 maanden geleden eigenlijk altijd gewend geweest.
Ondertussen zijn we dus al 4 maanden uit elkaar en begint alles rustig te worden (heb een tijdje in het huis van een vriendin gewoond en sinds een maandje mijn eigen huis). Zoals het waarschijnlijk bij veel mensen zal zijn als je een lange relatie verbreekt en opnieuw moet beginnen, merk ik nu het wat rustiger wordt, dat ik echt alleen ben. En dan bedoel ik niet zozeer dat ik geen relatie meer heb maar dat ik niemand heb om op terug te vallen. Natuurlijk heb ik vriendinnen enzo maar dat is toch anders.
Mijn ex zit veel bij zijn familie en ik heb dat niet. Ik besef nu ineens zo goed dat ik echt alleen ben, ik kan mijn moeder niet bellen en eerlijk is eerlijk: dat doet best pijn. Voor het eerst merk ik dus dat ik echt alleen ben. Ik heb altijd mijn ex zijn familie erbij gehad en er nooit bij stil gestaan want tja, wat je niet hebt, kan je niet missen! Maar dat doe ik dus wel.....
Ik merk dat ik een enorme scenario-denker ben en veel in mijn hoofd zit met dingen. Ik ben daardoor best afgeleid op bijvoorbeeld mn werk. Collega's en vrienden zeggen wel: je moet praten, maar ja, hoe doe je dat als je dat nooit gewend bent geweest. En met wie dan?
Ik weet niet zo goed wat ik hiermee moet, moet ik professionele hulp gaan inschakelen? Of is dat overdreven? Wat wil ik eigenlijk?
Toen ik nog thuis woonde had ik geen stabiele situatie: moeder weggegaan op mn 5e, opgevoed door mijn vader maar mijn beide ouders zijn verstandelijk beperkt. Zusje met veel problemen en verder geen familie. Toen ik uit huis ging, kreeg ik mijn ex zijn familie erbij en dat ben ik tot 4 maanden geleden eigenlijk altijd gewend geweest.
Ondertussen zijn we dus al 4 maanden uit elkaar en begint alles rustig te worden (heb een tijdje in het huis van een vriendin gewoond en sinds een maandje mijn eigen huis). Zoals het waarschijnlijk bij veel mensen zal zijn als je een lange relatie verbreekt en opnieuw moet beginnen, merk ik nu het wat rustiger wordt, dat ik echt alleen ben. En dan bedoel ik niet zozeer dat ik geen relatie meer heb maar dat ik niemand heb om op terug te vallen. Natuurlijk heb ik vriendinnen enzo maar dat is toch anders.
Mijn ex zit veel bij zijn familie en ik heb dat niet. Ik besef nu ineens zo goed dat ik echt alleen ben, ik kan mijn moeder niet bellen en eerlijk is eerlijk: dat doet best pijn. Voor het eerst merk ik dus dat ik echt alleen ben. Ik heb altijd mijn ex zijn familie erbij gehad en er nooit bij stil gestaan want tja, wat je niet hebt, kan je niet missen! Maar dat doe ik dus wel.....
Ik merk dat ik een enorme scenario-denker ben en veel in mijn hoofd zit met dingen. Ik ben daardoor best afgeleid op bijvoorbeeld mn werk. Collega's en vrienden zeggen wel: je moet praten, maar ja, hoe doe je dat als je dat nooit gewend bent geweest. En met wie dan?
Ik weet niet zo goed wat ik hiermee moet, moet ik professionele hulp gaan inschakelen? Of is dat overdreven? Wat wil ik eigenlijk?
maandag 3 februari 2014 om 12:24
Dapper dat je zo'n lange relatie hebt verbroken. Je 'moet' geen professionele hulp inschakelen, wanneer dit zo voor jou voelt ga je hier geen profijt uit halen.
Denk voor jezelf na wat je wilt, wij kunnen jou daar niet in helpen. Zijn gesprekken met vriendinnen voldoende? Of heb je zelf echt behoefte aan gesprekken met een psycholoog/coach?
Overdreven is inschakelen van hulp nooit! Doe waar je jezelf goed bij voelt, succes!
Denk voor jezelf na wat je wilt, wij kunnen jou daar niet in helpen. Zijn gesprekken met vriendinnen voldoende? Of heb je zelf echt behoefte aan gesprekken met een psycholoog/coach?
Overdreven is inschakelen van hulp nooit! Doe waar je jezelf goed bij voelt, succes!
maandag 3 februari 2014 om 12:44
Ik snap dat jij je nu eenzaam voelt. Maar je kunt het zien als een uitdaging. Als je dit aankunt, kun je alles aan.
Onderzoek wat jij wilt met je leven. Wat vind jij fijn. Ga bij een vereniging en ontmoet nieuwe mensen, nieuwe uitdagingen.
Dit is nu jouw pad en van jou alleen, en jij kunt iedere afslag nemen die jij wilt!
Jij bent de regisseur van jouw leven... Neem het hef in handen en regisseer... Leef! Al gaat het soms moeizaam. Tegenslagen horen bij het leven. Hoe dieper de dalen waren hoe fijner de bergen zullen zijn.
15 is jong om uit huis te gaan. Nu ben je voor het eerst echt alleen, en dat is best eng in het begin.
Maar..... Je kunt hier alleen maar sterker uit komen.
Ooit kijk je terug en zie je dat deze situatie jou heeft gesterkt. Je bent niet alleen.... Knuffel
Onderzoek wat jij wilt met je leven. Wat vind jij fijn. Ga bij een vereniging en ontmoet nieuwe mensen, nieuwe uitdagingen.
Dit is nu jouw pad en van jou alleen, en jij kunt iedere afslag nemen die jij wilt!
Jij bent de regisseur van jouw leven... Neem het hef in handen en regisseer... Leef! Al gaat het soms moeizaam. Tegenslagen horen bij het leven. Hoe dieper de dalen waren hoe fijner de bergen zullen zijn.
15 is jong om uit huis te gaan. Nu ben je voor het eerst echt alleen, en dat is best eng in het begin.
Maar..... Je kunt hier alleen maar sterker uit komen.
Ooit kijk je terug en zie je dat deze situatie jou heeft gesterkt. Je bent niet alleen.... Knuffel
maandag 3 februari 2014 om 12:56
Linnoya: leuke peptalk, maar dat helpt niet in alle situaties.
TO: dit is gewoon ronduit een rotsituatie en nu merk je dat zeker. Helaas valt er niet zo heel veel aan te doen, behalve zorgen voor een goede, fijne vriendenkring waar je terecht kunt. Heb je die?
Investeer veel in een sociaal netwerk. Zij kunnen niet je familie vervangen, maar wellicht tzt wel iets zijn om op terug te vallen in rottijden.
TO: dit is gewoon ronduit een rotsituatie en nu merk je dat zeker. Helaas valt er niet zo heel veel aan te doen, behalve zorgen voor een goede, fijne vriendenkring waar je terecht kunt. Heb je die?
Investeer veel in een sociaal netwerk. Zij kunnen niet je familie vervangen, maar wellicht tzt wel iets zijn om op terug te vallen in rottijden.
maandag 3 februari 2014 om 14:27
Je doet je naam eer aan Iksnapernietsvan
Ik snap het juist heel goed. Ik merk dat ik in moeilijke situaties toch het liefst teruggrijp op familie of een partner (maar die heb ik nu niet), terwijl ik ook hele goede vrienden heb.
Hoe zijn je vriendschappen? Misschien is het goed om het eens met een vriendin te bespreken. Niet zo van: ik heb geen ouders/partner wil jij mijn vertrouwenspersoon zijn? Maar meer: ik merk dat ik het toch moeilijk vind helemaal alleen. Soms helpt het al om het uit te spreken. En soms is het voor mensen heel herkenbaar, ook al verwacht je het niet van ze
Ik snap het juist heel goed. Ik merk dat ik in moeilijke situaties toch het liefst teruggrijp op familie of een partner (maar die heb ik nu niet), terwijl ik ook hele goede vrienden heb.
Hoe zijn je vriendschappen? Misschien is het goed om het eens met een vriendin te bespreken. Niet zo van: ik heb geen ouders/partner wil jij mijn vertrouwenspersoon zijn? Maar meer: ik merk dat ik het toch moeilijk vind helemaal alleen. Soms helpt het al om het uit te spreken. En soms is het voor mensen heel herkenbaar, ook al verwacht je het niet van ze
maandag 3 februari 2014 om 14:38
Je woont dus pas een maand in je eigen huisje.
Alles is nu geregeld en dan komt de rust.
Ik herken precies wat je schrijft.
Voor mij duurde het een maand of 4 om eraan te wennen, en nog eens 2 maanden om ervan te genieten.
Geef jezelf een beetje tijd om aan deze nieuwe situatie te wennen.
Alles is nu geregeld en dan komt de rust.
Ik herken precies wat je schrijft.
Voor mij duurde het een maand of 4 om eraan te wennen, en nog eens 2 maanden om ervan te genieten.
Geef jezelf een beetje tijd om aan deze nieuwe situatie te wennen.
Het was zo donker dat ik overal lichtpuntjes zag.
maandag 3 februari 2014 om 17:53
Dankjewel voor alle reacties!
Ik heb zeker hele fijne vriendinnen om me heen die me de afgelopen maanden ontzettend gesteund hebben. Maar het is, denk ik, toch anders dan familie. Misschien heb ik er wel een bepaald beeld bij, hoor, geromaniseerd ofzo. Ik heb natuurlijk altijd de familie van mijn ex gehad en dat voelde als mijn familie. Nu dat niet meer zo is, merk ik dat ik dat mis, en dan vooral het stukje: ouders. Ik heb daar, tot nu, eigenlijk nooit bij stil gestaan, dat ik dat niet heb. En nu dus wel.
Ik denk ook wel dat ik er sterker uit kom, tuurlijk! Maar nu is het ff blegh......
Ik heb zeker hele fijne vriendinnen om me heen die me de afgelopen maanden ontzettend gesteund hebben. Maar het is, denk ik, toch anders dan familie. Misschien heb ik er wel een bepaald beeld bij, hoor, geromaniseerd ofzo. Ik heb natuurlijk altijd de familie van mijn ex gehad en dat voelde als mijn familie. Nu dat niet meer zo is, merk ik dat ik dat mis, en dan vooral het stukje: ouders. Ik heb daar, tot nu, eigenlijk nooit bij stil gestaan, dat ik dat niet heb. En nu dus wel.
Ik denk ook wel dat ik er sterker uit kom, tuurlijk! Maar nu is het ff blegh......
maandag 3 februari 2014 om 18:01
Is het niet mogelijk om toch contact te houden met de ouders van je ex? Als jullie een goede band hadden missen zij jou misschien ook wel en zouden ze jou misschien best willen blijven ontmoeten.
Het is natuurlijk niet hetzelfde als eigen familie, maar goed.
Verder ben ik het eens met de schrijfster hierboven: geef jezelf de tijd, je bent nu voor het eerst alleen en daar moet je nog aan wennen. Buiten het feit dat je een eigen familie mist is je leven onlangs nog flink veranderd, het duurt echt wel een poosje voor je je plekje weer hebt gevonden.
Sterkte!
Het is natuurlijk niet hetzelfde als eigen familie, maar goed.
Verder ben ik het eens met de schrijfster hierboven: geef jezelf de tijd, je bent nu voor het eerst alleen en daar moet je nog aan wennen. Buiten het feit dat je een eigen familie mist is je leven onlangs nog flink veranderd, het duurt echt wel een poosje voor je je plekje weer hebt gevonden.
Sterkte!
dinsdag 4 februari 2014 om 11:18
@ MissRedgrave: ik heb sinds de breuk eigenlijk geen contact meer gehad. Van zijn moeders kant hoef ik dat sowieso niet te verwachten, die zien mij als de boosdoener van alles. Zijn vader staat daar wel anders in gelukkig. Wie weet is dat inderdaad wel een optie.
Ik weet ook wel dat het inderdaad tijd gaat kosten, 12,5 jaar is niet niets natuurlijk, bijna mijn halve leven!
Thnx iig allemaal voor de opbeurende woorden!
Ik weet ook wel dat het inderdaad tijd gaat kosten, 12,5 jaar is niet niets natuurlijk, bijna mijn halve leven!
Thnx iig allemaal voor de opbeurende woorden!
