Psyche
alle pijlers
Vermoeden dat vriend ADHD heeft
maandag 10 februari 2014 om 20:03
Hallo allemaal,
Ik moet geloof ik gewoon even mijn verhaal kwijt en hoop dat jullie me advies kunnen geven. Ik begin steeds meer te denken dat mijn vriend ADHD heeft. Een heleboel van de dingen die gebeuren, waar hij mee zit, waar ik in de relatie tegenaan loop herken ik ADHD trekken/problemen. Bijvoorbeeld het eindeloos dingen uitstellen, volkomen gebrek aan vermogen te plannen, super snel afgeleid zijn bij van alles, ook seks, chaos in huis en meer algemeen in het leven, perfectionisme, helemaal opgaan in in mijn ogen heel onbelangrijke dingen terwijl er nog 100 andere belangrijke dingen moeten gebeuren etc etc.. Gelukkig hebben we het samen meestal erg leuk, afgezien van sommige dingen die mij wel storen, zoals midden in een gesprek ineens iets anders gaan doen/een heel ander onderwerp aan te snijden vooral als het moelijk wordt en de af en toe gebrekkige communicatie en gebrekkig inlevingsvermogen.Ik zie hem aleen dagelijks worstelen met zichzelf en met z'n beperkingen en daar totaal niet uitkomen, ondanks dat hij zelf z'n beperkingen en valkuilen wel ziet. Mijn voorzichtige suggestie om hulp te gaan zoeken ziet hij niet zitten. Hij is al eens bij een psycholoog geweest die hem volgens hem wel meer inzicht in zijn problemen heeft gegeven, maar aan de oefeningen die hij heeft gekregen heeft hij ook niks/doet hij toch ook niet net als alle andere vervelende klusje. Ik weet niet zo goed hoe ik mijn vermoedens naar hem kan uitspreken en of ik dat wel moet doen. Kunnen jullie me hierbij adviseren?
Bedankt!
Roos
Ik moet geloof ik gewoon even mijn verhaal kwijt en hoop dat jullie me advies kunnen geven. Ik begin steeds meer te denken dat mijn vriend ADHD heeft. Een heleboel van de dingen die gebeuren, waar hij mee zit, waar ik in de relatie tegenaan loop herken ik ADHD trekken/problemen. Bijvoorbeeld het eindeloos dingen uitstellen, volkomen gebrek aan vermogen te plannen, super snel afgeleid zijn bij van alles, ook seks, chaos in huis en meer algemeen in het leven, perfectionisme, helemaal opgaan in in mijn ogen heel onbelangrijke dingen terwijl er nog 100 andere belangrijke dingen moeten gebeuren etc etc.. Gelukkig hebben we het samen meestal erg leuk, afgezien van sommige dingen die mij wel storen, zoals midden in een gesprek ineens iets anders gaan doen/een heel ander onderwerp aan te snijden vooral als het moelijk wordt en de af en toe gebrekkige communicatie en gebrekkig inlevingsvermogen.Ik zie hem aleen dagelijks worstelen met zichzelf en met z'n beperkingen en daar totaal niet uitkomen, ondanks dat hij zelf z'n beperkingen en valkuilen wel ziet. Mijn voorzichtige suggestie om hulp te gaan zoeken ziet hij niet zitten. Hij is al eens bij een psycholoog geweest die hem volgens hem wel meer inzicht in zijn problemen heeft gegeven, maar aan de oefeningen die hij heeft gekregen heeft hij ook niks/doet hij toch ook niet net als alle andere vervelende klusje. Ik weet niet zo goed hoe ik mijn vermoedens naar hem kan uitspreken en of ik dat wel moet doen. Kunnen jullie me hierbij adviseren?
Bedankt!
Roos
maandag 10 februari 2014 om 21:45
maandag 10 februari 2014 om 22:54
Ehm, even voor de duidelijkheid. Ik probeer geen psychiatertje te spelen, maar maak me gewoon ontzettend veel zorgen om mijn vriend. En ja, daar heb ik last van, niet van hoe hij is. Ik vind hem leuk en lief en houd van hem zoals ie is.
Het gaat me niet om de diagnose liever dat hij het niet heeft veel makkelijker (hoewel ik er van overtuigd ben dat het soms kan helpen als het beestje een naampje heeft) , maar om het feit dat hij heel erg met zichzelf in de knoop zit en daar niet verder mee komt. Hij zit overduidelijk niet lekker in z'n vel en loopt elke dag een beetje meer tegen z'n beperkingen op. Als ik naar hem benoem wat ik bij hem zie gebeuren dan klapt ie of dicht of hij voelt het als verwijt (en dat is echt mijn bedoeling niet), maar ondertussen komt hij geen stap verder. En dat vind ik ontzettend moeilijk om te zien. Ik wil hem graag helpen, maar weet niet hoe. Ik wil het niet voor hem doen en ik wil ook z'n therapeut niet worden, maar zo slecht als het nu met hem gaat heeft onvermijdelijk ook z'n weerslag op ons en op mij.
Het gaat me niet om de diagnose liever dat hij het niet heeft veel makkelijker (hoewel ik er van overtuigd ben dat het soms kan helpen als het beestje een naampje heeft) , maar om het feit dat hij heel erg met zichzelf in de knoop zit en daar niet verder mee komt. Hij zit overduidelijk niet lekker in z'n vel en loopt elke dag een beetje meer tegen z'n beperkingen op. Als ik naar hem benoem wat ik bij hem zie gebeuren dan klapt ie of dicht of hij voelt het als verwijt (en dat is echt mijn bedoeling niet), maar ondertussen komt hij geen stap verder. En dat vind ik ontzettend moeilijk om te zien. Ik wil hem graag helpen, maar weet niet hoe. Ik wil het niet voor hem doen en ik wil ook z'n therapeut niet worden, maar zo slecht als het nu met hem gaat heeft onvermijdelijk ook z'n weerslag op ons en op mij.
maandag 10 februari 2014 om 23:23
Nee, hij zit sinds een half jaar thuis. Deed een functie waarin hij veel moest plannen. Dat ging dus helemaal niet goed. Niet heel verrassend. In die 6 maanden heeft hij zich wel 100x voorgenomen te gaan solliciteren, brieven te schrijven, vacatures te zoeken etc etc, maar er is nog niets, maar dan ook helemaal niets gebeurd. Daar baalt hij dan uiteraard weer van. Heeft het gevoel te falen enz. En bij het UWV zijn ze uiteraard ook niet echt gediend van dit soort praktijken, dus dat levert extra stress op. Ik vraag er maar niet meer naar. Hij geeft toch ontkennend antwoord of zegt dat het wel goed gaat terwijl dat duideljk niet zo is. Af en toe begint hij er zelf over, maar echt oplossingen heeft hij ook niet.
dinsdag 11 februari 2014 om 07:46
quote:roos007 schreef op 10 februari 2014 @ 22:54:
Ehm, even voor de duidelijkheid. Ik probeer geen psychiatertje te spelen, maar maak me gewoon ontzettend veel zorgen om mijn vriend. En ja, daar heb ik last van, niet van hoe hij is. Ik vind hem leuk en lief en houd van hem zoals ie is.
Het gaat me niet om de diagnose liever dat hij het niet heeft veel makkelijker (hoewel ik er van overtuigd ben dat het soms kan helpen als het beestje een naampje heeft) , maar om het feit dat hij heel erg met zichzelf in de knoop zit en daar niet verder mee komt. Hij zit overduidelijk niet lekker in z'n vel en loopt elke dag een beetje meer tegen z'n beperkingen op. Als ik naar hem benoem wat ik bij hem zie gebeuren dan klapt ie of dicht of hij voelt het als verwijt (en dat is echt mijn bedoeling niet), maar ondertussen komt hij geen stap verder. En dat vind ik ontzettend moeilijk om te zien. Ik wil hem graag helpen, maar weet niet hoe. Ik wil het niet voor hem doen en ik wil ook z'n therapeut niet worden, maar zo slecht als het nu met hem gaat heeft onvermijdelijk ook z'n weerslag op ons en op mij.
Als hij er zelf echt last van heeft dan zal hij ook zelf hulp moeten zoeken.
Jij kunt dit niet voor hem oplossen.
Schijnbaar heeft hij er nog geen last genoeg van.
Ehm, even voor de duidelijkheid. Ik probeer geen psychiatertje te spelen, maar maak me gewoon ontzettend veel zorgen om mijn vriend. En ja, daar heb ik last van, niet van hoe hij is. Ik vind hem leuk en lief en houd van hem zoals ie is.
Het gaat me niet om de diagnose liever dat hij het niet heeft veel makkelijker (hoewel ik er van overtuigd ben dat het soms kan helpen als het beestje een naampje heeft) , maar om het feit dat hij heel erg met zichzelf in de knoop zit en daar niet verder mee komt. Hij zit overduidelijk niet lekker in z'n vel en loopt elke dag een beetje meer tegen z'n beperkingen op. Als ik naar hem benoem wat ik bij hem zie gebeuren dan klapt ie of dicht of hij voelt het als verwijt (en dat is echt mijn bedoeling niet), maar ondertussen komt hij geen stap verder. En dat vind ik ontzettend moeilijk om te zien. Ik wil hem graag helpen, maar weet niet hoe. Ik wil het niet voor hem doen en ik wil ook z'n therapeut niet worden, maar zo slecht als het nu met hem gaat heeft onvermijdelijk ook z'n weerslag op ons en op mij.
Als hij er zelf echt last van heeft dan zal hij ook zelf hulp moeten zoeken.
Jij kunt dit niet voor hem oplossen.
Schijnbaar heeft hij er nog geen last genoeg van.
woensdag 12 februari 2014 om 11:24
Ik heb wel ADHD, maar herken niet alle punten. Ik denk dat als hij er echt mee zit, hij zelf wel hulp wil gaan zoeken. Het voordeel van een diagnose is dat je niet meer allemaal 'losse' problemen hebt, maar ze allemaal tegelijk kan aanpakken. Via de huisarts kan hij zich laten doorverwijzen naar een psychiater (klinkt enger dan dat het is) om vermoedens te bevestigen. Hou er rekening mee dat met een diagnose de 'problemen' nog net zo aanwezig zijn als zonder. Succes!
woensdag 12 februari 2014 om 16:42
Bim: Nee we wonen niet samen, hoewel ik dat over niet al te lang wil graag zou willen. Maar liever als hij werk gevonden heeft. We wonen allebei al een tijd alleen, dus dat lijkt me beter. Als je het gevoel hebt dat er verwijten doorklinken in mijn berichten vind ik dat jammer. Dat is namelijk niet mijn bedoeling en hoewel ik zijn blokkades absoluut niet begrijp (ben zijn tegenpool in dat opzicht) neem ik hem niks kwalijk. Tuurlijk zijn er dingen die mij af en toe ergeren dat heb je in alle relaties, maar dat was bij mijn ex waar niks mee aan de hand was veel erger;-). Zoals gezegd hebben we het het grootste deel van de tijd erg leuk samen.
En ja, hij heeft dit al zo lang ik hem ken en dat is al een hele tijd. Uit zijn verhalen van voor die tijd heeft hij dit altijd al gehad.
Lotus: deel zal ook wel zin karakter zijn hoor. Zoals gezegd ben ik geen psychiater en weet ik het ook niet precies. Is dat niet sowieso ook per persoon verschillend? Je hebt tenslotte je beperkingen, maar bent die niet.
En ik realiseer me heel goed dat een diagnose het probleem niet oplost. Geloof me, in mijn heel directe omgeving genoeg ervaring mee. En diagnose of niet die problemen zijn er. Ik hoop dat hij hulp gaat zoeken. Deze worsteling is niet leuk, vooral voor hem niet.
En ja, hij heeft dit al zo lang ik hem ken en dat is al een hele tijd. Uit zijn verhalen van voor die tijd heeft hij dit altijd al gehad.
Lotus: deel zal ook wel zin karakter zijn hoor. Zoals gezegd ben ik geen psychiater en weet ik het ook niet precies. Is dat niet sowieso ook per persoon verschillend? Je hebt tenslotte je beperkingen, maar bent die niet.
En ik realiseer me heel goed dat een diagnose het probleem niet oplost. Geloof me, in mijn heel directe omgeving genoeg ervaring mee. En diagnose of niet die problemen zijn er. Ik hoop dat hij hulp gaat zoeken. Deze worsteling is niet leuk, vooral voor hem niet.
donderdag 13 februari 2014 om 14:23
Tuurlijk zijn er dingen die mij af en toe ergeren dat heb je in alle relaties, maar dat was bij mijn ex waar niks mee aan de hand was veel erger;-).
Uh, met je huidige vriend is waarschijnlijk ook helemaal niets aan de hand, maar jij bent op zoek naar een excuus voor zijn minder leuke karaktertrekken.
En hoezo je hebt je beperkingen maar bent die niet? Stop eens met dat hulpverlenerstaaltje en laat hem zijn eigen problemen oplossen.
Uh, met je huidige vriend is waarschijnlijk ook helemaal niets aan de hand, maar jij bent op zoek naar een excuus voor zijn minder leuke karaktertrekken.
En hoezo je hebt je beperkingen maar bent die niet? Stop eens met dat hulpverlenerstaaltje en laat hem zijn eigen problemen oplossen.
donderdag 13 februari 2014 om 18:29
quote:roos007 schreef op 10 februari 2014 @ 23:23:
Nee, hij zit sinds een half jaar thuis. Deed een functie waarin hij veel moest plannen. Dat ging dus helemaal niet goed. Niet heel verrassend. In die 6 maanden heeft hij zich wel 100x voorgenomen te gaan solliciteren, brieven te schrijven, vacatures te zoeken etc etc, maar er is nog niets, maar dan ook helemaal niets gebeurd. Daar baalt hij dan uiteraard weer van. Heeft het gevoel te falen enz. En bij het UWV zijn ze uiteraard ook niet echt gediend van dit soort praktijken, dus dat levert extra stress op. Ik vraag er maar niet meer naar. Hij geeft toch ontkennend antwoord of zegt dat het wel goed gaat terwijl dat duideljk niet zo is. Af en toe begint hij er zelf over, maar echt oplossingen heeft hij ook niet.
Diagnose: Lamzak. Aanbevolen therapie: relatie uit maken, of accepteren dat je met een lamzak bent.
Groeten, de internetpsych
Nee, hij zit sinds een half jaar thuis. Deed een functie waarin hij veel moest plannen. Dat ging dus helemaal niet goed. Niet heel verrassend. In die 6 maanden heeft hij zich wel 100x voorgenomen te gaan solliciteren, brieven te schrijven, vacatures te zoeken etc etc, maar er is nog niets, maar dan ook helemaal niets gebeurd. Daar baalt hij dan uiteraard weer van. Heeft het gevoel te falen enz. En bij het UWV zijn ze uiteraard ook niet echt gediend van dit soort praktijken, dus dat levert extra stress op. Ik vraag er maar niet meer naar. Hij geeft toch ontkennend antwoord of zegt dat het wel goed gaat terwijl dat duideljk niet zo is. Af en toe begint hij er zelf over, maar echt oplossingen heeft hij ook niet.
Diagnose: Lamzak. Aanbevolen therapie: relatie uit maken, of accepteren dat je met een lamzak bent.
Groeten, de internetpsych
