Psyche
alle pijlers
Manwijf
vrijdag 14 februari 2014 om 18:36
'Wat een manwijf'.'Is dat een vent? Nee gewoon een lelijk wijf'. Sinds een aantal jaar hoor ik dit soort opmerkingen die ik nogal pijnlijk vind. Toegegeven, ik ben geen meisjes meisje, zeker wanneer ik wat zwaarder ben heb ik, vind ik, een wat mannelijk gezicht. Wel zie ik er altijd verzorgd uit, netjes gekleed (geen jurkjes), sieraden om.
Toch hoor ik wel vaker opmerkingen van onbekenden op straat/ in het café etc. die commentaar leveren op mijn uiterlijk. Hoewel ik weet dat ik dat gewoon van mij af moet laten glijden, raakt het mij wel.
Net weer.'Die vrouw lijkt op een jongen' zei een man die met twee vrouwen langs mij liep. Er was overigens verder niemand in de buurt. Hoewel ik van binnen boos werd, durfde ik niet naar hem toe te lopen en er wat van te zeggen.
Maar eerlijk: soms twijfel ik of ik het echt goed hoor. Een half jaar geleden heb ik voor het eerst een psychose gehad (stemmen horen, achtervolgingswaan). Het gaat nu stukken beter, ook weet ik nu dat ik o.a. de neiging heb om een eigen invulling te geven aan dingen die ik half opvang/ niet helemaal goed hoor. Als je mij loept: ik opende eerder een topic over geluidsoverlast van mijn buren (luid gepraat), waarvan achteraf bleek dat realiteit (luid en vervelend gepraat) en verbeelding (bedreigende woorden, in de gaten worden gehouden) voor mij in elkaar overliepen.
Van sommige opmerkingen die ik in het voorbijgaan opvang kan ik voor mijzelf rationaliseren dat die mensen het waarschijnlijk niet echt over mij hadden, want waarom zouden ze. Maar andere zijn duidelijk hoorbaar en voor mij echt, zoals die man van net: mensen kijken mij aan en zeggen vervolgens zoiets als bovenstaande. Dat doet mij altijd pijn, want waarom zeg je zoiets? Voelen mensen zich beter als ze zoiets over een ander zeggen?
Overigens heb ik nu therapie om met het horen van stemmen om te gaan. Ik hoorde de stemmen bijna uitsluitend thuis en dit komt veel minder voor. Ik heb het bovenstaande nog niet uitgebreid besproken met mijn behandelaar, het leek nog niet zo belangrijk als andere knelpunten. Het is mij wel opgevallen dat ik zulke dingen al langer hoor, al ver voordat ik mijn psychose kreeg. Zodra ik nu zulke opmerkingen hoor, ben ik aan het afwegen of het echt of ingebeeld is. Het moment om dan op degene af te stappen en te vragen 'heb je het soms over mij?' (om voor mijzelf te bevestigen dat het echt/ ingebeeld is) is dan weer voorbij. Of ik durf het niet, uit angst dat de ander daadwerkelijk zegt 'ja, we hadden het over jou'.
Het is voor mijzelf niet zo duidelijk wat ik met dit topic wil. Ik weet dat er een ander topic is waar mensen meeschrijven die een psychose hebben (gehad). Het voelt een klein beetje als een opluchting voor mij om het hier op te schrijven. Misschien hebben jullie tips over hoe hier mee om te gaan?
Toch hoor ik wel vaker opmerkingen van onbekenden op straat/ in het café etc. die commentaar leveren op mijn uiterlijk. Hoewel ik weet dat ik dat gewoon van mij af moet laten glijden, raakt het mij wel.
Net weer.'Die vrouw lijkt op een jongen' zei een man die met twee vrouwen langs mij liep. Er was overigens verder niemand in de buurt. Hoewel ik van binnen boos werd, durfde ik niet naar hem toe te lopen en er wat van te zeggen.
Maar eerlijk: soms twijfel ik of ik het echt goed hoor. Een half jaar geleden heb ik voor het eerst een psychose gehad (stemmen horen, achtervolgingswaan). Het gaat nu stukken beter, ook weet ik nu dat ik o.a. de neiging heb om een eigen invulling te geven aan dingen die ik half opvang/ niet helemaal goed hoor. Als je mij loept: ik opende eerder een topic over geluidsoverlast van mijn buren (luid gepraat), waarvan achteraf bleek dat realiteit (luid en vervelend gepraat) en verbeelding (bedreigende woorden, in de gaten worden gehouden) voor mij in elkaar overliepen.
Van sommige opmerkingen die ik in het voorbijgaan opvang kan ik voor mijzelf rationaliseren dat die mensen het waarschijnlijk niet echt over mij hadden, want waarom zouden ze. Maar andere zijn duidelijk hoorbaar en voor mij echt, zoals die man van net: mensen kijken mij aan en zeggen vervolgens zoiets als bovenstaande. Dat doet mij altijd pijn, want waarom zeg je zoiets? Voelen mensen zich beter als ze zoiets over een ander zeggen?
Overigens heb ik nu therapie om met het horen van stemmen om te gaan. Ik hoorde de stemmen bijna uitsluitend thuis en dit komt veel minder voor. Ik heb het bovenstaande nog niet uitgebreid besproken met mijn behandelaar, het leek nog niet zo belangrijk als andere knelpunten. Het is mij wel opgevallen dat ik zulke dingen al langer hoor, al ver voordat ik mijn psychose kreeg. Zodra ik nu zulke opmerkingen hoor, ben ik aan het afwegen of het echt of ingebeeld is. Het moment om dan op degene af te stappen en te vragen 'heb je het soms over mij?' (om voor mijzelf te bevestigen dat het echt/ ingebeeld is) is dan weer voorbij. Of ik durf het niet, uit angst dat de ander daadwerkelijk zegt 'ja, we hadden het over jou'.
Het is voor mijzelf niet zo duidelijk wat ik met dit topic wil. Ik weet dat er een ander topic is waar mensen meeschrijven die een psychose hebben (gehad). Het voelt een klein beetje als een opluchting voor mij om het hier op te schrijven. Misschien hebben jullie tips over hoe hier mee om te gaan?
zaterdag 15 februari 2014 om 19:28
quote:soof86 schreef op 14 februari 2014 @ 21:34:
[...]
Dank je! Het is meer dat ik mij er heel bewust van ben geworden. Ik had vorig jaar wat tegenslagen, was daardoor heel gestresst. Het ergste wat mij dan zou kunnen overkomen, dacht ik, is een huilbui. Maar een soort kortsluiting in mijn hoofd, zoals ik dat op een gegeven moment ervoer, daar schrok ik toch wel van.
Het valt mij wel op dat als ik al een niet-opbouwende gedacht heb (om ook in te haken op de posts van iones en gedanst) dat ik dan niet geheel toevallig méér dingen hoor waaraan ik twijfel.
Voor de zoveelste keer kwam ik terug van de kapper met veel te kort haar. Ik dacht, ik lijk wel een man/ straks hoor ik weer vervelend commentaar van mensen. In een stampvolle tram, spitsuur, zag ik een stukje verderop twee jongens naar mij kijken en ik meende te horen dat ze iets soortgelijks over mij zeiden. Toen voelde ik mij heel rot, maar toen ik er op terugkeek (ook los van het gesprek met mijn behandelaar) zag ik al dat de gedachte waarmee ik die tram instapte van invloed is op wat ik meen waar te nemen.
Maar soms heb ik die gedachte niet (bewust?) en meen ik zulke dingen wel te horen.Waarom laat je je haren dan niet groeien, als je het zo'n probleem vindt>?
[...]
Dank je! Het is meer dat ik mij er heel bewust van ben geworden. Ik had vorig jaar wat tegenslagen, was daardoor heel gestresst. Het ergste wat mij dan zou kunnen overkomen, dacht ik, is een huilbui. Maar een soort kortsluiting in mijn hoofd, zoals ik dat op een gegeven moment ervoer, daar schrok ik toch wel van.
Het valt mij wel op dat als ik al een niet-opbouwende gedacht heb (om ook in te haken op de posts van iones en gedanst) dat ik dan niet geheel toevallig méér dingen hoor waaraan ik twijfel.
Voor de zoveelste keer kwam ik terug van de kapper met veel te kort haar. Ik dacht, ik lijk wel een man/ straks hoor ik weer vervelend commentaar van mensen. In een stampvolle tram, spitsuur, zag ik een stukje verderop twee jongens naar mij kijken en ik meende te horen dat ze iets soortgelijks over mij zeiden. Toen voelde ik mij heel rot, maar toen ik er op terugkeek (ook los van het gesprek met mijn behandelaar) zag ik al dat de gedachte waarmee ik die tram instapte van invloed is op wat ik meen waar te nemen.
Maar soms heb ik die gedachte niet (bewust?) en meen ik zulke dingen wel te horen.Waarom laat je je haren dan niet groeien, als je het zo'n probleem vindt>?
zaterdag 11 oktober 2014 om 11:56
Ik word bijna elke dag wel met 'meneer' aangesproken. Terwijl ik gewoon Dubbel D heb en me kont ook aardig aanwezig is. Ik ben ook zeker geen meisje meisje, maar ik draag gewoon jeans met een blousje o.i.d.
Vaak kijken mensen 'globaal' en dus niet écht náár jou, maar naar je omheining. Dus als je al een grote trui aan hebt en kort haar hebt, ben je al een meneer. Ik heb er inmiddels schijt aan!
Ik heb eens bij de kassa gehad, dat er een man achter de kassa zat en die zei;'Wilt u de bon, meneer?'. Waarop ik antwoordde:'Nee bedankt, mevrouw'. Hij snapte er niks van, haha! Vond 'm wel geniaal van mezelf.
Mijn vriendin vindt het nog erger dan ikzelf als ik voor meneer wordt aangesproken, haha.
Hou gewoon van jezelf zoals je bent. Je weet zelf wat er onder je kleren zit en wat voor lichaamsdelen je hebt. Wat doet het er overigens toe wat een ander van je vindt of denkt. Wat heb jij met hun te schaften. Helemaal niks. Serieus, maak je niet te druk hierover. Maar wel erg goed dat je al hulpt hebt.
Vaak kijken mensen 'globaal' en dus niet écht náár jou, maar naar je omheining. Dus als je al een grote trui aan hebt en kort haar hebt, ben je al een meneer. Ik heb er inmiddels schijt aan!
Ik heb eens bij de kassa gehad, dat er een man achter de kassa zat en die zei;'Wilt u de bon, meneer?'. Waarop ik antwoordde:'Nee bedankt, mevrouw'. Hij snapte er niks van, haha! Vond 'm wel geniaal van mezelf.
Mijn vriendin vindt het nog erger dan ikzelf als ik voor meneer wordt aangesproken, haha.
Hou gewoon van jezelf zoals je bent. Je weet zelf wat er onder je kleren zit en wat voor lichaamsdelen je hebt. Wat doet het er overigens toe wat een ander van je vindt of denkt. Wat heb jij met hun te schaften. Helemaal niks. Serieus, maak je niet te druk hierover. Maar wel erg goed dat je al hulpt hebt.
Never Give Up & Fight Like Hell
