hulp gezocht ???

Wat is pas?

En heb je al iets gedaan om haar te helpen?

Huh? welke raad waarover? Wat zijn je gevoelens dan?

Maar als iemand van zo'n ingreep aan het herstellen is, dan ben je soms ook teveel of lastig. Dat heeft niks te maken met hoeveel jij van haar houdt, niks te maken met hoeveel zij van jou houdt, niks te maken met wat je allemaal voor haar doet en laat.



Het heeft wel alles te maken met dat haar lichaam een enorme opdonder heeft gehad en daar nog van aan het bijkomen is. Daarbij is die ingreep en de revalidatie natuurlijk ook gewoonweg spannend en misschien ook wel eng voor haar. Ze is ook niet in haar eigen vertrouwde omgeving, wat ook vermoeiend is, en is ze afhankelijk van mensen die het ongetwijfeld goed bedoelen maar die ze niet kent (mensen in die kliniek).



In zo'n situatie ben je blij als je je ogen open kunt houden tot de dag om is, ben je blij als je helder genoeg bent om antwoord te kunnen geven op de vraag of je koffie of thee wil, wacht je met bellen voor assistentie bij toiletbezoek omdat je wel heel nodig moet maar zó ontzettend geen zin in en puf hebt voor het "gedoe" er omheen. Dan kan bezoek, ook dat van innig geliefden, gewoon net even teveel zijn. Want die willen weten hoe het gaat, wat de dokter zei, of die chagrijnige verpleegkundige er vandaag ook is, of de pijnstillers werken, wat je kamergenoot mankeert en of die snurkt (ja, altijd ja, wat ook niet bijdraagt aan het fitter worden), wat je nog nodig hebt of graag zou willen (slapen! rust! wakker worden en automagisch beter zijn!). Allemaal lieve, goedbedoelde vragen en voorstellen, maar er aandachtig genoeg naar luisteren zodat je een zinnig antwoord kunt geven kan al te vermoeiend zijn. En omdat het je geliefde is wil je ook weten hoe het met zijn/haar leven staat, en bedanken voor de schone was, of tante Pollewop al weer opgeknapt is van de griep, hoe het met de hond van de buren is, belangstelling tonen want je geliefde is wel voor jóu daarheen gekomen...



Dus ja, soms ben je inderdaad teveel en/of lastig. En dat komt niet door jou, niet door haar, zegt helemaal niets over jullie liefde maar alles over het stadium van het herstel waar ze nu is aanbeland. Niet leuk, voor jullie allebei niet, maar het gaat weer over. Echt waar. En danny71, je bent een schat dat je hier zo zorgvuldig mee om probeert te gaan.

Is dit jouw vriendin of een vriendin?

Ben je 17 of 42. Woon je samen? Hoe relatie is die relatie? En in een revaludatiecentrum ben je over het algemeen dagelijks gesloopt.

Probeer het niet persoonlijk op te vatten Danny. Ze heeft een ingreep gehad. Misschien heeft dat een enorme inpakt op haar gehad (zou ik wel hebben). En misschien is ze zelfs onzeker geworden. Misschien voelt ze zich minderwaardig en jou niet waard. Hoe dan ook, je weet niet wat er in haar omgaat. Mijn advies: wees begripvol, zeg regelmatig lieve woordjes, probeer met haar te praten over wat er in haar omgaat. En bovenal, vat haar gedrag niet persoonlijk op. Als je echt gek op haar bent, dan heb je geduld en begrip en ben je er voor haar.

In een revalidatiecentrum word je doodmoe, je hebt sowieso de hele dag mensen om je heen, mede-patienten, verzorging, verpleging, strak schema fysiotherapie, vaste etenstijden, je wordt een beetje geleefd. Ik heb er, vanwege een heel andere operatie, in totaal zes weken gelogeerd, in een zorghotel maar dat komt op hetzelfde neer al heb je meer privacy. Ik lag om 22.00 uitgeteld in bed, thuis meestal rond een uur of e'e'n. Dat ligt niet alleen aan het feit dat je net geopereerd bent maar ook aan de andere omgeving en de drukte. Ik hoefde ook echt niet iedere dag bezoek.