Psyche
alle pijlers
stabieler met AD?
vrijdag 7 maart 2014 om 14:34
Ongeveer een jaar geleden ben ik paroxetine gaan slikken vlak na mijn bevalling. Ik kreeg tijdens m'n zwangerschap last van angsten en na mijn bevalling werden dit angst- en dwangklachten (richting smetvrees). Daarnaast zat ik niet goed in mijn vel, voelde me ontzettend rot en was doodmoe. Alles bij elkaar zo erg dat ik amper functioneerde..
Met paroxetine voelde ik me snel weer beter en stabieler, behalve dat ik flink aankwam.
In december ging het zo goed dat we voor een 2e kindje wilden gaan. Volgens ha moest ik dan echt afbouwen. Dit ging vrij vlot en inmiddels ben ik zo'n 2,5 mnd paroxetine-af zeg maar. Ik raakte al heel snel zwanger maar dit werd helaas een miskraam.
Ik weet niet in hoeverre de miskraam meespeelt maar ik voel me weer zoals ervoor; dwangklachten gelykkug niet zo erg maar voel me echt labiel, ben angstig (voorniet reële dingen), en pieker me suf om me vervolgens vanalles in m'n hoofd te halen. Bovendien slaap ik het liefst heel de dag...
Ik heb me met paroxetine veel stabieler gevoeld dan ooit; meer zelfvertrouwen, beter in m'n vel etc. (ben van nature onzeker / teruggetrokken / glas halfleeg)
Moet ik hiermee terug naar de ha? Of even afwachten?
Kinderwens is er nog steeds maar zoals ik menu voel is zwanger worden ook niet verstandig, weet ik..
En zijn er vrouwen die wel met paroxetine zwanger worden? Ik lees er veel wisselende dingen over.
Met paroxetine voelde ik me snel weer beter en stabieler, behalve dat ik flink aankwam.
In december ging het zo goed dat we voor een 2e kindje wilden gaan. Volgens ha moest ik dan echt afbouwen. Dit ging vrij vlot en inmiddels ben ik zo'n 2,5 mnd paroxetine-af zeg maar. Ik raakte al heel snel zwanger maar dit werd helaas een miskraam.
Ik weet niet in hoeverre de miskraam meespeelt maar ik voel me weer zoals ervoor; dwangklachten gelykkug niet zo erg maar voel me echt labiel, ben angstig (voorniet reële dingen), en pieker me suf om me vervolgens vanalles in m'n hoofd te halen. Bovendien slaap ik het liefst heel de dag...
Ik heb me met paroxetine veel stabieler gevoeld dan ooit; meer zelfvertrouwen, beter in m'n vel etc. (ben van nature onzeker / teruggetrokken / glas halfleeg)
Moet ik hiermee terug naar de ha? Of even afwachten?
Kinderwens is er nog steeds maar zoals ik menu voel is zwanger worden ook niet verstandig, weet ik..
En zijn er vrouwen die wel met paroxetine zwanger worden? Ik lees er veel wisselende dingen over.
vrijdag 7 maart 2014 om 14:44
vrijdag 7 maart 2014 om 15:07
quote:blueeyes*3 schreef op 07 maart 2014 @ 14:56:
Ter aanvulling: ja, het kan zijn dat je stabieler bent met AD dan zonder. Vraag is echter of je je hele leven afhankelijk wil zijn van een pilletje...
Als een pilletje een betere kwaliteit van leven geeft, waarom niet? Diabetici zijn ook hun hele leven afhankelijk van insuline.
Waarom toch dat verschil tussen een geestelijke en lichamelijke ziekte?
Ter aanvulling: ja, het kan zijn dat je stabieler bent met AD dan zonder. Vraag is echter of je je hele leven afhankelijk wil zijn van een pilletje...
Als een pilletje een betere kwaliteit van leven geeft, waarom niet? Diabetici zijn ook hun hele leven afhankelijk van insuline.
Waarom toch dat verschil tussen een geestelijke en lichamelijke ziekte?
vrijdag 7 maart 2014 om 15:21
Omdat er een flink deel van die psychische ziekte ook met therapie (gesprekken, trucjes leren) op te lossen is, en ik de indruk krijg dat TO dat nog niet geprobeerd heeft, en meteen aan de AD is gegaan. Prima als de AD je ondersteunt, maar ik ben wel van mening dat je het moet blijven zien als ondersteuning.
Een diabeet spuit ook niet in het wilde weg, die prikt ook eerst in zijn vinger of rekent de suikers/koolhydraten uit. Daarna pas spuit hij insuline. Zelfde kan met AD: eerst de trukendoos openmaken en het zelf oplossen, dan pas die pilletjes nemen. TO heeft het nu omgekeerd gedaan, en ervaart nu de nare gevolgen ervan (ze heeft nog steeds dezelfde klachten als voor ze de pillen ging slikken en medicatie belemmert haar kinderwens en dus haar toekomstdromen).
Een diabeet spuit ook niet in het wilde weg, die prikt ook eerst in zijn vinger of rekent de suikers/koolhydraten uit. Daarna pas spuit hij insuline. Zelfde kan met AD: eerst de trukendoos openmaken en het zelf oplossen, dan pas die pilletjes nemen. TO heeft het nu omgekeerd gedaan, en ervaart nu de nare gevolgen ervan (ze heeft nog steeds dezelfde klachten als voor ze de pillen ging slikken en medicatie belemmert haar kinderwens en dus haar toekomstdromen).
vrijdag 7 maart 2014 om 15:46
Je krijgt toch niet zomaar AD van de arts? Ik neem dat je therapie al hebt geprobeerd.
Ik heb er zelf geen ervaring mee, maar een kennis van mij is zwanger geworden met AD. Zelfde argument als jouw huisarts. Liever zonder, maar als het niet anders kan... Ze kreeg wel een andere AD voor haar zwangerschap maar ik heb geen idee welke.
Ik heb er zelf geen ervaring mee, maar een kennis van mij is zwanger geworden met AD. Zelfde argument als jouw huisarts. Liever zonder, maar als het niet anders kan... Ze kreeg wel een andere AD voor haar zwangerschap maar ik heb geen idee welke.
vrijdag 7 maart 2014 om 16:09
quote:blueeyes*3 schreef op 07 maart 2014 @ 15:21:
Omdat er een flink deel van die psychische ziekte ook met therapie (gesprekken, trucjes leren) op te lossen is, en ik de indruk krijg dat TO dat nog niet geprobeerd heeft, en meteen aan de AD is gegaan. Prima als de AD je ondersteunt, maar ik ben wel van mening dat je het moet blijven zien als ondersteuning.
Een diabeet spuit ook niet in het wilde weg, die prikt ook eerst in zijn vinger of rekent de suikers/koolhydraten uit. Daarna pas spuit hij insuline. Zelfde kan met AD: eerst de trukendoos openmaken en het zelf oplossen, dan pas die pilletjes nemen. TO heeft het nu omgekeerd gedaan, en ervaart nu de nare gevolgen ervan (ze heeft nog steeds dezelfde klachten als voor ze de pillen ging slikken en medicatie belemmert haar kinderwens en dus haar toekomstdromen).
TO is niet meteen aan de medicijnen gegaan. Tijdens zwangerschap had ze al problemen, heeft afgewacht tot na de bevalling. Helaas
bleek toen dat het niet overging, maar alleen maar slechter werd. Een
deskundige heeft toen beoordeeld dat ze AD moest gaan slikken. Daar ging dus wel enige tijd overheen.
Antidepressiva slikken is zeker niet 'the easy way out'. Voordat de AD werkt, heb je eerst 4 tot 6 weken bijwerkingen. Dan dus doorzetten
voordat je resultaat merkt.
Jammer dat er bij psychische ziekten wordt gesproken over dat het eerst zelf opgelost moet worden/ er eerst zelf geprobeerd moet worden. Voordat iemand AD moet gaan slikken, is er vaak al een hele weg afgelegd. Je krijgt ook zeker niet zomaar deze medicijnen.
Omdat er een flink deel van die psychische ziekte ook met therapie (gesprekken, trucjes leren) op te lossen is, en ik de indruk krijg dat TO dat nog niet geprobeerd heeft, en meteen aan de AD is gegaan. Prima als de AD je ondersteunt, maar ik ben wel van mening dat je het moet blijven zien als ondersteuning.
Een diabeet spuit ook niet in het wilde weg, die prikt ook eerst in zijn vinger of rekent de suikers/koolhydraten uit. Daarna pas spuit hij insuline. Zelfde kan met AD: eerst de trukendoos openmaken en het zelf oplossen, dan pas die pilletjes nemen. TO heeft het nu omgekeerd gedaan, en ervaart nu de nare gevolgen ervan (ze heeft nog steeds dezelfde klachten als voor ze de pillen ging slikken en medicatie belemmert haar kinderwens en dus haar toekomstdromen).
TO is niet meteen aan de medicijnen gegaan. Tijdens zwangerschap had ze al problemen, heeft afgewacht tot na de bevalling. Helaas
bleek toen dat het niet overging, maar alleen maar slechter werd. Een
deskundige heeft toen beoordeeld dat ze AD moest gaan slikken. Daar ging dus wel enige tijd overheen.
Antidepressiva slikken is zeker niet 'the easy way out'. Voordat de AD werkt, heb je eerst 4 tot 6 weken bijwerkingen. Dan dus doorzetten
voordat je resultaat merkt.
Jammer dat er bij psychische ziekten wordt gesproken over dat het eerst zelf opgelost moet worden/ er eerst zelf geprobeerd moet worden. Voordat iemand AD moet gaan slikken, is er vaak al een hele weg afgelegd. Je krijgt ook zeker niet zomaar deze medicijnen.
vrijdag 7 maart 2014 om 16:25
vrijdag 7 maart 2014 om 16:31
Sorry vergeet dat er helemaal bij te vermijden!
Alleen AD vind de huisarts absoluut geen optie destijds. Ik ben doorverwezen naar een psycholoog.
Helaas miste ik de klik met haar, waardoor ik uiteindelijk gestopt ben. Via de huisarts nog wel bij een GGZ ondersteuner geweest, dit was zeker wel zinvol maar via de huisartsenpraktijk kon ik daar maar een keer of 5 komen.
Geen van allen kon echt een oorzaak vinden overigens, geven aan dat het waarschijnlijk vooral.kwam door lastige jeugd, onverwachts zwanger en alles nog op de valreep moeten regelen. Heb niet echt de rust gehad om te wennen aan het idee zwanger te zijn en had klachten die sterk op PND leken.
Alleen AD vind de huisarts absoluut geen optie destijds. Ik ben doorverwezen naar een psycholoog.
Helaas miste ik de klik met haar, waardoor ik uiteindelijk gestopt ben. Via de huisarts nog wel bij een GGZ ondersteuner geweest, dit was zeker wel zinvol maar via de huisartsenpraktijk kon ik daar maar een keer of 5 komen.
Geen van allen kon echt een oorzaak vinden overigens, geven aan dat het waarschijnlijk vooral.kwam door lastige jeugd, onverwachts zwanger en alles nog op de valreep moeten regelen. Heb niet echt de rust gehad om te wennen aan het idee zwanger te zijn en had klachten die sterk op PND leken.
