Psyche
alle pijlers
Slikangst
zondag 9 maart 2014 om 20:22
Hallo,
Ik vraag me af of er mensen zijn die 'ervaring' hebben met slikangst. Eerlijk gezegd heb ik een lange geschiedenis van anorexia, depressie, paniek - en angststoornis en ik ben blij dat ik het grootste deel van symptomen kwijt ben. Soms heb ik een kleine terugval,maar ik besef dat het een wonder en geschenk is dat ik nog leef en weer gezond ben.
Echter als ik gespannen ben, verdrietig of juist heel blij, krijg ik last van slikangst. Dit betekent dat ik erg bang ben dat ik het eten niet kan doorslikken of dat mijn ademhaling stopt. Met mijn hoofd weet ik dat slikken eigenlijk vanzelf gaat, maar toch, soms reageert mijn lichaam gewoon met angst en raak ik licht in paniek.
Ik zou zo ontzettend graag als andere mensen in het openbaar of in gezelschap onbezorgd van eten kunnen genieten, maar nu gaat het nog niet. In ieder geval niet zoals ik het zou willen.
Ik weet dat ik het niet moet forceren want vroeger kon ik helemaal niet eten, niet eens als ik alleen was en gelukkig kan ik het weer wel. Maar ja, bij het leven hoort gezelligheid en dat wil ik heel graag terug.
Heeft iemand tips of ervaring of misschien een positief en aanmoedigend verhaal? Ik heb over EFT therapie gehoord en zou graag daar meer over willen weten.
Alvast bedankt.
Sistercrazy
[..]
Ik vraag me af of er mensen zijn die 'ervaring' hebben met slikangst. Eerlijk gezegd heb ik een lange geschiedenis van anorexia, depressie, paniek - en angststoornis en ik ben blij dat ik het grootste deel van symptomen kwijt ben. Soms heb ik een kleine terugval,maar ik besef dat het een wonder en geschenk is dat ik nog leef en weer gezond ben.
Echter als ik gespannen ben, verdrietig of juist heel blij, krijg ik last van slikangst. Dit betekent dat ik erg bang ben dat ik het eten niet kan doorslikken of dat mijn ademhaling stopt. Met mijn hoofd weet ik dat slikken eigenlijk vanzelf gaat, maar toch, soms reageert mijn lichaam gewoon met angst en raak ik licht in paniek.
Ik zou zo ontzettend graag als andere mensen in het openbaar of in gezelschap onbezorgd van eten kunnen genieten, maar nu gaat het nog niet. In ieder geval niet zoals ik het zou willen.
Ik weet dat ik het niet moet forceren want vroeger kon ik helemaal niet eten, niet eens als ik alleen was en gelukkig kan ik het weer wel. Maar ja, bij het leven hoort gezelligheid en dat wil ik heel graag terug.
Heeft iemand tips of ervaring of misschien een positief en aanmoedigend verhaal? Ik heb over EFT therapie gehoord en zou graag daar meer over willen weten.
Alvast bedankt.
Sistercrazy
[..]
juniormoderatorviva wijzigde dit bericht op 09-03-2014 22:50
Reden: reclame eigen blog is niet toegestaan en is daarom verwijderd
Reden: reclame eigen blog is niet toegestaan en is daarom verwijderd
% gewijzigd
zondag 9 maart 2014 om 20:27
Geen ervaring mee en ik hoop dat je hier goede tips krijgt want het lijkt me heel naar.
Wel zou ik je aan willen raden die links naar (je eigen?) weblog weg te halen, je bericht lijkt daardoor namelijk op spam en het zou jammer zijn als je om die reden geband wordt. Toch?
Wel zou ik je aan willen raden die links naar (je eigen?) weblog weg te halen, je bericht lijkt daardoor namelijk op spam en het zou jammer zijn als je om die reden geband wordt. Toch?
Sometimes, I hear my voice, and it's been here, silent all these years (Tori Amos)
zondag 9 maart 2014 om 22:14
zondag 9 maart 2014 om 22:30
Herkenbaar! Slikangst is meestal een gevolg van een nare gebeurtenis vroeger. Bij mij begon het op mijn 9e toen ik een stukje kaas niet weg kreeg. Ik had het al half ingeslikt en raakte in paniek en moest kokhalzen. Sindsdien lust ik geen kaas meer. Maar daarna had ik het ook met ander eten. Eten werd iets waar ik tegenop zag. Mijn ouders reageerden altijd begripvol, maar niet iedereen helaas. Heb ook jaren geen brood kunnen eten (nu weer wel), dat kreeg ik niet meer weg. Klasgenoten hadden daar soms commentaar op. Zo nam ik altijd hele kleine hapjes, normale happen nemen durfde ik niet. Maar sommigen gingen dan vies naar me kijken. En dan gingen ze op me letten en zeiden dat ik sloom at. Dan voelde ik een enorme druk om normaal te eten, want niet lukte. Ik kreeg een hekel aan eten in gezelschap, behalve bij mijn ouders en familie dan. Dat is nog steeds zo. Soms gaat het wel goed, maar lang niet altijd. Dan krijg ik echt een droge keel en word ik misselijk. Het gevoel dat ik bijna moet kokhalzen. Dat gevoel kan er ineens zijn, ook als ik daarvoor ontspannen was. Maar soms is mijn angst niet terecht. Dan kan ik gewoon eten. Dat is het rottige, ik weet nooit hoe het zal lopen. Daarom probeer ik etentjes zoveel mogelijk te vermijden. Zo ga ik nooit naar de kerstlunch van mijn werk. Nu ben ik nooit de enige, maar wel in de minderheid. Collega's vragen waarom ik niet ga, want dat is toch zo gezellig?? Dan zeg ik maar dat ik niet tegen drukte kan. Ook als er iemand trakteert op het werk, durf ik geen gebak te nemen. Terwijl ik het graag lust. Stel dat het misgaat en ik commentaar krijg. Maar ik durf niet van mijn probleem te vertellen. Heb al vaak mensen gehad die het niet serieus namen. Een ander denkt daar niet bij na, die eten het snel op. Maar ik word al misselijk bij de gedachte dat ik iets met anderen moet eten.
