Psyche
alle pijlers
Fobie
dinsdag 11 maart 2014 om 14:39
Ik heb hier een tijd geleden al eens verteld over mijn angst voor slakken. Sommigen van jullie zeiden toen al dat ik daar aan moest gaan werken, want het is niet normaal. Ik vond het toen allemaal nog wel meevallen, maar ik moet bekennen dat het steeds meer mijn leven begint te beheersen... 
Ik raak écht in paniek als ik er eentje zie, en ik zie ze vaak, het stikt er van in en om mijn tuin. Ik durf mijn gras niet meer op te lopen, en daardoor de was niet buiten te hangen. Ik durf de container bijna niet aan straat te zetten, en ook niet meer op internet te zoeken naar oplossingen, want op elke site stikt het van de plaatjes. Ik wil jullie dan ook vragen die hier niet te gaan plaatsen, want ik krijg er echt een heel naar gevoel van! (In mijn andere topic was er een grappenmaker die dat wel deed)
Ik krijg een raar gevoel in de oren, alsof het geluid van ver komt, ik krimp in elkaar en ga sneller ademen als ik er aan denk, een plaatje zie of zo'n beest in het echt. Laatst las ik een tijdschrift op de wc en daar stond er eentje groot in afgebeeld. Van schrik gooide ik het blad van me af en met de broek op de enkels ben ik in paniek de wc uit gerend! Ik schaam me dood, en ik besef heel goed dat het nergens op slaat, maar het heeft me in z'n greep!
Iemand ervaring met zo'n fobie en wat er aan gedaan kan worden? Ik wil hier echt graag van af...
Ik raak écht in paniek als ik er eentje zie, en ik zie ze vaak, het stikt er van in en om mijn tuin. Ik durf mijn gras niet meer op te lopen, en daardoor de was niet buiten te hangen. Ik durf de container bijna niet aan straat te zetten, en ook niet meer op internet te zoeken naar oplossingen, want op elke site stikt het van de plaatjes. Ik wil jullie dan ook vragen die hier niet te gaan plaatsen, want ik krijg er echt een heel naar gevoel van! (In mijn andere topic was er een grappenmaker die dat wel deed)
Ik krijg een raar gevoel in de oren, alsof het geluid van ver komt, ik krimp in elkaar en ga sneller ademen als ik er aan denk, een plaatje zie of zo'n beest in het echt. Laatst las ik een tijdschrift op de wc en daar stond er eentje groot in afgebeeld. Van schrik gooide ik het blad van me af en met de broek op de enkels ben ik in paniek de wc uit gerend! Ik schaam me dood, en ik besef heel goed dat het nergens op slaat, maar het heeft me in z'n greep!
Iemand ervaring met zo'n fobie en wat er aan gedaan kan worden? Ik wil hier echt graag van af...
Liefde gaat om de reis, niet om het doel
dinsdag 11 maart 2014 om 14:43
Dat lijkt me heel vervelend sinaaas. Ik ben zelf bang voor spinnen, niet extreem maar leuk vind ik ze niet Het gekke is dat je weet dat ze je geen kwaad doen en niet gevaarlijk zijn, maar je bent er toch bang voor. Als het steeds erger wordt zou ik idd toch hulp zoeken, wie weet ben je er dan wel zo vanaf! Ik hoop het voor je want het is niet fijn om telkens bang te moeten zijn! Sterkte
dinsdag 11 maart 2014 om 14:46
Exposure en flooding werkt het beste bij een enkelvoudige fobie. Angst zakt namelijk vrij snel als je gewoon eens naar een slak blijft kijken en je afvraagd of de gedachten die je hebt wel zo reeël zijn èn blijft kijken tot de angst zakt. En dan steeds een stap verder gaan, zoals de slak in hand nemen, etc. Wat jij doet is jezelf belonen voor je angst door vermijding.
Je zou hier in huis trouwens vette pech hebben met zo'n fobie. Mason heeft sinds een paar dagen een slak als huisdier, hij heet Joris. En het is de leukste slak die ik ken.
Je zou hier in huis trouwens vette pech hebben met zo'n fobie. Mason heeft sinds een paar dagen een slak als huisdier, hij heet Joris. En het is de leukste slak die ik ken.
You know how I know? Because I reeaally think so!
dinsdag 11 maart 2014 om 14:48
Het gevaar opzoeken. Ik ben als de dood voor slangen. Ik stamp altijd in het bos, zodat zij wegvluchten voor mij bijvoorbeeld.
Plaatjes kon ik niet zien zonder angst, van die leuke speelgoedslangen werd ik onpasselijk en op de middelbare school had ik een stapel boeken op de kop van de slang in wiens lijf we Engelse woorden moesten schrijven als oplossing.
Ik heb mezelf geleerd te kijken naar slangen op tv, hoewel ik 'anaconda' en 'snakes on a plane' nog net even te erg vind. En in de dierentuin loop ik, wel achter iemand zijn/haar rug, langs de slangenbakken. En met gepaste trots durf ik te melden dat ik ook eens een slang heb geaaid. Weliswaar achter de rug van mijn vriend die voor de man stond die de slang vast had en de slang goed uit mijn buurt hield, zodat ik alleen de staart kon aaien, maar toch.
Ik heb gekozen mijn fobie niet mij de baas te laten zijn en ik ga er op mijn eigen manier mee om. Succes en sterkte! Jouw fobie is een stuk lastiger dan de mijne.
Plaatjes kon ik niet zien zonder angst, van die leuke speelgoedslangen werd ik onpasselijk en op de middelbare school had ik een stapel boeken op de kop van de slang in wiens lijf we Engelse woorden moesten schrijven als oplossing.
Ik heb mezelf geleerd te kijken naar slangen op tv, hoewel ik 'anaconda' en 'snakes on a plane' nog net even te erg vind. En in de dierentuin loop ik, wel achter iemand zijn/haar rug, langs de slangenbakken. En met gepaste trots durf ik te melden dat ik ook eens een slang heb geaaid. Weliswaar achter de rug van mijn vriend die voor de man stond die de slang vast had en de slang goed uit mijn buurt hield, zodat ik alleen de staart kon aaien, maar toch.
Ik heb gekozen mijn fobie niet mij de baas te laten zijn en ik ga er op mijn eigen manier mee om. Succes en sterkte! Jouw fobie is een stuk lastiger dan de mijne.
dinsdag 11 maart 2014 om 15:16
quote:aidem schreef op 11 maart 2014 @ 14:47:
Je weet dat een slak zo'n beetje het langzaamst en meest kwetsbare beest is? Ik zou naar de psycholoog gaan want dit is echt niet normaal voor een volwassenen.Je weet dat dit soort dingen zeggen tegen mensen met een fobie niet werkt? Ze weet zelf toch ook wel dat die beesten niks doen. Angst is zo vaak irreeel. Domme opmerking dus, die ze waarschijnlijk al heel erg vaak heeft gehoord.
Je weet dat een slak zo'n beetje het langzaamst en meest kwetsbare beest is? Ik zou naar de psycholoog gaan want dit is echt niet normaal voor een volwassenen.Je weet dat dit soort dingen zeggen tegen mensen met een fobie niet werkt? Ze weet zelf toch ook wel dat die beesten niks doen. Angst is zo vaak irreeel. Domme opmerking dus, die ze waarschijnlijk al heel erg vaak heeft gehoord.
dinsdag 11 maart 2014 om 15:18
quote:MrsStanleyWalker schreef op 11 maart 2014 @ 14:46:
Exposure en flooding werkt het beste bij een enkelvoudige fobie. Angst zakt namelijk vrij snel als je gewoon eens naar een slak blijft kijken en je afvraagd of de gedachten die je hebt wel zo reeël zijn èn blijft kijken tot de angst zakt. En dan steeds een stap verder gaan, zoals de slak in hand nemen, etc. Wat jij doet is jezelf belonen voor je angst door vermijding.
Je zou hier in huis trouwens vette pech hebben met zo'n fobie. Mason heeft sinds een paar dagen een slak als huisdier, hij heet Joris. En het is de leukste slak die ik ken.
En dit helpt to omdat....?????
To: naar d ehuisarts gaan en een verwijzing vragen. ik heb zelf ook al vanaf mijn 11e een fobie ( nu 34) die veel van mijn leven beheerst. Ik sta nu op de wachtlijst voor therapie. Heb al twee keer eerder therapie gehad, niet geholpen. Nu maar weer eens proberen, want dit werkt ook zo niet
Exposure en flooding werkt het beste bij een enkelvoudige fobie. Angst zakt namelijk vrij snel als je gewoon eens naar een slak blijft kijken en je afvraagd of de gedachten die je hebt wel zo reeël zijn èn blijft kijken tot de angst zakt. En dan steeds een stap verder gaan, zoals de slak in hand nemen, etc. Wat jij doet is jezelf belonen voor je angst door vermijding.
Je zou hier in huis trouwens vette pech hebben met zo'n fobie. Mason heeft sinds een paar dagen een slak als huisdier, hij heet Joris. En het is de leukste slak die ik ken.
En dit helpt to omdat....?????
To: naar d ehuisarts gaan en een verwijzing vragen. ik heb zelf ook al vanaf mijn 11e een fobie ( nu 34) die veel van mijn leven beheerst. Ik sta nu op de wachtlijst voor therapie. Heb al twee keer eerder therapie gehad, niet geholpen. Nu maar weer eens proberen, want dit werkt ook zo niet
dinsdag 11 maart 2014 om 15:39
Ervaring met deze fobie heb ik zelf niet.
Maar ik herken wel een aantal van jouw "angstreacties". (Zelf heb ik daar last van in verschillende sociale situaties.)
Die angstreacties, zoals sneller ademen en de neiging om weg te rennen, zijn eigenlijk bedoeld voor situaties die gevaarlijk/eng zijn. Je lichaam gaat dan in een soort "vluchtstand".
Maar op één of andere manier krijgen mensen met een fobie/angstklachten ze ook in situaties waarin ze niet echt zinvol zijn.
Er zijn trainingen en therapieën waarbij je leert om daar wat meer controle op uit te oefenen; je leert dan bij jezelf denken dat je gedachten/gevoelens/reacties in zo'n situatie niet echt realistisch zijn. Je leert om anders te reageren in zo'n situatie.
Eigenlijk weet je wel dat zo'n slak je niets doet. En je weet ook dat je lichaam en hoofd ondanks dat wel doen alsof er iets gevaarlijks aan de hand is.
Maar tussen die twee dingen is niet echt een logisch verband.
En zodra je dat doorhebt, kun je oefenen om datgene wat eng lijkt, toch stapje voor stapje te doen...
Zelf heb ik zo'n training gedaan die specifiek gericht was op sociale angst. Daar heb jij niet zoveel aan.
Maar er is ook een stichting die iets dergelijks doet voor diverse soorten angsten; daar heb ik zelf alleen geen ervaring mee.
Je zou eens op de website kunnen kijken, als je meer informatie wilt. (Er staan geen afbeeldingen van slakken op; wel van een nep-spin): http://adfstichting.nl
Maar ik herken wel een aantal van jouw "angstreacties". (Zelf heb ik daar last van in verschillende sociale situaties.)
Die angstreacties, zoals sneller ademen en de neiging om weg te rennen, zijn eigenlijk bedoeld voor situaties die gevaarlijk/eng zijn. Je lichaam gaat dan in een soort "vluchtstand".
Maar op één of andere manier krijgen mensen met een fobie/angstklachten ze ook in situaties waarin ze niet echt zinvol zijn.
Er zijn trainingen en therapieën waarbij je leert om daar wat meer controle op uit te oefenen; je leert dan bij jezelf denken dat je gedachten/gevoelens/reacties in zo'n situatie niet echt realistisch zijn. Je leert om anders te reageren in zo'n situatie.
Eigenlijk weet je wel dat zo'n slak je niets doet. En je weet ook dat je lichaam en hoofd ondanks dat wel doen alsof er iets gevaarlijks aan de hand is.
Maar tussen die twee dingen is niet echt een logisch verband.
En zodra je dat doorhebt, kun je oefenen om datgene wat eng lijkt, toch stapje voor stapje te doen...
Zelf heb ik zo'n training gedaan die specifiek gericht was op sociale angst. Daar heb jij niet zoveel aan.
Maar er is ook een stichting die iets dergelijks doet voor diverse soorten angsten; daar heb ik zelf alleen geen ervaring mee.
Je zou eens op de website kunnen kijken, als je meer informatie wilt. (Er staan geen afbeeldingen van slakken op; wel van een nep-spin): http://adfstichting.nl
dinsdag 11 maart 2014 om 15:43
Dat die dieren niks doen en kwetsbaar zijn weet ik natuurlijk ook. dat ze langzaam zijn maakt ze in mijn ogen ook juist zo eng. Alle andere dieren die ik maar enigszins 'eng' vind, die vluchten als ik in de buurt kom. Die slak blijft waar 'ie is en laat mij vluchten.
Therapie zal misschien moeten helpen, maar als ik dan hoor dat het uiteindelijke doel moet zijn dat ik ze op mijn hand moet houden, dan is dat een goede reden om er juist niet aan te beginnen! Ik moet er werkelijk niet aan denken!
Wat ik wil, is gewoon weer mijn tuin in kunnen lopen, een slak kunnen opmerken zonder iets te voelen, en hem verder kunnen negeren. Net als bij spinnen, of kevers of whatever. Die hou ik ook niet voor de gezelligheid op mijn hand, maar ik raak er niet van in paniek!
Ik heb die beesten nog nooit leuk gevonden, maar ik had er ook geen last van. Twee jaar geleden kreeg ik een ware plaag in mijn tuin, en toen kreeg ik er wel de kriebels van. Vorig jaar zomer begon ik de tuin te ontwijken als ik wist dat er eentje in het zicht zat. Maar sinds ik de eersten dit seizoen heb gespot krijg ik er echt een heuse paniekaanval van. En dit wil ik dus niet meer. Op zo'n moment weet ik gewoon niet wat ik kan doen om rustig te worden, dat akelige gevoel (op de een of andere manier in mijn oren voel ik het) blijft heel lang. En ik krijg er 's nachts dromen over. Dat ze in mijn bed krioelen, dat iemand een emmer vol van die dieren over mij heen gooit etc. Dan word ik bezweet wakker en kan ik wel janken.
De huisarts dus... Dat ga ik dan maar doen, al zie ik er tegen op, alleen al de schaamte. Het is nou niet een alledaagse angst, zoals bij spinnen!
Therapie zal misschien moeten helpen, maar als ik dan hoor dat het uiteindelijke doel moet zijn dat ik ze op mijn hand moet houden, dan is dat een goede reden om er juist niet aan te beginnen! Ik moet er werkelijk niet aan denken!
Wat ik wil, is gewoon weer mijn tuin in kunnen lopen, een slak kunnen opmerken zonder iets te voelen, en hem verder kunnen negeren. Net als bij spinnen, of kevers of whatever. Die hou ik ook niet voor de gezelligheid op mijn hand, maar ik raak er niet van in paniek!
Ik heb die beesten nog nooit leuk gevonden, maar ik had er ook geen last van. Twee jaar geleden kreeg ik een ware plaag in mijn tuin, en toen kreeg ik er wel de kriebels van. Vorig jaar zomer begon ik de tuin te ontwijken als ik wist dat er eentje in het zicht zat. Maar sinds ik de eersten dit seizoen heb gespot krijg ik er echt een heuse paniekaanval van. En dit wil ik dus niet meer. Op zo'n moment weet ik gewoon niet wat ik kan doen om rustig te worden, dat akelige gevoel (op de een of andere manier in mijn oren voel ik het) blijft heel lang. En ik krijg er 's nachts dromen over. Dat ze in mijn bed krioelen, dat iemand een emmer vol van die dieren over mij heen gooit etc. Dan word ik bezweet wakker en kan ik wel janken.
De huisarts dus... Dat ga ik dan maar doen, al zie ik er tegen op, alleen al de schaamte. Het is nou niet een alledaagse angst, zoals bij spinnen!
Liefde gaat om de reis, niet om het doel
dinsdag 11 maart 2014 om 18:33
Oh bah TO, dat is niet prettig, als een angst je echt zo beheerst dan moet je inderdaad even langs de huisarts.
Maar je schamen hoeft echt niet, de hulpverlening hoort zoveel verschillende dingen van zoveel verschillende mensen, dat ze echt niet raar zullen opkijken. En van wat ik gehoord heb zijn fobieën goed te behandelen. Sterkte ermee!
Maar je schamen hoeft echt niet, de hulpverlening hoort zoveel verschillende dingen van zoveel verschillende mensen, dat ze echt niet raar zullen opkijken. En van wat ik gehoord heb zijn fobieën goed te behandelen. Sterkte ermee!
dinsdag 11 maart 2014 om 18:40
Jeetje meid, wat naar dat het je leven beheerst. Je kunt er eens over gaan praten met een psycholoog, dan kun je naar het punt toewerken om er eentje te kunnen bekijken zonder in paniek te raken. Je hoeft niet geheel comfortabel te zijn rondom een slak en deze vast te nemen! Wie weet kom je ooit op dat punt, maar nu werkt het juist tegen je om er iets mee te doen.
dinsdag 11 maart 2014 om 18:43
quote:roermondse schreef op 11 maart 2014 @ 15:18:
[...]
En dit helpt to omdat....?????
To: naar d ehuisarts gaan en een verwijzing vragen. ik heb zelf ook al vanaf mijn 11e een fobie ( nu 34) die veel van mijn leven beheerst. Ik sta nu op de wachtlijst voor therapie. Heb al twee keer eerder therapie gehad, niet geholpen. Nu maar weer eens proberen, want dit werkt ook zo niet :(Ze geeft toch een duidelijke oplossing? Exposure en flooding.
[...]
En dit helpt to omdat....?????
To: naar d ehuisarts gaan en een verwijzing vragen. ik heb zelf ook al vanaf mijn 11e een fobie ( nu 34) die veel van mijn leven beheerst. Ik sta nu op de wachtlijst voor therapie. Heb al twee keer eerder therapie gehad, niet geholpen. Nu maar weer eens proberen, want dit werkt ook zo niet :(Ze geeft toch een duidelijke oplossing? Exposure en flooding.
dinsdag 11 maart 2014 om 18:45
quote:roermondse schreef op 11 maart 2014 @ 15:18:
[...]
En dit helpt to omdat....?????
To: naar d ehuisarts gaan en een verwijzing vragen. ik heb zelf ook al vanaf mijn 11e een fobie ( nu 34) die veel van mijn leven beheerst. Ik sta nu op de wachtlijst voor therapie. Heb al twee keer eerder therapie gehad, niet geholpen. Nu maar weer eens proberen, want dit werkt ook zo niet
Je hebt wel kritiek op de opmerkingen van anderen maar jouw opmerking " Heb al twee keer eerder therapie gehad, niet geholpen." is lekker positief te noemen! Daar heeft TO wat aan!
TO, vraag een verwijzing aan je huisarts. De meeste van dit soort fobieen is makkelijk op te lossen.
[...]
En dit helpt to omdat....?????
To: naar d ehuisarts gaan en een verwijzing vragen. ik heb zelf ook al vanaf mijn 11e een fobie ( nu 34) die veel van mijn leven beheerst. Ik sta nu op de wachtlijst voor therapie. Heb al twee keer eerder therapie gehad, niet geholpen. Nu maar weer eens proberen, want dit werkt ook zo niet
Je hebt wel kritiek op de opmerkingen van anderen maar jouw opmerking " Heb al twee keer eerder therapie gehad, niet geholpen." is lekker positief te noemen! Daar heeft TO wat aan!
TO, vraag een verwijzing aan je huisarts. De meeste van dit soort fobieen is makkelijk op te lossen.
dinsdag 11 maart 2014 om 19:25
Ik ga zeker langs de huisarts, ik wil niet, maar het zal wel moeten. Ik begrijp dat het misschien wel logisch is, maar ik ben doodsbang om aan een therapie te beginnen, want ik zal hoe dan ook, op z'n minst over die dieren na moeten denken, evenals misschien wel naar plaatjes kijken. Dat zijn dingen die ik nu probeer te vermijden, en daarom vind ik dit een enge en een grote stap.
Ik zit dus vast en moet kiezen voor een leven vrij van deze belachelijke angst. Het erkennen is stap 1 he Dat heb ik bij deze gedaan denk ik. Ik kan er niet omheen, het beheerst echt mijn leven. De dieren zelf ontlopen lukte best, maar nu ik ook paniekerig reageer op de gedachte alleen al, of het plaatje op de doos van het slakkengif... Tja...
Ik zit dus vast en moet kiezen voor een leven vrij van deze belachelijke angst. Het erkennen is stap 1 he Dat heb ik bij deze gedaan denk ik. Ik kan er niet omheen, het beheerst echt mijn leven. De dieren zelf ontlopen lukte best, maar nu ik ook paniekerig reageer op de gedachte alleen al, of het plaatje op de doos van het slakkengif... Tja...
Liefde gaat om de reis, niet om het doel
dinsdag 11 maart 2014 om 19:30
Het moeilijke aan dit is misschien wel het toegeven van deze angst. Ik ben verder een heel nuchter persoon, niet bang te krijgen en mij krijg je niet gauw aan het schrikken. Ik heb slangen om mijn nek gehad, een vogelspin op de hand, geen moeite met grote hoogtes en de engste film doet me niks. Ik ben een beetje one of the guys, niet echt meisje-meisje dus. En dan dit!
Snap je, ik voel me echt een sukkel... En alle mensen die stel-je-niet-aan-opmerkingen maken helpen daar natuurlijk aan mee, en die hoor ik vaak! Want niemand kan zich voorstellen dat ik die dieren echt zó eng vind... Ze vergelijken het met bang zijn voor spinnen. Maar dan vinden ze die gewoon een beetje eng, en ontlopen de donkere schuur, of bellen hulp om de spin te verjagen. Ze krijgen geen hyperventilatie zoals ik.
Snap je, ik voel me echt een sukkel... En alle mensen die stel-je-niet-aan-opmerkingen maken helpen daar natuurlijk aan mee, en die hoor ik vaak! Want niemand kan zich voorstellen dat ik die dieren echt zó eng vind... Ze vergelijken het met bang zijn voor spinnen. Maar dan vinden ze die gewoon een beetje eng, en ontlopen de donkere schuur, of bellen hulp om de spin te verjagen. Ze krijgen geen hyperventilatie zoals ik.
Liefde gaat om de reis, niet om het doel
dinsdag 11 maart 2014 om 21:19
Aan hyperventilatie ga je niet dood. Van paniek ook niet, dus gewoon eens door die zure appel bijten en die paniekaanvallen gewoon uitzitten. Die gaan altijd voorbij, je lichaam blijft geen uren in deze modus als er geen daadwerkelijk gevaar is. Na verloop van tijd zakt je hartslag weer en normaliseert je ademhaling.
Dit weet je allang, want zodra jij je toegeeft aan je angst en de slak of het plaatje ervan vermijdt, krijg jij dat als beloning. Als je iets langer wacht, gebeurt dat ook met de slak in je buurt. Er is geen dreigend gevaar namelijk.
Dit weet je allang, want zodra jij je toegeeft aan je angst en de slak of het plaatje ervan vermijdt, krijg jij dat als beloning. Als je iets langer wacht, gebeurt dat ook met de slak in je buurt. Er is geen dreigend gevaar namelijk.
You know how I know? Because I reeaally think so!
dinsdag 11 maart 2014 om 21:57
Dat weet ik natuurlijk ook wel... Maar op het moment dat je in de paniek schiet dan ga je niet denken van hey! Dit is mijn kans, ik ga rustig al hijgend naar het beest zitten kijken want het gaat toch wel vanzelf weer over.
Het voelt gewoon heel akelig, zo machteloos en op het moment zelf ook eindeloos. Pas daarna besef ik dan van jeetje dit sloeg echt weer nergens op.
Maar daar heb ik dus hulp bij nodig, om die gedachten te veranderen. Wat mij betreft geen gevalletje 'gewoon even door de zure appel bijten'. Ik begrijp niet helemaal hoe je dat bedoeld met belonen... Omdat ik, uit angst een paniekaanval te krijgen, de slak ontloop, beloon ik mezelf? Zo voelt het niet bepaald... Ik straf mezelf eerder, want ik kan geen kant meer op zo!
Maar ze niet ontlopen voelt ook als straf, want dan 'geef' ik mezelf dat akelige gevoel. Kiezen uit twee kwaden sus, en dat ga ik bestrijden. Telefoontje naar de huisarts staat voor morgenochtend op de agenda! Ik houd jullie wel op de hoogte!
Het voelt gewoon heel akelig, zo machteloos en op het moment zelf ook eindeloos. Pas daarna besef ik dan van jeetje dit sloeg echt weer nergens op.
Maar daar heb ik dus hulp bij nodig, om die gedachten te veranderen. Wat mij betreft geen gevalletje 'gewoon even door de zure appel bijten'. Ik begrijp niet helemaal hoe je dat bedoeld met belonen... Omdat ik, uit angst een paniekaanval te krijgen, de slak ontloop, beloon ik mezelf? Zo voelt het niet bepaald... Ik straf mezelf eerder, want ik kan geen kant meer op zo!
Maar ze niet ontlopen voelt ook als straf, want dan 'geef' ik mezelf dat akelige gevoel. Kiezen uit twee kwaden sus, en dat ga ik bestrijden. Telefoontje naar de huisarts staat voor morgenochtend op de agenda! Ik houd jullie wel op de hoogte!
Liefde gaat om de reis, niet om het doel
dinsdag 11 maart 2014 om 22:05
Toch zal een goede psycholoog juist dit van je gaan vragen, de angst opzoeken en een paniekaanval uitlokken en deze dus te verminderen en wachten tot de angst verdwenen is. Je moet de gedachten die je hebt tijdens de ontmoeting met de slak uitdagen, je afvragen of het wel waar is wat je denkt. Het is niet eindeloos, je bent niet machteloos. Dat is therapie, hard werken en wel door de zure appel heen bijten.
Je beloning is wel degelijk nu dat je angst en paniek verdwijnt zodra je slakken vermijdt. Dat er een keerzijde aan die medaille zit, dat klopt als een bus, je beperkt jezelf enorm, maar niettemin beloon je jezelf voor dit gedrag.
Waarschijnlijk ga je met je therapeut een angsthiërarchie maken. Je begint met het minst enge, een plaatje van een slak, of de gedachte aan een slak en eindigt met wat je het meest eng zou vinden, een slak vasthouden bijvoorbeeld. Je hoeft ze heus niet meteen als huisdier te gaan houden zoals mijn zoontje doet.
Je beloning is wel degelijk nu dat je angst en paniek verdwijnt zodra je slakken vermijdt. Dat er een keerzijde aan die medaille zit, dat klopt als een bus, je beperkt jezelf enorm, maar niettemin beloon je jezelf voor dit gedrag.
Waarschijnlijk ga je met je therapeut een angsthiërarchie maken. Je begint met het minst enge, een plaatje van een slak, of de gedachte aan een slak en eindigt met wat je het meest eng zou vinden, een slak vasthouden bijvoorbeeld. Je hoeft ze heus niet meteen als huisdier te gaan houden zoals mijn zoontje doet.
You know how I know? Because I reeaally think so!
