Psyche
alle pijlers
Op kamers en heimwee
dinsdag 18 maart 2014 om 21:49
Ik moet even van me afschrijven. Sinds het begin van dit schooljaar zit ik op kamers. Ik ga elk weekend naar huis, mede omdat ik daar ook nog een baantje heb en graag mijn ouders zie. Aan het eind van elk weekend begint het weer; ik moet weer terug naar m'n kamer. Het ligt niet aan de kamer of de huisgenoten, maar gewoon aan mij. Ik word dan best wel down en heb het zondag best moeilijk. De reden dat ik op kamers ging was dat ik dan niet elke dag hoefde te reizen en meer buiten school kon doen hier zonder gelijk de trein terug te moeten pakken. Maar ik merk gewoon dat ik sociaal contact op school voldoende vind en er buiten school niet zo veel behoefte aan heb. Dit vind ik ook wel weer tegenstrijdig, want ik voel me soms juist eenzaam. Maar dat heeft meer te maken met het feit dat ik verlang naar mijn oude woonplaats. Ik zit er nu zelfs aan te denken om mijn kamer op te zeggen en dan komend schooljaar te kijken hoe het gaat. Aan de andere kant heb ik zoiets van, misschien moet ik wel gewoon even doorzetten. Maar ja om nou iets te blijven doen waar je ongelukkig van wordt is ook zoiets. Hebben jullie nog tips of adviezen? Ik weet trouwens niet of dit goedgeplaatst is hier, dit is een van m'n eerste berichten.
dinsdag 18 maart 2014 om 23:02
Normaal lees ik eigenlijk alleen mee, maar ik heb nu toch maar een account gemaakt om te kunnen reageren.
Jouw situatie klinkt hetzelfde als mijn situatie op dit moment. Door de reistijd (ook ongeveer 2uur) kon het eigenlijk niet anders dan dat ik uiteindelijk toch zou moeten verhuizen, en het leek me ook leuk, maar nu het zover is voel ik me er eigenlijk niet zo zeker meer over. Ik heb net als jij een kleine vriendenkring waarmee de band heel sterk is en met andere mensen kan het ook best gezellig zijn, maar dat is toch anders. Ik zou niet snel mijn hart uitstorten bij mijn medestudenten bijvoorbeeld, ook al vind ik ze best aardig. Verder komen veel medestudenten uit de stad waar ik nu woon en zij hebben daardoor al echt een vriendenkring en zijn dus niet meer zo op zoek als ik of ze hebben inderdaad een vriend en zijn 99% van de tijd met hem. Ik heb ook nog eens geen huisgenoten, omdat ik via kennissen een studiootje heb kunnen regelen. Dat leek me juist heel fijn, maar nu ik er zit vind het ik het toch best eenzaam en stil. Nu woon ik er pas 3 weken dus het zal ook nog gewoon wennen zijn.. Ik ben van plan om in ieder geval op een sport te gaan om daardoor mensen te leren kennen. Ik ben benieuwd naar de tips! Succes in ieder geval en je bent dus zeker niet de enige in deze situatie!
Jouw situatie klinkt hetzelfde als mijn situatie op dit moment. Door de reistijd (ook ongeveer 2uur) kon het eigenlijk niet anders dan dat ik uiteindelijk toch zou moeten verhuizen, en het leek me ook leuk, maar nu het zover is voel ik me er eigenlijk niet zo zeker meer over. Ik heb net als jij een kleine vriendenkring waarmee de band heel sterk is en met andere mensen kan het ook best gezellig zijn, maar dat is toch anders. Ik zou niet snel mijn hart uitstorten bij mijn medestudenten bijvoorbeeld, ook al vind ik ze best aardig. Verder komen veel medestudenten uit de stad waar ik nu woon en zij hebben daardoor al echt een vriendenkring en zijn dus niet meer zo op zoek als ik of ze hebben inderdaad een vriend en zijn 99% van de tijd met hem. Ik heb ook nog eens geen huisgenoten, omdat ik via kennissen een studiootje heb kunnen regelen. Dat leek me juist heel fijn, maar nu ik er zit vind het ik het toch best eenzaam en stil. Nu woon ik er pas 3 weken dus het zal ook nog gewoon wennen zijn.. Ik ben van plan om in ieder geval op een sport te gaan om daardoor mensen te leren kennen. Ik ben benieuwd naar de tips! Succes in ieder geval en je bent dus zeker niet de enige in deze situatie!
dinsdag 18 maart 2014 om 23:06
Misschien helpt 't als je de woensdag naar huis gaat? Dan breekt 't de week even.
Ik ben vanaf mijn 17e ook 1,5 jaar op kamers geweest, maar vond 't ook niet echt 'n succes. Overigens gewoon bij 'n particulier dus geen gezeik met drukke huisgenoten. Had op mijn stageadres ook gewoon gezellige vrienden, maar ik ben nooit 'n stapper geweest, dus had in m'n vrije tijd weinig aan ze. Was dan liever thuis in m'n eigen omgeving.
Ik ben vanaf mijn 17e ook 1,5 jaar op kamers geweest, maar vond 't ook niet echt 'n succes. Overigens gewoon bij 'n particulier dus geen gezeik met drukke huisgenoten. Had op mijn stageadres ook gewoon gezellige vrienden, maar ik ben nooit 'n stapper geweest, dus had in m'n vrije tijd weinig aan ze. Was dan liever thuis in m'n eigen omgeving.
dinsdag 18 maart 2014 om 23:09
dinsdag 18 maart 2014 om 23:12
Even ook een voor vivalady! Echt herkenbaar en oh wat voelt dat eenzaam! Maar echt, er zijn zoveel oplossingen! Studentenhuis zoeken, leuke sociale bijbaan (niet zoals ik voor een bedrijf gaan archiveren, daar wordt het niet echt gezelliger van ), teamsport, vereniging, een bestuur ofzo op je opleiding - er kan zoveel! Er zijn ongetwijfeld zat leuke mensen in jouw nieuwe stad die open staan voor nieuwe vrienden en nog meer gezelligheid! Nog een voor nu!
dinsdag 18 maart 2014 om 23:19
quote:Aaatje schreef op 18 maart 2014 @ 23:12:
Even ook een voor vivalady! Echt herkenbaar en oh wat voelt dat eenzaam! Maar echt, er zijn zoveel oplossingen! Studentenhuis zoeken, leuke sociale bijbaan (niet zoals ik voor een bedrijf gaan archiveren, daar wordt het niet echt gezelliger van ), teamsport, vereniging, een bestuur ofzo op je opleiding - er kan zoveel! Er zijn ongetwijfeld zat leuke mensen in jouw nieuwe stad die open staan voor nieuwe vrienden en nog meer gezelligheid! Nog een voor nu!
Een studentenhuis zoeken is geen optie want ik zit vast aan een jaar contract. De andere tips ga ik zeker wat mee doen. Ik ben ook zeker van plan om echt mijn best te gaan doen om er wat van te maken, maar in het begin is het erg lastig en dat voelt heel eenzaam. Ik ben ook niet zo gewend om zo op zoek te gaan naar nieuwe vrienden want al mijn vrienden ken ik al jaren van mijn oude woonplaats en via via leer je dan automatisch weer nieuwe mensen kennen, nu voelt het een beetje geforceerd.
En elninjoo, ik heb juist het tegenovergestelde, ik zou graag gaan stappen met wat klasgenoten maar alle meiden waarmee ik om ga hebben een vriend en zij zitten dan liever bij hem op een vrijdag avond dan dat ze op stap gaan. Ik zal wel net een vreemde groep studenten hebben getroffen want je hoort altijd die verhalen van wilde vrijgezelle studenten die veel feesten, nou niet bij mij in de klas..
Even ook een voor vivalady! Echt herkenbaar en oh wat voelt dat eenzaam! Maar echt, er zijn zoveel oplossingen! Studentenhuis zoeken, leuke sociale bijbaan (niet zoals ik voor een bedrijf gaan archiveren, daar wordt het niet echt gezelliger van ), teamsport, vereniging, een bestuur ofzo op je opleiding - er kan zoveel! Er zijn ongetwijfeld zat leuke mensen in jouw nieuwe stad die open staan voor nieuwe vrienden en nog meer gezelligheid! Nog een voor nu!
Een studentenhuis zoeken is geen optie want ik zit vast aan een jaar contract. De andere tips ga ik zeker wat mee doen. Ik ben ook zeker van plan om echt mijn best te gaan doen om er wat van te maken, maar in het begin is het erg lastig en dat voelt heel eenzaam. Ik ben ook niet zo gewend om zo op zoek te gaan naar nieuwe vrienden want al mijn vrienden ken ik al jaren van mijn oude woonplaats en via via leer je dan automatisch weer nieuwe mensen kennen, nu voelt het een beetje geforceerd.
En elninjoo, ik heb juist het tegenovergestelde, ik zou graag gaan stappen met wat klasgenoten maar alle meiden waarmee ik om ga hebben een vriend en zij zitten dan liever bij hem op een vrijdag avond dan dat ze op stap gaan. Ik zal wel net een vreemde groep studenten hebben getroffen want je hoort altijd die verhalen van wilde vrijgezelle studenten die veel feesten, nou niet bij mij in de klas..
dinsdag 18 maart 2014 om 23:23
Elninjoo er is helaas aanwezigheidsplicht voor dat college wat ik op vrijdag heb, je mag wel een paar lessen per periode missen maar zeker niet alle. Maar het maakt me zoals ik er nu tegenaan kijk niet heel veel uit, treinreizen vind ik niet erg. Ik lees dan heel veel, voor school of gewoon voor mezelf. Ik ga het komende vrijdag maar eens bekijken en zal wel even updaten wat ik ervan vind haha.
dinsdag 18 maart 2014 om 23:32
Vivalady, je bezwaren klinken zeer bekend . Je moet even over een drempel heen. Voor mij lag de oplossing in een studentenvereniging - en ooooh wat vond ik dat lastig, want ik vond die verenigingen niet leuk en zou er nooit bij gaan etc. Heb er uiteindelijk 1 gevonden die bij me paste en was een hele goede zet. Na verloop van tijd ook een gezelliger studentenhuis, leuk vriendje die ook studeerde, etc etc. Uiteindelijk een fantastische tijd gehad. Op dat eerste jaar na. Jammer van dat jaar, maar ik ben blij dat het uiteindelijk gelukt is. Vergeet niet dat je niet de enige bent die haar draai nog moet vinden he? Dat zie je hier ook en is in het echt niet anders!
dinsdag 18 maart 2014 om 23:35
Ik had zelf ook heimwee en dan is de stap om ook in het weekend op je kamer te blijven wel meteen erg groot. Ik kan me voorstellen dat ze dat niet wil en dat zou ik ook niet doen. Ik zou wel proberen om door de weeks meer contacten te leggen. Ook in een grote stad is dat mogelijk. Ga een cursus doen, ga sporten, word lid van iets, maak toch eens wat vaker een praatje met je huisgenoten, plan leuke dingen. Dan wordt het vanzelf wel wat beter.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
woensdag 19 maart 2014 om 10:08
Er is niets mis mee om weer bij je ouders te gaan wonen, al is vier uur reizen per dag wel erg lang. Misschien ben je nog niet toe aan op jezelf wonen, dat kan. En dan is het tamelijk zinloos om vol te houden omdat het "moet".
Aan de andere kant maak je het jezelf momenteel moeilijk door twee verschillende levens te leiden: in je nieuwe stad en "thuis". Doordat je zo sterk gehecht bent aan thuis en elk weekend terug gaat heb je ook minder mogelijkheden om een nieuw leven op te bouwen. Als je bijvoorbeeld een bijbaan zou zoeken in je nieuwe stad leer je meer mensen kennen en kan je makkelijk een weekend overblijven. Het wordt dan ook eenvoudiger om in het weekend sociale dingen te ondernemen. Als een studentenvereniging niets voor je is zijn er genoeg andere niet-studentenverenigingen en sportclubs waar je terecht kunt. Op kamers gaan is voor veel mensen moeilijk maar het gaat ook niet vanzelf. Je moet er wat van maken.
En ik weet waarover ik het heb, toen ik op mezelf ging wonen was dat gelijk zover weg van thuis dat ik in het weekend niet naar huis kon. Dat was heel moeilijk, ik miste mijn familie heel erg. Maar ik werd wel gedwongen om mijn leven zelf leuk te maken. Daardoor werd ik vanzelf ook socialer en minder verlegen. Hoewel ik erbij blijf dat het geen schande is als op kamers wonen je niet bevalt denk ik ook dat je niet te snel moet opgeven. De problemen die je ervaart zijn vervelend, maar er is wel wat aan te doen.
Aan de andere kant maak je het jezelf momenteel moeilijk door twee verschillende levens te leiden: in je nieuwe stad en "thuis". Doordat je zo sterk gehecht bent aan thuis en elk weekend terug gaat heb je ook minder mogelijkheden om een nieuw leven op te bouwen. Als je bijvoorbeeld een bijbaan zou zoeken in je nieuwe stad leer je meer mensen kennen en kan je makkelijk een weekend overblijven. Het wordt dan ook eenvoudiger om in het weekend sociale dingen te ondernemen. Als een studentenvereniging niets voor je is zijn er genoeg andere niet-studentenverenigingen en sportclubs waar je terecht kunt. Op kamers gaan is voor veel mensen moeilijk maar het gaat ook niet vanzelf. Je moet er wat van maken.
En ik weet waarover ik het heb, toen ik op mezelf ging wonen was dat gelijk zover weg van thuis dat ik in het weekend niet naar huis kon. Dat was heel moeilijk, ik miste mijn familie heel erg. Maar ik werd wel gedwongen om mijn leven zelf leuk te maken. Daardoor werd ik vanzelf ook socialer en minder verlegen. Hoewel ik erbij blijf dat het geen schande is als op kamers wonen je niet bevalt denk ik ook dat je niet te snel moet opgeven. De problemen die je ervaart zijn vervelend, maar er is wel wat aan te doen.
De maatschappij maakt jou echt niet gek, dat doe je zelf veel beter (bootje_op_de_golven)
woensdag 19 maart 2014 om 10:16
Je geeft aan dat de grote stad zo anoniem is.
Misschien is het nog een idee om een andere kamer te zoeken, in een kleinere plaats die tegen de grote stad aanligt?
En je zegt dat je graag met anderen samen zou eten.
Ik heb wel eens gehoord van iemand die met wat anderen een soort kook- en eetgroepje heeft; ze eten eens in de zoveel tijd met een groepje bij elkaar en elke keer kookt iemand anders.
Misschien is zoiets een idee.
Misschien is het nog een idee om een andere kamer te zoeken, in een kleinere plaats die tegen de grote stad aanligt?
En je zegt dat je graag met anderen samen zou eten.
Ik heb wel eens gehoord van iemand die met wat anderen een soort kook- en eetgroepje heeft; ze eten eens in de zoveel tijd met een groepje bij elkaar en elke keer kookt iemand anders.
Misschien is zoiets een idee.
woensdag 19 maart 2014 om 10:27
Heel herkenbaar, had het tijdens mijn eerste jaar op mezelf ook en nu langdurig op reis ook last van gehad. Beste remedie, een eigen leven opbouwen. Ga op een teamsport, bij een studentenvereniging, naar een socialer studentenhuis, op meditatiecursus, in de leukste kroeg werken. En dan verdwijnt heimwee als sneeuw voor de zon
woensdag 19 maart 2014 om 11:17
Bedankt voor jullie reactes
Het grootste dilemma waar ik mee zit is of ik moet doorzetten, of toegeven aan mijn gevoel. Ik weet ook dat ik niet eeuwig bij mijn ouders kan wonen natuurlijk, als ik een baan kan vinden in mijn oude woonplaats ga ik daar wel binnen zeer korte tijd nadat ik de baan heb iets huren voor mezelf. Het verschil voor mij is dat je dan echt 1 'thuis' hebt, terwijl ik voor mijn gevoel nu op 2 plekken leef.
Mijn ouders zijn zoals ik al zei meer van het doorzetten. In het verleden op de middelbare school hadden we ook vaak tripjes zoals naar Praag etc. Aan het begin van dit schooljaar hadden we de introductie hier. Ik keek tegen beide dingen erg op. Mede door mijn ouders ben ik uiteindelijk wel gegaan, maar om eerlijk te zijn heb ik aan beide dingen niks positiefs over gehouden. Ik denk dat ik gewoon niet de 'typische' student ben. En wat het nog moeilijker maakt, ik speel geen muziek, ben echt niet creatief en ben absoluut geen sportmens. Zo nou klink ik wel heel grijze muis haha. Maar wat ik ermee bedoel is dat voor de meeste interesses die ik heb er niet echt een club is ofzo.
Het grootste dilemma waar ik mee zit is of ik moet doorzetten, of toegeven aan mijn gevoel. Ik weet ook dat ik niet eeuwig bij mijn ouders kan wonen natuurlijk, als ik een baan kan vinden in mijn oude woonplaats ga ik daar wel binnen zeer korte tijd nadat ik de baan heb iets huren voor mezelf. Het verschil voor mij is dat je dan echt 1 'thuis' hebt, terwijl ik voor mijn gevoel nu op 2 plekken leef.
Mijn ouders zijn zoals ik al zei meer van het doorzetten. In het verleden op de middelbare school hadden we ook vaak tripjes zoals naar Praag etc. Aan het begin van dit schooljaar hadden we de introductie hier. Ik keek tegen beide dingen erg op. Mede door mijn ouders ben ik uiteindelijk wel gegaan, maar om eerlijk te zijn heb ik aan beide dingen niks positiefs over gehouden. Ik denk dat ik gewoon niet de 'typische' student ben. En wat het nog moeilijker maakt, ik speel geen muziek, ben echt niet creatief en ben absoluut geen sportmens. Zo nou klink ik wel heel grijze muis haha. Maar wat ik ermee bedoel is dat voor de meeste interesses die ik heb er niet echt een club is ofzo.
woensdag 19 maart 2014 om 18:30
Ik snap je hoor. Blijf nog steeds bij m'n eerdere mening 
Tuurlijk, soms moet je doorzetten, maar een nieuwe studie was voor mij (en denk ook voor jou , herken veel in je verhaal) al doorzetten. Het is fijn als je nog een veilige thuishaven hebt.
Ik ben psycholoog, en wel een beetje een gevoelsmens. Ik probeer zelf ook veel naar mijn gevoel te luisteren. Wellicht was ik met bepaalde dingen een laatbloeier, maar ben ook 'pas' op m'n 21e met rijlessen begonnen, ook pas toen ik daar voor mijn gevoel aan toe was. Volgens mij verloopt zoiets op dat moment gewoon veel lekkerder.
Zo ook met vlakken als eerste echte vriend krijgen, kinderen krijgen, etc. Het verschilt gewoon erg wanneer iemand daar aan toe is. Zo denk ik ook met uit huis gaan. Ik ben echt uit huis gegaan toen ik dacht : ja, nu ben ik eraan toe, heb ik er behoefte aan en zin in enzo. Misschien werkt dat bij jou ook zo? Als je nu teruggaat betekent dat echt niet dat je eeuwig bij je ouders blijft wonen.. misschien is het over 2 jaar weer heel anders en ben je er dan echt klaar voor.
Misschien beetje zweverig/lang verhaal maar ik herken mijzelf echt in jou , dus wilde je even laten weten dat je niet de enige bent Veel succes!!!
Tuurlijk, soms moet je doorzetten, maar een nieuwe studie was voor mij (en denk ook voor jou , herken veel in je verhaal) al doorzetten. Het is fijn als je nog een veilige thuishaven hebt. Ik ben psycholoog, en wel een beetje een gevoelsmens. Ik probeer zelf ook veel naar mijn gevoel te luisteren. Wellicht was ik met bepaalde dingen een laatbloeier, maar ben ook 'pas' op m'n 21e met rijlessen begonnen, ook pas toen ik daar voor mijn gevoel aan toe was. Volgens mij verloopt zoiets op dat moment gewoon veel lekkerder.
Zo ook met vlakken als eerste echte vriend krijgen, kinderen krijgen, etc. Het verschilt gewoon erg wanneer iemand daar aan toe is. Zo denk ik ook met uit huis gaan. Ik ben echt uit huis gegaan toen ik dacht : ja, nu ben ik eraan toe, heb ik er behoefte aan en zin in enzo. Misschien werkt dat bij jou ook zo? Als je nu teruggaat betekent dat echt niet dat je eeuwig bij je ouders blijft wonen.. misschien is het over 2 jaar weer heel anders en ben je er dan echt klaar voor.
Misschien beetje zweverig/lang verhaal maar ik herken mijzelf echt in jou , dus wilde je even laten weten dat je niet de enige bent Veel succes!!!
woensdag 19 maart 2014 om 19:59
quote:lavender95 schreef op 19 maart 2014 @ 11:17:
Bedankt voor jullie reactes
Het grootste dilemma waar ik mee zit is of ik moet doorzetten, of toegeven aan mijn gevoel. Ik weet ook dat ik niet eeuwig bij mijn ouders kan wonen natuurlijk, als ik een baan kan vinden in mijn oude woonplaats ga ik daar wel binnen zeer korte tijd nadat ik de baan heb iets huren voor mezelf. Het verschil voor mij is dat je dan echt 1 'thuis' hebt, terwijl ik voor mijn gevoel nu op 2 plekken leef.
Mijn ouders zijn zoals ik al zei meer van het doorzetten. In het verleden op de middelbare school hadden we ook vaak tripjes zoals naar Praag etc. Aan het begin van dit schooljaar hadden we de introductie hier. Ik keek tegen beide dingen erg op. Mede door mijn ouders ben ik uiteindelijk wel gegaan, maar om eerlijk te zijn heb ik aan beide dingen niks positiefs over gehouden. Ik denk dat ik gewoon niet de 'typische' student ben. En wat het nog moeilijker maakt, ik speel geen muziek, ben echt niet creatief en ben absoluut geen sportmens. Zo nou klink ik wel heel grijze muis haha. Maar wat ik ermee bedoel is dat voor de meeste interesses die ik heb er niet echt een club is ofzo.
Wat zijn je interesses dan? (Niet dat het ertoe doet maar je hebt me een beetje nieuwsgierig gemaakt haha).
Als je zo'n rustig/veilig leven ambieert omdat je ergens bang voor bent dan zou ik zeker doorzetten en daaraan werken, want dat is zo zonde. Als je zeker weet dat jij gewoon zo in elkaar zit en van rust en vertrouwdheid het gelukkigste wordt, dan zou ik dat zeker accepteren en weer thuis gaan wonen. Je doet er helemaal niemand kwaad mee als je dan gewoon dat pad gaat bewandelen waar je het gelukkigst van wordt .
Bedankt voor jullie reactes
Het grootste dilemma waar ik mee zit is of ik moet doorzetten, of toegeven aan mijn gevoel. Ik weet ook dat ik niet eeuwig bij mijn ouders kan wonen natuurlijk, als ik een baan kan vinden in mijn oude woonplaats ga ik daar wel binnen zeer korte tijd nadat ik de baan heb iets huren voor mezelf. Het verschil voor mij is dat je dan echt 1 'thuis' hebt, terwijl ik voor mijn gevoel nu op 2 plekken leef.
Mijn ouders zijn zoals ik al zei meer van het doorzetten. In het verleden op de middelbare school hadden we ook vaak tripjes zoals naar Praag etc. Aan het begin van dit schooljaar hadden we de introductie hier. Ik keek tegen beide dingen erg op. Mede door mijn ouders ben ik uiteindelijk wel gegaan, maar om eerlijk te zijn heb ik aan beide dingen niks positiefs over gehouden. Ik denk dat ik gewoon niet de 'typische' student ben. En wat het nog moeilijker maakt, ik speel geen muziek, ben echt niet creatief en ben absoluut geen sportmens. Zo nou klink ik wel heel grijze muis haha. Maar wat ik ermee bedoel is dat voor de meeste interesses die ik heb er niet echt een club is ofzo.
Wat zijn je interesses dan? (Niet dat het ertoe doet maar je hebt me een beetje nieuwsgierig gemaakt haha).
Als je zo'n rustig/veilig leven ambieert omdat je ergens bang voor bent dan zou ik zeker doorzetten en daaraan werken, want dat is zo zonde. Als je zeker weet dat jij gewoon zo in elkaar zit en van rust en vertrouwdheid het gelukkigste wordt, dan zou ik dat zeker accepteren en weer thuis gaan wonen. Je doet er helemaal niemand kwaad mee als je dan gewoon dat pad gaat bewandelen waar je het gelukkigst van wordt .
woensdag 19 maart 2014 om 21:52
Misschien is het gewoon te vroeg? (is '95 je geboortejaar? dan kan ik het me goed voorstellen)
Of misschien past op kamers wonen gewoon niet bij je?
Ik ben aan het begin van mijn studie op kamers gegaan, was toen bijna 19. Voelde me daar doodongelukkig, lag ook niet aan kamer of huisgenoten. Uiteindelijk terug naar mijn ouders gegaan. Dat was een verademing, een opluchting, maar ik keek er nog steeds wel naar uit om op mezelf te gaan wonen.
Later in mijn studie ben ik vanwege stages alsnog op kamers gegaan, reizen was geen optie meer. Heb het toen wel oke gevonden, maar nooit zo geweldig als ik van medestudenten hoorde.
Conclusie: de eerste keer was ik te jong, en bovendien paste het gewoon niet zo bij me
Woon inmiddels samen met mijn vriend en dat was een verademing, weer een 'eigen' huis, wat ik alleen hoef te delen met een bekende.
Had bij mij ook niets met woonplaats te maken, ik woon nu net zover van mijn ouders als tijdens mijn studie, maar weer in een totaal andere regio.
Doe wat voor jou goed voelt, waar je gelukkig van wordt. Je kan je beter concentreren op je studie als je beter in je vel zit.
Soms moet je even doorzetten, maar als het na een jaar nog niet werkt dan is het m.i. niet de beste optie voor jou.
Teruggaan naar je ouders is geen schande, en je kan later altijd nog terug op kamers gaan, misschien ben je er dan wel aan toe...
Of misschien past op kamers wonen gewoon niet bij je?
Ik ben aan het begin van mijn studie op kamers gegaan, was toen bijna 19. Voelde me daar doodongelukkig, lag ook niet aan kamer of huisgenoten. Uiteindelijk terug naar mijn ouders gegaan. Dat was een verademing, een opluchting, maar ik keek er nog steeds wel naar uit om op mezelf te gaan wonen.
Later in mijn studie ben ik vanwege stages alsnog op kamers gegaan, reizen was geen optie meer. Heb het toen wel oke gevonden, maar nooit zo geweldig als ik van medestudenten hoorde.
Conclusie: de eerste keer was ik te jong, en bovendien paste het gewoon niet zo bij me
Woon inmiddels samen met mijn vriend en dat was een verademing, weer een 'eigen' huis, wat ik alleen hoef te delen met een bekende.
Had bij mij ook niets met woonplaats te maken, ik woon nu net zover van mijn ouders als tijdens mijn studie, maar weer in een totaal andere regio.
Doe wat voor jou goed voelt, waar je gelukkig van wordt. Je kan je beter concentreren op je studie als je beter in je vel zit.
Soms moet je even doorzetten, maar als het na een jaar nog niet werkt dan is het m.i. niet de beste optie voor jou.
Teruggaan naar je ouders is geen schande, en je kan later altijd nog terug op kamers gaan, misschien ben je er dan wel aan toe...
woensdag 19 maart 2014 om 22:09
Ik herken je gevoel, ik heb het zelf ook doorgemaakt toen ik op kamers ging. Toen heb ik ervoor gekozen om weer terug naar mijn ouders te gaan.
Twee jaar later ben ik een heel eind weg verhuisd van mijn ouders om te gaan samenwonen, en ik liep ook weer tegen dezelfde situatie aan. In het begin ging ik ook ieder weekend zo'n beetje naar huis, die 3 uur in de auto zitten had ik er graag voor over om bij mijn ouders te zijn (eigenlijk 6, ik moest ook weer naar huis natuurlijk) Maar na een tijdje ging ik werken en studeren en heb ik mezelf gedwongen een tijd hier te blijven en mijn ouders alleen te zien als ze hier naar toe kwamen. Dat was moeilijk, en zelfs nu ik me thuis begin te voelen heb ik nog steeds momenten dat ik zo graag terug naar Nederland zou willen, naar huis dus. Mijn man lacht er nog altijd een beetje mee, dat ik de ring op kan 'naar huis' en 'de andere kant op'. Vooral omdat 'naar huis' nog 300 kilometer is, en natuurlijk ook vele andere kanten op.
Maar mijn ervaring uiteindelijk is toch dat het een stuk beter ging toen ik gedwongen werd om hier een leven op te bouwen, een baan te zoeken en nieuwe vrienden te maken. Mijn beste vrienden zijn nog steeds mijn oude vrienden van thuis, maar inmiddels begin ik hier ook wortels te krijgen.
Ik denk dat het niet verkeerd is om terug te verhuizen naar je ouders als je ongelukkig bent op kamers, dan beter een reistijd dan altijd eenzaam op je kamer te zitten. Als je in je nieuwe stad wil blijven en daar ook een baan wil zoeken na je studie is het misschien wel beter om meer tijd daar door te brengen en een leven proberen op te bouwen. Maar als je nog niet weet waar je uiteindelijk terecht zou willen komen kan je ook weer thuis gaan wonen. Ik kan me ook niet echt voorstellen dat je altijd ongelukkig voelen goed is voor je studie resultaten.
Twee jaar later ben ik een heel eind weg verhuisd van mijn ouders om te gaan samenwonen, en ik liep ook weer tegen dezelfde situatie aan. In het begin ging ik ook ieder weekend zo'n beetje naar huis, die 3 uur in de auto zitten had ik er graag voor over om bij mijn ouders te zijn (eigenlijk 6, ik moest ook weer naar huis natuurlijk) Maar na een tijdje ging ik werken en studeren en heb ik mezelf gedwongen een tijd hier te blijven en mijn ouders alleen te zien als ze hier naar toe kwamen. Dat was moeilijk, en zelfs nu ik me thuis begin te voelen heb ik nog steeds momenten dat ik zo graag terug naar Nederland zou willen, naar huis dus. Mijn man lacht er nog altijd een beetje mee, dat ik de ring op kan 'naar huis' en 'de andere kant op'. Vooral omdat 'naar huis' nog 300 kilometer is, en natuurlijk ook vele andere kanten op.
Maar mijn ervaring uiteindelijk is toch dat het een stuk beter ging toen ik gedwongen werd om hier een leven op te bouwen, een baan te zoeken en nieuwe vrienden te maken. Mijn beste vrienden zijn nog steeds mijn oude vrienden van thuis, maar inmiddels begin ik hier ook wortels te krijgen.
Ik denk dat het niet verkeerd is om terug te verhuizen naar je ouders als je ongelukkig bent op kamers, dan beter een reistijd dan altijd eenzaam op je kamer te zitten. Als je in je nieuwe stad wil blijven en daar ook een baan wil zoeken na je studie is het misschien wel beter om meer tijd daar door te brengen en een leven proberen op te bouwen. Maar als je nog niet weet waar je uiteindelijk terecht zou willen komen kan je ook weer thuis gaan wonen. Ik kan me ook niet echt voorstellen dat je altijd ongelukkig voelen goed is voor je studie resultaten.