Mijn oma...

Wat een lieve verhalen!

Ik had en heb 1 oma, heel oud, maar heel lief. Vroeger gingen we daarheen en hadden ze binnen een schommel gehangen, heel cool.



Ziet er naar uit dat mijn kinderen er ook maar 1 gaan hebben, aangezien die andere "oma" niet spoort.

Mijn oma, of, zoals ik haar altijd noem, Omi, is er nog. 86 jaar oud, alles kraakt, al bijna 30 jaar nu en wat is het een taaie! Krakende wagens lopen het langst en dat is hier duidelijk te zien. En wat ben ik gek op haar. Samen met haar zus ( wordt volgende maand 89) is ze onafscheidelijk sinds ze weduwe is geworden, nu 13 jaar geleden. Opa was mijn alles als kind zijnde, ik was zijn topfavoriet, zijn nozem. Hij was mijn Opi en wat heb ik gejankt en maanden last gehad van zijn overlijden.



Oma heeft zich kranig gehouden, maar iets in haar is wel gedoofd sinds zijn overlijden.



Iedere zondag na opa's overlijden kookte ze soep, tomaat, kip en groente werden afgewisseld en natuurlijk had ieder zo zijn voorkeuren. Hadden we geluk, dan werd het zelfgemaakte erwten-of bonensoep en heel soms, humkessoep. Opa kookte normaal altijd en toen hij er niet meer was nam oma de traditie over.



Iedere maand als kind zijnde zeker 2x logeren, waar opa de Donald Duck voorlas voordat ik ging slapen, samen met mijn logeerbeer, Appie, die altijd bij mijn grootouders stond.



De loterij waar ze aan meededen, met de cijfers die ik mocht omcirkelen als het getal werd genoemd, de pinda's die mijn opa at op zaterdagavond, met zijn voortanden (want het gebitje werkte niet echt mee ), samen met zijn jenevertje en grolschbiertje. Oma die zich ergerde aan het roken van opa, waardoor hij onder het afdakje buiten stond te paffen.



Opa die op zijn sterfbed de Flippers wilde horen en diep bedroefd was toen bleek dat over het bandje sneeuwwitje was opgenomen.

De rolmops en haring in zuur die standaard op de boodschappenlijst stond in zijn laatste maanden. En wat stonken die dingen zeg!



Oma is nu oud, erg oud, en dat zie je aan alles, je merkt het aan alles. De aftakeling is een feit en het heeft behoorlijk lang geduurd voordat het toesloeg. Helaas gaat het nu erg snel bergafwaarts, ze vergeet veel, herhaalt veel, wordt doof, krijgt niet alles meer mee, langzamerhand houdt het op.



Het liefst wil ze met zusje en mij naar Turkije, dat is haar droomreis. Helaas gaat dat gewoon niet, gezien haar lichamelijke gebreken en medicatiegebruik.



Wat ze nog heel graag wil meemaken is de oplevering van het huis van vriend en mij, want god, wat is ze trots. De bruiloft van vriend en mij, die hopelijk volgend jaar plaatsvindt, dat is haar streven, want zij moet en zal erbij zijn als ik een jurk uitzoek. Haar eerste achterkleinkind wil ze vasthouden. Nog zoveel te willen te doen.



Ik hoop met heel mijn hart dat ik op deze manier oud mag worden en dat 'omi' nog even blijft om van alles te genieten wat ze nog mee gaat maken!

Ik ga volgende week met mijn allesie op vakantie naar het buitenland, hij wordt volgende maand 90. Hij hoort ook helemaal bij ons huishouden, is hier 3 dagen per week voor dagopvang.



Ik heb van al mijn opa's en oma's enorm genoten, hele fijne herinneringen. Nu heb ik nog maar 1 opa. Ik hoop dat hij de geboorte van mijn kind(eren) mee kan maken.

Wat verdrietig van jouw oma TO maar wat een mooie verhalen en herinneringen heb je!



Mijn oma was geweldig. Heel vooruitstrevend. 1 van de eerste mensen in Nederland die ging samenwonen zonder getrouwd te zijn.

Ze vroeg me eens of ik wel eens wiet rook want dat wilde ze ook wel eens proberen (rond de 83 was ze toen) ze vroeg zich af of ik niet lesbisch was want al haar vriendinnen hadden wel een lesbische kleindochter of homoseksuele kleinzoon en dat had zij niet en dat vond ze zo jammer.

Ze gaf me vaak geld om iets te kopen. Mijn vader had ooit een schilderijtje gekregen van haar, dat hing altijd in de woonkamer. Na het overlijden van mijn moeder heb ik hem weggehaald en naar boven gedaan. Soms vroeg ze wel of ik hem niet verkocht had (zij geloofde dat het veel geld waard is ik heb er mijn twijfels over haha) want als ik geld nodig had kon ik dat van haar wel krijgen



Mijn lieve oma is overleden toen ze 88 was, ze kwam in het ziekenhuis voor een longontsteking en heeft het helaas niet gered. Ik had haar een paar dagen voordat ze ziek werd nog gezien toen zag ze er goed uit. Een paar dagen voor haar overlijden op bezoek geweest in het ziekenhuis en toen herkende ik haar oprecht niet meer. Wilde net tegen de verpleging zeggen dat ze me naar de verkeerde kamer gebracht hadden toen ze me op keek en mijn naam verrukt zei.

Ben toen even naar buiten gelopen om een traantje te laten.



@chantilly,

grappig bij ons zijn het de achterkleinkinderen die oma omi noemde!

Ik schaam me nog steeds dood dat ik me, toen opa's en oma's dood gingen, ik me totaal niet realiseerde dat m'n ouders hun ouders dood gingen. Dat dat hun vaders en moeders waren en hun verdriet groter was dan het mijne.

Ik was er totaal niet mee bezig dat zij ook verdriet hadden.



Nu mijn ouders de leeftijd van m'n opa's en oma's toen hebben, realiseer ik me dat pas.

Ik heb sinds kort geen opa's en oma's meer. Mijn opa's zijn al jaren geleden overleden. Vroeger vond ik de combinatie opa en oma raar, de ene opa vond ik leuker dan de andere en de oma die niet bij die opa hoorde vond ik ook leuker. Ik schijn dan ook mijn ouders regelmatig gevraagd te hebben hoe dat toch kon dat ze niet bij elkaar hoorden.

Mijne ene opa kwam vaak langs en deed veel in de tuin en daar ging ik mee vissen, met mijn andere opa als die langs kwam wilde ik niet vissen, die was nl. altijd mopperig en moesten we stil zijn.

Mijn oma (van de opa die zo leuk was) was daarin tegen een behoorlijke mopperkont maar eigenlijk, nu achteraf tegen mij helemaal niet. Als ik bij ze logeerde had ze warme chocomelk voor me, warm gemaakt op een petroleum ding en omdat daar de electra wel eens wilde uitvallen hadden we bij de keukentafel een glazen olielamp waarbij we boeken lazen (en die oma hield niet van lezen). Het petroleumstel en de olielamp heb ik nog steeds, het glas van de olielamp moet vervangen worden maar verder doet ie het nog. Heeft mijn man gered toen oma naar een bejaardenkamer moest, hij moest helpen verhuizen en haar kinderen hadden echt een container neergezet waar alles in gegooid kon worden. Zo blij dat de lamp vooral is gered (en ik heb een antiekzaak gevonden die de lonten kan leveren en nu voor mij op zoek is naar het glas).



Bij mijn andere oma logeren betekende vooral omgaan met die mopperkont van opa, maar bij hen in het dorp kwam de melkboer en schillenboer nog met paard en wagen langs (kan ik me niet eens herinneren hoor toen was ik drie of zo, maar vond het geweldig).

Deze oma heeft me echt geleerd om van kleine dingen te genieten, oma had een hekel aan huishouden en vroeger mocht ze niet meer aan het werk. (Ze had mazzel hoor thuis, ze zou dienstmeid worden op haar 13e maar dat gezin vond ze stom en toen hoefde ze de eerste jaren niet van haar ouders).

We gingen op de fiets de bossen in, musea bezoeken (wat voor het gewone volk eigenlijk not done was). Dat de bieb je grootste vriend kon zijn en dat klassieke muziek misschien niet iets was om met opa naar te luisteren maar soms best leuk.



Vorig jaar is de laatste oma overleden, ze wilde niet meer en was een mopperkont geworden.



Nu ik dit zo opschrijf, wat heb ik eigenlijk veel van ze geleerd en wat komt er veel boven. Zit hier ineens met een enorme smile en mocht het me gegeven worden om oma te worden wil ik een oma worden zoals mijn oma beschreven in de tweede worden. (Hoewel achteraf die andere haar best deed was de tweede een beetje stout zeker voor die tijd)

Ik wil ook van die opa's en oma's!

Leuk om jullie verhalen te lezen.



Ik heb het niet gemist hoor. Ik had ze wel, maar als we daar logeerden dan moest oma ons beschermen tegen opa zeg maar...

En oma was zelf ook niet de meest geweldige oma. Zolang we ons zelf maar vermaakte, dan was het prima, maar dat ze rond onze bedtijd opa in de gate moest houden had ze goed door.



De andere oma heb ik niet gekend. Schijnt het meest fantastische mens geweest te zijn. Dus ik heb wel kunnen teren op de verhalen van mijn moeder over haar. Over voetballen met de bontmuts in de gang, verstoppertje in alle hoeken en gaten en oma deed gewoon mee, die zat achter in de linnenkast, dat soort verhalen. Erg leuk.

Mijn opa leeft sinds 2002 niet meer! Strenge man was dat, weinig herinneringen aan! Fanatieke Feyenoordfan! Das het enige wat ik van opa nog weet!

Oma is er niet meer sinds november 2012, god, wat mis ik haar!

Standaard elke maandagavond op bezoek, anders liep ze weg! Langzaamaan zien veranderen in een demente oudere vrouw van 92! Zo een band met haar opgebouwd, altijd nog blij als ze me zag. Genietend van de natuurdocumentaires en muziek; spelletjes Yathzee tot het niet meer ging!

Gelukkig goed afscheid van haar mogen/ kunnen nemen! Kan zo nog gaan huilen omdat ze er niet meer is!



Mijn andere opa en oma lopen ook tegen de 90, opa begint minder te worden; oma is nog kwiek, ondanks beenbreuk vorig jaar vliegt en rent ze weer rond! Letterlijk!

Ben enorm op ze gesteld, liefste opa en oma, al zegt bijna iedereen dat!



Maar ik wil soms gewoon nog even dat mn andere oma er nog even was, samen genieten van alles wat zij mooi vond!

Wat hebben de meeste van jullie lieve opa's en oma's gehad.



Opa en oma van vaders kant waren heel lief, en hadden altijd stapels donald ducks liggen.



Andere opa en oma waren 'lievelings' opa en oma.

Hebben mijn zus en mij in huis genomen toen het niet zo goed ging met mijn moeder, dus dankzij hun hebben wij toen nog onze regelmaat en huiselijkheid gehad.

Oma maakte altijd geprakte banaan voor me, ook al waren ze nog groen, dan nog prakte zij het voor me, al zou het een uur duren, ik zou die groene banaan geprakt krijgen.

Eet banaan nog steeds vaak geprakt en moet dan altijd aan haar denken.

En als ze naar de camping gingen mochten wij altijd de aardbeien uit de tuin van de planten halen en opeten.



Afgelopen jaar is ze overleden, ze had altijd copd en lag zo'n beetje 5 keer in het jaar in het ziekenhuis.

Vorig jaar ging het ineens snel en hebben we de hele tijd aan haar bed gezeten, gelukkig 'sliep' ze en voelde ze geen pijn.

Ben er bij geweest toen ze haar laatste adem uit blies om opa te ondersteunen, die man kon niet meer.

Opa heeft het er heel moeilijk mee gehad, en nog steeds, na al die jaren is hij ineens alleen, en heeft hij geen reden meer om op tijd thuis te zijn.



Probeer zoveel mogelijk 'opa tijd' te doen met opa.

En nog samen te genieten van de vliegtuigen als we op zijn balkon zitten

GOD, wat mis ik ze ineens.Ik word echt heel verdrietig van dit topic. Ik had ook geweldige opa's en oma's. Mijn opa was zo bijzonder voor mij dat hij mijn getuige was. De laatste keer dat ik hem zag, want hij overleed plotseling tijdens onze huwelijksreis.



Als je 18 bent, ben je niet zo bezig met de dood. Dat mijn oma ineens overleed was dus ook iets wat ik echt niet aan heb zien komen. Ik heb mij lang schuldig gevoeld, want wat was ze lief en wat zag ik haar weinig. De enige keer dat ik daar logeerde kreeg ik heimwee en werd ik weer opgehaald. Wat had ik graag nog veel meer mooie herinneringen aan haar gehad. Ze woonde niet om de hoek. Dus ik kon niet snel naar haar toe, want op het platteland waar zij woonde waren reden geen bussen. Met haar man, mijn opa altijd een mindere band gehad, ik denk dat hij was zoals hij was door wat hij allemaal mee heeft moeten maken tijdens de oorlog.



En dan mijn andere lieve opa en oma. Zooo ontzettend veel mooie herinneringen. Man, wat heb ik van ze allemaal gehouden. En wat ben ik blij dat mijn ouders en schoonouders ook van die lieve opa's en oma's zijn. Zo mooi, zo speciaal al die warme herinneringen aan de liefde van je opa en oma in je jeugd.

quote:IkBenIkenbenertrotsop schreef op 23 april 2014 @ 12:14:

Wat verdrietig van jouw oma TO maar wat een mooie verhalen en herinneringen heb je!



Mijn oma was geweldig. Heel vooruitstrevend. 1 van de eerste mensen in Nederland die ging samenwonen zonder getrouwd te zijn.

Ze vroeg me eens of ik wel eens wiet rook want dat wilde ze ook wel eens proberen (rond de 83 was ze toen) ze vroeg zich af of ik niet lesbisch was want al haar vriendinnen hadden wel een lesbische kleindochter of homoseksuele kleinzoon en dat had zij niet en dat vond ze zo jammer.

Ieb

Wat een geweldige redenering



TO wat een liefde straalt er van de OP af. Wat een geweldige zomers moeten dat geweest zijn



Mijn oma van vaders kant is overleden toen ik een half jaar oud was. Haar ken ik dus alleen uit een paar verhalen. Ik hoor regelmatig dat ik op haar lijk (en dan bedoelen ze mijn positieve eigenschappen )

Mijn opa bleef over en al heb ik positieve herinneringen aan opa, het was niet een logeer-opa. Daar was hij denk ik al te oud voor en bovendien had hij zoveel kleinkinderen dat hij eigenlijk niet kon zeggen Jantje wel en Pietje niet.

Als we er waren waren we wel echt 'op visite' en ik ging er ook nooit zelf naartoe, alleen met ouders.



Andere oma is soort van chronisch depressief. Het beestje heeft nooit een naam gekregen maar dit is wat ik er op plak. Ze bezocht trouw verjaardagen (moest ook van opa) maar geen van de kleinkinderen heeft echt een band met haar.

Opa was opgewekte man en toen hij nog wat jonger was, mochten we veel als we daar waren. Ze hebben nog een tijdje geitjes gehad, soms ook jonkies, dat was wel een feest.

Daar kwam ik overigens ook zonder ouders maar wel altijd met broertje samen, ik was niet zo'n held dat ik alleen ging

Opa was altijd enthousiast om ons te zien maar oma bleef altijd op de achtergrond. En stipt rond etenstijd kwam het eten op tafel, spelletje of niet..... etenstijd

Oh, de moeder van mijn moeder, jammer dat ik het zeggen moet maar het was een nare vrouw, haar man daarentegen een hele fijne man. Veel te weinig meegemaakt als kind, hij maakte met van wratten en ander ongemak kromgetrokken vingers de mooiste dingen van hout, van poppenhuizen, speelkisten en houten kruizen aan toe. De moeder van mijn vader heb ik nooit gekend, ze is, na 12 kinderen gekregen te hebben, te jong gestorven. Die opa herinner ik mij uit het bejaardentehuis, die haalde voor mij speciaal bruine ipv zwarte rolletjes drop en had als één van de eerste kleuren-tv, ik als oppervlakkig wicht vond mijzelf zielig toen hij bij een volgend bezoek weer was overgestapt op een zwart/wit-tv. Hij is de eerste persoon die ik ooit opgebaard heb zien liggen, gladgeschoren terwijl ik de man alleen maar kende met een stoppelsnor...

Als kind zei ik altijd dat er geen mooiere vrouw was dan mijn oma. Met haar kleurrijke jasjes, grote oorbellen en keurig gestifte lippen, kwam zij elke week een middag op mij passen. Het was een ijdele vrouw met een druk sociaal leven. Samen met haar vriend maakte ze verre reizen over de hele wereld. Ik vond haar prachtig om te zien.



Van de lagere school kan ik me nog goed herinneren hoe de zenuwen na de kleine pauze altijd toesloegen, omdat zij dan twee uur later op het schoolplein zou staan wachten. Als we naar huis liepen hielp zij mij springen over de uitstekende stoeptegels langs het voetpad. Als zij aan het einde van de middag weer vertrok, dan rook ik nog even aan haar haren en deed ik mijn best om haar geur niet te vergeten. Tot het einde van de straat rende ik achter de auto aan tot ze de hoek om was.



Het eerste telefoonnummer dat ik uit mijn hoofd kende was dat van mijn oma. Dagelijks belde ik haar, en het liefst nog meerdere keren op een dag. Op een dag kreeg ik een bel verbod van mijn ouders omdat de telefoonrekening te hoog werd.



Mijn oma lachte altijd en ze vond elke tekening die ik maakte even mooi. Op een middag leerde ze mij veter strikken. Ze zei dat ik de eerste was die het zo snel had geleerd. Als ik voor haar een pianostuk speelde vol met fouten, dan genoot ze volop van mijn valse muziek.



Ze woonde ruim een uur rijden van ons vandaan dus als ik bij haar wilde logeren kon dat niet zo 1,2,3.

Ik sliep naast haar in bed en altijd lag zij te huilen in haar slaap. Een vrouw die veel heeft meegemaakt, maar geen verdriet kon uiten.



Als ik ’s ochtends beneden kwam stond er een gekookt eitje met een rode of groene puntmuts erop, met een geroosterde boterham en een uitgeperste sinaasappel. In de badkamer stond oma zich op te maken en als zij haar wimpers krulde, zei ze altijd: ‘mijn oog zit in de gevangenis, griezelig he'.

Tijdens ons logeerpartijtje nam zij mij altijd een middag mee naar het grote winkelcentrum waar ik dan iets moois mocht uitkiezen. Bij de Jamin schepte we een grote zak snoep en of die aan het einde van de dag leeg was maakte haar niet uit.



Ze liep altijd op blote voeten over de vloerbedekking en dan keek ik naar haar mooi gelakte teennagels. Op de bank maakte ze een woordpuzzel uit de krant.



Tijdens de kerstdiners waren er altijd aardappelkroketjes uit de oven en keken we elk jaar Home alone. In haar kerstboom hing altijd één fascinerende bal met een gat er in. In dat gat zag je een klein kerststalletje afgebeeld. Ieder jaar was ik weer benieuwd waar ze hem had opgehangen.



Zo veel geweldige herinneringen meer.

Waarom reageer ik op zo’n oud topic.. Omdat ik mijn oma nu ontzettend mis en ik op zoek ben naar troostende verhalen. Even wat van me afschrijven.



Ze is er nog, maar toch ook niet. Door haar ziekte is ze zodanig verward geraakt dat ze moet worden opgenomen in een verpleeghuis. Ze is onherkenbaar en onhandelbaar voor omgeving geworden. Van zo’n levenslustige super vrouw naar een hoopje ellende. Haar grootste angst is uitgekomen en dat is zo oud worden. Doet me veel pijn om haar zo te zien stoeien

Jeetje, wat toevallig dat zo'n oud topic nu ineens omhoog komt, gisteravond gehoord dat mijn oma waarschijnlijk niet lang meer zal leven.



Mijn oma,

niet de meest hartelijke vrouw ter wereld, voor mij geen leuke logeerpartijtjes in de zomervakantie of leuke uitjes. Het leven van mijn oma draaide om mijn gehandicapte tante, voor wie ze alles deed en alles over had. Voor haar geen leven met clubjes of bezoekjes aan vriendinnen.

Toen we haar naar het verzorgingshuis brachten was ze eigenlijk mijn om al niet meer, de afgelopen jaren is ze zichzelf steeds meer kwijtgeraakt. Geestelijk had ze al opgegeven, maar nu (eindelijk) ook lichamelijk. Het is genoeg geweest, u mag gaan. Hopelijk vindt u dan wel de rust die u al lang niet meer had.