Afstandelijkheid tav mannen

Na even twijfelen maak ik toch een topic aan, ik zie het zelf niet meer en wie weet stuit ik hier op nieuwe inzichten.



Ik ben in de twintig, een laatbloeier geweest wat jongens betreft wat denk ik mede komt door een zichtbare handicap die ik heb gekregen toen ik 15 jaar was. Een waardoor ik me niet uit het veld laat slaan maar waar ik in het leven niet omheen kan, zo ook bij daten (ik vertel hier overigens altijd over voordat er een date plaats gaat vinden).



Twee jaar geleden heb ik eens via internet gedate, 3 dates toen gehad waarvan met 1 jongen een aantal maanden gedate, ik begon me open te stellen en werd zelfs verliefd op hem. Uiteindelijk is dit gestrand omdat z'n ex bij hem toch nog in z'n hoofd zat en ik daar geen zin in had/ enorm botste. Toch heb ik hier een flinke knauw van gehad en heb mannen toen even gelaten voor wat ze zijn.



Zo met uitgaan af en toe klets ik wel met jongens, flirten ook wel, hoe moeilijk ik dat ook vind maar ik blijf ze op afstand houden. Ik heb de afgelopen tijd aan mezelf gewerkt, meer zelfvertrouwen gekregen en geleerd (meer) blij te zijn met mezelf en zo had ik nadat ik terugkwam van een lange reis begin dit jaar het 'goede voornemen' om het daten weer op te pakken. Tinder bleek ineens heel populair dus ben ik daarmee begonnen zo'n twee maanden geleden, het leek me laagdrempelig. Niet zo zeer om de prins op het witte paard te vinden maar meer om 'te oefenen', daten en wel zien waar het schip strand. Ik vind ook niet zo snel iemand leuk en ik vind het moeilijk om me open/kwetsbaar op te stellen.

Daarnaast ben ik van nature rationeel ingesteld, kan ik afstandelijk/hard/ontoegankelijk overkomen, zelfs een ijskoningin zijn.



Inmiddels heb ik nu vier dates gehad waarvan afgelopen zondag de laatste. De eerste drie waren om verschillende redenen al niks, althans niet meer dan een grappig verhaal achteraf en een goede oefening voor mezelf. De date van zondag was heel spontaan gepland, hij zou even langs komen om te kletsen en een bepaald programma te kijken waar we over aan de praat raakte op de app. Eigenlijk een beetje tegen m'n principes in om op een eerste date thuis af te spreken, maar goed het voelde goed en het gebeurde. Het was heel relaxed en gezellig, dit had ik nog niet zo eerder meegemaakt. Beide ook uitgesproken bij elkaar op ons gemak te zijn. Hij was ook heel direct, wat ik wel kon waarderen al ben ik zelf meer een kat uit de boom kijk type. Ook stelde hij een vraag over mijn beperking, stoer van hem, en bleek dat hij er helemaal geen 'problemen' mee had. Ik denk zelf dat ik er tijdens de date zelf 'meer problemen mee had' dan hij, denk ik achteraf.

In principe niks aan de hand maar ik merkte dat ik gedurende de date meer afstandelijk naar hem werd. Ik was me daar zelfs op een gegeven moment erg bewust van maar ik wist op dat moment niet hoe ik dat moest veranderen en zelf meer relaxed weer worden. Ik kan me ook niet voorstellen dat hij dit niet gemerkt heeft.



Nu een paar dagen later hebben we, op een berichtje later die avond toen hij weer thuis was na, geen contact gehad. Al hadden we voor de date ook niet dagelijks contact, daar gingen makkelijk een paar dagen overheen. Maar goed toch geen goed teken, dat weet ik en ik merk dat ik het mezelf kwalijk neem dat ik zo afstandelijk ben geweest. Achteraf gezien denk ik, had ik het direct aan hem moeten vragen of hij me afstandelijk vond? Aangezien hij zelf ook heel direct in bepaalde dingen naar mij was. In ieder geval, ik denk dat ik het verpest heb door deze houding die voortkomt uit misschien onzekerheid? Dat hij te snel te dichtbij kwam.. en dan vind ik hem (nog) niet eens leuk leuk.



Op andere vlakken in het leven (vriendschap, studie, werk) heb ik hier geen issues mee. Wel heb ik nooit een goede band met m'n vader gehad en heeft hij me veel gekwetst afgelopen jaren. Geen idee of dat ook een rol zou kunnen spelen.



Er gaat van alles door me heen nu en vooral hoe moet ik hiermee omgaan met deze afstandelijke houding tav jongens die denk ik voortkomt uit een stukje onzekerheid voortvloeiend uit die handicap?



Het is wel een lang verhaal geworden.. nou wellicht heeft iemand hier iets op te zeggen of is het herkenbaar..

@ badmeester: ik kan me voorstellen dat je daar nieuwsgierig naar bent maar inderdaad ivm herkenbaarheid, wil ik hier liever niet over uitweiden, laat ik het erop houden dat ik iets anders loop.



@ Onipaa: ja snap ik.. bij de man of bij jou thuis afspreken is toch wel iets kom ik nu achter.. al vond ik het meer relaxed om bij de man af te spreken ipv zoals zondag dat hij naar mij kwam..



@boes: dankjewel voor je reactie. Ja die muur.. lastig. En inderdaad, ik weet uit ervaring dat ik moet wennen en dat een evt. tweede date al beter zal gaan. Maar ja, zou je bellen? We hebben tot nu toe alleen app contact gehad..



@miiihri: ja dat klopt, ligt ook aan de persoon. Maar in dit geval zoek ik het wel meer bij mezelf tav zondag omdat hij juist heel relaxed was. Maar dankje voor je reactie.