Stoornis BDD

Mijn Boobs zijn ook Dubbel D, maar de ene dag ben ik er blij mee en de andere dag niet....

quote:turquasi schreef op vrijdag 02 mei 2014 14:24 Mijn Boobs zijn ook Dubbel D, maar de ene dag ben ik er blij mee en de andere dag niet....





Als je niks normaals kunt verzinnen, reageer dan lekker niet!



To: ik heb geen ervaring. Het lijkt me vreselijk naar om jezelf niet te zien hoe je daadwerkelijk bent. Ik hoop dat de juiste hulp je verder helpt. Sterkte!

Ik heb het niet, maar ik kan me voorstellen dat het heel naar is. De enige tip die ik je kan geven is dat je op zoek moet gaan naar een goede therapeut die je hiermee kan helpen. Je zult niet de enige zijn en het kan alleen maar beter worden.



Oja, trek je niks aan van stomme reacties zoals van iemand hierboven.

quote:Levin5 schreef op 02 mei 2014 @ 14:28:

[...]





Als je niks normaals kunt verzinnen, reageer dan lekker niet!



Huh? Ze beschrijft toch wat ze net als TO dus met dagen erg lelijk aan haar uiterlijk kan vinden? Waarom doe jij zo vreemd?

Maar BDD is een stoornis waarin mensen een bepaald lichaamsdeel (delen) van zichzelf erg lelijk kunnen vinden. Dan is de eerste reactie toch helemaal niet vreemd? Het zal wel aan mij liggen zeg....

Afijn ik herken wel dat je door negatief denken ook negatief naar je eigen lichaam kan kijken. Ik heb geen BDD. Sterkte en hopelijk gaan er hier mensen reageren die meer herkenning hebben.

Enn, ik dacht ook dat het een niet serieuze reactie was.

BDD is een stoornis in de lichaamsbeleving, in die zin dat er vaak een subjectief negatief oordeel is over een lichaamsdeel wat uitmondt in een obsessie. Voor buitenstaanders is er vaak niks te zien, maw het hoeft niet een veel te grote neus of flapoor te zijn. Dat maakt dat cliënten zich vaak erg eenzaam voelen (de buitenwereld weet het niet ivm schaamte, of ontkent steevast de last die de client ervaart).

Ik heb op mn werk wel cliënten met ernstige BDD behandeld en vind t een hele nare obsessie voor die mensen. Gelukkig is er wel een helder behandelprotocol voor geschreven.

Ik heb er dus zelf gelukkig geen ervaring mee maar ik wens je veel sterkte met de behandeling.

Gr Dophertje

Nou inderdaad los van mijn eerdere sarcastische posting, die op weinig humorspieren werkt kennelijk , herken ik inderdaad wel iets. Maar ik vind het ook gewoon lastig om het zo serieus te nemen. Dus je bent een leuke meid om te zien maar je vind jezelf lelijk. Weet je, zoveel mensen zijn onzeker en als je een puistje voelt doorkomen denk je dat je met een rood zwaailicht op je neus rondloopt. Is dit niet gewoon een gevalletje 'ik wil van die onzekerheid af, maar relativeren vind ik te lastig' dus haal ik er een dokter bij en een labeltje? Er zijn dagen dat ik liever niet in de spiegel kijk en ik krimp ineen om de legio dingen op een foto die ik vre-se-lijk vind aan mezelf, ik zorg ervoor dat ik niet op film sta want oh de gruwel....l maar tegelijkertijd krijg ik steeds meer waardering voor hoe mijn lichaam werkt. Het doet het gewoon en al heb ik af en toe een pijntje hier of daar en wat kilo's teveel ik moet er blij mee leren zijn voordat ik tien jaar ouder ben en denk jeeses wat zag ik er toen goed uit. Vandaag zat ik in het OV en kwam ik langs de bikinireclames van H&M en ik vind het zo vervelend eigenlijk dat we geconditioneerd worden om een bepaalde standaard mooi te vinden. Die voorgevel van mij past niet in dat plaatje, en tegelijkertijd heb ik weer vriendinnen die voor de spiegel staan en hun mooie strakke B-cup zouden laten opereren voor die onhandige ongelijke jetsers van mij.... Relativeren lijkt me gewoon de sleutel hier. leer eens dankbaar te zijn met wat je hebt. Dat lukt me dus de ene dag beter dan de andere en dat is de tip die ik heb voor TO. Misschien kort door de bocht maar meer heb ik niet....

quote:turquasi schreef op 02 mei 2014 @ 15:22:

Nou inderdaad los van mijn eerdere sarcastische posting, die op weinig humorspieren werkt kennelijk , herken ik inderdaad wel iets. Maar ik vind het ook gewoon lastig om het zo serieus te nemen. Dus je bent een leuke meid om te zien maar je vind jezelf lelijk. Weet je, zoveel mensen zijn onzeker en als je een puistje voelt doorkomen denk je dat je met een rood zwaailicht op je neus rondloopt. Is dit niet gewoon een gevalletje 'ik wil van die onzekerheid af, maar relativeren vind ik te lastig' dus haal ik er een dokter bij en een labeltje? Er zijn dagen dat ik liever niet in de spiegel kijk en ik krimp ineen om de legio dingen op een foto die ik vre-se-lijk vind aan mezelf, ik zorg ervoor dat ik niet op film sta want oh de gruwel....l maar tegelijkertijd krijg ik steeds meer waardering voor hoe mijn lichaam werkt. Het doet het gewoon en al heb ik af en toe een pijntje hier of daar en wat kilo's teveel ik moet er blij mee leren zijn voordat ik tien jaar ouder ben en denk jeeses wat zag ik er toen goed uit. Vandaag zat ik in het OV en kwam ik langs de bikinireclames van H&M en ik vind het zo vervelend eigenlijk dat we geconditioneerd worden om een bepaalde standaard mooi te vinden. Die voorgevel van mij past niet in dat plaatje, en tegelijkertijd heb ik weer vriendinnen die voor de spiegel staan en hun mooie strakke B-cup zouden laten opereren voor die onhandige ongelijke jetsers van mij.... Relativeren lijkt me gewoon de sleutel hier. leer eens dankbaar te zijn met wat je hebt. Dat lukt me dus de ene dag beter dan de andere en dat is de tip die ik heb voor TO. Misschien kort door de bocht maar meer heb ik niet....

Je bent niet verplicht om te reageren....



Wat denk je? Dat iemand met vastgestelde BDD dit niet al honderden keren gehoord heeft? Dubbel D is vermoedelijk vast jouw maat maar zeker en vast niet de inhoud van je hersenpan.

quote:roos91 schreef op 02 mei 2014 @ 15:41:

Bedankt voor je jullie berichtjes. En nee ik voel me geen leuke meid om te zien anders zou ik dit ook niet hebben. En ben in therapie en hoop wel dat ik er wat ga hebben. Krijg cognitieve therapie. Maar bij mij is het niet zomaar een dag. Het is bijna elke dag vaak en huil er ook om.

Maar ook ben je wel iets wat kort door de bocht. Bedankt voor je eerlijkheid!Wat houdt die cognitieve therapie in dan? Kan/wil je een voorbeeld geven?

quote:noa schreef op 02 mei 2014 @ 14:50:

Enn, ik dacht ook dat het een niet serieuze reactie was.Jah.... domme dubbel D humor. Sorry!

Nou sorry hoor Enn dat ik behalve kort door de bocht kennelijk ook nog dom ben volgens jou. Ik ben niet verplicht om te reageren, maar dat wilde ik nou juist wel. Ik ben ook niet verplicht om te reageren zoals het een ander blieft. Ik ben niet verplicht om afgestudeerd te zijn in de psychologie voor het reageren op topics over stoornissen. Mijn bedoeling was puur om te laten zien hoe ik omga met mijn uiterlijke onzekerheid. Ik ben nu niet meer onzeker maar ben het wel geweest en je schudt het inderdaad niet zomaar af... Hoe het mij soms nog kwaad maakt, me verrast, of me verdrietig doet voelen. Hoe ik me verbaas over de onzekerheid van mijn vriendinnen die ik stuk voor stuk prachtig vind, en hoe ik uiteindelijk tot de conclusie ben gekomen dat ik geen andere tools heb dan mijn lichaam en mijn hersens om bij mezelf de oplossing te zoeken in relativeren en blij te zijn met wat ik wél heb. Dat ik nu zo vaak mogelijk de trap neem doe ik niet meer, nee echt niet, omdat ik mezelf te dik vind, maar omdat ik het kán. Ik wil gezond zijn en een goede conditie hebben en voor mezelf zorgen en daarin de sleutel vinden tot een gezond zelfbeeld. Als ik dan eens iemand tref die me mooi vind dan ga ik proberen niet mezelf te verstoppen maar volmondig dankjewel te zeggen. Ik accepteer ook dat belachelijke stukje van mezelf dat ervoor zorgt dat mijn collega vandaag twintig foto's van me heeft gemaakt en ik desondanks niet een van die foto's geschikt vind om op het intranet te plaatsen.... oh well. Het wisselt ook hoor, ik grap wel eens dat mijn BDD versie omgekeerd is. Ik loop keer op keer een paskamer in met kleding in een te kleine maat en zo stel je jezelf teleur zonder dat je het in de gaten hebt. Ik leg mezelf langs de verkeerde lat. Het enige dat je, mijns inziens, kunt doen is zelf je gedrag en zodoende je aandeel aanpassen. Ik heb mezelf bijvoorbeeld gedwongen make-up te minderen. Ik begon met het elke dag weglaten van iets..... gewoon om te kijken wat er zou gebeuren. Niks natuurlijk.... niemands mond viel open omdat ik een dagje geen eyeliner op had. Draag ik een dag geen poeder dan glim ik.... nou en? En nu durf ik de straat op zonder make-up.... ik doe boodschappen in mijn joggingbroek, haar in een staart en ik ga naar dezelfde supermarkt als die waar mijn ex winkelt en fuck it. Denk ik er dan helemaal niet over na, nee dat lukt niet, maar ik wil dit niet mijn leven laten beheersen.

Ik vind je verhaal heel herkenbaar. Zolang ik me kan herinneren ben ik ongelukkig over mijn uiterlijk en daardoor ook behoorlijk onzeker.

Als ik bijvoorbeeld op straat loop ben ik constant bezig met wat andere mensen van mij vinden en als ik een groepje mensen hoor lachen denk ik dat ze me uitlachen omdat ik zo'n rotkop heb.

Als ik 's ochtends voor de spiegel sta om mijn make up enz te doen, mag ik van mezelf ook niet te lang blijven kijken. Anders voel ik me direct klote over wat ik zie en in het verleden stond ik vaak te janken voor de spiegel.

Daarnaast vergelijk ik mezelf ook altijd met anderen, wat natuurlijk nooit positief kan uitpakken, waardoor ik me nog ellendiger voel.

Met uitgaan had ik altijd het gevoel dat mannen mij alleen als 'laatste optie' aanspraken. Als ze geen succes hadden gehad bij de leuke meiden.

Ik weet wel dat ik moet relatieveren en dat probeer ik ook. Ik bedoel, ik ben lichamelijk redelijk gezond en heb geen verminkingen of iets dergelijks. Een tijd geleden ben ik behoorlijk afgevallen en daar kreeg ik een positieve boost van. Dat gevoel is helaas weer uitgewerkt en inmiddels ben ik weer negatief over mezelf. Onbewust is er altijd een stem in mijn hoofd die me vertelt dat ik een gedrocht ben en dat ik het niet waard ben.



Ondanks mijn verhaal hierboven heb ik een hele leuke vriend.

De onzekerheid over mijn uiterlijk is wel iets waardoor soms ruzie ontstaat. Ik snap dan niet dat hij mij er leuk uit vindt zien kan me niet kan voorstellen dat hij niet liever een knappere vriendin heeft. Gelukkig gaat dit sinds het begin van de relatie steeds beter. Hij steunt me hierin en ik vertrouw hem ook volledig.



Bij vrienden is dit voor mij eigenlijk geen issue. Ik ben alleen onzeker over mijn uiterlijk en als ik mensen eenmaal ken kan ik gewoon lekker mezelf zijn



Maar heel goed dat je hulp gezocht hebt TO. Je bent net begonnen met de therapie? Hoop dat je er wat aan hebt!

Succes!

(oh en humor helpt bij mij juist heel goed)

Een topic verpesten niet. Open er anders zelf één

en laat TO hier schrijven wat ze wil.

To heeft me bedankt voor mijn eerlijkheid, dus mijn doel is bereikt... ik laat mijn postings nog even staan voor het geval meer mensen er meer aan hebben dan jij zo inschat met je ongetwijfeld meer dan riant bedeelde hersenpan

Hee roos91, wat jij beschrijft klinkt heel herkenbaar want zo zit ik ook in mijn lijf. Op een goede dag voel ik me alleen lelijk en dik, maar op een slechte dag ben ik ervan overtuigd dat ik mismaakt ben. Het is echt naar Ik hoop dat je cognitieve gedragstherapie helpt!