Mijn leven

Ik heb vaak getwijfeld of ik dit hier wel kan doen, maar ga het toch doen. Ik wil graag mijn hele levensverhaal hier kwijt. Dit heb ik nog nooit gedaan, en ik voel me heel verward. Het zal super lang zijn, sorry hiervoor en als je er geen zin in hebt, wil je dan alsjeblieft geen nare reacties achter laten.



Op 16 november 1991 ben ik geboren in Irak. In 1993 is mijn broertje, M geboren. In Irak werkte mijn vader, en mijn moeder was thuis om voor ons te zorgen. Mijn moeder sloeg ons als we wat verkeerd deden. Ze heeft een keer mijn broertjes voet een stukje verbrand. Zolang ik me kan herinneren heeft mijn vader ons toen niet geslagen, in tegenstelling tot dat sloeg hij mijn moeder als hij thuis kwam en erachter kwam dat ze ons wat had gedaan. Toen ik 6 jaar was is hij alleen naar Nederland gevlucht. Voor ons was dat een hele nare tijd, want we wisten niet of we hem ooit terug zouden zien en wanneer. Ik miste hem heel erg en schreef hem vaak brieven. Na anderhalf jaar had hij genoeg geld gespaard om ons over te laten komen naar Nederland. Tijdens onze reis hierheen, zijn we een aantal keren opgepakt. Om eruit te komen heeft mijn moeder zichzelf ziek gemaakt door een heel pot zout in een keer door te slikken. Daardoor werd zij ergens heengebracht, we konden en mochten haar niet zien. Aangezien we geen engels konden verstonden we (mijn broertje van 6 en ik) helemaal niet wat ze zeiden, de angst dat we haar nooit meer zouden zien was ontzettend groot.



Uiteindelijk zijn we na een lange gedoe in Nederland aangekomen. Hier hebben we mijn vader weer ontmoet. Hij woonde ergens anders, ook een asielszoekerscentrum. Mijn moeder werd heel raar, ze probeerde voor auto's te springen als we ergens bij een snelweg waren. Ze probeerde allerlei dingen om zelfmoord te plegen. Op een dag had ze een heel fles afwasmiddel geslikt, mijn vader was destijds naar zijn asielzoekerscentrum gegaan want hij moest papieren tekenen. De politie kwam en concludeerde dat zij de dag erop naar een ziekenhuis moest om haar maag te controleren. We kwamen van school, zaten bij het raam die uitzicht gaf op de weg waar wij onze moeder konden zien als ze terug zou komen van het ziekenhuis. We hadden het raam open, zaten beiden op de vensterbank. Het was 4 verdiepingen hoog. Ze kwam thuis, tilde ons van de vensterbank af, ging zelf op de vensterbank staan en sprong er vanaf.



De tijd die hierop volgde was vreselijk. De kans dat mijn moeder zou blijven leven was erg klein. Haar voet was helemaal vernield, haar hele rug was kapot, haar zij. De kans dat ze nog zou kunnen lopen als ze bleef leven was ook erg klein. Ze heeft het toch overleeft. Een jaar later begon ze rustig te leren lopen. Ze heeft 3 jaar op bed gelegen. Vanaf dat ze in het ziekenhuis belandde, heeft mijn vader alle zorg voor ons gedragen. Vanaf toen begon hij ons juist te slaan. Het was heel erg. Hij gebruikte stokken, snoeren, en andere voorwerpen. Maar ook zijn vuisten en benen om ons te schoppen. We gingen naar school, maar daar werd ik altijd gepest en geslagen. Ik wist helemaal niet hoe ik met andere mensen om moest gaan.



Als ik niet kon slapen kwam hij mij slaan. Ik herinner me dat ik de deken zo strak om me heen had zodat hij mijn lichaam niet kon raken maar hij trok het altijd zo koudbloedig weg. Als twee jonge broer en zus heb je veel ruzie. Elke ruzie die wij hadden loste hij op door ons te slaan. Ik herinner me dat als hij met mij bezig was, ik dacht ga alsjeblieft maar M, maar als hij M sloeg wilde ik ervoor springen. Soms als M iets had gedaan dacht ik lekker voor hem. Daar voel ik me nog steeds schuldig over. Ik weet dat ik toen jong was en niet wist dat dit niet hoorde.



Op een gegeven moment, toen mijn moeder kon lopen, heeft ze vaak mijn vader gevraagd haar eerst te waarschuwen als hij ons ging slaan, dan kon zij buiten gaan wandelen en hoefde ze het niet aan te zien. Het was zo eng, het moment dat je niet wist wat hij zal doen, maar wel dat je veel pijn zal hebben.



Op een dag had hij mij zo veel geslagen dat mijn hele lichaam onder de striemen zat. Ik zei dat ik naar de politie zou gaan. Ik was toen denk ik 9 jaar. Op blote voeten ben ik naar de politie gelopen, ik heb ze alles laten zien en gevraagd voor hulp. Ze kwamen met mij mee, zeiden tegen mijn vader dat hij het niet meer moet doen, en dat als ze nog eens een klacht krijgen ze hem oppakken. Dit was natuurlijk voor mijn vader genoeg reden om mij zelfs meer te haten. Hij was een heel erg wraakzuchtig persoon. In Irak heeft hij een heel krat lege flessen bier op mijn tantes benen kapot gebroken.



Toen ik 11 was is mijn moeder zwanger geworden. Dat heeft haar heel erg veranderd. Ze begon langzaamaan positiever in het leven te staan. We kregen een huis in een leuk plaatsje. Toen de baby geboren was, heeft dat niet alleen mijn moeder maar ook mij ontzettend veel goed gedaan. Ik was zo gek op J, hij betekende alles voor mij vanaf dag een. En ik had me voorgenomen om hem voor altijd te beschermen tegen mijn vader. Vanaf ongeveer een leeftijd van 12 jaar begon mijn vader ook met hele erge psychische mishandeling. Ik kreeg een ontzettend laag zelfbeeld. Weer werd ik erg veel gepest op de nieuwe school, omdat ik niet wist hoe ik met mensen moest praten of omgaan. Thuis was er de mishandeling, op school de pesterijen. Waar ik ook was, ik was niet veilig.



Thuis had ik J, de enige die mij vrolijk maakte. De liefste baby op aarde. Mijn ouders waren werkloos, zijn dat al die 16 jaar dat we in Nederland zijn ook werkloos geweest. Ze sliepen erg veel, en als ze wakker waren waren ze aan het ruziën en soms vechten. Ik herinner me een dag dat mijn vader een mes naar mijn moeder trok. Ik zorgde altijd voor J. Ik paste op hem als mijn ouders sliepen of weg gingen. Op een gegeven moment begon J te lopen, zich aan van alles te stoten. Als mijn ouders dan sliepen en ze hoorden J huilen, werd ik altijd geslagen door mijn vader omdat het mijn schuld was. En dan mocht ik een maand niet achter de computer, tv kijken of buiten spelen. Zelfs als ze erbij zaten maar het zelf niet hadden gezien was het mijn schuld. Mijn broertje begon zich in die tijd veel af te sluiten, hij had er niet meer zoveel mee te maken.



Toen ik 15 was heb ik op een chatroom een jongen van 19 ontmoet. Ik was ontzettend gek op hem, hij was de eerste persoon die leuke en lieve dingen tegen mij zei. Die met mij wilde praten. Aan wie ik mijn verhalen kwijt kon. Ik moest echter alle contact ontzettend stiekem doen, want als mijn vader erachter kwam dat ik met een jongen sprak zou ik echt in gevaar zijn. Mijn broertje pestte mij altijd door ineens in mijn kamer te komen om mij te proberen te betrappen zodat hij het aan mijn vader kon zeggen.



Toen ik 16 werd kon mijn vriend niet tegen mijn thuissituatie meer. Ik moest kiezen, of naar de jeugdzorg of hem nooit meer spreken. Het was voor mij ontzettend moeilijk, ik was zo bang om daarna nooit meer J te kunnen zien. Ik besloot toch om hulp bij mijn mentor te zoeken. Zij heeft op haar beurt hulp van jeugdzorg ingeschakeld. Op een dag waren we met school op schoolreis, en mijn leraar werd gebeld. Ik moest onmiddellijk door iemand terug naar school worden gebracht, want er was iemand voor mij. Daar aangekomen kwam ik erachter dat iemand van jeugdzorg mij kwam uithoren. Toen ik klaar was met mijn verhaal heeft ze geregeld dat ik meteen in een spoedopvang terecht kwam. Ik heb geen afscheid van mijn familie kunnen nemen. Ik wist niet dat ik J ineens niet meer zag. In de opvang had ik een verschrikkelijke tijd vol onzekerheid. Ik weet nog dat ik in mijn dagboek schreef dat ik liever thuis met alle ellende zat dan in die opvang waar ik niemand had, niet wist of ik ooit mijn broertje zou zien en totaal geen enkel contact met de buitenwereld mocht hebben.



Na 2 maanden hield ik het niet meer uit, ik zei tegen ze dat ik alles had verzonnen, dat ik echt veel beter in mijn vel thuis zit. Ik mocht een weekendje naar huis om het eerst te proberen, mijn vader beloofde niet meer te slaan. Thuis ging het goed, mijn vader haatte mij en voelde zich verraden door mij. Wat ik had gedaan was streng tegen ons geloof en cultuur.



Kort daarna mocht ik voorgoed naar huis. Het slaan stopte niet, maar werd wel een heel stuk minder. De psychische mishandelingen werden erger. Ik was ook op een leeftijd dat het mij ontzettend veel deed. Op een dag zei mijn vader, als ik jou was had ik allang zelfmoord gepleegd. Hij zei de gemeenst dingen, hoe lelijk ik was, hoe erg hij het vond om mijn gezicht te zien, alles. Mijn moeder was heel erg naar. Ze maakte de hele dag ruzie met wie er ook was, maar het meest met mij.



Er is iets gebeurd wat ik me zo goed kan herinneren. Op de dag van oud en nieuw, rond 23 uur voordat het nieuwe jaar inging, hadden M en ik ruzie. M pakte een schoen en gooide hem naar mij, mijn vader zat achter mij, het raakte hem in plaats van mij. Dat is een van de meest respectloze dingen die je maar kan doen, je vader met een schoen raken (volgens zijn cultuur en geloof). Hij gooide mijn broertje op de grond en begon op hem in te trappen. Overal trapte hij hem zo hard hij kon. Oud en nieuw is hierdoor voor mij verpest. Ik denk er elke keer aan als het die dag is van het jaar.



Ik was nog steeds samen met mijn vriend, en accepteerde alles wat hij deed. Ik had totaal geen zelfrespect, hij kon doen wat hij wilde, mij raakte hij niet kwijt. Hij heeft me in de 4 jaar dat we een relatie hadden ontzettend veel pijn gedaan. Hij ging veel vreemd en ik vergaf hem elke keer weer. Ik dacht dat ik nooit iemand anders zou vinden omdat ik toch zo lelijk en vreselijk was.



Toen ik 18 werd wilde ik meteen uit huis, maar het idee om J minder te kunnen zien was zo ontzettend pijnlijk. Ik kon daar niet meer leven, maar ik wilde ook niet weg omdat J alles voor mij was. J was op een leeftijd dat hij kon praten, en hij was altijd zo ontzettend lief tegen mij. Ik was meteen zijn lieveling. Op een gegeven moment heb ik toch besloten op mezelf te gaan wonen, want als ik daar was gebleven had ik waarschijnlijk zelfmoord gepleegd. Ik mocht van mijn ouders niet op mezelf wonen want dat was taboe, maar ik heb net zo hard gevochten tot mijn vader mij helemaal onderspuugde en zei dat hij mij weg wilde hebben. Ik voelde me zo vernederd en dacht, de volgende keer spuug ik terug, dan weet hij hoe het voelt.



Ongeveer 2 weken later kon ik al ergens in een studentenhuis terecht. Ik ging 3 dagen in de week na schooltijd terug naar mijn ouders om mijn broertje te zien. De ruzies werden minder erg, als ik er was was mijn moeder vaak wel oke, en soms zelfs lief.



Het eerste half jaar dat ik op mezelf woonde zag ik mijn vriendje eens in de twee weken omdat hij 3 uur rijden van mij vandaan woonde. In de tijd dat ik bij mijn ouders woonde zag ik hem eens in het jaar. Hij heeft mij toen ook veel pijn gedaan, als er iets was, hoe klein ook, maakte hij het meteen uit en ging weg. Op een dag dat hij het voor de zoveelste keer had uitgemaakt, zei ik tegen mezelf, zet door, smeek hem niet, laat hem gaan. Ik had een goede vriendin gemaakt op mijn nieuwe school die mij ontzettend veel steunde. Ze was zo wijs, ze luisterde altijd naar me en gaf me zoveel advies. Ik zette door en na een korte rouwperiode voelde ik me zoveel beter dan al die ellende voorheen met hem.



Mijn vader en ik spraken niet heel veel meer met elkaar. Als het wat was was het meestal hij die iets van mij nodig had. Ik moest altijd al hun papieren, hun huur, hun subsidies en verzekeringen voor ze regelen. Vanaf toen ik 11 was en we dus verhuisden naar een woning. In de asielzoekerscentrum werd dat vanzelf geregeld, in de nieuwe woning moest ik alles doen.



Mijn broertje J kreeg vanaf rond zijn 4de alleen maar patat en hamburger. Hij lustte zogenaamd nooit wat wij aten, en mijn moeder had het helemaal opgegeven. Hij mocht elke dag kiezen, patat of hamburger als avondeten voor hem. Dat is zo doorgegaan tot ongeveer een jaar geleden, M en ik zagen dat mijn broertjes buik ontzettend dik was. We gingen met hem naar de dokter, die zei dat dat puur vet is. Als hij zijn best deed en niet meer ongezond zou eten, zou het misschien nog weg kunnen maar de kans is groot dat zijn lichaam het niet meer kan herstellen. Mijn vader was erg boos op ons dat we met J naar de dokter waren geweest, ondanks dat hij toegestemd had. Hij voelde zich verraden door ons. De dokter had namelijk aangegeven dat ze iemand kan regelen die af en toe bij ons thuis komt om J's eetpatroon en mijn moeder te steunen. Mijn vader dacht dat wij slechte dingen over mijn ouders hadden gezegd, zette een slot op de keuken deur, niemand mocht nog in de keuken om eten te pakken na etenstijd. Want als wij wilden dat zij J 'normaal' voeden moesten wij maar eerst normaal eten.



Ongeveer een maand later, was hij nog steeds boos op ons. Ik was daar op bezoek. We zaten allemaal een film te kijken, M, J (10 jaar oud ondertussen) en ik. Het was nog zomervakantie. Mijn vader kwam naar boven en zei dat we allemaal moesten gaan slapen. Ik vroeg of we de film nog konden afkijken. Hij zei tegen mij, als je normaal wilt zijn moet je nu slapen, dus nee dat gebeurd niet. Ik vroeg waarom je niet normaal bent als je een film wilt afkijken. Hij begon mij te dreigen, kwam op mij aflopen, wilde mij slaan maar stopte en spuugde in mijn gezicht. Ik spuugde in een reflex meteen in zijn gezicht. De hel brak los, hij gooide glazen kommen en borden naar mij. Die raakten mij gelukkig niet. Hij was zo woest, hij schreeuwde dat hij mij gaat vermoorden. We waren allemaal in een kleine kamer. Hij zei dat het hem niets kon schelen of hij in de gevangenis zou belanden, als hij mij maar vermoordde. Hij sloeg overal kei hard tegen aan, gooide een tafel naar me toe. M probeerde hem te stoppen. Op een gegeven moment kon M hem de deur uit duwen, ik pakte mijn schoenen en rende naar buiten. Buiten kwamen alle buren. Ze hadden allemaal gehoord wat er was gebeurd, zelfs van 15 huizen verder, terwijl mijn ouders huis een alleenstaand huis is. Ze belden de politie, de politie kwam en hoorde mij uit. Ik was ontzettend bang en durfde de waarheid niet te vertellen. Dus ik zei dat er alleen woede en geschreeuw was geweest, geen geweld.



Mijn vader verbiedde mij om ooit nog thuis te komen. Maar ik werd gek van J missen. Eens in de twee weken bracht M hem naar mijn huis (anderhalf uur met de trein) zodat ik hem even een dagje of twee kon zien. Ongeveer een maand later begon school weer, en was het niet meer mogelijk om J bij mij thuis te hebben. Mijn moeder kwam met het idee om mijn oom te bellen, alles aan hem te vertellen en hem te vragen of hij met mijn vader kon praten zodat ik daar weer heen kon. Dat lukte, en mijn vader wilde nooit meer met mij praten.

Sinds toen ging ik daar een a twee dagen in de week heen om met J te zijn. We zijn zo gek op elkaar. Ik help J met alles, omdat mijn ouders niets doen voor hem. Hij kan altijd bij mij steun en hulp krijgen, ik ga naar zijn school als er iets is, ouderavonden, alles.



Sinds 3 maanden is mijn moeder (42 jaar oud) bevallen van een zusje. Ik voel me ook weer gebonden aan dat nieuwe schattige kind. Mijn ouders hebben allerlei plannen met haar, ze willen haar beter dan mij maken.



En nu, nu ben ik 22 jaar, zit ik in Engeland sinds een paar maanden, bij mijn Engelse vriendje die ik sinds anderhalf jaar ken. Ik voel me erg eenzaam, ken niemand hier, ben veel thuis, opzoek naar een baan. Ik mis mijn broertjes en zusje ontzettend. Zie ze een keer in de maand. Ik heb zoveel voor mijn huidige vriendje opgegeven. Vaak ben ik gelukkig met hem, maar vaak voel ik me erg naar behandeld door hem. Als er iets is scheld hij mij meteen uit voor useless, hij zegt dat hij zich niet naar mijn niveau gaat verlagen, zegt dat hij ziek van mijn stem wordt, dat ik onmogelijk ben om mee te leven en nog zoveel dingen die ik verdrongen heb. Ik moet vaak huilen als hij zulke dingen zegt, omdat het bevestigd hoe ik me al voel. Ik heb al vaak aangegeven dat het mij veel pijn doet, maar hij zegt dat in zijn woede hij niet nadenkt en die dingen zomaar zegt. Hij draait diensten van 12 uur per dag, vaak 5 dagen in de week. Ik voel me vaak erg depressief hier. Ik mis Nederland heel erg, ik mis mijn goede vriendin die 2 minuten van mij afwoonde en ik mis mijn beste vriend. Hij woont momenteel in mijn appartement, omdat ik het eerst met mijn vriendje wilde proberen voordat ik mijn appartement afzeg. Ik woonde daar heerlijk, lage huur en helemaal een appartement voor mij alleen. Ik heb veel leuke tijden met mijn vriendje, ik hou heel veel van hem, maar vraag me vaak ook af of hij al dit wel waard is. Als we ruzie hebben is hij erg gemeen, luistert hij niet, roept een zin constant door mij heen zodat hij niet hoort wat ik zeg of loopt weg nadat hij gezegd heeft wat hij wilt zeggen. Ik kan nooit gewoon even met hem zitten en iets uitpraten. Hij lijkt ook niet echt enige begrip voor mijn situatie te hebben. Hij woont 15 minuten van zijn ouders en vrienden, maar heeft wel een appartement gehuurd sinds ik hier woon zodat we samen kunnen wonen. Hij vindt dat hij veel voor mij opgaf omdat hij zijn vrienden minder ziet, de huur enzo betaald (hij verdient erg veel geld door zijn diensttijden) en mijn vluchten en eten enzo betaald. Ik ben hem hier natuurlijk heel erg dankbaar voor. Hij zegt wel dat hij snapt dat ik veel heb achtergelaten en opgegeven, maar hij laat nooit merken dat hij het waardeert.



Sorry voor dit ontzettend lange verhaal. Het doet me goed het eens allemaal in een keer te schrijven. Heel erg bedankt als je het gelezen hebt, en sorry als het saai was. Ik weet niet zo goed wat ik hiermee wil.

Super lief dat jullie dit lezen. Bedankt voor jullie steun en advies. Ik zal proberen alle vragen te beantwoorden.



Ik weet dat het cliché overkomt, maar ik houd echt superveel van mijn vriendje. Hij doet nu zijn beste geen nare dingen meer te zeggen tijdens een ruzie, hij meent het ook nooit maar meer 'in the heat of the moment'. Ik wil zijn gedrag niet goedpraten, maar ik wil wel graag eerst proberen eraan te werken voordat ik opgeef. Want voor de rest is hij echt super leuk en lief. We hebben de grootste lol samen en we hebben veel gemeen.



Mijn broertjes en zusje zijn wel veilig. Ik kan niet zeggen dat ze super veilig zijn, maar er is totaal geen mishandeling bij hen gaande. Ik denk dat ze beter af zijn thuis dan in een internaat ofzo waar ze opgroeien zonder ouders, want dat is echt geen pleziertje. Je kunt wel merken dat mijn ouders van ze houden, hoewel mijn broertje van 10 niet de aandacht krijgt die een kind van 10 hoort te krijgen. Hij werd voordat mijn nieuwe zusje geboren was veel geholpen door mijn ouders thuis als het ging om, zijn bed verschonen, nieuwe kleren en allerlei dingen die een kind van 10 nodig heeft. Sinds mijn nieuwe zusje er is hebben ze geen aandacht meer voor mijn broertje. Hij had er de eerste twee maanden veel moeite mee, dan zei hij soms als ik ze zie lachen en spelen met mijn zusje, dan denk ik was ik dat maar.