Psyche
alle pijlers
Angst. Herkenbaar ?
woensdag 21 mei 2014 om 08:13
Sinds ik een kind heb ben ik bang om ziek te worden of dood te gaan. En soms blijf ik echt hangen in die angst en weet ik niet hoe ik me er over heen moet zetten. Ik kan 's avonds in bed liggen en bijna in paniek raken bij het idee dat ik ziek word en doodga. Ik ben de afgelopen weken in het ziekenhuis geweest (voor iets simpels) en dan komt het weer in alle hevigheid boven. Het idee dat ik misschien wel ooit kanker krijg . Ik ben heel bang. Ik moet er niet aan denken om mijn kind niet te zien opgroeien of het leven nu te laten. Ik heb het gelukkig niet dagelijks maar als ik het heb vind ik het heel moeilijk om om te draaien naar genieten van het nu.
Ik zie om me heen best veel mensen van mijn leeftijd (rond de 40) ziek worden , doodgaan. Het gaat allemaal zo snel, de tijd vliegt. Het maakt me echt bang.
Herkennen jullie dit ? Hoe gaan jullie hier mee om ? Iemand tips om het van me af te zetten of te relativeren ?
Ik zie om me heen best veel mensen van mijn leeftijd (rond de 40) ziek worden , doodgaan. Het gaat allemaal zo snel, de tijd vliegt. Het maakt me echt bang.
Herkennen jullie dit ? Hoe gaan jullie hier mee om ? Iemand tips om het van me af te zetten of te relativeren ?
woensdag 21 mei 2014 om 08:19
quote:Jarig_Jetske schreef op 21 mei 2014 @ 08:13:
Iemand tips om het van me af te zetten of te relativeren ?
Zeggen 'dat iedereen dood gaat' zal niet helpen he?
Als die angst je leven zo erg beheerst dat je er last van hebt, lijkt me een gesprek met een psycholoog wel een goede stap.
Iemand tips om het van me af te zetten of te relativeren ?
Zeggen 'dat iedereen dood gaat' zal niet helpen he?
Als die angst je leven zo erg beheerst dat je er last van hebt, lijkt me een gesprek met een psycholoog wel een goede stap.
Ik heb geen wespentaille, ik heb een bijenrompje
woensdag 21 mei 2014 om 08:25
quote:himalaya schreef op 21 mei 2014 @ 08:19:
[...]
Zeggen 'dat iedereen dood gaat' zal niet helpen he?
Als die angst je leven zo erg beheerst dat je er last van hebt, lijkt me een gesprek met een psycholoog wel een goede stap.Doodgaan opzich dat vind ik niet zo erg. Alleen nog niet nu zeg maar. Een psych heb ik ook aan gedacht maar ik weet niet. Ik snap wel hoe ik moet denken maar het lukt me niet. Ik weet niet of een psych me daarmee kan helpen.
[...]
Zeggen 'dat iedereen dood gaat' zal niet helpen he?
Als die angst je leven zo erg beheerst dat je er last van hebt, lijkt me een gesprek met een psycholoog wel een goede stap.Doodgaan opzich dat vind ik niet zo erg. Alleen nog niet nu zeg maar. Een psych heb ik ook aan gedacht maar ik weet niet. Ik snap wel hoe ik moet denken maar het lukt me niet. Ik weet niet of een psych me daarmee kan helpen.
woensdag 21 mei 2014 om 08:27
Hoe oud is je kindje? Is een PPD al uitgesloten?
Ik herken de angst wel hoor, maar heb het slechts heeeeeel af en toe. Dan bedenk ik me dat ze gelukkig ook een hele lieve vader en opa's en oma's heeft en sowieso de liefde zal krijgen die ze nodig heeft.
Maar als dit echt je leven beheerst, dan zou ik toch eens denken aan professionele hulp.
Ik herken de angst wel hoor, maar heb het slechts heeeeeel af en toe. Dan bedenk ik me dat ze gelukkig ook een hele lieve vader en opa's en oma's heeft en sowieso de liefde zal krijgen die ze nodig heeft.
Maar als dit echt je leven beheerst, dan zou ik toch eens denken aan professionele hulp.
woensdag 21 mei 2014 om 08:30
Leef in het hier en nu; je bent allemaal een mens van de dag; pluk dus die dag.
Leven in angst is leven met beperkingen.
Een gesprek met een psycholoog is misschien wel aan te raden.
Ik ben mijn beide ouders verloren, ik ben nu 32 en moeder van een vier jarig zoontje.
Persoonlijk voel ik geen angsten, maar wel het verdriet van het gemis naar mijn ouders.
Ouders zijn beide binnen 25 maanden na elkaar overleden, ze zijn 58 en 59 geworden; kanker.
Leven in angst is leven met beperkingen.
Een gesprek met een psycholoog is misschien wel aan te raden.
Ik ben mijn beide ouders verloren, ik ben nu 32 en moeder van een vier jarig zoontje.
Persoonlijk voel ik geen angsten, maar wel het verdriet van het gemis naar mijn ouders.
Ouders zijn beide binnen 25 maanden na elkaar overleden, ze zijn 58 en 59 geworden; kanker.
woensdag 21 mei 2014 om 08:35
Het is net als in de trein zitten en weten dat je te laat aankomt. Je kunt je de rest van reis druk maken dat je te laat bent, of je kunt je er bij neerleggen en iets anders gaan doen.
Je angst voor de dood heeft geen enkele invloed op de duur van je leven, je kunt ze dus net zo goed loslaten.
Als dat niet lukt is een korte therapie waarin je leert je gedachten om te buigen een goed idee.
Je angst voor de dood heeft geen enkele invloed op de duur van je leven, je kunt ze dus net zo goed loslaten.
Als dat niet lukt is een korte therapie waarin je leert je gedachten om te buigen een goed idee.
Vroeger toen de zee nog schoon was en seks vies....
woensdag 21 mei 2014 om 08:36
woensdag 21 mei 2014 om 08:37
woensdag 21 mei 2014 om 09:06
Angsten hebben is meer dan normaal, daar hebben meerendeel van de mensen last van. Voor iedereen zijn deze angsten anders en kunnen deze totaal verschillend zijn.. daardoor is het lastig voor mensen om een bepaalde angst te begrijpen van iemand. Mij lijkt het verstandig om er met iemand over te praten of op zijn minst een bezoekje aan de huisarts om de angst aan te kaarten. Het is misschien een grote stap en ook erg moeilijk, maar leven met angst daar ga je aan onderdoor. er zijn mensen die u kunnen helpen!
never give up, life your dreams.
