Down

even mijn ei kwijt!

ik ben de laatste maand nogal down en kan ik niet met mezelf over weg. en neem ik mijn werk mee naar huis ik sta ermee op en ik ga ermee naar bed. ook zit mijn iets dwars uit het verleden en heb ik jaren hiervoor in therapie gezeten. ik ben vroeger misbruikt geweest door een familie lid. ik heb de knoop nu eindelijk doorgehakt om hier toch iets mee te gaan doen. omdat ik merk dat het nog steeds invloed heeft op mijn leven zowel op het werk en in mijn relatie. hierdoor ben ik jaren depressief geweest en heb ik zelf een tijdje straatvrees gehad. ik heb alles achter gelaten en ben op een hele anderen plek gaan wonen. ben naar school gegaan heb mijn diploma's gehaald heb een baan gevonden. heb een super lieve vriend die heel veel om mijn geeft. ik heb een dak boven mijn hoofd eigenlijk alles wat een vrouw zich maar kan wensen. behalve dat ik al 5 jaar een kinderwens heb en dat het niet echt wilt lukken. misschien dat het op dit moment ook maar beter is zo. dat ik eerst mijn eigen op de rit heb zodat ik het goede voorbeeld kan geven met een gezond verstand. doordat ik dit mee heb gemaakt ben ik een hele fouten jongen in mijn leven tegen gekomen die continu vreemd ging. dit heeft heel wat littekens achter gelaten bij mij. ik kan soms heel jaloers worden om niks of het nou een oude schoolgenootje is of een oud buurmeisje. ik ben meteen op mijn hoede en dat vind ik zelf vreselijk omdat ik dan van die kut opmerkingen maak. mijn vriend voelde zich vreselijk verdrietig van de week omdat hij dan weet dat ik mijn eigen niet lekker voel.

ik heb de hoop nog niet opgegeven dat ik op een dag het wel een plekje kan geven en dat ik mijn eigen dan sterker voel.





Groetjes

hoi eenentwintig,



voor mijn nog niet zo lang geleden dat ik 21 was.

ik probeer mijn emoties onder controleren te krijgen.

te minste ik probeer negatieve emoties in iets positief te zetten.

en zolang ik mijn eigen daarvan bewust blijf komt alles goed.



groetjes