Dwang

Waarom?

Hoe oud ben je?

En soms heeft je omgeving beter zicht op je mentale staat als jezelf.

waarom vinden je ouders het nodig?

Fijn trouwens dat ze dat voor je regelen. Zie het als een investering in jezelf. En je hoeft het blijkbaar niet eens zelf te betalen

Waarom? En hoe oud ben je?

Lang leve de loep.



Je ouders hebben gelijk. Grijp deze kans met beide handen aan, je hebt het nodig

quote:dogdays schreef op 10 juni 2014 @ 00:45:

Ik ben over de 18. Nee moet je dat betalen dan? Ik wil er niet heen dus zonde van het geld dan.



Twee weken geleden ben ik tijdens een ruzie door mijn ex geduwd. Ik viel verkeerd en daardoor heb ik een hersenschudding opgelopen. Ik was toen even out, praatte wartaal en was heel overstuur. Hij heeft mij meteen naar het ziekenhuis gebracht trouwens.



In paniek heb ik daarna mijn moeder laten opbellen en mijn moeder heeft me opgehaald. Ik verblijf nu nog bij mijn ouders want ik kon echt niks. Na 2 min moest ik bijv telefoon weg leggen en lopen ging moeilijk want dan werd het licht in mijn hoofd. Nu gaat t steeds iets beter maar een zware hersenschudding is gevaarlijk. Tentamens hebben mijn ouders geregeld dat ik ze allemaal kan maken in de volgende periode. En vlgnd jaar volgend mij. Zo met mijn SLB-er geregeld. Ja en daar gaat het fout.



Aan al mijn vriendinnen en sport en studiemensen heb ik gezegd dat ik ben flauw gevallen en daarna mijn hoofd heb gestoten. De realiteit ligt dus anders. Mijn ouders wisten meteen dat ik loog en hebben mij nu echt verboden om te gaan met mijn ex. Wat ik begrijp en wat ook het beste is, maar soms geloof ik erin dat hij echt spijt heeft (dat geloof ik nu nog steeds), maar hij kan zich niet beheersen af en toe terwijl hij dus wel normaal is.



Ik zou willen dat het beter gaat, maar ik weet nu dat ik echt niet meer met hem verder wil nadat ik zeker weet dat het moet stoppen. Het vervelende is dat ik nu niks kan doen omdat ik mij erg belabberd voel en daardoor alles in de soep zie lopen. Mijn tentamens, mijn sport. Maar ook mijn leven (zo voelt het). Van mijn ouders MOET ik echt nu naar een psycholoog en mijn moeder weet nog wel een goeie en dat is al geregeld. Ik wil dat helemaal niet. En het kan ook niet maar ik word toch gedwongen.



Terwijl ik WEET dat ik moet stoppen met hem en daarmee is het opgelost! Maar nee mijn ouders zien grotere problemen (ik zie ze niet en ik ben ik).



Daar komt bij dat mijn ouders alles!!! aan mijn SLB-er hebben verteld (dus over mijn ex), en dat gaat regelrecht door naar de examencommissie van mijn school (dat zijn meerdere mensen) en dat wil ik helemaal niet. Ik had liever willen liegen over de waarheid omdat de realiteit beschamend is. Als klap op de vuurpijl hebben ze de ouders van mijn ex ingelicht



Dat allemaal vind ik echt vreselijk en overdreven. Het is gegaan zoals het is gegaan en het is nu voorbij. Ik weet dat ik op hem ben afgeknapt. En wat ik moet doen om hem te vergeten enz. Ik ben dus niet blij met hoe mijn ouders dit hebben aangepakt. Zo. Hierom.helemaal niet overdreven. als ik je loep bekijk is het niet de eerste keer dat je wordt mishandeld. Je ouders maken zich terecht zorgen. Jij bent blind voor die man en je hebt hulp nodig. Bovendien woon je bij hen in huis dus dan is het redelijk dat je je aanpast aan hun regels.

Maar waarom woon je nog steeds bij je ouders? Ga op jezelf wonen!

aww meis toch, ook eventjes geloept. Ga toch maar naar de psycholoog hoor. Een gesprek over alles kan deugd doen. Zelfs over de frustraties die je nu hebt over je ouders.



En misschien dat je daardoor de kracht vindt om alles op een rijtje te zetten en weer verder te gaan

en afkappen is niet genoeg. Je zal moeten leren waarom je in zo'n destructieve relatie stapt en waarom je er steeds opnieuw in trapt. Nu was het een hersenschudding maar je volgende vriendje steekt je misschien wel overhoop.

quote:dogdays schreef op 10 juni 2014 @ 00:59:

Ik ben een student en woon op kamers. Ik ben geboren in 1993 en daarmee ruim volwassen zou je zeggen. Ik vind het van mijzelf wel dan.



mijn moeder is iemand die overal grote patronen en problemen in ziet. mijn vader is net zo overdreven en nu word ik echt gedwongen terwijl ik meerderjarig ben. Volgens mij mag het niet eens maar ze brengen me gewoon heen en duwen me nog die kamer binnen als het moet. Bij wijze van spreken.



Maar nu kan ik niet weg van mijn ouders, want ik word telkens weer misselijk en ziek en ik kan dus weinig zelfstandig beginnen. Heb natuurlijk verder ook niemand die voor mij kan zorgen, want heb gewoon jonge mensen als vrienden die tentamens hebben en werk en colleges. Daarom ben ik nu dus wel bij mijn ouders.



Ben dus gewoon pissig en voel me ergens niet serieus genomen. Ook dat al mijn problemen maar met mijn SLB-er worden besproken alsof het doodnormaal is. Het is wel mijn gevoel en mijn leven. Ik vind het beschamend, hoef er met niemand over te praten want het is opgelost. Maar geloven ze niet.Waarom laat je je steeds mishandelen door je vriendjes. Daar gaat het om. En waarom wil je daar geen hulp voor. Waar ben je bang voor?

En ik snap niet dat je zo'n drama maakt van een goedbedoelde actie van je ouders, die het beste met je voor hebben, terwijl je je zonder problemen overlevert aan foute mannen en destructieve relaties.



Je bent banger voor een therapeut dan voor een man die je mishandelt?

Een tijdje terug vond je zelf ook dat je naar een psycholoog moest gaan. Dat herinner ik me in ieder geval. Jouw ouders zitten ook in dat circuit? Ik zou gewoon een paar keer gaan. Kijk wat je er van oppikt, kan alleen maar helpen. Slechter wordt je er niet van.

Uit je oude topics blijkt niks leuks

Je schrijft ook andere dingen die om professionele hulp schreeuwen. Misschien jezelf eens loepen?

quote:sabbaticalmeds schreef op 10 juni 2014 @ 00:51:

en afkappen is niet genoeg. Je zal moeten leren waarom je in zo'n destructieve relatie stapt en waarom je er steeds opnieuw in trapt. Nu was het een hersenschudding maar je volgende vriendje steekt je misschien wel overhoop.Inderdaad. Zie een psych voor jou (en betaald door je ouders ook nog!) als een cadeautje aan jezelf. Een psych is er niet omdat er iets aan jou zou mankeren, maar helpt jou om in je eigen kracht te staan, die is er dus voor jou, om je te steunen, om samen met jou te ontdekken wat je kan sterken in het vervolg.



NIet alleen om te leren voor jezelf op te komen tegenover deze man, of in het verzet tegen je ouders, maar vooral om niet tegen dezelfde types aan te lopen in de toekomst door meer inzicht te krijgen in jezelf en wie je wil zijn, wat je wil in de toekomst (niet alleen in relaties).



Je kan wel in verzet gaan (hardop, of onderhuids, door die sessies te saboteren, niet mee te werken, enz), maar je ouders hebben het beste met je voor, doen dit met alle goede bedoelingen en niet omdat er iets fout aan jou zou zijn! Het is heel verstandig dat ze niet zelf jou willen "helpen", maar dat overlaten aan een onafhankelijk en objectief iemand, die ziet meer en heeft er meer afstand van, waardoor hij/zij geen belang heeft bij wie gelijk heeft, bijv. Vergeet niet dat dit een vertrouwenspersoon is, en ook al betalen je ouders, die psych moet geheim houden wat jij bespreekt met hem/haar!



Op die manier kan jij juist ook je hart luchten, ook eerlijk zijn over bijv de relatie met je ouders, zonder dat je hun kwetst oid. Zie dit dus liever als een kans, iets fijns, een steuntje in de rug! (ipv dat je het zelf niet zou af kunnen).. neem deze kans aan als iets leerzaams en fijns voor jezelf en jouw ontwikkeling.

[

quote:dogdays schreef op 10 juni 2014 @ 01:13:

Ik ben nooit door verschillende mannen mishandeld, is de eerste en de laatste keer geweest. Ik ben nogal scherp dus als iemand raar gedrag vertoond ben ik weg. Ja precies, begrijp je niet en dat zal niemand begrijpen, maar ik was echt blind. Hij was niet fout, hij was dus normaal en leuk. Totdat het plots misging. En daarom wil ik dit in de realiteit vor mezelf houden en ik wil er al helemaal niet over praten met een vreemde in een kamertje. Ik begrijp nl. zelf waarom ik het accepteerde en waarom mijn ogen nu zijn geopend en ik hoef wr niet suf over te praten.



Heb niet geloept, maar toen het plots misging, hoe lang heb je dat laten voortduren? Daar gaat het om. Je hoeft er ook niet suf over te praten. Je schaamt je (zeg je ergens hierboven) en dat is al reden genoeg om jezelf een paar sessies met een psych te gunnen: schaamte is vaak zelfveroordeling (hoe kon ik zo stom zijn??) en juist het feit dat je er niet over wil praten is niet okay. Schaamte vervalt juist als je er wel over praat met mensen die je vertrouwen kan en met begrip reageren hierop. Zodat je jezelf niet veroordeelt, want dan ben je verder van huis, houd je jezelf klein.



Ook al doorzie jij het bij een volgende snel genoeg en zou je ermee kunnen stoppen, dan nog is het zo dat als jij eenmaal deze destructieve patronen doorziet en je veranderd bent in hoe je hiertegenaan kijkt, je ook andere types zal aantrekken (of zelf aantrekkelijk vindt) waar dat niet nodig zal zijn om zo voor jezelf op te moeten komen. Patroon (bij die ander) herkennen en tijdig kunnen stoppen is fijn, maar beter is om nooit meer in zoiets verzeild te raken, toch?



Bovendien kan zo'n psych je begeleiden in het (alsnog) verwerken van deze ervaringen met je (inmiddels) ex. Want de schade die je hebt opgelopen kan nu nog gemakkelijk hersteld worden. Los van die hersenschudding heeft dit echt wel impact op je gehad. Echt, ik zou blij zijn met deze kans aan steun en begrip, want dat is precies wat nodig is als je je schaamt en jezelf veroordeelt. Zo iemand geeft je ook houvast en manieren om in de toekomst met dit soort dingen om te gaan en voor jezelf op te komen.



Wees eerlijk tegen jezelf: had jij het uitgemaakt en maatregelen getroffen als jouw ouders dat niet voor jou hadden gedaan? Als je zelf ergens middenin zit, heb je toch een vertekend beeld, wat mensen om je heen (die het goed met jou voor hebben) niet hebben. Dat is zoiets als je eigen hand tegen je ogen houden: dan zie je niet dat het een hand is. (maar anderen van buitenaf zien dat wel!). Dat zijn je eigen blinde vlekken.



Pas als je je hand op een afstandje houdt kan je dat zelf zien. Een psych is niks anders dan iemand die van buitenaf sommige dingen ziet, die jij als heel normaal ervaart en dus zelf niet bewust van bent. Dat zijn geen fouten, maar misschien wel "zwaktes" die types als jouw ex ook zien van buitenaf, en voor hun aantrekkelijke eigenschappen zijn. Een psych kan je leren om daarin bijv een "zekerder" uitstraling te krijgen of je echt zekerder te voelen. Zodat je niet een aantrekkelijk doelwit bent in de toekomst, zodat je ook niet pas in een relatie erachter komt en eruit hoeft te stappen, maar in een eerder stadium herkent en uit de weg kan gaan..

[

Je ouders overleggen niet met je en wijzen ze je ook nog eens af. Je deugt niet en je moet door hun specialist even heropgevoed worden tot het kind dat ze liever hadden gehad. Komt op mij heel erg onsympathiek over. Ik vind je weerstand tegen hun dwang terecht.



Misschien kun je een compromis sluiten door je eigen psych te zoeken. Iemand waar jij een goed gevoel bij hebt, die jou echt gaat helpen in plaats van je ouders. Misschien zijn zij namelijk wel het grote probleem en je keuze voor de foute man een gevolg daarvan.

quote:schattigheid schreef op 10 juni 2014 @ 05:52:

Je ouders overleggen niet met je en wijzen ze je ook nog eens af. Je deugt niet en je moet door hun specialist even heropgevoed worden tot het kind dat ze liever hadden gehad. Komt op mij heel erg onsympathiek over. Ik vind je weerstand tegen hun dwang terecht.





Loep even

Dit heeft niks met heropvoeden te maken, dit zijn ouders die zien dat hun kind hulp nodig heeft

quote:dogdays schreef op 10 juni 2014 @ 00:45:



Twee weken geleden ben ik tijdens een ruzie door mijn ex geduwd. Ik viel verkeerd en daardoor heb ik een hersenschudding opgelopen. Ik was toen even out, praatte wartaal en was heel overstuur. Hij heeft mij meteen naar het ziekenhuis gebracht trouwens.





.



En dat maakt het allemaal oké? Dat hij je direct naar het ziekenhuis heeft gebracht?



Neem de hulp met beide handen aan en zet je oogkleppen af. Leeftijdtechnisch ben je volwassen. Sociaal emotioneel nog niet.

quote:dogdays schreef op 10 juni 2014 @ 00:45:





Aan al mijn vriendinnen en sport en studiemensen heb ik gezegd dat ik ben flauw gevallen en daarna mijn hoofd heb gestoten. De realiteit ligt dus anders.

.Dus je liegt om de waarheid te bedekken. Lees dit nou nog eens terug!